ஜூலை 2016 மாத கூட்டம் – மணிமாறன் உரை

வெண்முரசு மீதான எனது வாசிப்பனுபவத்தை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்வது என்பது வானுயர் சிகரத்தின் மீதேறி சென்று கொண்டிருப்பவர்களிடம் அடிவாரத்தில் இருந்து அண்ணாந்து பார்த்தவன் அடைந்த பரவசத்தை பெருமையாக  முன்வைப்பது போன்றது.

அது கடந்த மாத வெண்முரசு கலந்துரையாடல் தந்த ஆர்வமிகுதியால் ஒப்புக்கொள்ள நேரிட்டது.

அவையறிந்து ஆராய்ந்து இடைதெரிந்து நன்குணர்ந்து கசடறச் சொல்தெரிந்து ஆற்ற வேண்டிய உரையை பெயரளவில் மொழிவதென்பது களம் அமைக்காமல் பகடை உருட்டுவது போலாகும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

வெண்முரசின் தீவிர முழுநேர அல்லது அதிலேயே முற்றும் தோய்ந்த வாசகர்கள் மத்தியில் நான் சொல்லெடுத்தல் என்பது கல்லாதான் சொற்காமுறுதலேதான்.  எனவே வெண்முரசினுள் நுழையாமல் அது என்னுள் நுழைந்து ஏற்படுத்திய ஒருசில தாக்கங்களை முன்வைக்கும் பொருட்டு தனிப்பட்ட வாசிப்பு, ரசனை மற்றும் வாழ்வனுபவங்களை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட என் சின்னஞ்சிறு பகடைக்களத்தில் எனது பகடையை உருள விடுகிறேன்.

இதனால் யாவர்க்கு யாது பயன் என்பதை பொருட்படுத்தாமல் முற்றிலும் எனதொருவித சுய ஆற்றுப்படுத்தலுக்காக மட்டுமே நான் முயற்சித்தது என்பதை கருத்திற்கொண்டு நண்பர்கள் பொருத்தருள வேண்டுகிறேன்.

ஒரு வாசகனாக எல்லா வருடங்களைப் போலவும் தான் 2014 ஆம் ஆண்டும் பிறந்ததென்று கூறிவிடமுடியாது. ஒவ்வொரு புத்தாண்டு தினத்தன்றும் வழக்கமாக பகிரப்படும் பிரதான வாழ்த்துச் செய்தி – ஆசைகளும் கனவுகளும் கைகூடட்டும் என்பது.  அதன்படி அம்முதல் நாளே செய்தவமேதுமின்றி விருப்பத்திற்குரிய ஓரரிய வரம் கிட்டயதில் நான் அடைந்த வியப்பானந்தத்திற்கு அளவில்லை.  ஜனவரி 1, 2014 – வெண்முரசு இணையத்தில் வெளிவரத் துவங்கிய தினம், நன்றியோடும் பணிவோடும் நெஞ்சத்தில்  பசும்பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.  அன்றைய தினமே அதன் பிரம்மாண்டத்தையும் அது எடுக்கவிருக்கும்  விஸ்வரூபத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு ஜெவுக்கு ஆண்டாளின் வரிகளில், “வெண்முரசு – அம்பரமூடறுத்து ஓங்கி உலகளந்ததாக  ஒலிக்கும்” என  ஒரு வாழ்த்தனுப்பினேன்.  மதித்து பதில் மின்னஞ்சலுமிட்டார். பெருமைக்காக குறிப்பிடவில்லை.  வெண்முரசு தொடர்பாக நான் எழுதிய முதல் மற்றும் ஒரே கடிதம் அதுதான்.

சிறு வயதிலிருந்தே தாத்தா பாட்டிகள் மூலம் மகாபாரதக் கதைகளைக் கேட்டு வளரும் பேறு பெறாதவன்.  எனவே ஏழெட்டு வயது சிறுவனை தூர்தர்ஷன் மகாபாரதம் செல்லமாக ஒரு சிற்றெறும்பு கடி கடித்தது.  அதாவது பாரதம் தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்குமான போர் என மட்டுமே.  பதின்ம வயதின் முடிவு வரை அதுவே எனது முடிபு.  கதையைப் பற்றி சொல்லிக்கொள்ளும் படியான புரிதலொன்றும் எற்படவில்லை.  வில் அம்பு தேர் அர்ச்சுனன் கண்ணன்  மீதெல்லாம் மட்டுமே ஒரு வித இனம்புரியாத ஈர்ப்பு.

 ஒரு சிற்றதிர்விற்கு வழி செய்தது சிவாஜி நடித்த கர்ணன் திரைப்படம்.  வணிகத் திரைப்படங்கள் வார்த்தெடுத்த ரசிக மனோநிலையின் விளைவாக கர்ணன் படம் பார்த்த அந்த இரவு கிட்டத்தட்ட உறக்கமற்றது.  கண்ணன் மீது அதுவரை இருந்த மருள் மறைந்து கர்ணன் மீது தனிப்பெரும் ப்ரியம் உருவானது.  அவனுக்கு எதிராக பல தவறுகள் நடந்தேறி விட்டன.  அவன் மரணித்ததை தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை.  நிச்சயம் அவன் உயிர் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என விரும்பினேன்.  அவ்விருப்பத்தை தளபதி திரைப்படம் மூலம் நிறைவேற்றித் தந்தமைக்கு இயக்குனர் மணிரத்னத்திற்கு எப்போதும் என் நன்றிகள்.

மகாபாரதம் தொடர்பான எனது முதல் நூல் வாசிப்பு எஸ்ராவின் உபபாண்டவம் வாயிலாக நிகழ்ந்தது. அந்நாவலின் நேரியல் அல்லாத அமைப்பு முறை வெகுவாக ஈர்த்தது. வாசித்து முடித்ததும் மகாபாரதம் மீதான பிற நவீன ஆக்கங்களைத் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபடும் முன்னமே புத்தாண்டுப் பரிசாக ஜெவின் வெண்முரசு வெளிவரத் துவங்கியது.  சிறுகச் சிறுக அதிமதுரம் உண்ணும் யானைக்குட்டி ஆனேன்.

இடையறாது வாசித்தும், இடைவெளி விட்டும், விட்ட இடத்திலிருந்து ஆரம்பித்தும், விட்ட இடத்தை மறந்தும், மீண்டும் மீண்டும் ஒரே அத்தியாயத்தில் திளைத்தும் அல்லது முற்றிலும் வேறொரு அத்தியாயத்தில் நுழைந்தும், பல நுண்மையான பகுதிகளை உள்வாங்க முடிந்ததும் முடியாமலும் புரிந்தும் புரியாமலும், வெண்முரசின் ஒரு முழு நூல் விட்டு மறு நூல் பாய்ந்தும், பின் ஒரே நேரத்தில் இரு நூலிலும் சவாரி செய்தும் வெண்முரசை இன்றளவும் வாசித்து வருகிறேன்.  வெறும் வாசிப்பின்பத்திற்காக மட்டுமல்ல அதுவளிக்கும் எண்ணற்ற சமகால வாழ்வனுபவங்களுக்காகவும் தான்.  பின் தொடர்வதன் வசீகரம் மட்டும் துளியளவும் குறையவேயில்லை.

வெண்முரசின் மொழி நடை, அதன் அணிமிகு உவமைகள், நிலவியல் சார்ந்த விவரிப்புகள், புராணக் கதைகளின் கச்சிதமான இடைச்செருகல்கள், மகாபாரதத்தின் நீர்க்குமிழ் கதை மாந்தர்களையும் நீரில் சுருளும் நெடுந்திரைச் சம்பவங்களையும் பிரமாண்டமான அழியாப்பொற்சித்திரங்களாக வார்த்தெடுத்த தனித்தன்மை, அனைத்து முக்கிய கதாப்பாத்திரங்களின் மனோநிலைகளையும் எவ்வித சமரசமுமின்றி நேர்த்தியாக சமநிலைத்தன்மையோடு எடுத்துரைத்த நேர்மை ஆகிய யாவும் வெண்முரசு வாசகர்கள் அறியாதவைகளல்ல.  ஆனால் இவைகளே  மகாபாரதம் தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்குமான போர் எனக் கொண்டிருந்த எனதபிப்ராயத்தை அழித்து அது அறத்திற்கும் மேலான அறத்திற்குமானது என்பதை முன் மொழிந்தது.  என் வரையில் அது ஒரு மிகப்பெரியத் திறப்பு.

