வெண்முரசில் காமமும் வஞ்சமும் – ரகுராமன்

நண்பர்களே, ஜெ முன்னே கட்டுரை வாசித்த பொழுது, மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், நெகிழ்ச்சியாகவும் உணர்ந்தேன். சென்னை கூடுகை நண்பர்கள் அனைவருக்கும்  மிகவும் நன்றி…

வழக்கம் போல நிறைய எழுத்து பிழைகள் இருக்கலாம், அதையும் பெரிய மனது வைத்து மன்னித்து விடுமாறு கேட்டு கொள்கிறேன்.

இந்த கட்டுரை சார்ந்து அனைத்து விமர்சங்களையும் வரவேற்க்கிறேன், ஏதாவது விட்டு போயிருந்தாலும் சொல்லவும்.

 

 

“காமோ காரிஷீத், மன்யுக காரிஷீத்” – வெண்முரசில் காமமும் வன்மமும்

“காமோ காரிஷீத்,

     மன்யுக காரிஷீத், நமோ நம:”

 

மகா நாராயண உபநிஷித்தில் பாகம் 61 மற்றும் 62 யில் வரும் அழகான மந்திரம் இது. உபகர்மாக்களில் ஒன்றாக வருவது. இங்கு “காமம்” ‘Lust” என்ற அர்த்தத்தில் மட்டும் வருவது இல்லை “Desire” என்ற பொருளில் வருகிறது. “மன்யு” என்றால் “கோபம்”. ““காமோ காரிஷீத்” – ‘இந்த செயல்கள் விழைவினால் /ஆசையினால் செய்யபட்டவை”. “மன்யுக காரிஷீத்” – ‘இந்த செயல்கள் கோபத்தினால் செய்யபட்டவை”. இவை “பாவ மன்னிப்பு” கோரிக்கைகள் அல்ல மாறாக “பாவம் ஏன் செய்யப்பட்டது” என்பதை தன்னளவில் ஆராய தூண்டும் வரிகள்.

இதன் முழு பாடல்

“”Kamoe-akarsheen namoh namah |

Kamo-akarsheet-kaamah karoti naaham karomi

kaamah kartaa naaham kartaa

kaamah kaarayitaa naaham kaarayitaa

eshaa te kaama kaamaaya swaahaa “

 

“ காமம் இந்த நிகழ்வை செய்தது, நானல்ல,

காமம் இந்த செயலை செய்தது, நானல்ல,

காமம் இந்த செயலை செய்கிறது, நானல்ல

காமமே இதற்கு காரணம், நானல்ல.

காமமே செயல் புரிபவனை அவ்வாறு செய்ய வைக்கிறது, நானல்ல

ஏ காமமே, உனக்கே இது சமர்ப்பனம்”.

(இதே போல் மன்யுவிற்கும் ஒரு மந்திரம் உண்டு)
“காமம் (ஆசை)”, “மன்யு (கோபம்) இவையே பாவங்களுக்கு காரணம் ஆதலால் இவைகள் மீது கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தும் அற்புதமான வரிகள். இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது இந்த சொற்றோடர், “காமம்” அந்த விளைவினால் வருவது “மன்யு”, ஒரு “Cause and Effect” relation போல. பகவத் கீதையிலும் இதே மாதிரி ஒரு வரி வருகிறது.

வெண்முரசு படித்து கொண்டு வருகையிலே இந்த வரிகளின் அர்த்தம் மேலும் மேலும் விரிவடைந்து கொண்டே வருகிறது. அதை பதிவு செய்ய முயிற்சிப்பதே இந்த கட்டுரை.

இந்திய மரபில் காமம்: (“Desire” என்னும் அர்தத்தில் அல்ல)

வெண்முரசு வெறும் மகாபாரத மறு ஆக்கம் மட்டும் அல்ல, அது இந்திய மரபை, சமுதாய, பண்பாட்டு அமைப்பை இன்றைய நோக்கில் சொல்ல முயற்சிக்கும் படைப்பு. எனக்கு தெரிந்து எல்லா பழங்குடி குழுமத்திலும் காமம் ஒரு கொண்டாட்டமாகவே பார்க்க பட்டுஉள்ளது. அது ஒரு சமுதாயமாக, மதமாக நிறுவனபடுத்தும் பொழுது, ஒழுக்கவியல் கட்டுபாடுகளும் வந்து விடுகின்றன.  “விக்டோரியா ஒழுக்கவியல்” இதற்கான சிறந்த உதாரணம்.(இதன் வேர் கிரேக்க பண்பாட்டில் இருந்து தழுவ பட்டு இருக்கலாம் என  நினக்கிறேன்). “காமத்தை” இந்திய மரபு அணுகிய விதம் மற்ற நாகரீகங்களை விட முற்றிலும் வேறு விதமாக இருந்து இருக்கிறது. நம் கோவிலில் உள்ள சிற்பங்களை பார்க்கையில் “காமம்” என்பதை மிக வெளிப்படையான, இயல்பான  ஒன்றாகாவே இந்திய மரபு கருதி இருக்கிறது. ரிஷிகளும், முனிவர்களும் கூட காமத்திற்கு அப்பாற்பட்டவார்களாக காட்ட படுவதில்லை. காமத்தை பெண்மை மூலமாக வழிபடும் மார்கமாகவே “சாக்தம்” இருந்திருக்கிறது. இந்திய மரபில் வரும் சமனம் , காமத்தை வேறு விதமாக அணுகியது. சமண முனிவர்கள் “காமம்” என்பதை கட்டுபடுத்த வேண்டிய ஆசைகளில் ஒன்றாக கருதினார்கள், அது சார்பான கடும் கட்டுபாட்டை பேணினார்கள். புத்த மரபிலும் காமம் அவ்வாறே அணுகப்பட்டது. சமண, புத்த மரபின் பாதிப்பு மெல்ல இந்து மரபிலும் பரவ தொடிங்கியது. என்னுடைய தனிப்பட்ட அபிப்ராயத்தில் வைணவத்தை விட சைவத்திலே அதன் பாதிப்பு அதிகம் உள்ளதாக நினைக்கிறேன்.

இந்திய மரபில் காமம் எவ்வாறு அணுகபட்டது மற்றும் அதன் பல்வேறு நிலைகளை  வெண்முரசு மிக துல்லியாக பதிவு செய்கிறது.முக்கியமாக “சாக்தம்”, அது சார்ந்த விவரணைகள்.  நவீன தமிழ்/இந்திய இலக்கியத்தில் “சாக்தத்தை” அதன் உச்சபட்ச அழகியல்  நிலையில் பதிவு செய்ய பட்ட நூல்களில்  வெண்முரசுக்கு என்று தனி இடம் இருக்கும்  என்றே நினைக்கிறேன்.

ஜெ, தன்  “வார்த்தை” உளியால் “வெண்முரசு கோவிலில் “காம சிற்பங்களை “ வடித்து கொண்டே செல்கிறார். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு மாதிரி.

விரும்பி விழையபட்ட காமம்,

விலக்கபட்ட காமம்,

மறுக்கபட்ட காமம்,

அடையாத காமம்,

யோகமாய், ஊந்து சக்தியாய் ஒரு காமம்,

சிறு குழந்தை விளையாட்டு என, கொண்டாட்டமாய் ஒரு காமம்,

ஆற்றலின் வடிவமாய் ஒரு காமம்,

அகங்காராமாய் ஒரு காமம்,

அடங்கா காமம்,

அவமானபடுத்தும் காமம்,

தெளிந்த நீரோடையாய் ஒரு காமம்,

எண்ணியதை அடைய கருவியாய் ஒரு காமம்,

இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக , பிரபஞ்ச சக்தியாய், தெய்வமாய், தொழப்படும் ஒரு காமம்.

