பீஷ்மரின் அறம்

முதற்கனலில் பீஷ்மர் சப்தசிந்துவைக் கடந்து ஒரு நாக சூதரைக் காண வருவார். அவர் நாக ரசம் நிரம்பிய தாலத்தில் பீஷ்மரை முகம் பார்க்கச் சொல்வார். அதில் தெரியும் முகம் யயாதியினுடையதாக இருக்கும். பீஷ்மரின் கதை அறிந்த அனைவருமே அதில் புருவின் முகம் தெரியும் என்று தான் எதிர்பார்த்திருப்போம். பீஷ்மரே அம்முகத்தை தான் எதிர்நோக்கியிருப்பார். ஆனால் தெரிவதோ புருவிடமிருந்து இளமையைப் பெற்று, அதைத் தர மறுத்ததால் மற்ற புதல்வர்களைத் தீச்சொல்லிட்ட யயாதியின் முகம். பீஷ்மருடன் நாமும் சேர்ந்தே அதிர்ச்சியடைகிறோம்.

யயாதி – குரு குலத்தின் நாயகர்களில் ஒருவர். அவரைப் பற்றி வெண்முரசு, தருமதேவனே தேர்ந்த அரசன் என்கிறது. வாழ்நாள் முழுக்க அறச்செல்வனாக வாழ்ந்து, இந்திரனையே ஆட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அவனை காமத்தில் விழ வைக்கிறான் இந்திரன். காமம் மீதூறியவனை வயதாக்கி, நிறைவின்மையால் நிறைக்கிறான். வயதின் துயரத்தால் காமம் நிறைவேறாத யயாதியின் மனம், ரதியின் துயரத்தில் பிறந்த அஸ்ருபிந்துமதியைக் கண்டவுடன் கரையுடைகிறது. முறை மீறி, இளமையில் துள்ளும் அவளிடம் தன்னை ஏற்கும்படி கோருகிறான். இளமையுடன் வந்தால் ஏற்கிறேன் என்றவளுக்காகத் தம் மைந்தரிடம் இளமையை யாசிக்கிறான். தராத மைந்தருக்கு அவரவர் விரும்பியவை கிட்டாமல் போகட்டும் என்று தீச்சொல்லும் இடுகிறான். இறுதியில் கடைசி மகன் புரு தன் இளமையை அளிக்கிறான். ஐம்பது வருடம் காமம் உணர்ந்து மீண்டு, தன் மகனிடம் மீண்டும் இளமையை தரும் நேரம், புரு, ‘நான் காமத்தை முதுமையாயிருக்கும்போதே முழுதுணர்ந்து விட்டேன், எனவே இனி இளமை வேண்டேன்’ என்கிறான். அக்கணம் மீண்டும் நிறைவின்மையில் விழும் யயாதி, இறுதியில் தன் மகளைக் காணும்போது நிறைவடைந்து விண்ணேகுகிறான். இந்நிகழ்வை அக்டோபர் மாத சென்னை வெண்முரசு கூடுகையில் விவரித்த காளி, யயாதி தான் காம நிறைவு கொள்ள வேண்டும் என்கிற இச்சையால் குரு குலத்தின் வரலாறை மாற்றியமைத்தான் என்றார்.

இந்த யயாதியா பீஷ்மர்? தன் தந்தைக்காக, தேச நலனுக்காக, சத்தியவதி போன்ற சக்ரவர்த்தினி அஸ்தினாபுர அரியணையை அலங்கரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக மானுடன் ஒருவன் கொள்ளச் சாத்தியமற்ற காம ஒறுப்பையும், ஷத்ரியன் ஒருவன் கொள்ளச் சாத்தியமற்ற ராஜ்ஜியத் துறப்பையும் விரதமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்  தேவவிரதன். சத்தியவதியை விட்டால் பிறிதொரு ராச்சியத்தின் ராணியாகி அவளின் சக்ரவர்த்தினி ஆசையாலே பெரும் போர் மூளச் செய்வாள். அத்தகைய பெரும் போர் பாரத வர்ஷத்தையே அழிக்கும் என்று உணர்ந்த அவரின் அரசியல் அறம் அந்த செயற்கரிய செயலை செய்ய வைத்து பீஷ்மராக்கியது. எளியோர்பால் கொண்ட கருணை அவரின் அறமாகியது அன்று.

இதே பீஷ்மர் தான் ஒரு ஷத்ரியன் என்றும், ஷத்ரியனின் தன்னறம் என்பது தன் நாட்டுக்காக, தன் தேச மக்களின் நலனுக்காக எதையும் செய்யலாம் என்பதை உணர்ந்து, தன் தம்பிக்காக காசி நாட்டு இளவரசியரை கவர்கிறார். இது அற மீறல்தான். எந்த ஒரு ஷத்ரியனும் தான் மணக்கவிருக்கும் பெண்ணை மட்டுமே இவ்வாறு கவர்ந்து வர ஒப்புதல் உள்ளது. எனினும் எளியோர் நலன், தேச நலன் என்று வருகையில், ஒரு ஷத்ரியனுக்கு இத்தகைய அற மீறலைச் செய்யவும் ஒப்புதல் உள்ளது. எனினும் பீஷ்மரே எதிர்பாரா வண்ணம் அவரையும் மீறி மானுட இயல்பான எதிர்பாலின ஈர்ப்பினை அம்பையிடம் அடைகிறார். காமம் என்று ஒற்றைச் சொல்லால் இதை குறுக்கிவிடவும் இயலாது. அவர் அம்பையைக் காணும் அந்த கணம், அதில் தன்னை தூக்க வரும் பீஷ்மரின் எட்டு சீடர்களில் முதலாமவனை தன் கையிலிருந்த வாளால் கொல்கிறாள், பின்னர் தன்னைச் சூழ்ந்தவர்களுடன் திகிரி என கைவாள் சுழல சமரிடுகிறாள். அக்காட்சியைப் பார்த்து மெய்மறந்து நிற்கிறார் பீஷ்மர். அந்த ஒரு கண ஈர்ப்பினைக் கச்சிதமாக பற்றிக் கொள்கிறது அம்பையின் கருப்பை. ஆம், அங்கே கண்டவன் ஆண்களில் சிறந்தவன், அவனைக் கொள்ள விழைந்தது சிறந்தவற்றை மட்டுமே ஏற்றாக வேண்டிய ஒரு கருப்பை. அது பிரபஞ்ச நியதி. மாறாப் பேரறம்.