விளைவாக தமிழில் கிடைக்கபெறும் மகாபாரதப் புனைவுகளான இனி நான் உறங்கட்டும், இரண்டாமிடம், பருவம், திரௌபதி, கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா, கௌரவன் ஆகியவைகளை வாசித்தேன்.  இவற்றை வெண்முரசு வரிசை நூல்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்படி எவ்வித எண்ணமும் தோன்றவில்லை. நல்லவேளை.  அது முழு முதல் வீண் வேலையும் கூட.  நிச்சயம் அவை யாவும் அதனதன் தனித்துவ மிக்க செவ்வியல் தன்மையோடு ஒளிரும் நட்சத்திரங்கள் அல்லது  நித்திலங்கள் தான்.  ஆனால் வெண்முரசின் அந்தஸ்து பிரபஞ்சவெளி அல்லது ஆழ்கடலின் அளப்பரியத் தகுதி கொண்டது என்பதை ஐயம்திரிபறச் சொல்வேன்.

வெண்முரசு உருவாக்கியளிக்கும் உருவகங்கள் பற்றி முதன்மை வாசகர் எவரேனும்   தனியாக ஒரு பெருநூலே எழுதலாம்.  கற்பனைத்திறனில் சற்றே பின்தங்கிய என்போன்ற யாவர்க்கும் அது ஒரு பெருங்கொடையாய் விளங்கும்.  .

இதுவரை அறிந்திடாத, வெண்முரசு வரிசை நூல்களிலும் இடம் பெறாது போன துரியோதனன் சுபத்திரை காதலை முதன்முதலாக ஆனந்த் நீலகண்டனின் கௌரவன் நாவலில் வாசித்தபோது பேருவகை அடைந்தேன்.  எத்தனை கண்ணியமான ஒரு காதலன் துரியோதனன். மேலும் பிறப்படிப்படையில் அல்லாது போர்த்திறனடிப்படையில் மேலெழுந்து வருபவனே க்ஷத்திரியனென கருதப்படவேண்டும் என்பதில் உறுதியாய் இருந்து ஏகலைவனை அங்கீகரித்து அவன் நடத்திய விதம் பலனளிக்காது போய் துவண்டிருந்த துரியோதனனின் ஆளுமை,  கர்ணன் தன் குலத்தின் காரணமாக பல்லார் அவை முன் தன் அதியற்புத விற்திறமையை வெளிப்படுத்தியதையும் மீறி இழிவுபடுத்தப்பட்ட தருணத்தில் அவனை அங்க நாட்டிற்கு  அரசனாக முடிசூட்டும் பொழுது உயிர்த்தெழுகிறது.  நூற்றுவர் மீது அவன் கொண்டிருந்த சகோதரப்பாசம், தன் நண்பர்கள் மீதிருந்த அசையா நம்பிக்கை, பரசுராமரிடம் இருந்து நாட்டைக் காக்க அவன் எடுத்துக்கொண்ட பிரயத்தனம், திரௌபதியைத் தான் நடத்திய விதத்தை ஒரு போதும் நியாயப்படுத்தாத தன்மை போன்ற அனைத்துமாகச் சேர்ந்து ஒரு வெறுக்கத்தக்க எதிர்நாயகன் என்பதை விட ஒரு தலைச்சிறந்த கதாநாயகனாக துரியோதனனை ஆக்குகிறது.  துரியோதனாவிரும்பிகள் தவறாது வாசிக்க வேண்டிய நூல்.  அல்லது வாசிக்கும் யாவரும் துரியோதனாவிரும்பிகள் ஆகிவிடுவர்.

துரியோதனன் – கர்ணன் நட்புறவைப் பொறுத்தவரையில் கடந்த மாத வெண்முரசு கலந்துரையாடலில் கூட வாசக அன்பர்கள், கர்ணன் துரியோதனன் மீது கொண்டிருக்கும் விசுவாசத்திற்கும் நட்பிற்கும் யாவரும் அறிந்த ஒரு வெளிப்படையான காரணம் உள்ளது போல் துரியோதனன் கர்ணன் மீது காட்டும் நெஞ்சார்ந்த நட்பிற்கு யாதொரு காரண காரியம் இல்லாதது கேள்விக்குறியே எனும் பாவனையை வந்தடைந்தனர்.  அர்ச்சுணனை தோற்கடிக்க வல்ல ஆற்றலை கர்ணனிடம் கண்டு கொண்டதாலேயே துரியோதனன் அவனை நிலம் தந்து க்ஷத்ரியனாய் கௌரவித்து அரசனாக்கினான் என்றுரைப்பதைப் போல அபத்தம் வேறில்லை என்பதால் இக்கருத்தை விரிவாக்கவில்லை.  பால்யத்தில் இருந்தே பிறப்படிப்படையில் அல்லாது போர்த்திறனடிப்படையில் மேலெழுந்து வருபவனே நிஜ க்ஷத்திரியனென கருதப்படவேண்டும் என்பதில் உறுதியாய் இருந்த துரியோதனின் அத்தகையச் செயல் அத்தருணத்தில் எவ்வித கேள்வியையும் என்னுள் எழுப்பவில்லை. மேலும் அஸ்தினாபுரியின் வருங்கால அரசன் எனும் உறுதியான நம்பிக்கையில் அதன் படைப்பிரிவில் கர்ணன் போன்ற மாவீரர்கள் எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல என்பதை முழுதுணர்ந்தவன் அவன் என்பது கௌரவன் நாவல் வாசிப்பின் பாதிப்பு என்பதை மட்டும் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

மேலும் கிருஷ்ணனைப் பற்றி சொல்லாமல் போதல் தகாது.  எப்போதும் நம் எதிர்பார்ப்புக்குள் அடங்காமல் குறும்புத்தனமிக்க காதலோடும் மிகுந்த மதிநுட்பத்தோடும் ஒரு முழு நேர அரசியல்வாதியாக கணந்தோறும் தன்னை ஒரு புது வியப்பாகக் காட்டிக் கொள்ளும் தெய்வீகத்தன்மை ஏதுமற்ற கவர்ச்சிதான் கிருஷ்ணனை வெல்லற்கரிய நாயகனாக வெண்முரசு முன்னிறுத்துகிறது எனச் சொல்வேன்.      உடனடி உதாரணத்திற்கு சொல்வதாயின் பன்னிரு படைக்களத்தில் –
ஒரு தீவிர அரசு சூழ்தலுக்குப் பின் கிருஷ்ணனின் மதியூகத்திற்கிணங்க ராஜசூய வேள்வி  நிகழ்த்தவிருக்கும் முடிவை திரௌபதியிடம் அறிவிக்கும் பொருட்டு தருமனும் கிருஷ்ணனும் அவள் அறை நுழையும்போது அவள் ஆடி முன் அமர்ந்து 12 x 12 என களங்கள் கொண்ட, பகடைகளற்ற அதாவது மானுடனை ஆட்டுவிக்கும் தெய்வங்களின் கணக்குகளாக கருதப்படும் பன்னிரு ராசிகளும் உள்நுழையவியலாத யவன நாற்களம் ஆடிக்கொண்டிருப்பாள்.  ஒவ்வொன்றையும் நிறைநிலை வரை எதிரெதிர் வைத்து முற்றிலும் அசைவிழக்கச் செய்திருப்பாள். கிருஷ்ணனின் ஒற்றை காய் நகர்த்தலில் அனைத்தும் அதனதன் நிறைநிலை அழிந்து ஆடல் முடிவுறும்.  பின் ஜராசந்தனை வீழ்த்த வைத்ததும் சிசுபாலனை வதம் செய்ததும் அவனது அரசியல் அதிரடிகள்.  குருக்ஷேத்திரப் போர் நோக்கிய திரௌபதியின் விழைவை தனதாக்கி கொண்டு பிற காவியக் கதாநாயகர்கள் போல் எவ்வித அற அளவுகோல்களுக்கும் ஆட்படாமல்  வெற்றிகரமாக முன்னகர்த்திக் கொண்டு சேர்ப்பித்த இளைய யாதவனே என்றென்றைக்கும் இக்காவியத்திற்கு இன்றியமையாதவன். வெண்முரசு வரிசை நூல்களில் நீலவண்ணக் கண்ணனின் கதையைச் சொல்லும் நீலம் நாவலை வாசிக்கும் தோறும் எனதிருவிழிதனிலவனழகும் செவிதனிலவன் வேய்ங்குழலுமே நிரம்பி வழிகிறது.