இக்கட்டுரையில் நாம் இரண்டு விசயங்களை பார்ப்போம்

அ) வெண்முரசில் அனைத்து முக்கிய கதாபாத்திரங்களின் “காமம்” சார்ந்த குணங்கள் மிக நுண்ணியமாக வர்ணிக்க பட்டுள்ளன. ஓவ்வொரு கதாபாத்திரங்களை எடுத்து கொண்டு, நாம் அவற்றை பார்ப்போம்.

ஆ) காமும் அதனால் விளைந்த வஞ்சமும் வெண்முரசில் இது வரை எப்பிடி வந்து இருக்கிறது என்பதை பற்றியான ஒரு சிறு கழுகு பார்வை

காமத்தை விரும்பி விழைந்து ஏற்று கொள்ளல்:

யயாதின் காமம்:

குரு பரம்பரையின் முப்பாட்டனான “யயாதியில்” இருந்து தொடங்குகிறது இந்த “விழைவு”. ரதியின் பெருந்துயருக்கு பிறந்த அஸ்ருபிந்துமதியே தன் இச்சையை தீர்க்கமுடியுமென உனர்ந்து அதற்காக தன் முதுமையை ஐம்பதாண்டுகாலம் ஏற்றுக்கொள்ள தன் மகன்களிடம் கேட்கிறார். புரு முதுமையை ஏற்று கொள்ள, துர்வசு, யது மற்றும் த்ருஹ்யூ  அதை மறுக்கிறார்கள், அதன் விளைவாக நாட்டை விட்டு நீங்கவும் பணிக்கப்படுகிறார்கள் . இதில் இருந்து தான் தொடங்குகிறது பராதத்தின் முக்கியமானஅரச குலங்கள். அவ்வாறு செல்லும் துர்வசு காந்தாரநாட்டையும், யது யாதவகுலத்தையும் திருஹ்யூ திவிப்ரநாட்டையும் அமைக்கின்றனர்.பல வருடங்களாக அனுபவித்தும் விழைவு தீராமல்,  கடைசியில் தன் மகளின் பேரழகை விழிகளால் ஆன்மா அறியும் கணம் அவர் காமம் அழிகிறது.

சந்தனுவின் காமம்:

கங்கர் குலத்து பெண்ணை (கங்கா தேவி) கண்டு விழைந்தது அவன் காமம். வெண்முரசின் வரிகளில் இவ்வாறாக சொல்லப்படுகிறது“நெருப்பில் எரிந்தவன் நீரைக் கண்டுகொண்டான். ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு கணமும் ,ஒவ்வொரு உறுப்பிலும் அவன் காமத்தை அறிந்தான் . வேள்வியாகும் அவியின் பேரின்பத்தையே சந்தனு கங்காதேவியில் அடைந்தார். . மண்ணில் நெளியும் புழு விண்ணில் பறக்கும் வழி என்ன மானிடரே? விண்ணாளும் புள்ளுக்கு உணவாவது மட்டும் தானே?”.

எட்டாவது குழந்தை பிறக்கும் பொழுது அவன் காமத்தை தாண்டி தந்தை பாசம் வளர்கிறது, கங்கையுடன் அவன் காமமும் முடிகிறது.பிறகு அவர் வெளுத்து மெலிந்து எப்போதும் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பவராக ஆனார். கங்கையின் தங்கையான யமுனா நதிக்கரையில் அவர் மீண்டும் சத்யவதியை பார்க்கிறார். மறுபடியும் காமத்தின் விழைவு அவரை ஆட்கொள்ளுகிறது. பெரும் காமமும், புத்ர பாசமும் அவரின் மனதில் மோதி கொள்கிறது. கடைசியில் அவரின் காமத்தின் விழைவே வெல்கிறது, அவரின் மகனின் சபதத்தால்.

காமத்தின் விழைவை நோக்கி செல்பவர்களுக்கு,  தீர்க்கசியாமர், விசிதிரவீர்யனிடம் சொல்லும் இந்த வரி முக்கியமானது

“நீராடிமுடிக்கத்தக்க நதியும் காமத்தால் தாண்டிச்செல்லத்தக்க பெண்ணும் பிரம்மன் அறியாதவை”

‘கன்றுக்கு பாற்கடல் மரணமேயாகும், சந்தனு இறக்கும் பொழுது வரும் முது நிமித்திகாரின் வார்த்தைகள் இவை. “ஆழம்” , “ஆழம்” என்ற சொல்லே அவரின் கடைசி சொல்லாக இருக்கிறது. காமம் எவ்வளவு ஆழமானது, எந்த விழைவாலும் அதை முழுவதுமாக அடைய முடியாது என்பது அப்பொழுது அவருக்கு புரிந்து இருக்கலாம்.

காமத்தை விரும்பி விலக்கி கொள்ளல்:

பீஷ்மரின் காமம்:

இக்கணம் இனி யென் வாழ்க்கையை முடிவு செய்யட்டும். இதோ நான் உங்களுக்கு வாக்களிக்கிறேன். எந்த நிலையிலும் நான் மணி முடி சூட மாட்டேன்.வாழ்நாளெல்லாம் இல்லறத்தை தவிர்ப்பேன். அதற்கென காமத்தை முற்றிலும் விலக்குவேன். உங்கள் பாதங்கள்மீது ஆணை “.

 

“பீஷ்மர்” என்றால் “அரும்பெரும் காரியத்தை” செய்தவர் என்று வரும். இந்த சபதத்திற்கு பிறகு “தேவவிரதன்”, “பீஷ்மர்” ஆகிறார். ஆண்மையற்றவன் பிரம்ம்சரியமும், ஆற்றல்யற்றவன் ராஜ பதவியை துறப்பதுவும் எளிது. ஆனால் இவை இரண்டும் இருந்தும், முற்றிலும் துறக்கிறார்.

பீஷ்மரின் காமம் ஆமையுடன் ஒப்பிட படுகிறது. அம்பையை பார்த்த உடன்அவரது உள்ளுக்குள் இருந்த ஆமை கால்களையும் தலையையும் இழுத்துக்கொண்டு கல்லாகியது.

காமத்தை விலக்கி வைப்பவர்களுக்கு, அம்பை பீஷ்மரிடம் சொல்லும் இந்த வரி முக்கியமானது

“குழந்தை நெருப்புடன் விளையாடுவதுபோல நாற்பதாண்டுகளாக காமத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்நெருப்பு விளையாட்டுகளை அனுமதிப்பதே இல்லை அரசே”.

மறுக்கபட்ட காமம்:

அம்பையின் காமம்:

“மாபெரும் அறத்திலிருந்தே மாபெரும் தீமை பிறக்கமுடியும்”.

அறத்திற்கு எதிராக, தன் அன்னையின் ஆணைக்கு இனங்கவும், ஷத்ரிய குல நெறிகளின் படி, வியாசருடன் கலந்து ஆலோசித்து, காசி இளவரசிகளை கவர்கிறார் பீஷ்மர், தன் நோயுற்ற தம்பிக்காக. தன்னை தொட வந்த பீஷ்மரின் ஆட்களை வெட்டி சாய்க்கும் பொழுதே தெரிகிறது இவள் சாதாரணமான பெண் இல்லை என்று.

பீஷ்மருடன் கோபித்து, அளப்பரியா காதலுடன்  சால்வனிடம் செல்லும் பொழுது ஆரம்பிக்கிறது அவளின் முட்பாதை. அங்கு அவமானப்பட்டு மறுபடியும் பீஷ்மரிடம் மன்றாடுகிறாள், தன் காதலை ஏற்க. தன் சொந்த நாட்டிலும் அவள் இருக்க அனுமதிக்கபட வில்லை. எல்லா எடத்திலும் துரத்தபடுகிறாள், புலிகள் இடையே ஓடும் முயல் குட்டி போல. அவளின் காதல் மறுக்கபட மறுக்கபட, மெல்ல மெல்ல கொற்றவையாக  மாறுகிறாள். வராஹியாகி உருமாறி மீண்டும் மீண்டும் முட்டி கொண்டே இருக்கிறாள் பீஷ்மரின் காம கதவை நோக்கி.