பீஷ்மர் அம்பையின் உள்ளத்தில் நுழைந்த தருணம் படகில் நடக்கிறது. தன் மனமுவந்த சால்வனது தவிர வேறு எவருடைய பிள்ளையரையும் கங்கையிலே மூழ்கடிப்பேன் என்று கங்கை நீரை கையில் வைத்து வஞ்சினம் உரைத்த அம்பையைக் கையாள இயலாமல் பதறி அவளை படகிலிருந்து வெளியேற்றுகிறார் பீஷ்மர். தன் கோபத்தையும் மிக நிதானத்துடன் கையாண்ட ஒருவன், தான் கங்கை மீது செய்த ஆணையால் அகமழிந்ததைக் கண்ட அம்பை சிறு படகில் இறங்கும்போது, பீஷ்மரின் முதன்மைச் சீடனிடம் கங்கைக்கும் பீஷ்மருக்குமான உறவைப்பற்றி கேட்டறிகிறாள். “முகத்தில் வந்து விழுந்த கூந்தலை கைகளால் அள்ளி பின்னால் தள்ளியபடி ஆடும் படகில் உடலை சமநிலை செய்தபடி பீஷ்மரை ஏறிட்டாள்“, என்று வெண்முரசு அவளின் அந்த அறிதலுக்குப் பின்பான செயல்களைச் சொல்கிறது. அங்கே தன் முன் இருந்த சால்வனை பின்னுக்குத் தள்ளி ஆடியுலைந்த தன் மனதை பீஷ்மரிடம் திருப்பி சமநிலை கொள்வதாகவே இவ்வரிகள் அர்த்தம் கொள்கின்றன. என்ன இருந்தாலும் ஆழ்மனம் உணர்ந்ததை மேல் மனம் உணர சாட்சியங்களும், அனுபவங்களும் தேவையல்லவா! அதைத்தான் அவள் சால்வனிடமும், தன் தந்தையிடமும் அடைகிறாள். அதன் பிறகே தான் முழுமைடைய விரும்பிய ஆத்மா பீஷ்மரே என்று தெளிகிறாள். பீஷ்மரிடம் சென்று இறைஞ்சுகிறாள்.

ஆனால் பீஷ்மர் தன்னறத்தை மேற்கோள் காட்டி அவளை ஏற்க மறுக்கிறார். ஆணையிட்டே பழகிய குரல் குழைய பலவாறு அம்பை அவரின் வாதங்களனைத்தையும் தூள் தூளாக்குகிறாள். ஆடையின்றி அன்னை முன் நிற்கும் குழவியென தன்னை உணரும் பீஷ்மர், தான் தன்னைச் சுற்றி கட்டிய அனைத்துக் கோட்டைகளும் புகையால் ஆனவை என்பதை உணர்ந்து துணுக்குறுகிறார். இந்தச் சிறு துணுக்குறல்தான் அவளை வென்றே ஆக வேண்டிய ஆகப்பெரிய எதிரியாக அவருக்குக் காட்டுகிறது. வெண்முரசில் காதலில் கனிந்த எத்தனையோ பெண்களை பார்க்கிறோம். ஆனால் தான் கொண்ட காதலுக்காக தன்னையே முற்றிலும் அழித்து – ஆம் அழித்து – காதல் கொண்டவன் முன் ‘நான் உங்கள் தாசியல்லவா?’ என்று இறைஞ்சிய ஒரு பாத்திரம் அம்பை தவிர வேறு யாருமேயில்லை.

அப்படி முற்றிலும் வேறாக, பெண்ணின் நிறைவான அன்னையின் கனிவுடனும், அன்னையாகி நிறைவாக வேண்டும் என்ற விருப்புடனும் முன் நின்று கெஞ்சும் பெண்ணை இறுதியாக வென்ற களிப்பில் அவரின் முகத்தில் வரும் அந்தப் புன்னகை, அது தான் பீஷ்மரை யயாதிக்கு ஒப்பானவராக்க்குகிறது.

பீஷ்மர் செய்த தவறு என்ன? அவர் அம்பையை நிராகரித்ததுதான் தவறு. உண்மையில் சத்தியவதியால் நிகழச் சாத்தியமான பெரும் போரைத் தவிர்த்து, குடி நலம் காக்கவே அவர் அந்த விரதத்தை மேற்கொள்கிறார். இப்போது அதே குடி நலனுக்காக அந்த விரதத்தை அவர் கைவிட்டிருக்க வேண்டும். அம்பையை ஏற்றிருக்க வேண்டும். விசித்திர வீரியனின் குழந்தைகளுக்கு குருதித் தந்தையாக இருந்திருக்க வேண்டும். இவையனைத்துமே அந்தத் தருணத்தில் மனிதனாகவும், ஷத்ரியனாகவும் அவரின் அறமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவர் தன் விரதத்தின் பெயரில் கொண்ட இச்சையால் அறம் பிழைக்கிறார். தனக்காகவே வந்த பெண்ணை, அவள் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி வென்றது எவ்வகையில் பார்க்கினும் தன் இச்சையின் காரணமாக செய்த அறப்பிழையே. பீஷ்மரின் விரதம் இப்போது அவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தேவையாய் இருக்கவில்லை. அவருக்கே அவ்விரதம் தேவையில்லைதான். இருப்பினும் அவ்விரதமே தன்னை ஆக்குகிறது என்ற எண்ணம், இத்தனை நாள் உடனிருந்தது என்ற ஒரே காரணத்தால் பழையனவற்றை கழிக்க மறுக்கும் இச்சை, அதுதான் அவரை அவ்விரதத்தை தன்னறமாக உணரச்செய்கிறது. அவ்வாறு எண்ணுவதாலேயே அவர் அம்பையை நிராகரிக்கிறார். அவரின் இந்த இச்சை பெரும் சுமையை விசித்திரவீரியனின் மீது சுமத்துகிறது. இதை உணர்ந்ததால்தான் பீஷ்மர் புருவின் முகம் யாருடையது என்பது தனக்குத் தெரியும் என்று நாக சூதரிடம் சொல்கிறார்.

பீஷ்மர் செய்த தவறு ஒரு வகையில் சித்ரரதன் செய்த தவறுக்கு இணையானது. அவன் தேரில் செல்கையில் சிற்றுயிர்கள் வதைபடுவது ஒன்றும் அவன் தவறல்ல என்கிறான். அது அவன் அறம் என்கிறான். ஆயினும் அவன் செய்தது தவறே என்றாகிறது. அவன் செய்த தவறாக அர்ஜுனன், “சிற்றுயிர்கள் வதைபடுவது அவற்றின் நலனை இலக்காக்கிய ஒரு பயணத்தால் என்றால் அது தவறல்ல. அன்று நீர் ரதத்தில் சென்று கொண்டிருந்தது உமது உவகைக்காக மட்டுமே. ஆணவத்துக்காகவும், அகமகிழ்வுக்காகவும் இலக்கு கொள்பவன் பழி சுமந்தாக வேண்டும்” என்கிறான். இங்கே பீஷ்மர் அம்பையைத் துறந்தது முழுக்க முழுக்க அவரின் விரதம் கலைக்கப்படலாகாது என்ற இச்சையின் பால் என்ற வகையில் அவர் பழி சூழ்ந்தவராகத் தானே வேண்டும்.

மகாபாரதம் என்பது சரிக்கும் தவறுக்கும், நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையேயான ஒரு போர் அல்ல. மாறாக ஒரு அறத்துக்கும், மற்றொரு அறத்துக்கும் இடையேயான போர் என்றே வழங்கப்படுகிறது. இங்கே பீஷ்மரின் விரதம் என்ற அறத்திற்கும், அம்பை என்ற பெண்ணின் மூலம் விஸ்வரூபமெடுக்கும் மானுடப் பேரறமான மானுட நீட்சிக்குமிடையே நடக்கும் யுத்தமாகவே முதற்கனல் அமைகிறது என்ற வகையில் மகாபாரதத் தொடரின் மிகச்சரியான துவக்கமாக அது அமைகிறது.

நாம் பிதாமகரை ஒரு தொன்மமாக, செய்த சத்தியத்திற்காக மொத்த வாழ்வையும் தியாகம் செய்த விழுமியத்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கவே பழகியிருக்கிறோம். இதனால் அவருக்கும் அம்பையின் பால் காதல் இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணத்தைக் கூட அண்டாமல் விரட்ட வேண்டும் என விரும்புகிறோம். வெண்முரசு அவரையும் உடைத்துப் பார்க்கிறது. ஏன் அவரும் ஒரு மனிதர்தானே? அவருக்குள்ளும் ஆசைகள் இருக்கத்தானே செய்திருக்கும்? அத்தகைய ஆசைகள் இருப்பதாலேயே அவரின் தொன்மமும், அவர் கொண்ட விழுமியங்களும் மதிப்பிழந்து போகுமென்றால் அது யாருடைய பிழை? என்று நம்முன் நின்று அறைகூவுகிறது. ஏற்பதும் ஏற்காததும் நம் கையில்!

– மகராஜன் அருணாச்சலம்

மீண்டும் ஒரு காவிய குகன்

அண்மையில் வெண்முரசு பற்றிய விவாதமொன்றில் நண்பர் காளிப்ரஸாத் வெண்முரசில் குலநாயகர்கள் பற்றி பேசினார்.  அடிப்படையில் இச்சை என்பது எப்படி நாயகர்களை உருவாக்குகிறது என்று விவாதிக்கப்பட்டது.  தனக்கென இச்சை எதுவும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும் பீஷ்மர் தன் பிரம்மசரிய விரதத்தின் மீது கொண்ட அதீத பற்றும் பிடிவாதமுமே அவரை நாயகனாக்குகிறதோ என்றும் பேசப்பட்டது.  இச்சை என்பது இல்லாமலானால் பிரபஞ்சமே இல்லாமலாகும் என்பதற்காக (இச்சையின் வடிவான) நாகங்களை அழிவிலிருந்து காத்த ஆஸ்திகன் நாகர்குல நாயகன் என்றார் காளிப்ரஸாத். கண்ணனுக்கு தன்னை அடிமையாக அறிவித்துக் கொண்டு தொழும்பக் குறியுடன் அவனது அணுக்கனாக இருக்கும் சாத்யகி எனும் நாயகனைப் பற்றி பேசினார் ராகவ்.

இவ்விவாதத்தின்போது ஒன்று தோன்றியது. இவ்வாறு எந்த ஒரு இச்சையோ, தன்முனைப்போ, கொள்கைப்பிடிப்போ, குறிக்கோளோ எதுவும் இல்லாத நிருதன் எனும் குகன் எவ்வளவு பெரிய நாயகன்!

மகாபாரதக் கதையில் பெயரளவில் இடம்பெறும் கதைமாந்தர்களை மாபெரும் நாயகர்களாக வளர்த்தெடுத்து மறக்கவொண்ணா கதைமாந்தராக ஆக்குவது வெண்முரசில் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. விசித்திரவீரியன், பூரிசிரவஸ், சாத்யகி என பட்டியல் வளர்கிறது.  இவையல்லாமல் வெண்முரசிற்கே உரிய துணை கதாபாத்திரங்கள் – சூதர் (தீர்க்கசியாமர்) சேடி, செவிலி (மாலினி, சுபகை), காவலன் போன்றோர் – அவ்வப்போது விசுவரூபம் எடுப்பது இக்காவியத்தை இன்னொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. குஹ்யஜாதை, சித்ரகர்ணி போன்ற விலங்குகளின் பட்டியல் தனியே நீள்வது.  காவியம் என்பது ’தன்னேரில்லாத் தலைவனை உடைத்து’ என்ற இலக்கணத்தை மேலும் விரித்து சமூகவாழ்வுத்தளத்தில் எல்லா நிலைகளிலும் ஒப்பிலா நாயகர்கள் வாழ்கிறார்கள் என்பதையே இக்காவியம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிச் செல்கிறது.

அவளது வாழ்வின் மிகமிக முக்கிய கணங்களில் அம்பையின் படகோட்டியாக அவனிருப்பது தற்செயல்.  ஆனால், அதி அற்புதமான உறவொன்று அங்கு முகிழ்க்கிறது.

துடுப்பை மீனுக்குச் சிறகென கொண்டவன்.  அவன் செய்யும் தொழிலில் நிபுணன். அயோத்தி ராமன் தன் தம்பியாக்க் கருதிய குகனின் குலத்தில் வந்தவன். குகனை அணைத்துக்கொண்ட ராமனின் தொடுகையை தொழும்பக்குறியாய், ஆபரணமாய் அவன் குலமே ஏந்தி நிற்கிறது.  ராமனின் வாழ்வில் முக்கிய தருணத்தில் எந்தவொரு எதிர்ப்பயனும் கருதாது அவனுக்கு உதவியவன் குகன்.  அவன் வழித்தோன்றலான நிருதன் அவனைப் போலன்றி இருக்க முடியாது போலும்.

அவள் இறக்கும்போது அவனை தமையன் என்கிறாள் அம்பை, ராமன் குகனிடம் உன்னுடன் ஐவரானோம் என்றது போல.  அவன் அவளை முதலிலேயே தங்கை என்றே எண்ணுகிறான்.  மணம்கொண்டு சென்றுவிடும் சகோதரியின் மணவாழ்வில் சிக்கல்கள் ஏற்படும்போது உடன்பிறந்தவனால் எதுவும் செய்யமுடிவதில்லை.  ஆதங்கத்துடன் வேடிக்கைதான் பார்க்கமுடிகிறது.  அவள் புகுந்தவீட்டிற்குள் நுழைய அவனுக்கு உரிமையே இருப்பதில்லை.  சால்வனிடம் செல்லும்போது நிருதன் சொல்வது கூட இத்தகைய ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அண்ணன் ஒருவனின் கையறுநிலையாகவே மீண்டும் படிக்கும்போது தோன்றுகிறது. அவள் நெஞ்சு நிறையும் இடத்துக்குத்தான் அவளை கொண்டு சேர்க்கிறான் அண்ணன்.  ஆனால் சௌபநாட்டு அரண்மனைக்குள் தன்னைப் போன்றவர்கள் வரமுடியாது என்கிறான் நிருதன்.

