வெண்முரசு கலந்துரையாடல்-மார்ச் 2016

இம்மாத கலந்துரையாடலுக்கு வந்த முப்பது பேர்களில் ஏழு பேர் இந்த கூட்டத்திற்கு புதியவர்கள் ஆனால் அனைவரிடமும் தேர்ந்த வாசிப்பும் கலந்துரையாடல் குறித்த ஆர்வமும் இருந்தது.

4 மணிக்கு ஆரம்பிக்க வேண்டியது 4:30 ஆயிற்று. ஜானகிராமனும் ரகுராமனும் பேசுவதாக இருந்த்து.

ஜானகிராமன், தனது உரையை கவியரங்க பாணியில் வாசித்தார். ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் எந்த குணத்தை தேடி செல்கின்றன என்பதை வைத்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை.  ‘முடிவிலியை தேடி’ என்கிற அந்த கட்டுரையை விரைவில் பதிவேற்றுவார்.

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரம் குறித்தும் விவாதிக்க பல காரணங்கள் இருந்தன. ஆனால் 90 நிமிடங்களில் அனைவரையும் விவாதிக்க இயலவில்லை. இயல்பாகவே, அதில் துரோணர் மற்றும் துரியனை பற்றி மட்டும் விவாதிக்க இடமிருந்தது. 

துரோணர் குறித்து உரையாடல் துவங்கியது.

துரோணர்  பிராமணராவதையே தன் வாழவின் குறிக்கோளாக கொண்டிருந்தாரா என்ற கேள்வியை அது எழுப்பியது. துரோணர், தன்னை பிராமணர் என கருதி கொண்டாலும் அதை அவர் தன் வாழ்வின் லட்சியமாக கொண்டிருந்தார் என கூற இயலாது. அப்படியிருந்தால் அவர் அஸ்வதாமனை சத்ரியனாக ஆக்கியிருக்க மாட்டார். ஆகவே அவர் ஏதோ ஒரு அங்கீகாரத்திற்கு மட்டுமே ஏங்குபவராக ஆரம்பத்தில் வருகிறார்.அவர் தன்னை பிராமணராக உணர்கிறார் என்பதை அறிந்து துருபதன் அவர் பாதம் பணிந்து சீடனாகிறான். ஆனால் நாளடைவில் அவருக்கு தன் லட்சியத்தைவிடவும் மகனுக்கான அங்கீகாரம் முதன்மையாகிறது என்பதை பீஷ்மரிடம் துரோணர் ” என் மகன் பாரதவர்ஷத்திற்கே சக்கரவர்த்தியாவான்” என சொல்லும் இடத்தில் வெளிப்படுகறது என்பதை விவாதித்தோம்..

இங்கே “சதுர்வர்ணம்’ என குறிப்பிடப்படுபவை வெறும் பிறப்பை மாத்திரம் வைத்து வருவதில்லை என்பதை ஜாஜா எடுத்துக்கூறினார். பரசுராமரோ,சரத்வானோ அவரை பிராமணராக்க முடியும்.. அவர் மகன் சத்ரியனாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறான் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வாறாக ஒரு வர்ணத்தில் இருந்து இன்னொரு வர்ணத்திற்கு மாற முடிகிறது. இது அப்போதைக்கு நடைமுறையில் இருந்த ஒரு சமூக வழக்கத்தை குறிப்பிடுகிறது என்பதையும் அவர் கூறினார்.

துருபதன் அவரின் உள்ளத்தை அறிந்து அவர் சீடனானது போல பீஷ்மரும் அவர் பலவீனம் அவர் மகன்தான் என்பதைஅறிந்து அவரை தன் கட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டிருப்பதை தியாகராஜன் விளக்கினார். இருந்தாலும் தன் மகன் மீதான அவரின் பாசமே அஸ்வத்தாமனை சிரஞ்சீவியாக்கியது என ராகவ் எடு்த்துரைத்தார். இன்றுவரை பாவத்திற்கு அஸ்வத்தாமன் என குறிப்பிடப்படுவது அதில் ஒரு முரண்நகைதான்…

அடுத்து ஜானகிராம்,துரியன் தன் உடல் பலத்தாலேயே முடிவிலியை நோக்கி போவதாக வண்ணக்கடலின் அத்தியாயங்களோடு விளக்கினார். இதுவும் விவாதிக்கப்பட்டது. துரியன் இயல்பாகவே எதிரி என்றொருவனை உணராதவரை, மிகவும் அன்பானவனாகவும் உணரந்தபின் அப்படியே கட்டுக்கோப்பாகவும் மாறுகிறான்.