அடையமுடியா காமம்:

விட்டில் பூச்சிகளுக்கு வெளிச்சமே மரணம். “காம” வெளிச்சத்தில் முட்டி முட்டி மோதும் விட்டில் பூச்சி வாழ்க்கை தான் விசித்திரவீர்யனுக்கும், பாண்டுவுக்கும் அமைகிறது.

விசித்திரவீர்யனுக்கும் சரி, அவன் மகன் பாண்டுவுக்கும் சரி, “காமம்” அவர்கள் வாழ்கையில் மின்னல் என பாய்கிறது. தொட்டால் இறப்பு உறுதி என்று அவர்களுக்கு தெரியும், ஆனால் அதை நோக்கியே இருக்கிறது அவர்கள் பயணம்.

விசித்திரவீர்யனின் காமம்:

“உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா? நீ ஒரு ஆண் என ஒருகணமேனும் உணர்ந்ததில்லையா?”

சத்யவதி விசித்திரவீர்யனை பார்த்து இதை கேட்கிறாள். காமத்தை அடைய முடியாதவர்கள் முதலில் சந்திப்பது அவமானங்களையும், கிண்டலையும் தான். அதற்க்கு பதிலாக அவன் சிரித்து கொண்டே இவ்வுலகின் ஒரே ஆண் நான்தான் என்கிறான் அவன். எவ்வளவு உண்மையான வார்தைகள். காமத்தை அடையா முடியாதவனின் உலகத்தில் அவன் மட்டுமே ஆனாக இருக்க முடியும். சுற்றம் முழுவதும் அவன் ஆனல்ல என்று சொல்ல சொல்ல, அவன் அகம் முழுக்க தான் ஒரு ஆண் என்பதையே பற்றி கொள்ளும்.

மரணம் கண்டு சிறுதும் அவன் சஞ்சல படவில்லை. காமம் புணர்ந்தால் தான் இறப்போம் என்று அவனுக்கு தெரியும். இருந்தும் அன்னையின் ஆணைக்கு இணங்க அவன் அதை செய்கிறான். மாவீரர்கள் மரணத்தை நோக்கி  சிரித்து கொண்டே களம் புகுவது போல, அவனும் சிரித்து கொண்டே மஞ்சம் செல்கிறான் தன் மரணத்தை காண.

அடைய முடிந்த காமம் ஒரு பெண்ணை சார்ந்தே இருக்கும், அடையா காமமோ கொழுந்து எரியும் நெருப்பை போல, அதை தொடுபவனற்றை எல்லாம் பற்றி கொள்ளும். இதை தீர்க்க சியமார் , விசித்திர வீர்யனிடத்தில் சொல்கிறார்

“உன் அடையாத காமத்தால் அவன் (சந்தனு) அடைந்த காமத்தை ஆயிரம்முறை பெரிதாக நீ அறியமாட்டாயா என்ன?”

பெண்ணிடம் வெறும் காமத்தை  நிரப்பி செல்பவன் ஆனல்ல, அவள் மனதை முழுவதும் நிரைத்து செல்பவனே உண்மையான ஆண். சத்யவதி பீஷ்மரிடம் விசித்திர வீர்யன் இறந்த செய்தியை சொல்லும் பொழுது, இதை சொல்லுகிறாள்

“ஆனால் அந்த காசிநாட்டு இளவரசி அழுததைப் பார்த்தேன். அக்கணமே நெஞ்சு திறந்து இறந்துவிடுபவள் போலஅப்போது என் மனம் நிறைந்தது. ஒரு பெண்ணின் மனதை நிறைத்துவிட்டுச் செல்வதுதான் ஆண்மகன் ஒருவன் மண்ணில் வாழ்ந்தமைக்கான அடையாளம்…”

விசித்திர வீர்யன் ஒரு ஆனாகவேகவே தான் இறக்கிறான்.

பாண்டுவின் காமம்:

“ நீ ஒரு நாளும் காமத்தை அறிய மாட்டாய். காமத்தை உன் உடலும் உள்ளமும் அறிந்து கொண்டிருக்கும். தீப்பற்றிக்கொள்ளாத அரணிக்கட்டை போல உன் அகம் முடிவில்லாது உரசிக்கொண்டிருக்கும். அவ்வெம்மையில் நீ தகிப்பாய். என்னை போலவே உன் உள்ளம் கவர்ந்த தோழியை நீ அடைவாய். ஆனால் அவளுடன் கூடும்போது அக்காமம் முதிராமலேயே நீ உயிர் துறப்பாய்

இணை மான்களை கொல்லும் பொழுது, பாண்டு பெற்ற சாபம் இது. பாண்டுவின் காமத்தை முழுவதுமாக சொல்ல்க்கூடிய வரிகள்.

“திறனிலியின் துயரம் போல அருவருப்பளிப்பது ஏதுமில்லை”

இது பாண்டு குந்தியுடன் சொல்லும் ஒரு வரி. தன் தாய்மை சிறகால் அவன் ஆற்றல்இன்மையை மூடுகிறாள் குந்தி. பாண்டு குந்தியுடன் ஒரு சேயாகவே உரு மாறி கொள்கிறான். இது தெரிந்தே பாண்டுவுக்கு ஒரு “களித் தோழி” வேண்டும் என்று மாத்ரியை மனம் முடித்து வைக்கிறாள்.

மலடியின் குழந்தை கனவுகள் எப்பொழுது நெகிழ்ச்சியானவையாகவே இருக்கும். பறவை கொத்திய, முளைக்கவே முடியா எச்சில் விதைகளின் விருட்சம் பற்றிய பெருங்கனவே, பாண்டுவின் விழைவு. அவன் ஆறு பாண்டுக்களை கனவு காண்கிறான். கொடைக்கு அதிபதியாய் ஒருவன், அறத்தின் தலைவனாய் ஒருவன், ஆற்றலின் வடிவமாய் ஒருவன், பாண்டு ஏங்கும் காம்த்தின் வடிவமாய் ஒருவன். அவன் கனவில் கண்ட குழந்தைகளே, இன்றளவும்  பாரத பண்பாட்டில் இருந்து பிரிக்கவே முடியா பெரும் நாயகர்களாய் வலம் வருகிறார்கள்.

வேறு மார்கத்தில் குழந்தை பெற , அவன் முழு மனதோடு சம்மதிக்கிறான். தர்மனை பார்த்த உடன் அவன் உடம்பே முலைகளாய் மாறுகிறது. குரங்கு, தன் குட்டிகளுடன் இருப்பதை போல் எப்பொழுதும் குழந்தைகள் கூட இருக்கிறான். பெரும் பசி, எதிரே விஷமுள்ள கனிகள்,உண்டாலோ, உண்ணாமல் விட்டாலோ  எப்பிடியும் மரணம். தன் தந்தையை போலவே சிரித்து கொண்டே மரணத்தை தழுவிகிறான். அன்று அந்த செண்பக தோட்டத்தில் பூத்த ஏதாவது ஒரு மலர் பார்த்து இருக்கும், பாண்டுவின் காமம் சுவைத்த கடைசி புன்னகையை.

எண்ணியதை அடைய கருவியாய் ஒரு காமம்,

குந்தியின் காமம்:

குந்தி தான் பாரதத்தின் முதல் பாஞ்சாலி என்று நினைக்க தோன்றுகிறது. அவளும் ஐந்து வகை ஆண்களை அடைகிறாள்.

“தன் கையில் மிகமிகத் திறனற்ற ஓர் உயிரை ஏந்தும்போதுதான் பெண்ணின் அகம் கனிவும் முழுமையும் கொள்கிறது.