சால்வனால் அவமதிக்கப்பட்டு அனல்பட்ட காட்டுக்குதிரைபோல கங்கைக்குத் திரும்பும் அம்பையைக் கண்டதும் கைகளை விரித்துக்கொண்டு அவள் காலடியில் விழுந்து பணிந்து “என்ன ஆயிற்று? தேவி, உங்களை அவமதித்தவர் யார்? எளியவன் வேடன் என்றாலும் இக்கணமே அவன் வாயிலில் என் சங்கறுத்துக்கொண்டு  சபித்து விழுகிறேன் தாயே” என்று கூவுகிறான் நிருதன்.  அம்பையின் தவிப்பை முதலில் உணர்பவன் அவனே.  அந்த நொடியில் அவன் தன் வாழ்வை அவளுக்கு அர்ப்பணிக்கிறான்.

பின்னர் தன் தந்தையாலும் விரட்டப்பட்டு திரும்ப வரும் அவளைக்கண்டு ஒரு தெய்வம் இறங்கிச் சென்று பிறிதொரு தெய்வம் வந்து படகிலேறியதாக உணர்கிறான். ஆம்,  அவள் அவனுக்கு தெய்வம்தான். நெய்விழும் தீ  போல சிவந்து, தணிந்து, சுவாலையென எழுந்து படகுமூலையில் அவள்  அமர்ந்திருப்பதைக்  காணும் நிருதன் படகு ஒரு நீளமான அகல்விளக்காக ஆகிவிட்டது என்று எண்ணிக்கொள்கிறான்.  நூற்றுக்கணக்கான வெண்முரசின் உவமைகளில் முதலில் வந்த அற்புதமான உவமை இதுதான்.

அஸ்தினபுரியை அடைந்ததும் அம்பு போல நதியை விட்டு விலகி விரைந்து அவள் மறையும்போது நிருதனின் உலகம் அணைந்து இருள்கிறது.  துடுப்பே தன் சிறகென்பவனின் உடலே அப்படகு எனில், அம்பை அதில் ஏற்றப்பட்ட சுடர்.  அவள் நீங்கிய பின் அவ்வகல் இருண்டு போவது இயல்பே.

அஸ்தினபுரியில் கரையணைந்து தோணியின் தீபமுகத்தில் கையில் துடுப்புடன் அமர்ந்தபடி அம்பை சென்ற பாதையையே பார்த்துக்கொண்டு அவன் அமர்ந்திருக்கும் சித்திரம் அழியா ஓவியமாகி விடுகிறது.  அவளுக்கு எந்த உதவியும் தன்னால் செய்யமுடியாது என்பதை அவன் நன்கறிவான்.  அதனால்தான் அவன் செயலிழந்து போகிறான். கையில் வருவதை உண்டு கங்கைநீரை குடித்து உடல் மெலிந்து பாம்புத்தோல் கொண்டு சடைவிழுந்து கண்கள் குகையாகி பேயுருக் கொள்கிறான்.

இறுதியில் சிகண்டினியுடன் அம்பை மீண்டும் அஸ்தினபுரிக்கு வரும்போது அவளைக் கண்டு கைகளைக் கூப்பியபடி படகிலிருந்து முதல் முறையாக இறங்கி நிலத்திற்கு வந்து நடப்பவனைக் கண்டு துறையிலிருப்போர் பெருவியப்படைகின்றனர்.  அவன் மீண்டும் மனிதனாகிறான்.  சிகண்டினியும் முதல்முறையாக அம்பை ஒரு மனிதனை அடையாளம் கண்டுகொள்வதை காண்கிறாள்.  பித்தெழுந்து அலையும் அம்பைக்கு அவன் மட்டுமே மனிதனாக தெரிகிறான்.  தன்னை வணங்கிய நிருதனை கைதொட்டு வழுத்தியபின் ஓலமிட்டபடி காட்டிற்குள் ஓடத்தொடங்குகிறாள் அம்பை.  அவள் பின்னால் ஓடும் சிகண்டினி, தன் பின்னால் நிருதனும் வருவதை காண்கிறாள்.

எந்த உரையாடலும் இல்லாமல் அவர்களிடையே நிகழும் பிணைப்பு வியப்பூட்டுவது. காட்டிற்குள் சென்றபின் கையசைவால் நிருதனை அருகே அழைக்கிறாள் அம்பை.  அருகே சென்று வணங்கும் நிருதனிடம் தெற்கு மூலையில் இருக்கும் பாறைமேட்டை சுட்டிக்காட்டுகிறாள்.  அவன் அவள் சொல்வதை புரிந்துகொண்டதைப் போல் தலையசைத்தபின் காட்டுக்குள் சென்று உலர்ந்த மரம் ஒன்றை இழுத்துவந்து அதை கற்பாறைகளால் அடித்து ஒடித்து சுள்ளிகளாக ஆக்கி சிதை ஒன்றை அமைக்கிறான்.

சிகண்டியிடம் சொல்லவேண்டியவற்றை அம்பை சொல்லி முடித்தபின் தன்னருகே வந்து வணங்குபவனிடம் ‘நிருதரே, உங்கள் இல்லம் திரும்புங்கள்.  என் சிதைச்சாம்பலை கொண்டு சென்று நீங்களும் உங்கள் குலமும் உங்கள் சிறு தங்கைக்கு நீர்க்கடன் செய்யுங்கள்.  உங்கள் குலத்தில் நான் என்றென்றும் பிறந்துகொண்டிருப்பேன்’ என்கிறாள்.  ‘தங்கையே, அது என் தவப்பயன்’ என்கிறான் நிருதன்.

அவன் கற்களை உரசி ஏற்றும் எரிசிதைமேல் அம்பை ஏறிக்கொண்டதும் தலைமேல் தூக்கிய கரங்களுடன் அலறியபடி தரையில் விழுந்து துடிக்கிறான். தன்னில் சுடர்ந்த தன் தங்கையை தழலுக்கே அளித்து அவளுக்கு விடுதலை அளிப்பதோடு முதற்கனலில் நிருதனைப்பற்றிய கதை முடிவுறுகிறது.

பின்னர் பல்லாண்டுகள் கழித்து கிருஷ்ணனுடன் அஸ்தினபுரிக்கு வரும் சாத்யகி கங்கையின் ஓரமாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் சிற்றாலயங்களைப் பார்த்து கிருஷ்ணனிடம் “அவை அம்பையின் ஆலயமும் அணுக்கனின் ஆலயமும் அல்லவா?” என்று கேட்டு “நான் சென்று அணுக்கனைத் தொழுது மீள விழைகிறேன்” என்கிறான்.

மற்றுமோர் தருணத்தில் சகனுடன் அஸ்தினபுரிக்கு வரும் பூரிசிரவஸ் கங்கையின் விளிம்பிலமைந்திருக்கும் இரு சிற்றாலயங்களை நோக்க  “அவை அம்பை அன்னையின் ஆலயமும் அவள் அணுக்கன் நிருதனின் ஆலயமும். குகர்கள் நாள்தோறும் வந்து வழிபட்டுச்செல்கிறார்கள். அவர்களில் அம்பை, நிருதன் போன்ற பெயர்களை நீங்கள் நிறையவே காணமுடியும்” என்கிறார் சுங்கநாயகம்.