இப்படியாக வெண்முரசின் எண்ணற்ற நெகிழ்வுகளை வெறுமனே பட்டியலிடுதல் தேவையற்றது எனினும் தவிர்க்க முடிவதில்லை. முடிவாக பன்னிரு படைக்களத்தின் இறுதி அத்தியாயங்களில் திரௌபதியை துச்சாதனன் துகிலுரிக்கும் போது அவள் மானம் காக்கும் பெருமையை கிருஷ்ணனின் தெய்வீகத்தனத்திற்கு வழங்காமல் இளைய யாதவன் பேர் சொல்லி அப்பெருமையை கௌரவப் பெண்களுக்கு அளித்ததையும், துரியோதனின் ப்ரியமகள் லட்சுமணையை அத்தருணத்தில் அவனுக்கு எதிராக சினம் கொண்டு எழுந்த ஓர் பேரன்னையாக படைப்பித்துக் காண்பித்ததையும் வாசித்த தருணம் வெண்முரசுகர்த்தாவை எண்ணி விழிநீர் சோர கைகூப்பினேன்.

மற்றபடி வெண்முரசின் மீது விமர்சனாபூர்வமாக எந்தவொரு கருத்தை முன்வைக்குமளவிற்கு நான் வளரவில்லை என்பதை பணிவுடன் ஒப்புக்கொள்கிறேன்.  நான் செய்யக்கூடியதெல்லாம் என்வரையில் வெண்முரசை விதந்தோதுதலும் நயம் பாராட்டுதலும் மட்டுமே.  அவற்றை என்னை விட உங்களில் பலர் முற்றிலும் புத்தம் புது கோணத்தில் முன் மொழிய முடியும்.  உதாரணமாக வெய்யோனின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் பற்றி கடந்த மாதக் கூடுகையில் ஜாஜா விவரித்த விதம். ஒரு வெண்முரசு வாசகனாக நான் சென்றடைய வேண்டிய தூரம் வெகு தொலைவில் உள்ளது என்பதே உண்மை.  வெண்முரசு வாசிப்பதற்கு மட்டுமானது அல்ல.  வாசித்து கலந்தாலோசித்து விவாதிப்பதற்கென்றே உருவாகி திரண்டெழுந்து பெருகி வருகிறது.  இது போன்ற கலந்துரையாடல்களே அம்மாபெரும் படைப்பிற்கு செய்யப்படும் அடிப்படை மரியாதைகள்.  ஏற்பாட்டாளர்களுக்கு அசைவிலா ஊக்கம் எப்போதும் துணை நிற்கட்டும்.  வாழ்த்துகள்.

Advertisements

வெய்யோன் : ஒரு பார்வை – ராகவ்

மிக விரைவில் புத்தகமாக வரவிருக்கும், நாம் தளத்தில் படித்த வெய்யோனை பற்றி இன்று கொஞ்சம் விவாதிக்கலாம்.

வெய்யோன் – கர்ணனை பற்றிய ஒரு தனிப்புத்தகம் என்று எடுத்துக்கொன்டால் அது சரியாக அமைந்துள்ளது என்றே படுகிறது. அதற்கு முழுமையான நியாயம் செய்யும் ஒரு படைப்பாகவும் உள்ளது. ஆனால் அப்படி சொல்வதற்கு முன்னால்

நமக்கு பொதுவாக தெரிந்த கர்ணன் (தொலைகாட்சி நாடகங்கள், பிரியபட்ட ஆக்கங்களில்) எப்படி உள்ளான் என்றும் பார்கலாம். அதே நேரத்தில், நம் வெண்முரசு தொடரில் இதுவரை கர்ணன் யார். எவ்வாறாக உருவாகி உள்ளான் என்றும் தொகுத்து கொள்வதும் உபயோகமாக இருக்கும் என்று எண்ணுகின்றேன்.

அந்த வகையில், மற்ற ஆக்கங்களில் கர்ணனுக்கு சில குறிப்பிடும் கட்டங்கள், உச்சங்கள் உன்டு. அவன் பிறப்பு – குந்தி திருமணம் ஆகும் முன்பு கர்ணனை பெற்று பின் ஆற்றில் விட்டு விடுகிறாள். கல்வி, துரோணரால் மறுக்கபடுகிறது, அதன் பின் பரசுராமர் மூலம் சாபம் பெறுகிறான். ஒரு முதற்கட்ட மோதலாக அர்ஜுனனைவிடவும் சிறந்த வில்லாளி என்று சபைக்கு முன்னால் வந்து நிற்கிறான். பீமன் கொந்தளிப்பதும், அவன் வில்லாட சபை மறுப்பதும், அந்த சபையில் துரியோதனன் கர்ணனுக்கு அங்க தேச மன்னனாக மகுடம் சூட்டுவதும் நிகழ்கிறது. அதன் பின் நாம் கர்ணனின் கொடுத்து கொடுத்து சிவந்து போகும் கைகளை காண்போம். துரியோதனன் கர்ணன் இடையே ஆண நட்பு அதிகம் பேசபடும் ஒன்று. எடுக்கவோ கொர்க்கவோ போன்ற உச்ச காட்சிகள். இவை பொதுவாக நாம் கண்ட கர்ணனின் முன் வரைவு.

பின் கர்ணனின் திருமணம். துரியோதனன் இந்திரப்ரஸ்தத்தில் பிழையாக குளத்தில் விழுவது இதெல்லாம். இந்த புத்தகத்தில், வெண்முரசில் முதல் முறையாக, கதையின் அம்சமாக இந்த இருவரிகள் மட்டுமே என்பதை ஒரு குறிப்பாக இங்கு சொல்கிறேன்.

இதற்கு பின் கர்ணன் துஷ்ட சதுத்தர்களில் (துரியோதன, துச்சாதன, கர்ண, சகுனி) ஒருவனாக ஐக்கியமாகி செயல் படுவது

அதற்கு பின் நாம் அறிந்த சம்பவங்கள், உச்சங்கள். முடிவில் குந்தி கர்ணன் எல்லோருக்கும் மூத்தவன் என்று தெரியபடுத்துவது. இவை நாம் மற்ற ஆக்கங்களில் பொதுவாக பார்க்கும் கர்ணன்.

வெண்முரசில் வெய்யோன் வருவதற்கு முன்னமே கர்ணனுக்கு ஒரு குறுநாவல் அளவுக்கு வடிவம் வந்து விட்டது.