தன் திறணிலியால் குழுங்கி அழும் பாண்டுவை பார்த்து அவள் இந்த வரிகளை சொல்கிறாள்.  பாண்டுவிற்கு அவள் ஒரு தாயாகவே மாறுகிறாள். வெண்முரசில் குந்தி பேரரசியாக பெரும் விழைவு கொண்டவள் ஆகவே காட்ட படுகிறாள். அவள் ஏறக்குறைய சத்யவதி போலவே தோற்றம் அளிக்கிறாள். எப்பிடியாவது வாரிசு வேண்டும் என்றே இருவரும் முயற்சி செய்கிறார்கள்.

வெண்முரசில் குந்தி சார்பான இரண்டு  விஷயங்கள் பூடகமாகவே சொல்ல படுகின்றன. ஒன்று அவளுக்கும் சல்லியனக்கும் உள்ள உறவு. குந்தியே சல்லியனை சுயம்வரத்திற்கு அழைக்கிறாள்.  துருவாச முனிவரிடம் வாங்கிய மந்திரத்தை முயற்சித்து பார்க்கும் அந்த கரிய ஆள் ஏன் சல்லியானாக இருக்கு கூடாது என்றே தோன்றுகிறது. சல்லியன் பாரத போரில் கௌரவர்கள் பக்கம் சேருவது, சல்லியன் கர்ணனுக்கு தேர் ஓட்டுவது போன்றவைகள் இதனால் கூட இருக்கலாம். இதற்கான ஊகங்களை வெண்முரசு நிறைய இடங்களில் அளிக்கிறது.

இரண்டு, குந்திக்கும் விதுரனுக்கும் உள்ள உறவு. முதலில் விதுரருக்கே குந்தியை பேச படுகிறது, பிறகே பாண்டுவிற்கு அது மாறுகிறது. விதுரர் பற்றி பேசும் பொழுது எல்லாம் குந்தியின் முகம் உவகை கொள்கிறது.

யோகமாய் ஒரு காமம்

அர்ஜுனனின் காமம்:

“இந்திரனெழுந்துவிட்டான். இன்று இந்நகரில் கற்பாறைகள் கூட கருவுறும்

விழைவின் அதிபதி இந்திரன். அந்த இந்திரனின் மைந்தன் அர்ஜுனன். காமத்தின் தலைவன். காய்ந்த மரத்தில் படரந்த கொடியின் சுவைமிக்க பழம் தான் ,இந்த பாண்டுவின் மைந்தன்.

வெண்முரசில் அவன் முதல் அறிமுகமே இந்திர விழாவில் தான். அர்ஜுனன் இலக்கை நோக்க தேவை இல்லை, அவன் கைகள் நீட்டினாலே போதும் அம்புகள் தானாகவே இலக்கை சென்று அடையும். அது போலவே அர்ஜுனனின் காமமும். ஒவ்வொரு பெண்ணின் காமும் ஒவ்வொரு மாதிரி. எந்த இடதில், எந்த பெண்ணிடம் எப்பிடி அடிக்க வேண்டும் என்பதை அவன் காமம் இயல்பாகவே கண்டு கொண்டு விடும்.திரௌபதியுடன் அவன் செய்யும் காமும்,உலூபியுடன் அவன் செய்யும் காமும் வெவ்வேறானவை.

சிறுவனாக இருக்கும் போதே அவன் விதுரரை காணும் பொழுது குந்தியிடம் காணும் மாற்றங்களை கண்டு கொள்கிறான். காமத்தின் அவன் முதல் அறிமுகம்,பரத்தையர் வீதியில் இருக்கும் “பிரீதி” என்னும் பெண்ணிடம் இருந்து தொடங்குகிறது. அவனின் ‘காமம்’ எனும் பெரும் பாலைவனத்தின் முதல் மண் அவள். அங்கு இருந்து மீள்கையிலே அவன் முழூ ஆணாக உரு மாறுகிறான். நீராட்டு அறை அணுக்கனான மருதனே அவனுக்கு காமம் பற்றி அனைத்தையும் சொல்லி தருகிறான். சொல்ல போனால் மருதன் என்ற கிருஷ்ணனே நீராட்டு அறை என்னும் போர்க்களதில் “காம” கீதை அவனுக்கு உபதேசிக்கிறான்.

திரௌபதிக்கு தெரிந்தே அவன் மாயையை புணருகிறான்.அவனின் பார்வயில் திரௌபதியும் ஒன்று தான், தாசியும் ஒன்றுதான்.  தான் பாரதவர்ஷத்தின் பேரழகி என்ற அகங்காரத்தை அவன் எளிதே உடைக்கிறான். அதன் மூலமாகவே அவன் அவளின் காமத்தை அடைகிறான். அவனால் தட்டபடும் என்றே அவள் தன் கதவுகளை மூடுகிறாள், அவனால் மீற முடியும் என்றே அவள் தன் எல்லைகளை வகுக்கிறாள், அவனால் பிடிக்க முடியும் என்றே அவள் தன் கோட்டைகளை கட்டுகிறாள், அவனால் உருக்க முடியும் என்றே அவள் தன் மனதை இரும்பாக்கி கொள்கிறாள், அவனால் காதலிக்க முடியும் என்றே அவள் அவனை வெறுக்க தொடங்குகிறாள். திரௌபதி வெறுத்து வெறுத்தே அர்ஜுனன் மீது பெரும் விழைவு கொள்கிறாள்.

‘பிறிதொன்றிலாமை ‘இதுவே உலூபி மீது அர்ஜுனன் கொண்ட காமம். உங்களுக்கு மட்டுமே பூத்த மலர் நான் என்று உலூபி அர்ஜுனன் மீது காதல் கொள்கிறாள். ஆனால் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவன் நெடுந்தூரம்  நடந்து பிறகு மீண்டும் அதே இடத்திற்கு வருகிறான். அவன் விட்டுச் சென்று விடுவான் என்று அவள் எண்ணியிருக்கலாகாது. விலகி விட்டான் என்று அவள் ஒரு கணமேனும் நம்பினாள் என்றால் அவள் அவனுக்குரியவள் அல்ல,.பிறிதொன்றிலாமை என்னும் முள்முனையில் நின்றவளல்ல. ஆனால் அவன் திரும்பி வரும் பொழுதும் அவள் அங்கே நின்று கொண்டு இருக்கிறாள் அவனை நோக்கி. அர்ஜுனன் பிறிதொன்றிலாமையை அவளிடமே உணர்கிறான்.

சடங்குகளுக்கு பிறகு அவன் புற்று வாசலில்  அரவம் போல் உள்நுழைந்து உலூபியுடன் காமம் கொள்கிறான். அந்த காமத்தில் அவன் உடல் பெண்ணாகிறது,அவள் காமம் மும்மடங்கு ஆண் ஆகிறது. இரு திசைகளிலும் அவன் இழுக்க படுகின்றான்.  நாகங்கள் பிறக்கையில் ஆணென்றும் பெண்ணென்றும் இல்லை என்பார்கள். நாக மகவு வளர்ந்து தன்னை ஆனென்றோ பெண் என்றோ ஆக்கிக் கொள்கிறது. ஆண், பெண்ணாவதோ பெண் ஆணாவதோ நாகங்களில் இயல்பே. இந்த காமத்தில் அர்ஜுனன் பெண் ஆகிறான், உலூபி ஆண் ஆகிறாள்.அந்த இரண்டின்மையை அவன் உணர்கிறான். பெண்ணாக இருக்கும் பெருங்களிப்பை அவன் உணர்கிறான்.

தாகூர் அர்ஜுனன் – சித்ராங்கதை சம்பவத்தை நாடகமாக ஏற்கனவே எழுதி இருக்கிறார் என்றே கேள்வி பட்டதுண்டு.  மணிபுரத்தின் எல்லைக்குள் நுழையும்போது அர்ஜுனன் ஃபால்குனை என்னும் பெண்ணாக இருந்தாள்  . சித்ராங்கதை “சித்ராந்தகன்” என்ற ஆணாக அங்கு இருந்தான். பெண்ணாகவே ஃபால்குனை அவன் மீது காமம் கொண்டாள், சித்ராந்தகனும் ஆனாகவே அவள் மீது காமம் கொண்டான். அவர்கள் இருவரும் தண்ணீர்க்கு அடியில் புணரும் பொழுதே ஃபால்குனை ஆனாகவும், சித்ராந்தகை பெண்ணாகவும் மாறுகிறார்கள். மிக அழகிய சொற்றொடர்களால் அருமையாக விவரிக்கபட்ட பகுதி அது.

சுபத்ரை அர்ஜுனன் என்ற பெயரிலே வெறுப்பு கொள்கிறாள். அவளை சிவயோகியாய் வந்து மணக்கிறான் அர்ஜுனன். சுபகை எனும் பணிப்பெண் அர்ஜுனனிடம் ஒரு இரவே கழிக்கிறாள், அவன் பார்வையில் இருக்கும் தன் பெண்மை மீதான மதிப்பை வைத்தே அவள் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் அவனுக்காக அர்பனிக்கிறாள். அர்ஜுனன் பெண்களின் உடலை மட்டும் பார்ப்பது இல்லை, அவர்களின் கண்களில் இருக்கும் அந்த விழைவையே தேடுகிறான். அதனாலயே அவளின் பருத்த உருவம் அவனுக்கு பெரியதாக தெரிவது இல்லை.

வருவதினால் பெரும் மகிழ்ச்சியும், போவதினால்  கடும் துன்பமும் அர்ஜுனனுக்கு எந்த விஷயத்திலும் இல்லை, காமத்தையும் சேர்த்து. அவனக்கு காமம் பெண்கள் மீது அல்ல, அவனின் காமம் காமத்தின் மீது தான். ஒரு முறைக்கு மேல் அவனுக்கு பெண்கள் சலிப்படைய தொடுங்குகிறார்கள். ஒவ்வொரு மரமாய் தாவும் பறவை அவன், பழைய மரங்களை பற்றிய எந்த நினைவும் அவன் சிறகுகளுக்கு இல்லை.

குழந்தையின் சிரிப்பாய், கொண்டாட்டமையாய் ஒரு காமம்:

ஏழு தமையன்மார்கள் கொல்லப்பட்டு, எட்டாவது மகனாய் பிறந்த பீஷ்மர் காமத்தை விலக்கி சபதம் எடுக்க, இந்த எட்டாவது மகனோ காமமே வாழ்க்கையாய் இருக்கின்றான்.

கிருஷ்ணன் வெண்முரசில் வளரந்து கொண்டே இருக்கிறான். “வார்தைகள்“எனும் தூரிகையால் வண்ண வண்ண ஓவியமாய் அவன் வரைய பட்டு கொண்டே இருக்கிறான். வெண்முரசின் வார்த்தை சிறகுகளால் நம் இதய பறவை கிருஷ்ணனின் நீல வானத்தில் பறந்து கொண்டே இருக்கிறது. சொல்லிசொல்லி, எழுதி எழுதி, உருகி உருகி , பிறகும் சொல்லப்படாத, எழுதபடாத, உருகபடாத ஏதோ ஒரு தருணம் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. அவ்வளவு தான் இனியும் விவிரிக்க முடியாது என நினைக்கும் பொழுது, முட்டை உடைந்து வெளி வரும் குஞ்சு போல் , புதிதாய் ஒரு வார்த்தை வெளியில் வந்து நம்மை பார்த்து சிரிக்கிறது.

பசித்து இருக்கும் குழந்தைக்கு அன்னை முலையென, வறண்ட நிலத்திற்கு பெருமழையென, மயங்கும் இளமையில் காதலியின் பெயர்யென, வெண்முரசின் கிருஷ்ணனின் வர்ணனைகள் நம் மனதை கொள்ளை அடித்து கொண்டே இருக்கின்றன.

“வெண்முகில் நகரம்” ஒரு ஆணின் பார்வையில் பல பெண்களை வர்ணிக்கிறது. “இந்திர நீலம்” பல பெண்களின் பார்வையில் ஒரு ஆணை வர்ணிக்கிறது. பெண்களின் பார்வையில் வர்ணிக்க கிருஷ்ணனை தவிர யார் பொருத்தமாக இருப்பார்கள்? எட்டு மனைவியர் பார்வையிலும் மட்டும் அல்ல, அவனை பார்க்கும் எல்லா பெண்களின் பார்வையில் இருந்தும் கிருஷ்ணனை ஆசை தீர தீர வர்ணிக்கிறார் ஜெயமோகனாழ்வார்.

கிருஷ்ணரை வெறும் மன்மதன் என்று சிறியதாக குறுக்க முடியாது. அவனை பார்க்கும் அனைத்து பெண்களக்கும் அககாதலானகவே இருக்கிறான். ஒரு பெண் யார் முன்னால் முற்றிலும் விடுதலை அடைந்தவளாக, தன்னையே முழுவதும் ஆக உணர்கிறாளோ, அவன் மீது அவள் ஒரு பித்தாக மாறி விடுகிறாள். அதே போல், குழந்தையாகவே இருக்கும் ஆண் மீது ஒரு பெண்ணுக்கு தீரா காதல் பொங்கும் .அவன் அனைத்து பெண்கள் முன்னர் குழவியாகவே மாறி விடுகிறான்,அவன் நடிப்பதில்லை அவன் இயல்பாகவே அவ்வாறு மாறி விடுவதை அர்ஜுனன் காண்கிறான். அவன் கண்களில் எப்பொழுதும் மிளிரும் குறும்பு புன்னகை, அவனது நானமில்லா செய்கைகள், இது எல்லாம் பெண்கள் மனதில் அவனை ஒரு அணுக்கமானவனாக இருக்க வைத்து விடுகிறது.

கிருஷ்ணன் எங்கோ ஓரிடத்தில் பெண்களை தீண்டுகிறான். அவர்களின் கட்டுகளை அவிழ்துவிடுகிறான். அவனடித்தில் ஒரு சொல் கூட பேசாதவர்கள் கூட அவன் தனக்கே உரியவன் என என்ன தொடங்குகிறார்கள்.

கிருஷ்ணவபுஸை சிதைத்து சததன்வாவை வெட்டி வீழ்த்த அவனை தேடுகிறார். அப்பொழுது அவனின் மனைவியை பார்த்து அவன் எங்கே போனான் என்று கேட்கிறார், அவள் தான் ஒரு சொல்லும் சொல்ல மாட்டேன் என்று சொல்கிறாள். அவள் விழிகளை நோக்கி புன்னகைத்து “எனக்காகக் கூடவா?” என்கிறான் கிருஷ்ணன். அவள் அவரி விழிகளை ஏறிட்டு “யாதவரே என் உள்ளத்தில் என்றும் உம் பீலிவிழி நோக்கியிருந்தது. ஆனால் அதை சூடியிருந்தது என்கொழுநரின் வாடாத இளமை தான்” என்கிறாள். “அவனும் நானே” என்று கிருஷ்ணர் புன்னகையுடன் சொல்கிறார். பகைவனின் மனைவிடமே இவ்வாறு சொல்ல கிருஷ்ணனை தவிர யாராலும் முடியாது.

அர்ஜுனன் VS கிருஷ்ணன் காமம்:

மேம்போக்காக ஒன்றாக தெரிந்தாலும் இருவரின் காமத்திற்க்கும் நுண்ணிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. அர்ஜுனன் ரகசிய காதலன் போல, அவனை பெண்கள் தனக்குள்ளயே ரசிக்கிறார்கள். கிருஷ்ணன் தவழ்ந்து வரும் சிறு குழவி போல, அவனை தாவி அனைத்து உச்சி முகிர பார்க்கிறார்கள். கிருஷ்ணனை வெளிப்படையாகவே பெண்கள் ரசிக்கிறார்கள். அர்ஜுனன் தான் தொலைத்த ஏதோ ஒன்றை ஒவ்வொரு பெண்களிடம் தேடுகிறான், அது கிடைத்த பின்னே நிறைவுறுகிறான். கிருஷ்ணன் தொலைப்பதும் இல்லை, தேடுவதும் இல்லை.

 

 

 

அகங்காரமாய் ஒரு காமம்:

சுஃப்ரை என்ற நடன பெண் மீது காமம் விழைகிறான் திருஷ்டத்யுன்மன். அவளின் சிறு கேலியை பொறுக்காமல் தன் தமக்கையை போல உடைவாளை எடுத்து உலோக ஒலியுடன் உருவி ஓங்கி அவளை வெட்டுகிறான். அக்கணம் இடையில் ஒரு நரம்பு சற்றே இழுத்துக்கொண்டதனால் அவ்வெட்டு சரிந்து இறகுச்சேக்கையில் அவளுக்கு மிக அருகே விழுந்து புதைந்தது அவள் அச்சமோ விதிர்ப்போ இல்லாமல் அசைவற்று அப்படியே கிடந்தாள். மூச்சில் முலைகள் மெல்ல ஏறியிறங்கின. அவள் விழிகள் அவனை நோக்கி ஒருசொல்லும் இல்லாமல் வெறுமனே விரிந்திருந்தன. பின்னர் ஒரு சொல்லும் சொல்லாமல் அவள் கிளம்பி விட்டு இருந்தாள்.

திருஷ்டத்யும்னன் அவளையே பற்றியே யோசித்து கொண்டு இருக்கிறான். அவள் சற்றும் அசையவில்லை என்பதையும்  அவள் விலகவில்லை என்பதையும் அவன் யோசித்து கொண்டே இருக்கிறான்.

துவாரகையில் நுழையும் போதே , அவன் தெரு எங்கும்க பெண்கள் களியாட்டமாய் இருப்பதை பார்க்கிறான். அங்கு இருக்கும் பெண்களின் அழகை மெல்ல மெல்ல ரசிக்கிறான். கிருஷ்ன்னைன் எட்டு மனைவிகளிடமும் அவனுக்கு மெல்ல மெல்ல அறிமுகம் ஏற்படுகிறது, அதோடு சியாமந்தக மணியின் விழைவும் அவனை சுற்றி வந்து கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால் அவன் நினைவு முழுவதும், இமையா விழிகள் கொண்ட சுஃப்ரையையே நினைத்து கொண்டு இருக்கிறது. மெல்ல மெல்ல அவன் அகங்காரம் அணைந்து அவளையே மணக்க முடிவு எடுக்கிறான்.

தெளிந்த நீரோடையாய் ஒரு காமம்:

துரியனின் காமம்:

“பெருங் வஞ்சம் கொண்டவனே பெருங் கருணை கொள்ள முடியும்”

துரியனின் “கருணை” எனும் பெரு மழையை துளி துளியாக அனுபவிக்கிறாள் பானுமதி. பெரும்பாலும் பெண்களுக்கு அவளின் ஆணின் அகம் முழுவதும் தானே நிறைந்து இருக்க ஆசை இருக்கும். இங்கு துரியனின் அகம் முழுவதும் கர்ணனும், அவனின் தம்பிகளும் நிறைந்து உள்ளனர், ஆனால் அவர்கள் மீது அவளுக்கு கோபமே வருவது இல்லை. கர்ணனின் பாசமிகு சகோதரியாய் மாறுகிறாள்.

துரியனின் பெயரை கேட்டே   அவன் மீது காதல் கொள்கிறாள் பானுமதி. அதை கேள்விபட்ட துரியன் உடனடியாக அவளை மனம் கொள்ள முடிவு செய்து விடுகிறான். தாயின் சொல் கேட்டால், ஓடி சென்று அவளின் காலை கட்டி கொள்ளும் குழந்தை போல உள்ளது துரியனின் அவள் மீதான காமம். இன்னும் சொல்ல போனால், இதுவரை வந்த வெண்முரசின் சிறந்த ஜோடிகளாக இவர்களே உள்ளனர். அவர்களின் காமம் தெளிந்த நீரோடை போல் உள்ளது.

அனைத்து அரசர்கள் போல் அவனக்கும் திரௌபதி மேல் காமம் வருகிறது. ஆனால் தன் நண்பன் கர்ணனுக்காக தன் எண்ணத்தை மாற்றி கொள்கிறான்.

அவமானப்படுத்தும் காமம்:

தன் வாழ்கையில் அவமானங்களையும், பரிகாசங்களையும் மட்டுமே சந்திக்கும் கர்ணன் காமத்திலும் அதையே அடைகிறான். வியாசரின் மொழியாலே அதிகமாக வர்ணிக்க பட்ட அழகன். அவனை பார்க்கும் எல்லா பெண்களும் அவன் மீது ஆசை கொள்கிறார்கள், இருந்தும் அவன் காதலிலும் புற்கணிக்க பட்டு கொண்டே இருக்கிறான்.

லக்ஷ்மி தேவி ஆலயத்தில் முதன் முதலாக திரௌபதி கர்ணனை பார்க்கிறாள். அவள் பார்வை அவனின் மார்பு நோக்கியே இருக்கிறது, அவனின் கவசத்தை தேடி கொண்டே. பார்த்த முதல் பார்வையிலே கர்ணனுக்கு சலனம் உண்டாகிறது. கிந்தூரம் திரௌபதியின் அகம் தான் என்று சொல்ல படுகிறது. கர்ணன் எளிதாக அதை எடுத்து நான் ஏற்றி அடித்து விடுகிறான், ஆனால் கடைசி இலக்கு மட்டும் சற்றே குறி தவறி விடுகிறது, அச்சமயம் ஏதோ ஒரு சலனத்தை அவன் கைகள் உணர்கிறது. அர்ஜுனன் அதை  முழுதாக  வென்று முடிக்கிறான். அர்ஜுனனக்கும் கர்ணனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் அதுவே. கர்ணன் திரௌபதியின் அகத்தின் கடைசி படியில் இருந்து விலக்க படுகிறான். காம்பில்ய போரில் கர்ணன் தோல்வியை தழுவி கொண்டு இருக்கும் பொழுது, உப்பிரிகையில் இருந்து ஒரு சிவப்பு சேலை காட்ட படுகிறது. அதை பார்த்தஉடன் கர்ணன் நிலை குலைந்து போகிறான்.

தன் தந்தை மற்றும் தாயின் வற்புறுத்தலால் விருஷாலியை மணக்கிறான். நண்பன் துரியனுக்காக கலிங்கத்தின் இளைய இளவரசி சுப்ரியை மணக்கிறான். விருஷாலி தான் ஒரு சூத பெண் என்ற சுய இரக்கத்தாலும், சுப்ரியை, ஏற்கனவே ஜயத்ரனை மனதால் விரித்ததாலும்,  கர்ணன் ஒரு சூதன் என்பதாலும் அவனை ஒதுக்கிறார்கள். குழந்தை பிறக்கும் செய்தி கூட அவனுக்கு  தெரிவிக்க படுவது இல்லை. அவர்களின் மஞ்சத்து அறை கதவுகள் கூட அவனுக்காக திறக்க படுவதில்லை. அறை வாசலிலே அவன் உட்கார்ந்து இருக்கிறான் மதுவை குடித்து கொண்டு.

ஆற்றலாய் ஒரு காமம்:

காட்டுவாசிகளின் காமம் விலங்கின் காமம் போல தான் இருக்கும். அங்கு வலிமை உள்ள மிருகத்திற்கே  காமம் கிட்டும். பீமனின் காமும் அது போல தான். ஆற்றல் அதுவே அவனை அமைக்கிறது. இடும்பி பீமன் அளவிற்கே உயரமும், பருமனும் கொண்டவள். அவளிடம் மற்போர் ஈடும் பொழுதே காதல் கொள்கிறான் பீமன். ஆற்றல் ஆற்றலோடு தான் சேர முடியும்.