சாத்யகி கிருஷ்ணனுக்கு அடிமை, கேள்வி கேட்காமல் அடிபணியும் தொழும்பன்.  பூரிசிரவஸ் துரியோதனனுக்கு தன்னை ஒப்பளித்தவன்.  இருவரும் நிருதனின் ஆலயத்தைக் காண்பது எவ்வளவு பொருத்தம்!

காண்டீபத்தில் சுஜயனை அஸ்தினபுரி விட்டு அழைத்துச் செல்லும் சுபகை அம்பையின் ஆலயத்தைக் கண்டு ‘துயிலற்றவள்’ என்று எண்ணிக் கொள்கிறாள். அம்பாதேவியின் ஆலயத்தருகே நிருதனின் சிற்றாலயத்தில் அவன் குலத்தவர் வைத்த மூன்று கல் அகல்கள் சிறு சுடருடன் மின்னிக் கொண்டிருக்கின்றன. உள்ளே கை கூப்பிய நிலையில் கரிய சிலையாய் நிருதன் – என்றும் அகலாமல் அகலாய் எரிந்து கொண்டு அம்பைக்குத் துணையாய் – நின்றிருக்கிறான். தன்விழைவேதுமின்றி முன்பின் அறியா மங்கையை தன் தங்கையெனக் கொண்டு அவளுக்கென்றே வாழ்ந்து மறையும் நிருதன் இப்போது ஒரு தொன்மமாய் வெண்முரசில் உலவுகிறான்.

– ஸ்ரீனிவாசன்

வெண்முரசில் குலங்களின் நாயகர்கள் – காளிப்ரஸாத்

நீரெனில் கடல், ஒளியெனில் சூரியன், இறையெனில் பிரம்மம், சொல்லெனில் வியாசனின் சொல்லேயாகும். அது அழியாது வாழ்க!

அன்பு நண்பர்களுக்கு வணக்கம்

“வெண்முரசில் குலங்களின்நாயகன்”

என்னும் தலைப்பில் இன்று உரையாடுகிறோம். குரு வம்சத்தினரை முக்கியமாக கொண்ட இந்த நாவலில் நாகர் மற்றும் ஆசுர குலத்தவரின் தலைமுறைகளும் அவர்களின் நிலப்பரப்பும் வாழ்வும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இந்த உரையில் ஒரு சிலரையே தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். இடையிடையேயான நம் உரையாடலில் இன்னும் விரிவாக இந்த குலமுறையை எடுத்துச்செல்லலாம். இதுவரையிலான வெண்முரசு அத்தியாங்களை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவுறுத்துக்கொள்ளலாம் எனவும் இத்தலைப்பில் உரையாடுகிறேன்.

முதலில் எனக்கு யாரை நாயகர்களாக தேர்ந்தெடுப்பதென்ற குழப்பம் இருந்தது. அல்லது எதைவைத்து என்று. செயற்கரிய சாதனைகளை செய்தவர்களையா அல்லது மக்கள் நாயகர்களாக இருந்தவர்களையா? அப்படியென்றால் அனைவரையும் சொல்ல வேண்டுமே எனவும் அச்சம் ஏற்பட்டது.

ஜெ. வின் நிழல்வெளிக்கதைகளில் படித்த ஒரு வரியை, அப்போது தோன்றியதால் பிடித்துக்கொண்டேன்.

“எல்லாம் அதனதன் ஒழுங்கில், பழகிய தடத்தில நகர்கையில் காலமே தேங்கிவிடுகிறது. அசைவிழந்து மட்க ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு துரோகம் சட்டென்று அனைத்தையும் கலக்கி விடுகிறது. புத்தம்புதிய வழிகள் திறக்கின்றன.முன்பு இல்லதவை நிகழ்கின்றன.. அது அந்த அசைவின்மை கண்டு பொறுமை இழந்த ஒருவரால், புதியதைத் தேடித் தவிக்கும் ஓர் ஆத்மாவால் நிகழ்த்தப்படுவது”

இந்த துரோகம் என்ற வார்த்தைய நான் இச்சை /அகங்காரம் என எடுத்துக்கொண்டேன்.

அந்த இச்சையே துருவனை அனைத்து இவ்வுலக ஆசைகளையும் மீறி நிலைகொள்ளசெய்கிறது. பாகீரதன் மூலம் கங்கையை பூமிக்கு வரவழைக்கிறது. ஆகவே அப்படிப்பட்ட இச்சையால் அலைகழிக்கப்பட்ட மனிதர்களால் இந்த கதையின்  போக்கு மாறுகிறது என்பதின் மூலமாக  பெரும்பான்மையான கதை மாந்தர்களை அறிந்து கொள்ளலாம்

எனவே அவர்களையே நான் நாயகர்களாக கொண்டேன்.

முதற்கனல் அந்த இச்சையிலேயே துவங்குகிறது.

யயாதி

தர்மதேவனே சாட்சி சொல்லி சந்திரவம்ச அரசனாகும் யயாதி, அத்ரி சந்திரன் புதன் புரூரவஸ் ஆயுஷ் நகுஷன் என்கிற குலவரிசையில் வருகிறான். தன் தவத்தால் தன் ஐந்து சகோதரர்கள் யதி, யயதி, யாயாதி, சம்யாதி, துருவன் ஆகியோரை வெல்கிறான். தக்கையாக, கல்லாக, சருகாக, மேகமாக மாறி தர்மதேவனை அடையும் யயாதி, அறமே இன்பம் என்று இந்திரபோகத்தையும் மறுதலிகிறான்.

ஆனால்., தன் வாலை தானே சுவைத்துண்ணும் பெருநாகமேயான காமத்தின் முன் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை. முதுமையென்னும் அரக்கியால் நோயுற்றவர் கனவில் வாழும் தேவனால் இறவாதிருக்கிறார்.

ரதியின் பெருந்துயருக்கு பிறந்த அஸ்ருபிந்துமதியே தன் இச்சையை தீர்க்கமுடியுமென உணர்ந்து அதற்காக தன் முதுமையை ஐம்பதாண்டுகாலம் ஏற்றுக்கொள்ள தன் மகன்களிடம் கேட்கும் தருணத்தில் இந்த மகாபாரதமென்னும் காவியம் துவங்குவதாக நான் கருதுகிறேன். ஒரு இச்சைக்கும் இன்னொரு இச்சைக்குமான போராட்டமாக இது இருக்கிறது.

(திரைப்படங்களில்,  பறக்கும் பறவைகளும், அலையடிக்கும் கடலும், அசையும் மரங்களும் அப்படியே ஸ்தம்பிக்கும் காட்சியை இங்கே நினைவுகூறவும்)

தன் மகன் புருவிடமிருந்து இளமையை பெற்றுக்கொண்டும் தீராத இச்சைகொண்ட யயாதி விண்ணுலகம் சென்றும் அகங்காரம் அழியாமல், பிரம்மனால் மீண்டும் மண்ணிற்கு தள்ளப்பட்டு ஒரு யக்ஞகுண்டத்தில் விழுகிறார். தன் மகளின் பேரழகை விழிகளால் ஆன்மா அறியும் கணம் அவர் காமம் அழிகிறது. விண்ணுலகம் செல்கிறார். அவள் மகள் மனைவியின் உருவத்திலேயே இருக்கிறாள் என்பதும் அவர் மகன் முதுமையிலேயே நிறைவை கண்டதும் நமக்கு உணர்த்தப்படுகின்றன.

புருவின் சகோதரர்கள் துர்வசு, யது மற்றும் த்ருஹ்யூ முறையே தன் பிள்ளைகள், அதிகாரம் மற்றும் செல்வத்தின் மீதான இச்சையாலே முதுமையை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். அதனாலேயே நாட்டை விட்டு நீங்கவும் பணிக்கப்படுகிறார்கள்.அவ்வாறு செல்லும் துர்வசு காந்தாரநாட்டையும் யது யாதவகுலத்தையும் திருஹ்யூ  திவிப்ரநாட்டையும் அமைக்கின்றனர். பிறகு பல தலைமுறைகள் கழிந்தும் இவர்களின் வம்சாவளியினர்  குருவம்சத்தை ஆட்டித்தான் படைக்கிறார்கள். ( இதில் த்ருஹ்யூவின் தலைமுறைகள் இன்னும் வெண்முரசில் இடம்பெறவில்லை. பால்ஹிக குலம் த்ருஹ்யூவின் குருதிதான் என சில வலைதளங்களல் இட்டிருக்கிறார்கள். அதுபற்றி வெண்முரசில் தகவல் இல்லையென்பதால் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை)

நான் யயாதி செய்த தவறு அல்லது இட்ட தீச்சொல்தான் பின்னர் பலகாலம் கழித்து அவர் மக்கள் அழிய காரணமாக இருந்தது என நினைத்துகொண்டிருந்தேன். தந்தை சொல்லை ஏற்காத மக்கள் மீது தவறா அல்லது தன் முதுமையை தன் தனிப்பட்ட இச்சைக்காக மகன்களை ஏற்கச்சொல்லும் யயாதி மீதா?

புருவால் மீண்டும் அறம் தழைக்கும் அந்த வம்சத்தில் பிறக்கும் சம்வரணன் சூரியனின் மகள் தபதியை அடையும் அத்தியாயம் பிரயாகையில் வருகிறது. அதுவரையிலான என் குழப்பத்திற்கான விடை அதில் கிடைத்தது.  யயாதி காலம் போல இல்லை இது. இங்கே நிகழ்வது அறத்துக்கும் அறத்துக்குமான போராட்டம்.

சம்வரணன் தன் இச்சைக்காக யாரும் அழியக்கூடாது என காடேற சித்தமாகிறான். ஆனால் மக்கள் அவனை விடுவதில்லை. அவனுக்காக பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழை இல்லாமல் வாழ சித்தாமாகிறார்கள். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து குரு பிறக்கிறான். அதன்பின் இந்த வம்சமே குருவம்சம் என்றுதான் அழைக்கப்படுகிறது. மாமன்னன் ஹஸ்தியின் பெயரால் அல்லது இந்தீரனுக்கு நிகரான ஆட்சியை அளித்த யயாதிதியின் பெயர்களில் ஏன் இல்லை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். தன் இச்சையை மகன்மீது திணிப்பதும் மகன்கள் தன் நலனுக்காக தந்தையை மறுப்பதையும் விட மக்களுக்காக காடேறும் மன்னனும் மன்னனுக்காக கடும் வெப்பத்தை ஏற்க சித்தமாகும் மக்களும் நம்மை ஒரு உன்னத நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறார்கள் அல்லவா?

வெகுகாலம் கழித்து வாளில் தெரியும் தன்பிம்பம் புருவுடையது என நினைக்கும் தேவவிரதன் அது யயாதியுடையது என அறிந்து  அதிர்ச்சி அடைகிறார். அரசன் மக்களின் நலனைகருதாமல் தன் நலனை கருதுவது ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. தனது அரசை தன் விருப்பத்திற்காக கடைசி மகனிடம் அளித்த யயாதி போல் தன் தந்தையின் விருப்பத்திற்காக தன் அரசை தன் தம்பிகளுக்கு அளித்து ஒதுங்கிக்கொள்ளும் பீஷ்மரை யயாதிக்கு அடுத்து தலைமுறைகளின் நாயகனாக கருதுகிறேன்.

பீஷ்மர்

ஜெ. வியாசர் பற்றிய உரையில் பீஷ்மரின் அறிமுகம் குறித்து இப்படி சொல்கிறார்.

“கங்கை நதியை தன் அம்புகளால் அணை கட்டி தடுக்கும் இளைஞனாக அறிமுகம் ஆகிறார் பீஷ்மர்.. கங்கைபோல் பெருக்கெடுக்கும் உணர்ச்சிகளை தடுத்து வாழும் மனிதன் அவன் என்பதை வியாசர் உருவகப்படுத்துகிறார்”

ஐந்து தலைமுறைகளை காணும் பீஷ்மர், தன் பெரியப்பா பால்ஹிஹரோடு துவந்த யுத்த்த்தில் மோதுகிறார்.  தன் தந்தையை தோளில் கொண்டவன் அவன், ஆகவே அவன் எனது ஆடிப்பிம்பம் என சொல்லி விலகுகிறார் பால்ஹிகர். தந்தைக்காக ஆசையை துறக்கிறார். தம்பிக்காக தீச்சொல் பெறுகிறார். மகனுக்காக சகுனியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறார். ஆனால் அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு விலகியே இருக்கிறார்.

ஒரு திடகாத்திரமான ஹஸ்திக்கு நிகரான ஒரு அரசனாகி தன் கடைமையை செய்ய வேண்டிய தேவவிரதன் தன் தந்தையின் இச்சைக்காக தன்னை விலக்கிக்கொல்கிறார். தன்னை புருவிற்கு நிகரானவனாக நினைத்துக்கொள்கிறார். ஆனால் இவரை யயாதியுடன் ஒப்பிட்டே எழுதுகிறார் ஜெ. அரசனோ இளவரசனோ மக்களின் நலம் தவிர வேறு எதையும் கருத்தில் கொள்ளலாகாது. ஆகவே யயாதி தன் பொருட்டு செய்த அதே பிழையை தந்தைக்காக தானும் செய்கிறார் பீஷ்மர்.

சாந்தனு தன் இச்சைக்காக பணிந்த மகனுக்கு விரும்பும்போது மரணிக்கும் வரம் அளிக்கிறார். அது ஒரு வரம் அல்ல. தன் இச்சையால் பிறந்த திறமைமையற்ற இளவரசர்கள் பின்னாலிருந்து பீஷ்மர் அஸ்தினாபுரையை காக்க அவர் செய்த தந்திரமோ என நினைக்கத்தோன்றுகிறது. வேறேதும் பீஷ்மருக்கு அந்த வரத்தால் அனுகூலமாக இருப்பதாக தோன்றவில்லை. ஆனால் அம்பை அந்த வரத்தாலேயே கால் கட்டப்பட்ட வேழமாக பீஷ்மர் இருப்பதை அறிகிறாள்.  மரணத்தாலன்றி விடுதலை கிடைக்காதென்பதை உணர்ந்து அதற்கான சபதமேற்கிறாள். அம்பைக்கும் பீஷ்மருக்குமான அந்த உரையாடலும் காட்சிகளும் வேறெந்த காதல் காவியங்களும் இணைநிற்க முடியாதவை.