குந்தி கர்ணனை பெற்றெடுப்பது. பின் ஆற்றில் விடுவது. இதுவே ஒரு ஆழம் மிக்க கதையாக உள்ளது. குந்தியின் கர்ப்ப காலம்.  அவளை பார்த்துகொள்ள வரும் செவிலி. அவர்கள் ஊடாக, குந்தி கரு உற்றது முதல், அங்கே உலவி வரும் ராஜ நாகம். செவிலி அந்த நாகத்தை கொல்ல முயல்வதும், பதிலுக்கு நாகம் அவளை முடிக்க நேர்வதும். இப்படி கர்ப்ப காலமே ஒரு கதையாக. அதன் பின் குந்தி கர்ணனை ஆற்றில் விட்டு விட நேர்கிறது. கர்ணனை அவள் தேடவும் செய்கிறாள். பாண்டுவை மணம் புரிந்த பின், அவனுடனான பேச்சில் – அன்று இருந்த ஷத்ரியனான பாண்டு – கர்ணனை ஒரு மகனாக ஏற்காமல் போகலாம் என்ற எண்ணம் கொன்டு குந்தி கர்ணனை பற்றி சொல்லாமல் விடுகிறாள். பின் அவர்கள் காட்டுக்கு செல்லும்போது அது வெளிபடுகிறது. மறுபுரம் ராதையும் அதிரதனும். ஆற்றில் கண்டு எடுத்த மகன் வசுஷேனனுடன் அதிரதன் எனும் குதிரைகாரனும் அவன் மனைவி ராதையும் இருந்து வருகிறார்கள். உருக்கமான பல அத்தியாயங்கள் அவர்களுடன்.  அவர்கள் சூரியனார் கோவில் உள்ள சம்பாபுரி செல்வதும் அங்கு கர்ணன் வளர்வதுமாக கதை நேர்கிறது. அங்கேயே அவன் மன்னனுக்கு தேரோட்ட நேர்வது பின் மன்னனை காப்பாற்றும்படி ஆவதும் நிகழ்கிறது. சூதன் மன்னனை காப்பாற்றுவதா என்ற இடத்துக்கு பின்னால் அங்கிருந்து கர்ணன் ஹஸ்தினபுரி வருவதும் நிகழ்கிறது.

ஹஸ்தினபுரிக்கு வரும் கர்ணன், பான்டவர்களில் முக்கியமாக பீமனால் வெறுக்கபடுவது – குந்தியால் அவன் கவனிக்கபடுவது. பின் சூதன் ஆணாலும் துரோனர் குருகுலத்தில் அவன் இருப்பதும் அங்கு நிகழ்பவையும் அவன் சூதன் எனும் காரனமே அவனை துரத்த அவன் குருகுலம் நீங்குவ்வதும் வெண்முரசில் கர்ணனின் பயணம்.

அதன் பின் ஒரு உச்சமாக அர்ஜுனனை விட அவன் சிறந்தவன் என்று அவன் களம் நிற்பதும் அங்கேயே அவனுக்கு துரியோதனன் அங்க மன்னனாக முடி சூட்டுவதும், அதன் பின் யுதிஷ்டிரன், கர்ணன் அவன் அறம் மூலம் மட்டுமே பாண்டவர் ஐவரையும் வெல்வான் என்று, நம் எழுத்தாளர் தொடும் உச்சம்.

இவ்வளவு பெரிய முன்வரைவுக்கு பின்னர் தான் வெய்யோன் தொடங்குகிறது. இதற்கு பின்னும் கர்ணனை சொல்கிறது.

இனி வெய்யோனின் பயணம். இந்த புத்தகத்தில் வரும் அத்தியாங்கள், அதன் பெயர்களும் ஒவ்வொன்றும் எத்தனை நாள் சென்றன என்பவையும் குறிப்பிட்டு, சில கருத்க்களை சொல்ல விழைகிறேன்.

செந்தழல் வளையம் – 3

முதல் பகுதியில் 3 அத்தியாயம். இது பரசுராமனில் ஆரம்பித்து கர்ணனில் ஒரு வட்டத்தின் முழுமை போல முடிகிறது.

* தம்சன் வன்டு – மிக முக்கியமாக பாத்திரமாக வருகிறது. கியாதி, புலோமை முதல் ரேணுகை வரை ஒரு கட்டம். கடைசியில் குந்தி த்ரொளபதியுடன் முடிவது.

கர்ணனின் இட தொடை துளைக்க படுவதும், பரசுராமனிடம் சாபம் பெறுவதும் நிகழ்கிறது(முன்னம் ப்ரயாகையில் இது சொல்ல பட்டு விட்டது ஆணாலும் இங்கு நடப்பது வேறு).

தம்சன் ஒருவகையில் அன்னையிடமே சேரும் விழைவில் ஆரம்பிக்க – தொடர்ந்து அன்னை மகளாக கர்ணனுக்கு ஆகும் இடத்தில் முடிகிறது.

“ஆணவம் அமைந்திருப்பது இடத்தொடையில். அங்குதான் மங்கையை அமரவைக்க வேண்டுமென்பார் ஆன்றோர்” என்றான் தம்சன். அவன் சொல்வதென்ன என்று விளங்காமல் “என்ன?” என்று அவன் மீண்டும் கேட்டான். “அங்கிருக்கட்டும் இந்த ஆறா வடுவின் அணையா பெருவலி”

இதோடு கர்ணனின் தொடையை துளைத்த பின்பு தம்சன் சாபம் நீங்கி மீட்சி பெற அத்தியாயம் முழுமை கொள்கிறது.

தாழொலிக்கதவுகள் – 9

* சிவதர், ஹரிதர்

* தீர்க்கசியாமர்

* மனைவி –  விருஷாலி, சுப்ரியை

அத்தியாயத்தின் பெயரே சொல்லும்படி, கர்ணனின் அங்கத்தில் காணும் அவமானங்கள், அவன் மீது வைக்கபடும் சுமைகள். அவன் பாத்திரத்தின் போதமை இவைகள் இந்த அத்தியாயத்தில். கர்ணனின் அனுக்கனாக சிவதரும். அங்கத்துக்கு ஒரு அமைச்சனாக ஹரிதரும் வந்து அமைகிறார்கள். ராஜ்ஜியத்தின் அவைக்குள் பல்வேறு குடிகளும் உள்வருவது ஒரு அத்தியாயம் நிறைய வருகிறது. கர்ணன் திருமணம் செய்ய வேண்டிய இடம் – அன்னை மூலமும் ஒருவளும், நண்பன் மற்றும் நண்பனின் மனைவி வைக்கும் சுமையால் ஷத்ரிய பெண்ணை மணக்க வேண்டும் எனும் நிர்பந்தம். கர்ணன் என்றுமே தன்னை ராதேயனாக பார்கிறான் – வளர்த்த அன்னை ராதை மகனாகவே உள்ளான் – அவளுக்கு வாக்கு அளிக்கின்றான். வெண்முரசு கர்ணனின் ஆரம்பகாலத்திலேயே ராதையிடம், தான் நீர் கொடுக்கும் போது, அதிரதனுக்கு தான் நீர் கொடுப்பேன் என்று சொல்கிறான். தொடர்ந்து நண்பனிடமும் அவையிலும் அவன் ராதேயன் என்று நின்று விருஷாலியை மணம் புரிய முடிவெடுக்கிறான். அந்த கட்டத்துக்கு முன். கர்ணன் ஹஸ்தினபுரி முதல் முறை நுழையும் போது ப்ரும்ம முகூர்த்ததிலேயே சூரியன் எழுவ்வதும், அன்று கண்தெரியாத சூதர் தீர்கசியாமரின் அம்சமாக பிறக்கும் கண் தெரியாத சிறுவன் தீர்கசியாமனால் கவச குண்டலம் அனிந்தவன் என்று சுட்ட படுகிறான். அந்த தீர்கசியாமனை அவை நின்று அவன் ராதேயன் என்று நிறுவும் முன்னர், பல நாட்களுக்கு (அத்தியாயங்கள்,புத்தகங்களுக்கு) பின், காண்பதும் வருகிறது. மூத்த தீர்கசியாமர் பீஷ்மருக்கும், பின் திருதராஷ்டிரருக்கும் கிட்ட தட்ட ஒரு குரு என்று சொல்வது இங்கு தகும்.

சிறைபெருந்தாழ் – 11

* தீர்க்கதமஸ் – தீர்க்கதமஸ்! முடிவுறா இருள்!

* சுப்ரியை – மணப்பது

இந்த அத்தியாயங்களில் பெரும் தந்தை வடிவமான தீர்கதமஸ்சின் கதை நிகழ்கிறது. இது முழுமை பெரும்போது எங்கும் வந்து உட்காராத கதையாக, மனதை மேலும் பாரம் கொள்ள செய்வதாக உள்ளது. ஆனால் வெய்யோனின் கர்ணன் பின் வரும் கட்டங்களில் யார் என்னும் போது, இந்த பெரும் தந்தையின் கதை மிக முக்கியமான ஒன்று என்பது அர்த்த படுகிறது.

தீர்கதமஸ் ஒரு முடிவுறா இருள். கண் தெரியாத பிராமணர், பிறப்பில் இருந்து. அவருக்கு விழைவு ஒன்றே வாழ்வில். மேலும் மேலும் மூர்கமாக காமம் கொள்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அவரது மகன்கள் அவரது தொல்லை தாங்காமல் அவரை ஆற்றில் விட, பல நாட்களுக்கு பின் கரை சேர்கிறார். வாலி என்பவன் தன் குடிகளோடு அங்கு இருந்து வருகிறான். சிங்கத்தின் முறை என்று முன்பே வெண்முரசில் சொல்லப்பட்ட ஒரு முறை உள்ளது. அதாவது நாடாளுபவனை மற்போர் க்கு யாரும் அழைக்கலாம். வென்றவன் மன்னன். தோற்பவன் கொல்லபட வேண்டும். அந்த வழி முறை வாலியின் குலத்தில் நாள்தோறுன் நடைபெறுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் வாலி தன் குடியில் இருந்து இப்படி மற்போரில் ஒருவன் நாளும் பொழுதும் வந்து அவன் கையாலேயே கொல்லபட்டு சாவதை தன் மகன்கள் மற்போருக்கு அறிவு கெட்டு வந்து தன் கையாலேயே சாவதாக எண்னி நொந்து இருக்கிறான். தீர்க்கதமஸ் அங்கு வந்து சேர்கிறார். தீர்கதமஸ் கண் இல்லாவிட்டாலும் அவரிடம் வேதம் கட்டு பட்டது. வா என்றால் மழை வரும். அப்படி பட்டவரை கொன்டு தன் குடியை சீர் செய்கிறான் வாலி. அதன் பொறுட்டு ஏற்பட்டதே அங்கம், வங்கம், கலிங்கம் முதலான தேசங்கள்.

இதற்கு பின் துரியோதனனும், கர்ணனும் கலிங்கத்து இளவரசிகளை கவர்ந்து வரும் அத்தியாயங்கள்.

கூற்றெனும் கேள் – 17

* சுஜாதன்

* சரபை

* துச்சளை, ஜயத்ரதன்

* துரியோதனன் – ஜயத்ரதன்

* திருதராஷ்டிரன் – கர்ணன்

* பீமன்

வெய்யோனின் நீளமான கட்டம் கூற்றெனும் கேள். சுஜாதன், 100 வது கௌரவன்.

அங்கத்தில் நடக்கும் நாடகங்களும் அதன் முன் வரைவும் சுஜாதனுக்கு தெரியாது. கர்ணனின் முதல் மனைவி விருஷாலி கருவுற்று இருக்கிறாள், ஆணால் அவள், அவள் மனதில் கர்ணனுக்கு தான் ஏற்றவள் அல்ல என்று எண்ணுகிறாள். அதன் காரணம் தான் கருவுற்று இருப்பதை வெளியிடவே இல்லை. மாறாக கலிங்கத்து சுப்ரியை தான் கருவுற்று இருப்பதாக, பொய்யாக, மறுக்கபடவும் முடியாத செய்தியை, அவையில் அறிவிக்கிறாள். மறைமுகமாக சிந்து தேசத்து ஷத்ரிய மன்னன் ஜயத்ரனுக்கு கூட செய்தி அனுப்பிகிறாள்.

இந்த நிலையில் சுஜாதன் முன் கலிங்கத்து இளவரசி சுப்ரியையின் அனுக்கமாக இருக்கும் முதியவள் சரபை கர்ணனை ஆணையிடும் தோரனையில் கலிங்கத்த அரசியின் மாளிகைக்கு அன்று இரவு கர்ணன் வர வேண்டும் என்று சொல்கிறாள்.

கௌரவர்கள் யார் என்பதை சுஜாதன் மூலம் அங்கு காண்கிறோம். அவன் சரபையிடம் கர்ணனை இழிவாக நினைக்கும் எண்னம் கலிகம் சம்பந்த பட்ட ஒருவரில் எழுந்தால் கூட கௌரவர் கலிங்கத்தை சாம்பல் ஆக்கி மன்னில் அப்படி ஒரு  தேசம் இருந்த சுவடே இல்லாமல் ஆக்குவோம் என்று சூள் உரைக்கிறான். முதல் கௌரவன் தொட்டு நூறாமவன் ஈராக அவர்கள் கர்ணன்பால் கொண்ட உணர்வை இங்கு அறிகிறோம்.

இதம் பின் மூத்தவரை அங்கு விட்டு செல்ல கூடாது என்றெண்னி கர்ணனுடன் ஹஸ்தினபுரம் புறப்படுகிறார்கள்.

அங்கு பூத்து குலுங்கும் மலர்களின் குவியலாக கௌரவர்களின் மகன்கள். நீன்ட நெடிய நாட்களுக்கு பின் வெண்முரசு அளிக்கும் மகிழ்ச்சியான தருணங்களில். அங்கு கௌரவர்களின் தங்கை துச்சளை கனவன் ஜயத்ரதனுடன் வருகிறாள். அவள் மகன் அந்த பூகுவியலில் ஐக்கியமாகிறான்.

ஜயத்ரதன் கர்ணன் மீது கொன்ட எண்ணங்களும் களையபடும் தருணமாக உண்டாட்டில் துரியோதனன் ஒரு வார்த்தை சொல்கிறான். கள் மிகுந்து இருந்தாலும் துரியன் ஜயத்ரதனையும் வைத்து கொன்டு கர்ணனை சுட்டி நூற்றுவரும் அவன் சொல்லுக்கு அவன் கால் அடியில் கட்டுண்டவர்கள் என்று சொல்கிறான். வெண்முரசில் வார்த்தையில் அறியப்படாவிட்டாலும் அனைவருக்கும், இந்த கட்டம், கர்ணன் 105 தம்பியரும் ஒரு தங்கையும் கொன்ட மூத்தவன் என்பதை வாசகனாக அறிகிறோம். இங்கு கர்ணனின் காட்சிகளும் வருகிறது, திருதராஷ்டிரருடனான குழந்தைகள் சுற்ற நடக்கும் சந்திப்பு உட்பட.

இதன் பின் தான் பீமன் ஒற்றையாக குதிரையில் வந்து, இந்திரப்ரஸ்தம் கட்டி முடிக்க பட்டு அணையாவிளக்கு ஏற்றபடும் நிகழ்வுக்கு, அழைக்க வருகிறான். அந்த தருணத்தில் கர்ணனுடனான உரையாடல்களில் துரியன் தன்னை தந்தையாக உணர்வதாகவும், செய்த பிழைகள் இருந்து ஒரு மீட்சியாகவும், வாள் ஏந்தி அனையாவிளக்குக்கு காவலாக நிற்பதாக சொல்கிறான். அதன் பின் பீமன் கர்ணனுக்கு ப்ருதையின் அழைப்பை தெரிவிக்கிறான். அங்கு பீமனில் உறையும் ஒரு கசப்பு உள்ளது, ஆனால், என் தனிபட்ட அனுமானம் – இன்று தந்தையாக இருக்கும் பீமனுக்கும் அங்கு கர்ணனை அவன் எப்போதும் குத்தி கிழித்து கீழ்மை படுத்தும் எண்ணம் இன்று இல்லையோ என்பதாக படுகிறது. இதை ஹஸ்தினபுரி இந்திரப்ரஸ்தம் இரு நிலைகளிலும் உள்ள உள்ளங்களின் நிலைகளாக எடுத்துகொள்கிறேன்.

பன்னிரண்டாவது பகடை – 5

இது இந்த புத்தகத்தின் 40வது நாள், கிட்டத்தட்ட மத்தியில் – ஒரு உச்சமாக இந்த அத்தியாயத்தை பார்க்கிறேன்.

கணிகர் அமைவதற்குள்ளாகவே எண்களை பார்த்துவிட்டிருந்தார். உதடுகளை இறுக்கியபடி சுட்டுவிரலால் காய்களை தொட்டுத்தொட்டுச் சென்று புரவி ஒன்றைத் தூக்கி ஒரு வேல்வீரனைத்தட்டிவிட்டு அங்கே வைத்தார். சகுனி புன்னகைத்தபடி “ஆம்” என்றார். கணிகர் “தன்னந்தனியவன்” என்றார். சகுனி “மொத்தப்படையின் விசையும் தனியொருவனின்மீது குவியும் கணம்” என்றார். “ஊழின் திருகுகுடுமி… அவன் இன்னமும் அதை அறியவில்லை.” கணிகர் நகைத்து “அவர்கள் எப்போதுமே அறிவதில்லை” என்றார்.

இது கர்ணன் கணிகரையும் சகுனியையும் பார்க்க வரும் தருணத்தில் வரும் சம்பாஷனை.

அவர்கள் இருவரும் துரியோதனன் ராஜநாகமாக எழும் தருனம் இன்னொரு ராஜநாகம் துணை இருத்தல் நல்லது என்று கர்ணனை துணை செல்ல சொல்கிறார்கள்.

விழிநீரனல் – 6

* இந்திரபிரஸ்த்த்திற்கு புறப்படுவது

* கியாதி, புலோமை, ரேணுகை, அம்பை, பிருதை, திரௌபதி

* மகாகுரோதை

கர்ணன் இந்திரப்ரஸ்தத்துக்கு உலகமே செல்லும் போது எதிர் திசையில் செல்லும் நாகர்களுடன் இந்திரப்ரஸ்தத்துக்கு எதிர் திசையில் ஒரு சிறு பயனம் மேற்கொள்கிறான். நாகர்கள் வரலாறும் கர்ணனுடன் பயணிக்கும் நாகம் பற்றிய அறிதல் கர்ணனுக்கேவும் கிடைக்கிறது.

நச்சாடல் – 5

* ஜராசந்தன்

இந்த அத்தியாயத்தின் பெயர் குறிப்பாக கவனிக்க வேண்டியது.

அந்த சந்திப்புக்கு பிறகு கர்ணன் காணும் முதல் சந்திப்பு ஜராசந்தனுடன். கௌரவர் நிரை இந்திரப்ரஸ்தத்தில் ஜராசந்தனுடன் இறங்குகிறாகள். அங்கு பீமனும் பின் அர்ஜுனனும் இந்த நிரையை கண்டு விலகுகிறார்கள்.

நூறிதழ் நகர் – 7

* கர்ணன் நகருக்கு அடியில் செல்கிறான்

* அரங்குசொல்லி

முழுமை அடைந்த இந்திரப்ரஸ்தத்தை அனுபவிக்கிறோம். கூடவே அங்கு கர்ணனுக்கு கொடியோ, மாளிகையோ, ரதமோ, அமரும் ஆசனமோ இல்லை. கர்ணனின் அணுக்கன் சிவதர் இல்லாத வழக்கமாய் கர்ணனை விலகுவதும் நிகழ்கிறது. கர்ணன் நகருக்கு அடியில் ஒரு பயனம் மேற்கொள்கிறான். வெண்முரசில் புலங்களில் இருந்து மீளுவது எல்லாமே மறு உரு பெறுவது என்று வென்முரசின் வாசகருக்கு சொல்ல தேவையில்லை.

அதன் பின்பான அத்தியாயங்கள் அரங்கு சொல்லியும் நடக்கும் ப்ரகசன நாடகமும். அங்கு காண்டவ காடு எரிக்க ப்படும் கதை விவரிக்கப்படுகிறது. மிக நீண்ட கதை.

மயனீர் மாளிகை – 13

* நாகர்கள் கதை

* துரியோதனன் தண்ணீரில் விழுவது

அதே கதை, கர்ணன் மஞ்சத்துக்கு உறங்க, நாடகம் முடிந்து வந்த பிறகு, நாகனால் இன்னும் மனம் கனத்து போகும் படி சொல்லப்படுகிறது.

அதன் பின் ஒரு உன்டாட்டு நடக்கிறது. துரியனின் நிலை இங்கு குறிப்பிட தக்கது. அவன் ஹஸ்தினபுரியின் செல்வத்தை சரி பாதியாக பிரித்து, அங்கிருந்து புரப்படும் தருணத்தில் தேவயானி அசிந்த மணிமுடியை மூத்தவர் கர்ணன், இந்திரப்ரஸ்தம் உறையும் சிறுக்கிக்கு தரும் படி, கையோடு எடுத்து கொண்டும் வரும் நிலையில் இருக்கும் ஒரு உனர்வு உச்சத்தில் இருக்கும் துரியோதனன். அங்கு இந்திரப்ரஸ்ததில் அவன் இருக்கும் நிலையே காரணமாக ஜராசந்தன், சிசுபாலன் மற்றும் ருக்மி ஆகியோரும் தன் நிலையில் உள்ளவர்களாக எண்ணி கூட்டு சேர்ந்து – எல்லாம் நிலை கொன்டு இனி வாழும் என்ற ஒரு மயக்க நிலையில் உழல்பவனாக ஆகிறான். அங்கு நிகழ்கிறது மயனீர் மாளிகை. அங்கு அவர்கள் ஒவொருவரும் காணும் காட்சிகள், அதன் மாயங்கள். உண்டாட்டும் அந்த கட்டத்தில் நிகழ்வது.

துரியன் ஒரு தண்ணீர் நிரம்பிய சிறு குளத்தில் விழுகிறான். தன் நிலையினாலேயே மிக ஆழத்தில் புண்படுகிறான்.

நிழல் கவ்வும் ஒளி – 3

முடிவாக. ஒளியை நிழல் கவ்வுகிறது. அதன் கீழ் கர்ணன் குதிரையில் செல்கிறான். அங்கு அவனுக்கு ஒரு பயணம். இருக்கும் இடத்தில் இருந்தெ. அங்கு அவன் பாண்டவர்க்கு எதிர் நிலை தானும் எடுக்கிறான் – பிறப்பில் இருந்தே இன்னும் முழுமை பெறாத அஸ்வசேனனை பார்க்கிறான்.

“இவன் என் மைந்தன். இவன் ஒருவனின் பொருட்டு இவ்வுலகை ஏழுமுறை எரிக்கும் பெருவஞ்சம் என்னில் குடியேறுக! இச்சிரிப்புக்குப் பழிநிகராக நான் பாண்டவர்களை அழிப்பேன்” என்றான்.

இதற்கு பின் இனி வருபவையாக துரியோத்னனின் பக்கம் ஸ்தூனகர்ணன் நிற்பதாகவும். ஒரு பெரிய இரும்பு கதையின் உருவும் காட்சி படுகிறது.

வெய்யோனின் முடிவில் – காடு எரிந்து அழிந்தபின்னும் – எரித்து உருகுலையாததாக இருக்கும் ஒரு நீண்ட ஊன்றுகோலாக.. மகாபாரதம் உள் உறையும், எரிந்து உருகுலையாத ஒருவனாக, கர்ணன் மிஞ்சுவதாக பார்க்க தோன்றுகிறது.

காளிப்ரஸாத்:

கர்ணனை பற்றி இவ்வளவு சொல்ல பட்ட பின்பும், கர்ணனின் சில உச்ச பட்சமான குணங்கள் கூட தெளிவாக வந்த பின்பும், வெய்யோனில் சொல்வதர்க்கு ஒரு நாவல் அளவுக்கு இருக்கிறது என்பதே வியக்கவைக்கும் ஒரு விஷயம் தான்.