திரௌபதியும் அந்த ஆற்றலைதான் உணர்ந்தாள். அவனை தெருவில் பார்த்து, தன் தேரை ஓட்ட சொல்லி கேட்கிறாள்,சாட்டை எடுத்து கொண்டு, தேரின் நுக மேடையில் அமர்ந்து கொள்கிறாள். நுகத்தை இழுத்துச்சென்ற பீமனின் புயங்களின் பின்பக்கமும் பின் தோள்களிலும் தசைகள் காற்றுபட்ட பாய்மரம்போல புடைத்து இறுகின. அவனின் பேருடல் முற்றாக அவளை சூழ்கிறது. முதலிரவில் திரௌபதியை முதுகில் ஏற்றி கொண்டு, அவன் கங்கையில் நீச்சல் அடித்தே காமம் புணருகிறான். அர்ஜுனன் திரௌபதியை  உடல்மட்டுமாக உணரச்செய்தான். பீமன்  உடலை மட்டுமே அறிபவளாக அவளை ஆக்குகிறான்.

நீர்க்குமிழியாய் ஒரு காமம்:

புரிசவரசின் காமம்:

புரிசவரசு ஒரு சராசரி முதிரா இளைஞ்சனின் பிரதிநிதி.ஒவ்வொரு பெண்ணையும்  ஒவ்வொரு பெண்ணையும்  தொட்டு தொட்டு செல்கிறான்.  கிராமத்து சிறுவன் நகரத்து ஆடம்பர தெருக்களை பார்ப்பது போல தான் புரிசவரசு பெண்களை பார்க்கிறான்.

பால்கிஹரை கூட்டி வர சிபி நாட்டிற்கு செல்லும் பொழுது இளவரசி தேவகியை பார்க்கிறான். அவளிடம் காதல் கொண்டு மனம் முடிக்க வருவதற்க்குள் பீமன் வந்து தேவகியை கவர்ந்து செல்கிறான் தருமனுக்காக. சகலபுரி இளவரசி விஜயை தன் நாட்டிலே பார்க்கிறான், மறுபடியும் அவள் மீது காதல். ஆனால் அதுவும் கை நழுவி செல்கிறது, சகாதேவனுக்காக அவள் கூட்டி செல்ல பாடுகிறாள். துரியனின் தங்கையான துச்சளை மேலும் காதல் கொள்கிறான். ஆனால் துரியன் மேல் உள்ள சகோதார பாசத்தால் அவளையும் அவனால் அடைய முடியவில்லை. துச்சளை ஜயத்தரனை மனம் புரிகிறாள்.

அவனின் அனைத்து காதலும் காமும் நீர்க்குமிழி என்ன மறைந்து  போகிறது. பெருங் கோபுரங்கள் கட்டி கொண்டு இருக்கும் பொழுது சிறு மணல் வீடு கட்ட முயலும் சிறுவன் போல இருக்கிறது புரிசவரசின் காதல். அஸ்தினாபுரியின்  இளவரசர்கள் தங்கள் அரசியல் சூழ்ச்சிக்காக பரதவார்ஷம் முழுவதும் பெண் தேட,அதில் அடங்கி மறைகிறது அவனின் காதல்கள். பெரும் சண்டை நடக்கும் பொழுது கீழே மீதி படும் எறும்பு போல் உள்ளது அவன் காதல்.  அவன் காதலித்த தேவகி, விஜயை மூலமாகவே அவன் அவமானபடுகிறான்.

வருவதால் மகிழ்கிறான், போவதால் அழுகிறான். என்ன செய்வது அவன் அர்ஜுனன் இல்லையே?

அடங்கா காமம்:

தீர்க்கதமசின் காமம்:

விதையின் வேலை பெருக்கி கொண்டே இருப்பது. அது தான் தீர்க்கதமசின் காமும். முடிவில்லா, கட்டற்ற காமமே அவரின் விழைவு. இது ரிக் வேதத்தில் வருவது. அவர் ஒரு பிரஜாபதியாக வருகிறார். எங்கும் அவர் தோற்றுவித்து கொண்டே இருக்கிறார்

அன்றிருந்த வழக்கப்படி தமையனும் இளையவனும் ஒரே மனைவியையே கொண்டிருந்தனர். உதத்யரால் கருவுற்ற மமதை அவரது தவக்குடிலில் இருந்தபோது இளையவர் பிரஹஸ்பதி மமதையை எண்ணி காமம் கொண்டு உள்ளே வருகிறார். எத்தனையோ மன்றாடியும் அவர் கேட்கவில்லை. அவளின் குருதி அறை முட்டபடுகையில் சீறி எழுகிறான் தீர்க்கஜோதிஷ். தன் காமம் சிதைந்ததால் சினம் கொண்ட முனிவர், அவனை விழி இழக்க சாபமிட்டார். அப்பொழுது பிறக்கிறான் தீர்க்கதமஸ். சூரியன் இல்லாத முடிவற்ற  நீளிருள் , அதுவே அவரின் வாழ்க்கை. இருளின் மைந்தன். இருளை தவிர எதையும் விழையாதவர்.நெறியென்றும், குலமென்றும், அறமென்றும் எதும் அறியா பேரிருள்.

கைகளால் தரையை ஓங்கி அறைந்து அது வீறிட்டழுகிறான். முலைகளை கவ்வி குதறுகிறான். மூர்க்கத்தின் அடையாளமாகாவே ஆகிறான். ஒலியின் மூலமாகவே அனைத்தையும் அறிகிறான். அதனாலயே அழியா சொல்லான வேதங்களை அவன் ஒலியாலே கற்று கொள்கிறான். பெருவிழைவே உளமென்றும் உடலென்றும் ஓயா அசைவென்றும் அறைகூவும் குரலென்றும் ஆன கரியமுனிவரை காடே அஞ்சிகிறது. மூர்கமாகவே அவன் மனைவியை காமுறுகிறான். அவனின் மூர்கத்தை அஞ்சியே அவன் மகன்கள் அவரை படகில் ஏற்றி நதியில் அனுப்பி வைத்து விடுகிறார்கள்.

அரக்கர் குல அரசன் வாலி ஒவ்வொரு நாளும் உளம் நிறைந்து ஏங்கி காத்திருந்தான், வேதம் முற்றிலும் அறிந்த முனிவருக்குகாக. அங்கும் தீர பசியுடன், தீரா காமத்துடன் இருக்கிறார். அவர் மூலமாக தன் மனைவியருக்கு மைந்தர்கள் வேண்டும் என தீர்மானிக்க, அங்கன் வங்கன் கலிங்கன் புண்டரன் சுங்கன் என்று ஐந்து பேருடல் மைந்தர்கள் அவரது ஆறாப்பெருவிழைவின் வடிவங்களென அப்பெண்டிரின் வயிறு திறந்து இறங்கி மண்ணுக்கு வந்தனர்.

வயது முற்றி மேழுலகம் செல்லும் பொழுதும் அவர் மாற்றில்லா, அணையமுடியா பெருங் காமத்தை விழைகிறார். அதற்காகவே அவர் வைகுந்தத்தையும்,சிவமுடியும் மறுத்து, முடிவிலி என நீளும் பெருங்காமம் கொண்ட இந்திரலோகத்திற்கே செல்கிறார்.

விழியின்மையால் பெருநெருப்பாக்கப்பட்ட அந்த அடங்கா காமமே பிரம்மம் என்று ஆகிறது.

சித்ராந்தகனின் காமம்:

விசித்திர வீர்யனின் அண்ணான சித்ராந்தங்கன் எப்பொழுது இளைஞர்கள் கூட இருப்பது போல காட்ட பாடுகிறான். அவனுக்கு யோனிக்கான இடமே இல்லை என்று நிமித்திகர்கள் சொல்கிறார்கள். இதனால் அவன் “Homosexual” என்று நினப்பதற்க்கு புனைவில் ஊகம் இருக்கிறது. அடேய் போல் அவன் தன்னையே தான் காணும் மோகத்தில் இருப்பதாகவும் காட்ட படுகிறது. ஆகவே அவனை “Naarcist” என்று நினைக்கவும் இடம் தருகிறது.

  காமமே தெய்வமாய்:

திரௌபதியின் காமம்

ஓம்! சர்வகல்விதமேவாஹம் நான்யாஸ்திசனாதனம்

இவையனைத்தும் நீ.  நீயன்றி ஏதுமில்லை.

பிரியாகை ஐந்து நதிகள் சங்கமிக்கும் இடம். பாஞ்சாலி ஐந்து வகை காமங்கள் சங்கமிக்கும் கோவில். அக்னியின் புதல்வி. எரிப்பதற்கென்றே வந்தவள். காமரூபிணி. அவள் விழி தொடும் அனைவரும் அவள் மீது காமம் கொள்கின்றனர்.

சுயம்வரதில் ஏன் ஒருவனக்கு மட்டும் மாலையிட வேண்டும் என கேட்பதில் இருந்து தொடங்குகிறது அவளின் காமம். அறிவு என்பதன் மேல் பெண்களுக்கு எப்பொழுதும் பெரு விழைவு இருக்கும். தர்மனின் காமம் அற்ற பார்வையே திரௌபதியை சஞ்சலபடுத்துகிறது. அவளின் தோழியான மாயையும் திரௌபதி போலவே நோக்குகிறார். எல்லா விழிகளிலும் காம்த்தையே கண்டு, காமம் சற்றும் இல்லா அவன் கண்களை கண்டே அவள் காமம் கொள்கிறாள்.

அக்காலங்களில் போரில் வென்ற அரசன் அவன் ஆநிரையும், பெண்களையுமே கொள்வான். ஆதி காலத்தில் இருந்தே பெண்கள் பாதுகாப்பாக வைக்க பட்டு கொண்டே இருகிக்கிறார்கள். எவ்வித தைரியமான பெண்ணும் ஏதோ ஒரு சமயத்தில் பாதுகாப்பை விரும்புவாள். பாதுகாப்பை விழையும் பெண்களுக்கு வலிமையே பிடிக்கும். அந்த வலிமையின் மூலமே அவள் பீமனை காமுறுகிறாள். மெல்லிய காற்று வலிய மரத்தின் மீது முட்டி சிறு இடைவெளியில் வெளி வரும் பொழுதே குழல் இசை உருவாகிறது, அது போலவே அவளின் காமும்.

பெண் தன் உடலாலே  தன்னையே அறிந்து கொள்கிறாள். அந்த உடலை அலங்கரித்து கொள்ளவே அவள் விழைகிறாள். அவ்வாறு அவளை வெறும் உடலாக பார்க்கும் ஆணின் மீது அறிவு பூர்வமாக வெறுப்பு வந்தாலும், அவளின் உடல் அதையே விழையும். அதனாலயே அவள் அர்ஜுணனை காமுறுகிறாள்.

அறிவு, ஆற்றல், காமம் மீது என்னதான் ஒரு மோகம் இருந்தாலும், பெண் முதலில் ஒரு தாய். தாயாகவே படைக்கபடுவது அவள் உடல். தன் ஆண் ஒரு சிறுவனாக தன் முன்னே ஒரு குழுவி போல் குழைவது எல்லா பெண்களுமேஉள்ளூர  விரும்புவார்கள். நகுல, சக தேவனிடம் அவள் அதையே பார்க்கிறாள்,அதனாலயே காமுறுகிறாள்.

கர்ணன் முன்னர் மட்டும்  தான் அறியாசிறுமியாக காதல் புரிய முடியும் என்று அவளுக்கு தெரிந்து இருக்கிறது. ஆனால் பேரரசிக்கான பெரு விழைவு அதை தடுக்கிறது.

வெண்முரசின் உச்சம் “வெண்முகில் நகரத்தில்” பகுதி 19 யில் வரும் அந்த சாக்த உபாசனை தான். மிக சரியாக திரௌபதியை சாக்ததோடு இணைக்கிறது. காமத்தையே தெய்வமாக வழி படுவது. தர்மனை அறிவாலும், பீமனை ஆற்றலாலும், அர்ஜுனனை அகங்காரத்தாலும், நகுல சகா தேவர்களை  புதுமையாலும் காமுறுகிறாள்.

அந்த பகுதியை படித்த உடன் எனக்கு என் ஆழ் மனத்தின் கனவில் தோன்றியது ஒரு காளியின் உருவம். நகுல சக தேவர்களை தன் இடுப்பின் இரு பகுதியிலும் சுமந்து கொண்டு, , அர்ஜுனனை நெஞ்சில் அணைத்தவாறு , பீமனை தோளில் தாங்கிகொண்டு தர்மனிடம் காமுறுகிறாள் அந்த பெருந்தேவி. அவளின் காலுக்கிடையில்  கர்ணன்.

“கொள்க காமம்! தேவி, கலம் நிறைய அள்ளி நிறைக காமம்! மொள்க காமம்! முறைதிகழ மூழ்கி எழுக காமம்! தேவி, காமமென்றாகி வருக! இவ்வுலகை காமமென்றாகி அணைக! காமமென்றாகி புணர்க! இப்புடவியை காமமென்றாகி உண்க! காமமென்றாகி கொள்க! காலத்தை காமமென்றாகி சூடுக! காமினி,காமரூபிணி, கரியவளே, கொள்க என் நெஞ்சக் குருதி பிசைந்த வெம்மாவு. ஓம் ஸ்ரீம் ஹம்!.!.”

வஞ்சம் இயற்கையிலே கொடுரமானது. அதனினும் கொடியது காமம் மூலம் விளைந்த வஞ்சம். வெண்முரசில். அவ்வாறு காமம் மூலம் விளைந்த வஞ்சம் வந்து கொண்டே இருக்கிறது.

  1. இது சுணந்தையில் இருந்து ஆரம்பிக்கிறது. பிரதீபர் அவளை கொஞ்சம் வயதான காலத்தில் மனம் முடித்து கூட்டி வருகிறார். பெரும் வலியில், குருதி குளத்தில் நீந்தியவாறு  அவள் மூன்று மகவுகளை பெற்றுஎடுக்கிறாள். அதுவே முதல் வஞ்சம்.
  2. அம்பையின் காதல் மறுக்க பட்டதால் அவளின் நெஞ்சில் வஞ்சம் துளிர்கிறது. “குருசேத்ரம்” எனும் கொழுந்து விட்டு எரியும் நெருப்பின் முதல் கனல்,அம்பை பீஷ்மர் மேல் வைத்து இருந்த காதலும்அது மறுக்கபட்டதால் விளையும் வஞ்சமும்.
  3. கர்ணன் திரௌபதி மேல் வைத்து இருந்த காமம். சிவப்பு சேலைகாட்ட பட்ட பொழுது அவனுள் எரிந்த அந்த வன்மம்.

 

பந்தை வைத்து வித்தை காட்டுபவர்களை நீங்கள் பார்த்து இருக்கீர்களா? இரு கைகளிலும் இரு பந்தை வைத்து அதை மாற்றி மாற்றி சுற்றி கொண்டே இருப்பார்கள்.. அது போல் தான் காமமும் வஞ்சமும். எங்கேனும் புள்ளியில் அவை இணைந்தாலோ அல்ல தொட்டாலோ ஆட்டம் அவ்வளவு தான்.

 

“இதை நான் செய்யவில்லை என் காமமே செயத்தது, இதை நான் செய்யவில்லை என் வன்மமே செயத்தது”. வெண்முரசு படித்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது இம்மந்திரம் வெவ்வேறு அர்த்தங்களை என் மனத்தில் விதைப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது.

 

“காமோ காரிஷீத்,

மன்யுக காரிஷீத், நமோ நம:”

Advertisements