யுதிஷ்டிரன்

””அவன் ஏதோ செடியோ மரமோ இல்லாத ஊரின் மனிதன் போலத் தெரிந்தான். பூக்களையும் கொடிகளையும் இலைகளையும் உலோகத்தில் செய்து உடலெங்கும் கட்டி வைத்திருந்தான். அவை சருகு நிறத்தில் இருந்தன. சேற்றில் விழுந்து சருகில் புரண்டு எழுந்தவன் போல ஒரு தோற்றம்… மடையன்.. நிறைய நூல்களைக் கற்றவனாம். ஆகவே அவனுக்கு நிறைய ஐயங்கள். அவன் அமர்ந்திருப்பதைப்பார்த்தேன். அமர்வதா எழுவதா என்ற ஐயத்துடன் இருந்தான்..””

தருமனை பார்த்த ஒரு பரத்தைவீதி பிச்சைக்காரியின் சொற்கள் அவை. துரியோதனனுக்கு அவனை முதல் பார்வையிலேயே பிடிக்கவில்லை. துரியனுக்குத்தான் என்றில்லை இடும்ப வன குரங்குகளுக்கு கூட பிடிக்கவில்லை.

ஆனாலும் கர்ணன் பொறாமை கொள்ளும் அறம்.. திருதராஷ்டிரன் பெருமிதம் கொள்ளும் அறம் தருமனுடையது.

தன் தந்தை பாண்டுவின் தோளில் அமர்ந்து துருவனை பார்த்தபடி அறம் பற்றி அறியத்துவங்குகிறான் தருமன். பாண்டு இறந்த அந்த பொழுதில் அவன் காட்டும் அதிகார தோரணையில் அவன் மீது ஒரு நாயக பிரமிப்பு உருவாகிறது. ஆனால் அது நிலைக்கவில்லை.அவன் தன் அறம் சார்ந்த குழப்பத்திலிருந்து இன்னும் விலகவில்லை. அந்த அறத்தின் மீதான காதலில் அவன் துரியனுக்கு அரச நடைமுறை படி நீ இளவரசனில்லை என்று சொல்வது சரியாக பட்ட்து. ஆனால் அதற்கு சற்றுமுன் தாய்ப்பாசத்தில் முறை மீறி செளவீர நாட்டு மணிமுடியை குந்தி தலையில் வைக்கிறான். காத்திருக்கும் சகுனியும் கணிகரும் அதையே பற்றிக்கொள்கிறார்கள். அங்கிருந்து வாரணாவதம் துவங்கி கதையின் போக்கு மாறுகிறது. அந்த இடத்தில் தருமன் செய்தது தவறானது அல்லது அவனின் சமயோசிதம் தோற்றது.

தருமனின் இதுவரையலான உருவாக்கம் அவனை விசித்திரவீரியன், பாண்டு வரிசையில் நிறுத்த தோன்றுகிறது. ஆனாலும் தருமனின் விஸ்வரூபத்தை வெண்முரசின் இனிவரும் அத்தியாங்களில்  காண நானும் காத்திருக்கிறேன்.

இவ்வாறாக யயாதி, பீஷ்மர் மற்றும் யிதிஷ்டிரன் ஆகிய மூன்று அறச்செல்வர்களும் ஒரு கணத்தில் அந்த அறத்தின் மீது தனது இச்சையை அல்லது பாசத்தை ஏற்றி வெண்முரசின் போக்கில் முக்கிய மாறுதல்களை கொண்டு வருகிறார்கள்.

சகுனி

யயாதியின் தீச்சொல்லால் நாடு நீங்கிய துர்வசு காந்தார தேசத்தை அமைக்கிறான்.

பாவகனைத் தோளிலேற்றியபடி பலன் , அதிபலன் மேல் ஏறிய பவமானன் , சூசியை தோளில் சுமந்த தண்டன் ஆகிய மூன்று பாலைவன தெய்வங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட குலத்தில், துர்வசு வம்சத்தவரன வர்க்கன், கோபானு, திரைசானி, கரந்தமன், மருத்தன், துஷ்யந்தன், வரூதன், காண்டீரன், காந்தாரன் வழியாக சுலபரின் மகனாகவும் அசலர், விருஷபரர்க்கும் காந்தாரி மற்றும் ஒன்பது பெண்களின் சகோதரனாகவும் சகுனி வருகிறான். தனது இச்சையை ஒரு கல்லாலான கோட்டையாக கட்டி வைத்திருக்கிறான்.

“எதிரிகள் இல்லையென்றாலும் உருவாக்கிக்கொள்ளும் ஆவல் கொண்டவர் சகுனி.தன் படைத்தலைவன்  மந்தணமாக பொருள் சேர்ப்பதை அவன் அமைச்சர் மூலாமாக அறிந்து படைத்தலைவனை நேர்ப்போரிலும் காட்டிகொடுத்த அமைச்சனை சூது வழியாகவும் கொல்லும் சகுனியின் குணம் மழைப்பாடலில் நன்றாக பதிவுசெய்யப்படுகிறது.

சகுனிக்கு இருந்ததும் காந்தாரத்தை பாரதத்தின் முதல் நாடாக்க வேண்டும் என்னும் இச்சையே!!! தன் மூதாதை துர்வசுவிற்கும் சேர்த்து குரு குலத்தை பழி வாங்கியே விடுகிறார்.

கார்த்தவீரியன்

யயாதியின் தீச்சொல்லால் நாடு நீங்கிய யதுவிலிருந்து யாதவகுலம் உருவாகிவருகிறது. இடுவரையிலான மற்ற குடிகளை மொத்தமாக கணக்கிட்டாலும் யாதவகுடிகளின் உட்குல கணக்கிற்கு ஈடாகாது. அந்தளவிற்கு குழுக்களும் குலமூதாதைகளும் கொண்ட யாதவ குலம். அவற்றில் ஹேகேயகுலமும் விருஷ்ணிகுலமும் முதன்மையான குலங்கலாக இருகின்றன

பிரஜாபதிகளில் ஒருவரான பிருகுகுலத்து ஜமதக்னியின் நாராயணதனுசின் முன் ஈடுகொடுக்கமுடியாத ஹேகேயகுலத்து கிருதவீரியன் தற்கொலை செய்ய நீர்வீழ்ச்சியில் குதிக்கும் போது நாகர்குல தலைவன் திரிகூடன் தன் மனைவி கீர்த்தியுடன் கூடியிருக்கும்போது அவனிடம் சரணடைகிறான். நாராயண தனுசிற்கு எதிரான விஷ சக்தியை திரிகூடன் அளிக்க அதை தன் மனைவிக்களித்து அவள் மூலமே கார்த்தவீரியன் பிறக்கிறான், தன் தாயின் உடலை பிளந்துகொண்டு. அவன் பிறப்பின் நோக்கமே பார்க்கவகுலத்தை அழிக்கவேண்டுமென்ற கோபம்தான்.

தன் குலத்தை அழித்த ஜமதக்னி பகையை விட்டு முனிவராய் இருக்கும்போது அவரை முறைமீறி கொல்கிறான் கார்த்தவீரியன்.

கொல்லும் முன் அவனை அவன் தெய்வங்கள் அனைவரும் தடுக்கிறார்கள். ஆனால் அவன் கேட்பதாயில்லை. அங்கே அவனுக்கு அரசனின் அறத்தை விட வஞ்சம்தான் முக்கியமாக படுகிறது.

அதனாலேயே ஜமதக்னியின் மகன் பரசுராமனால் கொல்லப்படுகிறான். அந்த சரிவிலிருந்து யாதவ குலம் அடுத்த யுகத்தில்தான் மீள்கிறது.

இருந்தும் யாதவகுலம் கண்ட முதல் மாவீரன் கார்த்தவீரியனே!!!

கம்சன்

அகங்காரம் என்ற இச்சையின் வடிவாக கம்சனை காண்கிறேன்.

விருஷ்ணிகுலத்து அரசர் விடூரதர் மதுராபுரியை ஆண்டார். அவருக்குப்பின் அவர் மைந்தர் சூரசேனர் ஆட்சிக்குவந்தார். விடூரதனின் தம்பியான குங்குரர் அன்று அனைத்து படைகளையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார். அவர் அனைத்து குலநெறிகளையும் மீறி விடூரதனின் குடியை மதுராபுரியில் இருந்து துரத்திவிட்டு அரசை கைப்பற்றிக்கொண்டார். சூரசேனனின் மைந்தர் ஸினி தன் மகன் போஜனுடன் வடக்கே சென்று அமைத்ததே மார்த்திகாவதி என்ற நகர். அவர் போஜர்குலத்தில் மணம்புரிந்து போஜர்களின் ஆட்சியை அங்கே அமைத்தார்.

குங்குரரின் வழியில் வந்த உக்ரசேனர் . உக்ரசேனரின் மைந்தன் கம்சன். கம்சனின் கனவில் கார்த்தவீரியன் ஒவ்வொரு நாளும் வந்துகொண்டிருந்தான். தன்னை கார்த்தவீரியரின் மறுபிறப்பு என எண்ணினான். இமயமலையடிவாரத்தில் கார்த்தவீரியர் படைகள் எதுவரை சென்றனவோ அதை விட மேலும் ஒரு யோசனை தூரம் தன் படைகள் சென்றாகவேண்டும் என எண்ணியவன். அதற்காக ஆசுரநாட்டு பழங்குடி கொண்ட மகத இளவரசிகளை மணம் செய்தி கொள்கிறான்.

கம்சன் தேவகியை சிறையெடுத்து வசுதேவருக்கு மணமுடித்தான். அதன்பின்னர்தான் ஒன்று தெரிந்தது, யாதவ முடி என்பது பெண்வழிச் செல்வது என. அவருக்குப்பின் தேவகியின் மைந்தனுக்கே அரசு செல்லும் என்று அறிந்ததுமே நிலைகுலைந்து,அந்த மைந்தன் அவரைக் கொல்வான் என்று நிமித்திகர் உரைத்ததும் கம்சன் ஆடிய கொலைநடம் பாரதம் அதுவரையில் அறியாதது.

வசுதேவருக்கு ரோஹிணி மூலம் பிறந்த பலராமனும், தேவகி  மூலம் பிறந்த கண்ணனும் கம்சனையும் அவன் தம்பிகளையும் மற்போரில் கொல்ல,  தன் கைகளால் கம்சனை கொன்ற இளைய யாதவனுக்கு மதுராவின் மணிமுடி உரித்தாகிறது.

இருந்தபோதிலும் கார்த்தவீரியனும் கம்சனும் நிகரற்ற வீர்ர்களே!!! அவர்களை சக மனிதர்களால் வெல்ல முடியவில்லை. அந்த பரம்பொருளே பரசுராமனாகவும் கண்ணனாகவும் வந்து அவர்களை வெற்றி கொல்கின்றன.

முடிவுரை:-

கிழக்கே ஒளிமிக்க சிறகுகளுடன் எழுந்த கஸ்யபன் கத்ருதேவியிடம் ‘உனக்கு நான் மைந்தர்களை அளிக்கிறேன். வெல்லமுடியாத அறிவுத்திறன், நிகரற்ற வீரம், பேரழகு ஆகியவற்றில் ஏதேனும் ஒரு குணத்தை மட்டும் நீ உன் மைந்தர்களுக்காக தேர்வுசெய்யலாம்’ என்றார். கத்ருதேவி ‘இவையனைத்தும் அழியக்கூடியவை. அழியாதது ஒன்றே. முடிவில்லாமல் பெருகிக்கொண்டிருக்கும் வல்லமை. அழிவில்லாமல் இருந்துகொண்டிருக்கும் இச்சை. அந்த குணமுள்ள குழந்தைகளை எனக்கு அளியுங்கள்’ என்று சொன்னாள். ‘ஆம் அவ்வாறே ஆகுக’ என்று கஸ்யபனும் வாக்களித்தான். அவ்வாறாக கத்ருதேவி நீலநிறமான ஒரு முட்டையை ஈன்றாள். அதை அவள் முத்தமிட்டு உடைத்தபோது கன்னங்கரிய ஆயிரம் நாகப்பாம்புகள் வெளிவந்து நெளிந்தன. அவர்களிலிருந்து நாகவம்சம் உருவாகியது.

இப்படி உருவான நாகர்கள் பீமனுக்கு வெல்லற்கரிய சக்தியை அளிக்கிறார்கள். பார்த்தனோடு இணைகிறார்கள். பரீச்சித்தை கொல்கிறார்கள்.

இந்த நாக வம்சத்தின் நாயகனாக ஆஸ்திகனை நான் காண்கிறேன்.

சத்வகுணத்தை மட்டும் நிலை நிறுத்த விழையும் ஜனமேஜயனிடம், “இச்சை தீமையல்ல மாமன்னரே! அதன் மறுபக்கத்தால் சமன்செய்யப்படாத நிலையிலேயே அது அழிவுச்சக்தியாகிறது. இச்சை எஞ்சியிராத உலகத்தில் படைப்பு நிகழ்வதில்லை. அது மட்கிக்கொண்டிருக்கும் பொருள்” என வாதிட்டு தன் குலமூதாதை தட்சனையும் தட்சகியையும் காக்கிறான்.

இச்சை இல்லையேல் இந்த காவியமில்லை. இம்மண்ணில் வாழ்வும் இன்பமும் இல்லை. முடிவில்லாது பெருகி இவ்வுலகமெங்கும் காமமும் அகங்காரமும் பொலியச்செய்யும் நாகர்களை போற்றுவோம். முதுமையையே காணாத ஆஸ்திகனையும்…