ராஜகோபாலன்:

வெய்யோன் ஒரு நாவலாக பார்க்கும் போது அது ஒரு மிக உயர்ந்த ஒரு பாத்திரத்தின் வீழ்ச்சியை சொல்லும் நாவலாக உள்ளது. கர்ணனுடய பாத்திரம் வெண்முரசில் நுழையும் போதே சூரிய உதயத்துடன் நுழைகிறான் ஆணால் அப்படியான ஒரு பாத்திரம் முடியும் தருவாயில் ஒரு சூரிய க்ரகனத்துடன் முடிகிறது. இந்த நாவல் சொல்ல வருவது, கர்ணன் போன்ற ஒரு பெரும் கதாபாத்திரம் மேன்மை மூலம் விழும் வீழ்ச்சியை தான். அதை சொல்வது தான் ஒரு எழுத்தாளனுக்கான சவாலான பனி. அதை நம் எழுத்தாளர் எடுத்த புள்ளி, கொன்டு போன பாதை, முடித்த கணம் இவை தான் இந்த நாவலை வேறு தளத்திர்க்கு கொண்டு செல்கிறது.

கர்ணன், ஒரு வளர்ந்த, உச்சத்தை தொட்டு நிற்க்கும் ஒரு பாத்திரம். அது மெல்ல மெல்ல சரிந்து வீழ்ச்சியின் உச்சத்துக்கே சென்று சேருகிறது. அதன் ஒரு முழு வடிவம் இப்போது வரும் பன்னிரு படைகளத்தில் பார்கிறோம்.

ராகவ்:

ஆம். கர்ணனை பொறுத்தவரை – பீஷ்மரை விடவும் உயரத்தில் மிகுதியாக இருக்கும் ஒரே மனிதன் கர்ணன் என்று வெண்முரசில் காண்கிறோம். அவன் சிறு வயதிலேயே, 12 வதிலேயே, அவன் யாரை விடவும் உயரந்தவனாக இருக்கின்றான். அதுவே அவனை ஒரு ஷத்ரியன், ஒரு மன்னன் என்றும் சொல்கிறது. சூதனுக்கு ஏன் இவ்வளவு உயரம் என்ற கேள்வி பல முறை கேட்க படுகிறது. கர்ணனை விட உயரத்தில் அதிகமாக சொல்லபடும் ஒரே நபர் அரிஷ்டநேமி(நேமிநாதர்) அவர் பயணிக்கும் தளம் வேறு. அப்படி இருக்க கர்ணன் அவன் உருவம் மூலமே, பீஷ்மரின் தொடக்கத்தில் அவர் இருந்தது போல, அவன் இருப்பின் மூலமே தன்னை ஒரு ராஜன் என்றுன் ஷத்ரியன் என்றும் நிறுவுகிறான்.

சுனீல் க்ருஷ்ணன்/ தனா – (இருவரும் அருகருகில் அமர்ந்திருந்தால் இப்போது யார் சொன்னார்கள் என்று நியாபகம் வரவில்லை):

கர்ணனின் பாத்திரம் சொல்ல போனால் ஒரு உயர்ந்த அழகுடனே கூட வரும் ஒரு பாத்திரம் தான்.

ராஜகோபாலன்:

வ்யாச பாரதத்திலேயே கூட வ்யாசர் பாடல்களாக உச்சபட்சமாக வர்ணிப்பது கர்ணனை தான். வ்யாசரின் ‘ஜய’-வை எடுத்துகொண்டால் அது ஒரு செய்தி வாசிப்பு நடையில், கிட்ட தட்ட படிக்கவே முடியாத, தொடர்ந்தும் சீராகவும் செல்லாத ஒரு நடையில் தான் உள்ளது. அந்த பாரதத்திலேயே கூட ஒரு பாத்திரம் வர்ணிக்கப்படும் என்றால் அது கர்ணன் மட்டும் தான்.

நீங்கள் சொன்னது போல கர்ணன் ஏற்கனவே வர்ணிக்க படுவதும் அதனால் தான். அவன் பிறப்பிலேயே ஒரு உச்சமாக திகழும் ஒரு பாத்திரம்.

ஓன்றை கவனிக்க வேண்டும், நாம் பேசும்போது இங்கு எழுத்தாளன் எனும் ஒரு பாத்திரத்தையே பேசுவதில்லை. காரனம் நம்மை வெண்முரசு கட்டி இழுத்து செல்கிறது. வற்புறுத்தி, கொஞ்சம் நின்று பாத்தால் தெரியும், ஒரு பாத்திரம் அந்த அளவு உச்சம் ஏன் செல்கிறது என்பதை பார்த்தால் புரியும். அது பெறும் வீழ்ச்சியில் சென்று செற்கிறது, சொல்லப்போனால் – கணிகரும் சகுனியும் – அதை தெரிந்து வைத்து இருக்கிறார்கள். அவர்களை எழுத்தாளரும் அந்த வீழ்ச்சியை சொல்லும் காரனமாகவே அந்த உச்சத்தில் அவர்களை வைக்கிறார்.

பாரதத்தை படிக்க போனால் நமக்கு கிடைப்பது வ்யாச பாரம் போன்ற வடிவங்கள், பன்படுத்தபட்ட மறுபடியும் மறுபடியும் தொன்மயாக சொல்ல படும் வடிவம் ஒன்று மற்ற வடிவம் தான் கலைகளில், folklore போன்ற வடிவங்களில். முந்தைய வடிவங்களில் நமக்கு கிடைக்காத பதில்களை பிந்தைய வடிவங்கள் கொன்டு நாம் முழுமை செய்ய வேண்டும். நம் எழுத்தாளர் இந்த வெய்யோன் நாவலிலும் அதை தான் செய்கிறார்.

குறிப்பிட்ட படி, இந்திரப்ரஸ்தத்திர்க்கு படகுகள் செல்லும் போது கர்ணன் எதிர் திசையில் செல்வது, பிறகு பிலங்களில் வரும் பயனம், பூமிக்கு அடியில் சென்று மீள்வதே ஒரு வீழ்ச்சியை சொல்வது தான். அவன் வான் அளவு இருப்பவன் இன்று மன்னுக்கும் அடியில் செல்கிறான் போன்ற பிம்பங்கள் எல்லாமே குறியீடுகள் தான்.

அதன் உச்சமாக தான் கர்ணன் சூரிய கிரகணத்தின் கீழேயே போய் நிர்ப்பது. ஒளியை நிழல் கவ்வுவதாக அதை தான் சித்தரிக்கிறார் ஜெயமோகன் அவர்கள்.

ராகவ்:

கதை என்று எடுத்துகொன்டால் இதில் பெரிய நிகழ்வுகள் கிடையாது. முதல் முறையாக இந்திரப்ரஸ்தம் முழுமை அடந்ததை பார்க்கிறோம். கர்ணனின் கல்யாணமும் அதன் பின் துரியோதணன் மயனீர் மாளிகைக்கு பின் குளத்தில் விழுவதும். அவன் அந்த குளத்தில் விழுந்து தானாகவே புன் படுகிறான்.

அருணாசலம் மகாராஜன்:

அந்த தருனத்தை கணிகரும் சகுனியும் தான் முன்னமே அறிகிறார்கள். அதனால் தான் கர்ணனை துனைக்கு செல்ல சொல்கிறார்கள்.

யாரோ:

ஆம் அப்பொது கர்ணன் கூட தனக்கு பதில் ஜயத்ரதனை அனுப்ப நினைக்கிறான்.

 

ராகவ்:

அப்போது தான் பீமன் கர்ணனிடம் ப்ருதையிடம் இருந்து வரும் அழைப்பை தெரிவிக்கிறான்.

துரியோதனனும் ஹஸ்தினபுரியின் செல்வம் அனைத்தும் சரிபாதியாக பிரித்து எடுத்து, தேவயானியின் மனிமுடியையும் கொன்டு செல்கிறான். கர்ணனிடம் அந்த ‘சிறுக்கி’ யிடம் அளிப்போம் என்கிறான்.

முத்து கிருஷ்ணன்:-

அந்த குளத்தில் விழும் போது துரியோதனன் அவ்வளவு புன் பட காரனங்கள் வெளியில் இருந்து இல்லை.

அவனாகவேதான் அப்படி புண் படுகிறான்.

ராஜகோபாலன்:

துரியோதனன் அவ்வளவு புண்பட்ட காரணமாகவே கூட அங்கே கர்ணன் தான் இருக்கிறான்.

அருணாசலம் மகாராஜன்:

துரியோதனன் அங்கே புண் பட்ட பின் கர்ணன் தான் துரியோதனனை தாங்கி செல்கிறான். கிட்ட தட்ட துரியோதனன் நடந்தே செல்வது போல.

தனா:

எனக்கு கர்ணனை படிக்கும் போது அவன் ஏன் துரியோதனனுடன் இவ்வளவு பெரிய நட்பு உருவாகுகிறது என்பது ஒரு கேள்வியாகவே தொக்கி நிற்கிறது. அவ்வளவு ஆழமான நட்புக்கு காரணமாக எது உள்ளது.

தியாகராஜன்:

கர்ணனுக்கு துரியோதனன் அளிக்கும் அங்கீகாரம், அங்க நாட்டு மகுடம் மூலம், பல ஆக்கங்களில் துரியோதனன் தன் பக்கம் அர்ஜுனனை போன்ற ஒரு வில்லாளி வேண்டும் என்றே அடை செய்வாதாகவும் அதை சகுனி மாமாவின் தூன்டுதலால் செய்வதாகவும் தான் வருகிறது. அவர்கள் இருவருமே இது போன்ற கொடுத்து பெருதல்களால் தங்களை நிரப்பி கொண்டு தொடங்குகிறார்கள் பின்னர் அது தீவிரமான நட்பாக ஆவதாக எண்ணுகின்றேன்.

ராகவ்:

அவர்கள் நட்பில் இந்த கணக்குகள் வருகின்றன என்றாலும் வென்முரசில் அப்படி அதை மட்டுமாக சொல்லவில்லை. உதாரனத்துக்கு சுஜாதன் அந்த முதிய தாதியிடம் விடும் சபதம். அது முதல் கௌரவன் தொடங்கி நூறாமவன் வரைக்கும் இருக்கும் அதே உனர்ச்சி நிலையைதான் சொல்கிறது.

தனா:

எனக்கு இது தான் கேள்வி, அப்படி நூற்று்வரும் கொந்தளிக்க அவன் செய்வது என்ன, அல்லது அவனிடம் அப்படியான நட்பின் காரனம் என்ன?
முத்துகிருஷ்ணன்:-

கர்ணன் ஒரு ஒழுங்கு இல்லாத இடத்தின் மூலம் தொடங்குகிறான். அவன் அஸ்தினபுரியில் இயல்பாக அடைவது துரியோதனன் போன்ற ஒழுங்கில் கொஞ்சம் குறைபட்ட கூட்டத்தை. அவன் அவர்களை இந்த சரடு மூலமாகவே இயல்பாக அடைவதாக எனக்கு படுகிறது. வென்முரசில் அப்படி உள்ளதாக தோன்றுகிறது

ராகவ்:

இல்லை, எனக்கு ஏற்றுக் கொள்ளுபடியாக இல்லை. ஒழுக்க கேடு என்று வந்தால், அந்த அளவில் ஒரு காட்சி வென்முரசில் வருகிறது. பீமன் ஹஸ்தினபுரியின் ஒரு சந்தை மூலையில் பாத்திரம் கழுவும் இடத்துக்கு பக்கத்தில் மிச்சம் உள்ள உனவை உன்டு கொன்டு இருக்கிறான். அந்த இடத்துக்கு எங்கோ அருகில் தான் அர்ஜுனன் எவள் படுக்கை அரையிலேயோ கிடக்கின்றான். அங்கே பாத்திரம் தெய்ப்பவர்கள் சொல்வார்கள், இளவரசன் என்று ஒருவனை சொன்னார்கள். அவன் வீதியில் செல்லும் போது பார்த்தேன். உடல் எல்லாம் தங்க நகைகளாக, களையே இல்லாத, ஆணா என்று சந்தேகம் கொள்ளும் அளவில் ஒருவன் வந்தான். அவன் தான் ராஜாவாக ஆவானாம் என்று யுதிஷ்டிரன் பற்றீ பீமனிடமே சொல்வார்கள். ஆக ஒழுக்கம் ஒரு அளவு கொல் என்றால் அதில் பான்டவர்கள், வென்முரசை பொருத்த மட்டில், ஒன்றும் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்று தானே சொல்ல தோன்றுகிறது.

முத்துகிருஷ்ணன்:

அப்படி அல்ல, நான் சொல்வது ஒரு மன நிலை அளவில்.

அருணாசலம் மகாராஜன்:

எனக்கு வென்முரசில் துரியோதனன், கர்ணன் நட்புக்கு முக்கியமான புள்ளியாக இருப்பது அவர்கள் இருவருக்கும் அவர்கள் பிறப்பின் மூலம் ஏற்படும் கலங்கமும் அதணால் அவர்கள் வெறுக்க படுவதும் என்று தான் தொன்றுகிறது. அதாவது, துரியோதனன் பிறந்த பொழுது அவணால் அழிவு மட்டும் தான் என்று சொல்லபடுகிறது. அவனும் மற்றவர்கள் அவனை அவ்வாறாகவே பார்ப்பதால், பாறைகளை உடைத்து செல்பவனாகவே இருக்கின்றான். ஒரு தளத்தில் கர்ணனும் அப்படிதானே. அவனுக்கு இயல்பாக கிடைக்க வேண்டிய எல்லாமே அவன் உடைத்து உடைத்து பெற வேண்டி உள்ளது, காரனம் அவன் பிறப்பு மட்டுமே.

பீமனை அஸ்தினபுரியில் முதன் முறையாக திருதராஷ்டிரன் முன் அழைத்து வருகையில் ஏற்படும் சஞ்சலம் துரியோதனனிடம் கர்ணனை திருதராஷ்டிரன் ஏற்க்கும் போது ஏற்படவ்வில்லை. மாறாக அந்த தருனங்களில் கர்ணன் அங்கு தேவையான ஒருவனாகவே இருக்கின்றான்.

ராகவ்:

துரியோதனன் திருமனத்தின் பின், கர்ணனும், ஏன் துச்சாதனனுமே கூட, பானுமதியின் வருகை கன்டு விலகுவதை வெண்முரசு சொல்கிறது. அவர்கள் பந்தம் அந்த தருனத்திலும் கூட உணரக்கூடியது.

அருணாசலம் மகாராஜன்:

ஆம் அந்த அளவுக்கான நட்பின் ஆரம்ப புள்ளியாக இந்த தருணங்களில் அமைகின்றன. வெண்முரசில் இவைகள் நன்றாகவே காட்சி படுத்தபட்டுள்ளது.

ராஜகோபாலன்:

துரியோதனனின் இந்த நட்பின் பலம் காரணமாகவே பல தவறுகள் அவன் செய்ய துணிகின்றான். மேலும் இப்போது வரும் பன்னிருபடைகளத்தில் தொடர்ந்து காண்கின்றோம், கர்ணன் பொருட்டே பல தவறுகள் இழைக்கபடுகிறது.

இந்த நாவல் கர்ணன் பாத்திரத்தின் உச்சமும் வீழ்ச்சியும் என்றே சொல்லலாம்.

~~~~~~~~~~

மேலும் பல திரிகளாக விவாதங்கள் விரிந்து சென்றன. இப்போது பன்னிரு படைகளம் எழுத பட்டுகொன்டு இருப்பதால் விவாதம் கர்ணனையும் பன்னிருபடைக்களத்தையும் திரும்ப திரும்ப பின்னிப்பின்னியே வந்தது.

எப்போதும் போல நம் குருஜீயின் திக்கு முக்காட வைக்கும் உபசரிப்புடன் கூட்டம் இனிதே நிறைவுற்றது.