ஆகவே, அவன் அகங்காரமே அவனை கொண்டு செல்கிறதேயன்றி புஜபலம் இல்லை. கர்ணன் அவனையும் ஜராசந்தனையும் ஒரு கையால் தூக்கி வீசுவது அவனுக்குள்  ஆச்சரியத்தை மட்டுமே ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் பீமன் வனத்தி்ல் கரடியை விலக்கியது அவனுள் ஏற்படுத்தியது ஒரு பகை உணர்வு அது அவனை வாரணாவதம் வரை இட்டுச்செல்கிறது. ஜானகிராமன் தன் கட்டுரையில் இந்த விவாதங்கள் சார்ந்தும் சற்று மாற்றியமைத்து பதிவதாக கூறினார்.

அடுத்து பேசவேண்டியிருந்த ரகுராமன் மார்ச் மாத ஆடிட்டிங் வேலைகளால் தனது கட்டுரையை செம்மை படுத்த முடியவில்லை ஆதலால் அடுத்த மாதத்தில் தான் பேசுவதாக சொன்னார். எனவே பங்கேற்காளர்களிடம் தங்கள் வாசிப்பனுபவத்தை கேட்டறிந்தோம்.

பாலசுப்ரமணியன், முன்பு வெண்முரசு விவாத தளத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த அருணாசலத்தின் கடிதம் குறித்து கூறினார். காய்ந்த பழம் எந்த காற்றுக்கு கீழே விழும் என்கிற திருதராஷ்டிரன் குறித்தான வரிகள் அவை. அதுபோன்ற உவமைகளையும், குறியீடுகளையும் நாம் விவாதிக்கவேண்டும் என குறிப்பிட்டார். இந்த சமயத்தில் எப்போதும் சொல்வது போல, ” யோகமுறைகளை விளக்கும்  இந்திரநீல சுயம்வரம் ஏழு நாகர் உலகம் ( காண்டீபம்)”ஆகியவற்றை தான் விளக்குவதாக செளந்தர் குறிப்பிட்டார். இப்படி இவர் சொல்லுவது இதோடு நூற்றியெட்டாவதுமுறை  என்பது அவருக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது.

ஐஐடியில் வரிசையில் நிற்கும் போது அன்றைய வெண்முரசு அத்தியாயம் குறித்து  பேசிக்கொள்வதை அங்கு பயிலும் அரசன் குறிப்பிட்டார். உயர்கல்வி நிறுவனங்கள், எந்த காலத்தில் மற்ற கல்விநிறுவனங்களை போல் subject ஐ மட்டும் படிக்கபோகிறார்களோ என்ற சமூக அக்கறையை பெயர் தெரிவிக்க விரும்பாத ஒரு வாசகர் வெளியிட்டார். 🙂

இந்த கூட்டத்தில் தத்துவம் குறித்து விவாதிக்கவே இல்லை இதை எதிர்பார்த்து வந்து தான் மிக ஏமாற்றமடைந்ததாக தன் ‘மனக்குமுறலை’ மலைச்சாமி தெரவித்தார். இதற்கு முன் ஈரட்டியில் புதியவர்கள் சந்திப்பில் வைத்து ஜெ.விடம் அம்பை காதல் கொள்வது கருப்பையின் விழைவு என்று ஏன் கூறினீர்கள்.. பெண்களுக்கு மனதே இல்லையா என ‘ஹார்ஷாக’ கேட்டபோது இதேபோல் ஒரு ‘மனக்குமுறல்’ வந்ததை நினைவு கூர்ந்தார். அப்போது, எழுத்தாளரிடமே விளக்கம் கேட்பதை விட கீழான செயல் ஒன்றில்லை என ஜெ. ‘புன்முறுவலோடு’ தெரிவித்ததால் அந்த கேள்வியையும் இந்த சபையில் வைத்தார்..

அந்த கேள்விக்கான பதிலையும் பின் இதற்கு முன் கூட்டங்களில் நடந்த தத்துவ விசாரங்களை எடுத்துரைத்து ஸ்ரீநிவாசன் சாரும், ஜாஜாவும் தியாகராஜனும் ‘சாந்த’ப்படுத்தினார்.

குறிப்பாக பிரகலாதனுக்கும் ஹிரண்யகசபுவிற்கும் நடந்த உரையாடல் குறித்து அவர் விவாதிக்க விரும்பினார். பலரும் பேசிய அந்த விவாதத்தில் விஷ்ணுபுர கெளஸ்துப தத்துவ விசாரத்திலிருந்து இன்னும் மீண்டுவராத இந்த கட்டுரையாளர் மட்டும் வாயை திறக்கவில்லை. அவைகளை அனுபந்தங்களாக தோகுத்ததில்,

 

அ) ஒரு கூட்டத்தில் முழுக்க முழுக்க தத்துவத்தை விவாதிக்க இயலாது அதற்கான பல கேள்விகளும் / பதில்களும் ஏற்கனவே விவாதிக்கபட்டிருக்கும். அவைகளை படித்தவர்கள் மட்டும்விவாதிக்க மற்றவர்கள் அவற்றை கவனித்து அறியலாம்

ஆ) வெண்முரசு தத்துவத்தை மட்டும் சொல்லுவதில்லை. அது ஒட்டு மொத்த பாரத பண்பாட்டையும் திரும்ப எழுதும் முயற்சி. அதில் தத்துவங்களை மட்டும் ஒரு அமர்வில் விவாதிக்கலாமேயன்றி ஒவ்வொரு வாரமும் அதை விவாதிப்பது என்பது வெற்றியடையாது.

( வெங்கட்ராமணன், ஜெ. சொன்ன வாதம், விதண்டாவாதம் ஆகியவை பற்றிய விளக்கத்தை அளித்தார்)

இ) நான்நினைக்கிறேன் அல்லது என்னளவில் என்கிற வார்த்தைகளை கொண்டு தத்துவ விவாதம் செய்யலாகாது. 

ஈ) தத்துவங்களை விவாதிக்கும் முறை பற்றிய நித்யா / டாகடர் தம்பான்  ஆகியோர்களின் கருத்துக்களை ஸ்ரீநிவாசன் விளக்கினார்.

உ) அஜிதன் தத்துவங்களை படம் வரைந்து பாகங்களை குறித்து விளக்கிய நவம்பர் மாத கூட்டம் போல் இன்னொன்று அல்லது அதன் தொடர்ச்சியாக ஒன்று அடுத்தடுத்த மாதங்களில் உரையாற்றுவதாக சொல்லியிருக்கிறார்.

அதன்பின் இறுதியாக, அஜிதன் சுட்டிக காட்டியபடி பிரயாகையில் (77ம் அத்தியாயம்)சரஸ்வதி கோயிலில் திரெளபதியும் கல்பகனும் (யுதிஷ்டிரன்) நீதி/ அறம் குறித்து உரையாடும் அத்தியாயம் விவாதிக்கப்பட்டது. நீதி வழங்கப்படும் போது அது வெறும் அற நூல்களை வைத்து வழங்கப்படலாகாது அப்படியென்றால் அந்த இடங்களில் நீதிபதிக்கு பதிலாக ஒரு கணினியை வைத்து விடலாம். நீதி எப்போதும் அந்த சூழ்நிலையையும் கருத்தில் கொண்டே வழங்கப்படுவதால் அங்கே மனிதர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். சில நேரங்களில் மூன்று நான்கு நீதிபதிகளும் அமர்ந்து விவாதிக்கிறார்கள். இந்த விவாதம் நீண்டு கொண்டு போய் நடப்பு அரசியலின் இரு வேறு தீர்ப்புகள் குறித்து உரையாடும் வரை வந்து அங்கேயே தானாக நின்றது.

சென்னை கலந்துரையாடலில் ஒருவித கட்டுக்கோப்பு இருப்பதை தாம் உணர்ந்த்தாக மாரிராஜ் குறிப்பிட்டார்..சில நேரங்களில் அரசியலோ, உலக சினிமாவோ பேச்சில் இடைப்பட்டாலும் அங்கேயே நின்று மீண்டும் வெண்முரசுக்குள் வருவது மற்றும் ஒருவர் பேசி முடிக்கும் வரை யாரும் குறுக்கே பேசாமலிருப்பது ஆகியவைகளை தான் உணரந்ததாக கூறினார். அதற்கு காரணம் முன் மாதிரியாக நாம் கொள்வது ஊட்டி இலக்கிய முகாமின் ஒழுங்குகளைத்தான் என கூற வேண்டும். இருந்தாலும் துவக்கத்தில் ஏற்படும் அரைமணி நேர காலதாமத்தை தவிர்க்க வேண்டும் என தோன்றியது.

அடுத்த மாதம் தங்கமும் ரகுராமனும் பேசுவதாக சொல்லியிருக்கிறார்கள். ‘அண்டை மாநிலத்திலிருந்து’ சிவாத்மா கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தார். கவிதா, சுதா மேடம், அறிவழகன் தனா ஆகியோர் சிற்றுண்டி கொண்டு வந்திருந்தார்கள். அதை உண்டு களைத்து புறப்பட்டோம்.

 

 

Advertisements

2 Comments (+add yours?)

  1. Trackback: சென்னை வெண்முரசு கலந்துரையாடல் பதிவு
  2. Trackback: சென்னையில் நண்பர்களுடன்…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: