தற்பிரிந்து அருள்புரி தருமம் – அருணாச்சலம் மகராஜன்

solvalar_kaadu_epi_55

சொல்வளர்காடின் உச்சம் கந்தமாதன மலையின் எரி வந்தறையும் எல்லையில், தன்னையே அவியாக்கி தருமர் மேற்கொள்ளும் பெரு வேள்வி. அந்த அத்தியாயத்தைப் படித்து முடிக்கையில் மனதில் தோன்றிய எண்ணம், தருமரும் சீதையும் ஒன்றோ என்பது தான். வெண்முரசில் இவ்வாறு இராமாயண பாத்திரங்கள் நினைவிற்கு வருவது தற்செயல் அல்ல என்பது எனது அனுபவம். நாவலில் வேறு எங்கேனும் அதற்கான தகவல்கள் தரப்பட்டிருக்கும். அப்படியே சொல்வளர்காடை மீண்டும் வாசிக்கையில்  சௌனகக் காட்டில் தனக்காக விழைந்து செயல்கள் இயற்றும் திருஷ்ணையில் இருந்து ஒரு அரசன் விடுபடவேண்டும் என்று கூறுகையில் மிதிலையின் ராஜரிஷியான ஜனகரை வணங்குக என்று வருவது முதல் யக்ஷவன அத்தியாயத்தின் முதல் பகுதி வரை பல இடங்களில் சீதை வந்து சென்றிருப்பதை அறியலாம்.

முக்கியமாக கார்கி யாக்ஞவல்கியரின் விவாதம் நடைபெறும் ஜனகர் அவையைப் பற்றிய விவரங்களில் மிக விரிவாகவே சீதை வருகிறாள். அரசனின் முதல் புதல்வியை மண்ணில் புதைத்து, அவளை மண்ணில் இருந்து அகழ்ந்து எடுப்பதை ஒரு குல முறைச் சடங்காகச் செய்யும், பெண்ணை தலைமையாகக் கொண்ட ஒரு தொல்குலத்தைச் சார்ந்தவள் என்பது சீதையைப் பற்றிய பார்வையை முழுமையாக மாற்றுகிறது. அவள் ராமனைத் திருமணம் செய்ததால் அரசி ஆனவள் அல்ல, அவள் பிறப்பில் இருந்தே தன் நாட்டிற்கு, குலத்திற்கு வழிகாட்டும், தலைமை தாங்கும் அரசி, கற்றவள். தாய். எப்போதும் குளிர்ந்தவள் – சீதளமானவள். எரி புகுகிறாள். ஏன்? ரகுகுல ராமன் அவளை சந்தேகித்தான் என்றா?

ராவணன் சிறையில் இருந்த தன் ஆவியை, சனகன் பெற்ற அன்னத்தை, அமிழ்தின் வந்த தேவியை பத்து மாதங்களுக்குப் பின் முதன் முறையாக ராமன் பார்ப்பதை

“கற்பினுக்கு அரசினை, பெண்மைக் காப்பினை,
பொற்பினுக்கு அழகினை, புகழின் வாழ்க்கையை,
தற் பிரிந்து அருள் புரி தருமம் போலியை,
அற்பின் அத் தலைவனும் அமைய நோக்கினான்”

என்கிறான் கம்பன். ‘தற்பிரிந்து அருள்புரி தருமம் போலி’ – சுய தர்மம், குடும்ப தர்மம், குல தர்மம், மானுட தர்மம் என பலவாறாகப் பிரிந்து நின்றாலும் ஒவ்வொரு தர்மமும் அருள் மட்டுமே புரிபவை. அப்படிப்பட்ட தர்மம் போன்றவள் என்கிறான் கம்பன். மற்றொரு பார்வையில் தன்னைப் பிரிந்தாலும் அருள் மட்டுமே பொழியும் தருமத்தை ஒத்தவள் என ராமன் எண்ணுகிறான். அப்படிப்பட்டவளை அன்புடன் அள்ளி அள்ளி பருகும் பார்வையால் நோக்கிக் கொண்டேயிருக்கிறான் ராமன்.

அப்படி காதலுடன் கண்ணுற்றவன், அடுத்த கணத்தில், அக ஆழத்தில் இருந்து படம் விரித்தாடும் பாம்பென நாவில் ஊறிய அமிலத்தால் அவளை அர்ச்சனை செய்கிறான். பலவாறாக சீதையை ஏசும் ராமன் பெரும்பாலான ஆண்களைப் போலவே

“நன்மைசால்
குலத்தினில் பிறந்திலை; கோள் இல் கீடம்போல்
நிலத்தினில் பிறந்தமை நிரப்பினாய்”

என்று அவள் பிறப்பை குறை கூறுகிறான். வாழ்வில் குறிக்கோள் எதுவும் இல்லாமல், உயிர் வாழ்வது ஒன்று மட்டுமே தன்னறம் என்று கொண்டு, அதற்காக மட்டுமே உண்டு கொண்டே இருக்கும் புழுவைப் போல் மண்ணில் பிறந்ததை நிரூபித்து விட்டாய் என்கிறான். ஆனால் அவள் தன்னுயிர் பேணும் புழுவல்ல, மண்ணுக்கே உயிரளிக்கும் மண்புழு என்பதை அவன் அறியாமல் கூறி விடுகிறான் – இது கம்பன் டச்.

அவள் பேசத் தெரியாதவள் அல்ல. தனக்கு வாய்த்தவற்றை விதியே என்று ‘அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலமாய்’ பொறுப்பவளும் அல்ல. அவள் அரசி, பிறப்பிலேயே. தருமத்தின் மாற்றுரு. தன் முன் நின்ற லங்கேசனையே புல்லென மதித்துச் சீறியவள். எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவையும் தன் சொல்லினால் சுடுவேன் என்று தன்திறம் உணர்ந்தவள். தூயவன் வில்லின் ஆற்றலுக்கு மாசு என்பதால் அவ்வெண்ணத்தை வீசியவள். அப்படிப்பட்டவள் மேலே காய்ந்து, உள்ளே நிணமும், குருதியும் சொட்டிக் கொண்டிருக்கும் புண்ணில் கோல் பட்டுக் கீறிய உடல் கொள்ளும் வலியின் மெய்ப்பு கொண்டு மண்ணை நோக்கி தன்னிலை உணர்ந்து தன்னிரக்கம் கொள்கிறாள். பலவாறாக தன்னுள் ஆழ்ந்து, தன்னுள் பேசி, தன்னை மாய்க்க முடிவு செய்து இலக்குவனைப் பார்த்து ‘இடுதி தீ’ என்கிறாள். அலறிப் பின்வாங்கும் இளைய பெருமாளை கண்ணாலேயே தீ மூட்டும்படி சொல்கிறான் ராமன். அவ்வாறு விதி முறை அமைத்த எரியை நோக்கி,

“நீந்தரும் புனலிடை நிவந்த தாமரை
ஏய்ந்த தன் கோயிலே எய்துவாள்”

என சென்று பாய்கிறாள் சீதை. நீந்தக் கடினமான பெருகியோடும் புனலில் மலர்ந்து நிற்கும் தாமரையில் அமைந்த தன் வீடு நோக்கி செல்பவள் போலச் செல்கிறாள் என்கிறான் கம்பன். ஆம், அவள் சோகத்தில், தன்னிரக்கத்தில், ஆழ்ந்த துயரில், உயிரை மாய்க்க முடிவு செய்துதான் எரி அமைக்கச் சொல்கிறாள். ஆனால் புகுகையில் அவள் தான் முன்பு இருந்த இடத்திற்கே மீள்வதற்காகச் செல்லும் விருப்புடன் பாய்கிறாள். அவள் முன்பு எங்கு இருந்தாள்? எவ்வாறு இருந்தாள்? எதனால் இவ்வாறு ஆனாள்? எது அவளை இந்த எரியை நோக்கி விருப்புடன் செலுத்தியது?

இந்த கேள்விகளுக்கான பதிலை வெண்முரசின் சொல்வளர்காடு நல்குகிறது. பலமுறை சொன்னதுபோல நம் மரபை துலக்கிக்காட்டுவதில், நம் ஆழ்மனப் படிமங்களை விளக்கிக் காட்டுவதில் வெண்முரசின் மற்றொரு சாதனை அதன் சீதையைப் பற்றிய பார்வை.

கம்பனே சொல்கிறான், அவள் தருமத்தின் மாற்றுரு என்று. அந்த தருமம் எங்கே பிழைத்தது? பிராட்டியின் விழைவு முந்திய தருணத்தில் பிழைத்தது. அவள் விழைவு அந்த மாய மான், பொன் மாரீச மான். இலக்குவன் தான் சென்று பிடித்து வருவதாகச் சொல்லியும், “நாயக! நீயே பற்றி நல்கலைபோலும்” என்றபோது முந்திய விழைவு. கடத்தலுக்கரிய கடலைக் கடந்து, வெல்லுதற்கரிய இலங்கேஸ்வரனை கொல்வான் என ராவணன் சிறையில் இருக்கையில்கூட தன் கணவன் திறனை முழுதும் உணர்ந்தவள், அவன் குரலில் கூவிய மாரீசனின் வார்த்தைகளை நம்பி இலக்குவனை கொதிக்கும் உள்ளத்தோடு, தன்னைக் கொல்லும் இன்னலில் எடுத்த சீற்றத்தோடு “அண்ணன் மடிய, என்னருகில் நிற்பது நெறியில்லை” எனத் தகாதது கூறிக் கடிந்தபோது முந்திய விழைவு.

ஒரு பகல் பழகினார் உயிரை ஈவரால்;
பெருமகன் உலைவுறு பெற்றி கேட்டும், நீ
வெருவலை நின்றனை; வேறு என்? யான், இனி
எரியிடைக் கடிது வீழ்ந்து இறப்பென், ஈண்டு’ எனா

என்றதால் எரிகிறாள். உண்மையில் சீதை அந்த பத்து மாதங்கள் என்ன நினைத்திருப்பாள்? இளையபெருமாளை வைததை எண்ணி எண்ணி தன்னையே குற்ற உணர்வில் கொன்று கொண்டிருந்திருப்பாள். தன் விழைவு தன்னை மீறி வெளிப்பட்ட அக்கணத்தை எண்ணி எண்ணி உலைந்திருப்பாள். உண்மையில் அவள் உள்ளத்தால் எரிந்துகொண்டிருப்பதைவிட உடலால் எரிந்து விடுவது மேல் என்றே அம்முடிவை எடுக்கிறாள். இவையெல்லாம் ஒரு வகையில் புறவயமான காரணங்கள். உயிரை மாய்க்கும் எல்லைக்கு ஓர் மானுட உயிர் செல்லுமென்றால் அவ்வுயிருக்கே உரிய மிக மிக காத்திரமான அகவயமான ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும். சீதைக்கே உரித்தான அப்படிப்பட்ட காரணம் என்ன? அதை அறிய நாம் தருமரை அறிய வேண்டும்.

சொல்வளர்காட்டில் தருமர் ஆரண்யகங்கள் தோறும் சென்று சொல் தேர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறார். ஏன்? மிகத்தெளிவாகவே திரௌபதி, ‘நாம் ஏன் மனிதர்கள் வாழும் வேதநிலைகளுக்குச் செல்ல வேண்டும்? அவை மானுடர்களின் விழைவுகளின் தொகை, அச்சங்களின் தொகை’ என்கிறாள். இருப்பினும் தருமர் அனைவரையும் அழைத்துச் செல்கிறார். காரணம், எந்த வேதத்திலாவது தன்னுடைய செயல்களை நியாயப்படுத்த, அல்லது அந்தத் தவறில் இருந்து விடுபடும் வழியை அறிய ஏதேனும் ஒன்று கிடைக்குமா என்பதே!! பன்னிரு படைக்களத்திற்கு அவர் ஒப்புவதே  குருதியின்றி ஒரு நிகரிப் போருக்குத்தான். கூடவே அதன் மறைபொருளாக அவரின் ஆழ்மன விழைவு, அவருக்கே கூட பருவடிவாக தெளிவாகத் தோன்றாத ஒரு விழைவும் இருக்கிறது. நால்வரிலும் தருமர் மட்டுமே தனக்கென எந்தத் தனித்தன்மையும் கொண்டிராதவர். அவரிடம் இருக்கும் ஒரே சிறப்பு அவரின் நூல் வாசிப்பும், அவரது அறக் குழப்பங்களும்தாம். அரசை விழைகிறாரா, திரௌபதியை விழைகிறாரா, அவளிடம் தனக்கென ஒரு பீடம் கோருகிறாரா என்பதெல்லாம் அவருக்கே விளங்காதவை. எவ்விதத்திலாயினும் ஒரு வெற்றி, தன் திறமையால் மட்டுமே ஈட்டப்படும் ஒரு வெற்றி, அதை அவள் முன் பெருமிதத்துடன் படைத்தல் என்பவையும் அவரை பன்னிரு படைக்களத்திற்குச் செலுத்திய விசைகள். இந்த விழைவுகளின் விபரீதம் அவரை வதைக்கிறது. உண்மையில் தம்பியர் இருவரும் வஞ்சினம் உரைப்பதன் மூலமும், பீமன் அவரை இகழ்ந்ததன் மூலம் அவர் ஓரளவிற்கு விடுபடுகிறார். ஆயினும் அவர் வேண்டும் முழு விடுதலையை அளிக்க வேண்டியவளோ அவரை முற்றிலுமாக புறக்கணிக்கிறாள். அவள் முன் அவர் இயலாமையே பேருருவம் கொண்டு எழுகிறது. இயலாமையை சந்திக்கும்தோறும் அவர் சினமும், குரோதமும், தன்னிரக்கமும் கொண்டவராக மாறி மாறி ஊசலாடிக்கொண்டே இருக்கிறார். இந்த வதையில் இருந்து விடுபடவே அவர் ஒவ்வொரு காடாக அலைகிறார். இந்த எல்லைக்கு அவரைத் துரத்திய அவரின் விழைவு நாவல் முழுவதும் மான் வடிவில் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

இந்தப் பின்னணியில் வைத்துதான் சொல்வளர்காடு நாவலை அணுக வேண்டும். இந்த நாவலில் வரும் வேத நிலைகளின் இடம், அவ்வேதங்களின் சாரம், அவை கொள்ளும் முரண்கள், அவற்றில் வரும் வேதக் கதைகள் என அனைத்தையும் தருமனின் அகத்தை மற்றும் அவர் தேடலை மையமாக வைத்து அணுகும்போதே இந்நாவலின் முழு விரிவும் நமக்குக் கிடைக்கும்.  இந்நாவலைத் துவங்கும் சமயத்தில் தருமர் தன்னளவில் மட்டுமல்லாமல் வாசகர்களாகிய நம்மளவிலும் பாதாளத்தில் இருப்பவராகவே உள்ளார். அந்த இருளில் இருந்து ஒளியை நோக்கிய ஒரு பயணமாக, மண்ணுக்கடியில் ஆழத்தில், அழுத்தத்தில், பல்வேறு மாசுகளோடு இருக்கும் பொன் தாது வெளிக்கொணரப்பட்டு, தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, உருக்கப்படும் எரியை சுவர்ணதாரையாக்கி, ஜடாக்னியாக உருமாறும் ஒரு பயணமாக, தருமர் தன்னைத் தானே கண்டடையும் பயணமாக இந்நாவலை பார்க்கலாம். நாவலின் மையத் தரிசனம் என்பது தருமர் தன் விழைவைக் கண்டடைவதும், அதை முழுவதுமாக அறுத்து மீள்வதுமே.

சௌனகம்:

தருமருக்கு முதல் வேத சாரம் சௌனக வனத்தில், பிரமாணம் என்ற பேரால மரத்தின் நிழலில் சௌனகரால் வழங்கப்படுகிறது. இந்த வேதநிலையின் தத்துவம் முழுவதும் விழைவையும், அதனால் வரும் துன்பத்தையும், ஒரு அரசன் எவ்வாறு தனக்கு மட்டுமான விழைவான திருஷ்ணையில் இருந்து வெளிவந்து செயலாற்ற வேண்டும் என்பதையும் விரிவாகக் கூறுகிறது. இங்கே விழைவு என்பது ஒவ்வொரு உயிரின் இயல்பான நிலை என்பதையும், அவ்விழைவை வேட்பதற்கே வேள்விகள் எனவும் விளக்குகிறது. விழைவு என்பது சரிதான், ஆனால் ஒரு அரசன் தன் பொருட்டான விழைவை தவிர்த்தாக வேண்டும் என்கிறது சௌனக வேத அறிதல். ஒரு அரசன் அரசை விழைவது என்பது எரி விறகை அணுகுவது போல நடக்க வேண்டும் என்கிறது. மாறாக புலி இரையை அணுகுவது போல அணுகினால் அவன் துயரையே அடைகிறான். இங்கே தருமருக்கு தன்னைப் பற்றிய முதல் அறிதல் கிடைக்கிறது. காட்டிற்கு வந்தவர்களில் அவர் ஒருவர் மட்டுமே நகரைப் பற்றியும், அரசைப் பற்றியும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார். மற்றவர்கள் அனைவரும் காட்டின் ஆழத்திற்கு தன்னைக் கொடுத்துவிட்டிருக்கின்றனர். முன்பு சதசிருங்கத்தில் குந்தி இருந்தாற்போல் தருமர் இப்போது இருக்கிறார்.

துவைதம்:

தருமர் இங்கிருந்து செல்வது துவைதக் காட்டிற்கு. இங்குதான் மான் என்ற உருவகம் முதன் முதலாக சொல்வளர்காட்டில் வருகிறது. ஒரு பாறை இரண்டாகப் பிளந்து விழும் ஒலியை தருமர், பீமன், அர்ஜுனன் மற்றும் திரௌபதி அவரவரின் மனநிலைக்கு ஏற்றாற்போல் கனவில் கற்பனை செய்துகொள்கின்றனர். தருமருக்கு அது அம்பு பட்டு அலறும் மானாக கனவில் தோன்றுகிறது. காலையில் விழித்தெழுகையில் அது அவருக்கு அந்த மானின் நகைப்பொலியாகத் தோன்றுகிறது. ஆம், தன் விழைவால் வருந்திக் கொண்டிருப்பவர் அவர். அதே சமயம் அந்த விழைவை ஏற்றிருப்பவரும் அவரே. இது தருமரின் இருமை.

துவைதக் காட்டில் சார்வாகத்தை பின்பற்றுகிறார்கள். அவர்களின் அறிதல், எரிதல் என்பதும் விறகின் ஒரு நிலையே என்கிறது. எனவே விறகைப் பேண ஆணையிடுகிறது. அதாவது விழைவு என்பது மானுட உடலின் ஒரு நிலையே, எனவே மானுட உடலால் சாத்தியமான அனைத்தையும் அடையலாம், விழையலாம். அதற்காக அவ்வுடலைப் பேண வேண்டும். அதன் புலன்களின் எல்லைகளுக்குட்பட்ட அறிவே அவ்வுடல் கொள்ளச் சாத்தியமானது. எனவே அனைத்து அறிவும் அவ்வுடலைச் சார்ந்தே இருந்தாக வேண்டும், அதுவே முதல் மெய்மை. மற்றவையெல்லாம் அந்த முதல் மெய்மையைச் சார்ந்தவையே. எனவேதான் இது சார்வாகம். உடலைப் பேணும் மருத்துவமும் இங்கே நடக்கிறது. இக்காட்டில்தான் தருமர் தான் எவ்வளவு கொந்தளிப்புடன், தத்தளிப்புடன் இருக்கிறோம் என்பதை முழுமையாக உணர்கிறார். அவர் நீரில் மூழ்கும் பொழுதுதான் அலைகள் எழுந்து கரையில் இருந்த பாறைகளில் மோதி ஓசை வருகிறது. இத்தனைக்கும் அவர் சிற்றுடலர். பேருடலனான பீமன் மூழ்குகையில் அலையே எழும்புவதில்லை. ஒருபுறம் தனக்கான தேடலில் இருக்கும் தருமர், மீண்டும் மீண்டும் திரௌபதியிடம் மன்னிக்கக் கோருகிறார். அவள் தன்னை இறுக்கி, அமைதியாய் இருக்க இருக்க மேலும் மேலும் துன்பமடைகிறார். அது சினமாக மாறி அவளை பல முறை மானசீகமாகக் கொல்வது வரைகூட செல்கிறார்.

ராமன் சீதையை அவள் பிறப்பைச் சொல்லி வசைபாடியது போன்றே, திரௌபதியும் தருமனை ‘யாரறிவார்? மரவுரி அணிந்து காட்டிலிருக்கையிலும் மணிமுடியைக் கனவுகண்ட ஏதோ முனிவரின் விதையை அவர் ஏந்தியிருக்கலாம்.’ என கொன்று செல்கிறாள்.

ஐதரேயம்:

விழைவு மானுட இயல்பு நிலை, அது உடலின் ஒரு விருப்பே என்று அறிந்த பிறகும் தனக்கான விடை அமையாத தருமர் அடுத்ததாகச் செல்வது ஐதரேயக் காட்டுக்கு. இக்காட்டில் வேத அறிதலின் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நிகழ்கிறது. இந்நிலையின் முதல் ஆசிரியரான மகிதாசர் தன் அன்றாடச் செயல்களையே, தன் பன்னிரு ஆண்டுகளின் குயவன் வாழ்வையே தவமாக்கி, ‘பிரக்ஞையே பிரம்மம்’ என்னும் ஆப்த வாக்கியத்தை கண்டடைகிறார். எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பிரம்மம், ஒரு மானுடனால் அறிய இயன்ற அளவுக்கு அவனுள் நிறைந்திருக்கும் என்று பொருள்படும்படியான குடத்தில் மொள்ளப்பட்ட ஆகாயம் என்ற படிமத்தை முன்வைக்கிறது இம்மெய்யறிதல். எனவே அறியச் சொல்கிறது. ஐதரேய மெய்யறிதல் சிறகு என்பது பறக்கத்துடிக்கும் விழைவே, இப்பருவுடலே அது கொண்ட விழைவுகளால் ஆனதே என்கிறது. குடத்தில் அள்ளப்பட்ட வானம் போல அனைத்தும் அமைந்துள்ள முடிவிலிப் பெருக்கில் இருந்து விளிம்பு கட்டிப் பிரித்து இருப்பை உருவாக்கி அளிக்கும் சூரிய ஒளியை பருவடிவான பிரக்ஞை என்கிறது இம்மரபு. சார்வாகம் கூறும் காரண காரியங்களின் சுழற்சியை மேலும் மெருகேற்றி, சுழற்சியால் துவங்கும் எதுவும் சுழற்சியால் அழியுமாறும் ஆகும் என அறிகிறது ஐதரேயம். ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு விழைவென்றால் அவ்விழைவுகள் பின்னிப் பின்னி விரிந்து உருவாவதை, அப்பெரு விழைவு சென்று எய்துவதை ஊழ் என்கிறது இது.

இங்கும் தருமருக்கு தான் முறைமைகளிலும், அரண்மனை வசதிகளிலும் எத்துணை ஆழ்ந்திருக்கிறோம் என்பதை அறியும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஐதரேய வேதநிலை ஏழு அரசர்களால் புரக்கப்படுகிறது. அளவான காற்றோட்டம் உள்ள அறையில், மென்பஞ்சுத் தூளியில், கொசுத் தொல்லை இன்றி வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு நிம்மதியாகத் தூங்குகிறார் தருமர். அவர் முகத்தில் எஞ்சிய புன்னகையாக இந்த வசதிகள் மறுநாள் காலையில் இருக்கின்றன.

தைத்திரியம்:

ஒரு வேத நிலையின் சாரத்தை உணர்ந்தபின் நிறைவுறாமல் மேலும் தேடி அடுத்த ஆரண்யகத்தைக் கண்டடைவதைப் போலன்றி இக்காட்டிற்கு விதுரரின் வருகையால் கிளம்புகின்றனர் பாண்டவர்கள். இக்காட்டில்தான் முதன் முதலாக ஒரு தன்னறிதலும், மறுபிறப்பும் ஒரு பாத்திரத்திற்கு நடப்பதைப் பார்க்கிறோம். விதுரர்தான் அவர். கிட்டத்தட்ட மரணத்தை அணுகி, சகதேவன் கூறும் தன்னிலையை அறிந்து அவர் மீள்கிறார். அவர் மானுட விழைவுகளின் அடிப்படை ஒரு உயிர் மற்றொன்றின் மீது கொள்ளும் பற்றே என்று கண்டடைகிறார். அன்பென்றும், பாசமென்றும் உருமாறிக் காட்டும் மானுட உயிர்கள் கொண்டுள்ள பற்றே வாழ்வின் ஆதாரம் என உரைக்கிறார்.

இக்காட்டில்தான் தருமர் மானுட வாழ்வில் விழைவைப் போலவே பின்னிப் படர்ந்து நின்றிருக்கும் பற்றைக் காண்கிறார். ஒவ்வொரு வேத நிலையிலும் இளைய யாதவருக்கு எதிரான மனநிலை இருப்பதற்கு அவை அவற்றின் கொள்கைகள், வேத அறிதல்கள் மீது கொண்டுள்ள பற்றே காரணம் என விளங்கிக் கொள்கிறார். விழைவுகளை ஒறுத்தவர்கூட பற்றில் இருந்து விடுபட இயலவில்லை என்பதை அறிகிறார். அனைத்துக்கும் மேலாக அவரே ஒரு உயிர் பிறிதொரு உயிரின் மீது வைக்கும் பற்றின் எல்லையை ஒரு குரங்கின் வடிவில் அறிகிறார். இக்குரங்கு சர்வ சாதாரணமாக ஒரு மானின் கொம்பில் ஏறி விளையாடிச் செல்கிறது.

இங்கே சொல்லப்படும் சுனக்ஷேபரின் கதை மிக முக்கியமான ஒன்று. இது பற்றுக்கும் விழைவுக்குமான போரில் அன்பால் செலுத்தப்பட்ட அறம் வெல்வதைப் பற்றியது. தன் ஒரே மகன் மீது கொண்ட பற்றால் வருணனுக்கு பலி அளிக்க, வேத உச்சத்தை அடையும் பெருவிழைவு கொண்ட அஜிகர்த்தர் என்ற அந்தணரின் இரண்டாம் மைந்தனான சுனக்ஷேபனை பலி கொடுக்க முனைகிறான் ஹரிச்சந்திரன். மானுடப் பலி கொடுக்க விரும்பாததால் எந்த அந்தணரும் அவ்வேள்வியைச் செய்ய முன்வரவில்லை. எனவே தன் விழைவை தானே இயற்ற அஜிகர்த்தரே முன்வந்து தன் மைந்தனை பலி கொடுக்கும் வேள்வியைச் செய்கிறார். ஒரு மானுடன் பலியாவதைத் தாங்க இயலாத விஸ்வாமித்ரர் சுனக்ஷேபனை தன் மைந்தனாக ஏற்று தான் அதுகாறும் செய்த வாழ்நாள் தவத்தை அவனுக்கு அளித்து மீட்கிறார். இங்கே வரும் விஸ்வாமித்ரரின் கொடை தருமரின் ஆழ்மனதில் பிறிதில்லாது, அள்ளக் குறையாது, அளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் விழுந்த முதல் விதை.

பிருஹதாரண்யகம்:

சொல்வளர்காட்டில் ஒரு குறுநாவல் என சொல்லப்படத் தக்க வகையில் அமைந்த ஒரு பகுதி இது. ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’ என்ற ஆப்த வாக்கியத்தின் கதை. யாக்ஞவல்கியர், காத்யாயினி மற்றும் மைத்ரேயி அன்னையின் கதை. இப்பகுதியில்தான் சீதையின் மிதிலை மற்றும் ராஜரிஷி ஜனகர் பற்றிய விரிவான விவரணைகள் வருகின்றன. முதலில் ஏன் சீதையைப் பற்றியும், மிதிலையைப் பற்றியும் இவ்வளவு விரிவான விவரணைகள் தேவை? வெண்முரசில் எந்தப் பகுதியும் வீணாக எழுதப்படுவதில்லை. மிக நேரடியாக ஒரு தொடர்பை நாம் கண்டறிய இயலாவிட்டாலும், அத்தொடர்பிற்கான முகாந்திரங்கள் தரப்பட்டிருக்கும். அவற்றைக் கண்டறிவதே ஒரு வாசகருக்கு முன்னுள்ள சவால். தருமர் அடைந்து கொண்டிருக்கும் அனைத்து அவஸ்தைகளையும் காடேகி, கவரப்பட்டு சிறையுற்று, பொருந்தாப் புறக்கணிப்பால் மனம் நொந்து எரியேகிய பொறையின் மகள் அல்லவா அவள்? அவளும் அவரும் இணையும் புள்ளி இதுவே. அவள் உணர்ந்து அடைந்ததையே இவரும் அடையப் போகிறார். எனவே அவள் விரிவாக வருகிறாள்.

பிற ஆரண்யகங்கள் எல்லாம் ஒறுத்துச் செல்வதைச் சொன்னால், இக்குருநிலை அனைத்தையும் கொண்ட முழுமைக் கல்வியை முன்வைக்கிறது. அதற்கு முக்கியமான காரணம் இக்கல்விநிலையிலேயே பெண்களுக்கு இருக்கும் தத்துவத் தேடலுக்கான சாத்தியம் முன்வைக்கப்படுகிறது. இதற்கு முன்பு ஐதரேயம் மகிதாசரின் தாயின் கூற்றில் இருந்துதான் துவங்குகிறதென்றாலும் அங்கு அவளுக்கென்று எந்த மெய்யறிதலும் அளிக்கப்படவில்லை. எங்கும் பெண்களுக்கு மெய்யறிதல் வழங்கப்படவில்லை. ‘நானே பிரம்மம்’ என்ற சொல்லில் துவங்கினாலும் யாக்ஞவல்கியருக்கு அது வெறும் சொல்லாகவே இருந்ததன் காரணம் அவர் தன் துணைவி காத்யாயினியின் மெய்த் தேடலை கடைசி வரை உணரவே இல்லை என்பதே. அதை அவருக்கு உணர வைத்தவள் மைத்ரேயி. இக்காட்டில்தான் பெண்களுக்கும் தேடல் உண்டு என்பதையே தருமர் உணர்கிறார். பிருஹதாரண்யகத்தை தற்போது இருக்கும் கலைகளையும் உள்ளடக்கிய முழுமைக் கல்வியை நோக்கி செலுத்திய மைத்ரேயி அன்னை, காத்யாயினியுடன் சென்று சேர்ந்த கார்கியின் குருநிலை பற்றி அறிகிறார். முதன் முறையாக திரௌபதியை அறிய வேண்டிய தேவை அவருக்கு புரிகிறது. அதுவரையில் “தான் இவ்வளவு இறங்கிப் போய் கெஞ்சிய பிறகும், ஆணென்றுகூட பாராமல் தன்னை மதியாமல் இருக்கிறாளே இவள்” என்ற எண்ணமே அவருக்கு இருந்துகொண்டிருக்கிறது. அவ்வெண்ணம் மாறுமிடம் இது.

சாந்தீபனி:

நியாயமாக கார்கியின் குருநிலைக்குச் செல்வதே இயல்பான போக்காக இருந்திருக்கும். மாறாக பார்த்தனின் அறிவுறுத்தலால் அவர்கள் சாந்தீபனி குருநிலைக்கு செல்கிறார்கள். இங்கே அவர்கள் மீண்டும் கிருஷ்ணனை பார்க்கிறார்கள். சாந்தீபனி குருநிலை மொத்த வேதக் கல்வியையும் இணைத்து ஒரு சமன்வயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முதன் முதலாக அனைத்துமே லீலை, எதற்கும் எப்பொருளும் இல்லை, அவை நடந்தாக வேண்டும், எனவே நடக்கின்றன. பெரும் லீலை. விழைவும் அதன் விளைவும் நம் கையில் இல்லை. நம் வழியாக ஒழுகிச் செல்பவையே அவை என்பதாக தருமர் புரிந்துகொள்கிறார். சற்றே தன் குற்ற உணர்வில் இருந்து தெளிகிறார். நடந்தவற்றை மாற்ற இயலாது என்பதையும் அவை ஒரு பெரும் பெருக்கின் சிறு துளிகள் எனவும் உணர்கிறார். ஒரு எல்லையில் கிருஷ்ணனுக்கே ஒரு பதில் சொல்லும் தெளிவை அடைகிறார்.

இங்கே தருமர் பற்றின் மற்றொரு முகத்தைக் காண்கிறார். கிருஷ்ணனின் குரு தன் மகன் மீது கொண்ட பற்றால் தன் ஞான முழுமையை அடையாமல் இருந்ததையும், மிகக் குரூரமாக கிருஷ்ணனின் கேள்வியால் துளைக்கப்பட்டதையும், அத்துயரும், அதன் உண்மையும் அவரை கிருஷ்ணன் மீது தீச்சொல்லிட வைத்ததையும் அவர் அறிகிறார். மைந்தன் மீதான பற்று, குருவின் மீதான பத்ரரின் பற்று போன்ற மானுட உயிர்களின் மீதான அன்பு என்னும் விலங்கு மானுடத்தின் மீது செலுத்தும் தளையை அறிகிறார். அனைத்துக்கும் உச்சமாக இந்த பற்று கிருஷ்ணனையே தளர்வுறச் செய்வதையும் காண்கிறார். மறு எல்லையில் அந்தப் பற்றே எவ்வாறு ஒருவரை துயரில் இருந்து மீட்டு வர இயலும் என்பதையும் அவர் தைத்ரியத்தில் சந்தித்த குரங்குக் குட்டியின் நினைவை மீட்டுவதன் மூலம் உணர்கிறார்.

மைத்ராயனியம்:

இக்காட்டிற்கு கிருஷ்ணரின் வழிகாட்டலின் பேரில் வந்து சேர்கிறார்கள். கிருஷ்ணன் மிகத்தெளிவாகவே அனைத்து ஆரண்யகங்களும் இணையும் புள்ளி என இக்காட்டைச் சொல்கிறார். அதை அனுபவபூர்வமாக உணர்கிறார் தருமர். இக்காட்டிலேயே அவரின் அனைத்து அறிதல்களும் முனை கொள்கின்றன. முக்கியமாக ‘பசியும் ருசியும் விலகியபின்னரே நீ அன்னத்தை அறியத்தொடங்குகிறாய். அதன்பின்னரே அருஞ்சுவை உன் கைகளில் வந்தமைகிறது’ என்ற உண்மை. இந்தப் பசி, ருசியை விடுதல் என்பதை பற்று, விழைவை விடுதல் என்று பொருள் கொண்டால் கிருஷ்ணனின் கோலாகல மனநிலையை அறிந்து கொள்ளலாம். இக்காட்டிலே தருமர் கேட்கும் இரு கதைகள் அவரின் தேடலை முழுமை செய்கின்றன.

மாந்தாதா: இக்கதையில் மைந்தர் மேல் கொள்ளும் பற்று எவ்வாறு ஒரு வாழ்வின் தரிசனம் ஆகிறது என்பதை அறிகிறார். இதன் மாந்தாதா ‘என்னை உண்ணுக’ என்று சொல்லுமிடம் உச்சமானது. அதை அவர் தன் நாட்டில் உளவறிய வந்து மாட்டிக் கொள்ளும் எதிரி நாட்டு ஒற்றனிடம் சொல்கிறார். ‘என்னை உண்ணுக’ என்ற சொல்லின் பரு வடிவை அவர் மைத்ரி என்ற ஆலமரமாகக் காண்கிறார். அம்மரம் எங்குமே செல்லவில்லை. ஆனால் அதை உண்ட பறவைகள் வழியாக அம்மரத்தின் கன்று தென்முனை குமரி வரை கூடச் சென்றிருக்கும் என்ற தரிசனம் அபாரமான ஒன்று. அளிக்க அளிக்க அது வளர்ந்து கொண்டே இருக்கும் என்ற உண்மையை அவர் அகம் ஏற்ற தருணம் அது. அள்ள அள்ளக் குறையாத அறங்களின் ஊற்றாக அவர் தன்னை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என தன்னறத்தை அவர் ஆழுள்ளம் உணர்ந்த தருணம். அசோக வனத்தில் சீதையும் இப்படித் தானே தன்னைச் சூழ்ந்த அரக்கியருக்கு இருக்கிறாள்? இன்னும் குறிப்பாக திரிசடைக்கு.

ஜந்து: வெண்முரசில் பல கதைகள் வந்திருக்கின்றன. ஆனால் வந்தவற்றிலேயே மிகக் கொடூரமான கதை என்றால் அது இந்த ஜந்துவின் கதைதான். மானுடரின் விழைவு எந்த எல்லை வரை செல்லும் என்பதை முழுமையாக தருமருக்கும், நமக்கும் உரைக்கும் கதை இது. இதில் அந்தத் தந்தை ஜந்துவின் கழுத்தை அறுக்கப் போகும் நேரத்திலும் அதன் அதரத்தின் புன்னகை மனதில் இருந்து நீங்க பல நாளாகும். மானுடம் இதுநாள் வரை பேணிய அனைத்து அறங்களும், விழுமியங்களும் அதன் விழைவுகளுக்காக அவியிடப்படுகின்றன. இதில் யமன் ஜந்துவின் தந்தையான சோமகனிடம் கேட்கும், ‘அரசே, சொல்க! இந்த நூறு மைந்தரும் ஆயிரம் பெயர் மைந்தரும் பன்னீராயிரம் மறுபெயரரும் உனக்கு எவ்வகையில் பொருட்டு? எதற்காக இவர்களை இழக்கச் சித்தமாவாய்?’ என்ற கேள்விக்கு பதில் விழைவு என்றே ஆவதைக் காண்கையில் விழைவு என்பதன் வீரியத்தை உணர்கிறார். மிகத்தெளிவாகவே தன் விழைவின் விபரீதத்தை உணர்கிறார். எங்கோ சொல்லப்பட்ட இரு கதைகளை விழைவு, பற்று என்ற வகையில் ஒரு புள்ளியில் கோர்த்து ஒரு தரிசனத்தை உருவாக்கிய ஆசிரியரின் கண்டடைதல் அபாரமானது. இத்தகைய அடைதல்களே அவரை வெண்முரசை எழுதத் தூண்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

விழைவு:

இதுகாறும் அடைந்த அனைத்து அறிதல்களையும் விழைவு ஒரு புள்ளியில் ஒரு அருகப் படிவர் மூலம் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது சொல்வளர்காடு. ஏன் அருகர்? வேத முனிவர்கள் வேள்வியின் மூலம் விழைவை அறிவித்து, வேட்டு வேண்டியதைப் பெறுகிறார்கள். மாறாக அருகர்கள் ஊரில் இருந்து விலகி, ஆழங்களில், அவற்றின் இருளில் ஊழ்கத்தில் அமர்ந்து தங்கள் விழைவை அறுத்து மெய்மை அடைகிறார்கள். எனவே விழைவு என்பதைப் பற்றி ஒரு அருகர் பேசுவதே முறையாக இருக்க முடியும். மட்டுமலாமல் முன்பே ஒருமுறை தருமராக அவர் காந்தியை எழுதிக் கொண்டிருப்பதாக ஜெ சொல்லியிருந்தார். காந்தியின் சமணத் தொடர்பும் நாம் அறிந்ததே!! இனி அருகரின் வார்த்தைகள்:

“அரசே, இப்புவியில் அறமென்றும் அன்பென்றும் ஏதுமில்லை. இருப்பது விழைவு ஒன்றே. விழைவுக்குரியதை நாடும் வழியையும் அதை பேணும் முறைமையையும் மானுடர் அறமென வகுத்தனர். விழைவை அன்பென்று ஆக்கி அழகுறச்செய்தனர். விழைவை வெல்லாதவனால் தன் விழைவை அன்றி எதையும் அறியமுடியாது. அறிபடுபொருள் அனைத்தும் விழைவால் உன்னிடம் தொடர்புகொண்டிருக்கையில் வேறெதை அறியும் உன் சித்தம்?. அரசே, இப்புவியில் அனைத்துக் கொடுமைகளும் விழைவின் விளைவாகவே செய்யப்படுகின்றன. இங்கு மெய்மையும் அறமும் விழைவுகளால் விளக்கப்பட்ட வடிவில்மட்டுமே கிடைக்கின்றன. விழைவறுத்து விடுதலை கொள்க! அறிவதறிந்து அமைக! அருகனருள் அதற்குத் துணை கூடுக!”.

“களிம்பும் துருவுமென படர்பவை ஆணவமும் அறியாமையும் பிறவும். விழைவோ உலோகக்கலவை என உள்கலந்து உருவென்றாகியது. உருகியழிந்து பிறந்தெழாமல் விழைவறுத்து மீளமுடியாது.”

மீண்டும் மீண்டும் திரௌபதியை நாடும் தன் மனதை, தன் விழைவை என்ன செய்வது எனக் கேட்கும் தருமரிடம் அருகர், “அவளை அறிக!  அறிதலே கடத்தல். கடப்பதே விழைவை வெல்லும் ஒரே வழி. அவளை அறிதலென்பது அவள் அழலை அறிதலே. அழலுக்கு அஞ்சி அப்பால் நிற்பவர்கள் அதை அறிவதில்லை.  தீயில் இறங்கி உருகி மாசுகளைந்து வெளிவரும் பொன் அறியும் தீயென்றால் என்னவென்று. ஆகவே பொன்னை ஜடாக்னி என்கிறார்கள். தீயை சுவர்ணதாரா என்கிறார்கள்.” – ஆம் அறியவே அவர் எரிபுகுகிறார். சீதையும் அதற்காகவே.

யக்ஷவனம்:

தருமன் என்னும் காதலன்: இவ்வனத்திற்கு அவர்கள் வருவதற்கு முன்பு வரும் ஒரு இளிவரல் சூதனின் பகுதிகள் மிக முக்கியமானவை. வெண்முரசில் சூதர்கள் பல பகுதிகளில் வந்தாலும் இளிவரல் சூதர்கள் வரும் பகுதிகள் எளிதில் கடக்க முடியாதவை. இவர்கள் அனைத்தையும் கவிழ்த்துப் போட்டு பகடி செய்பவர்களே. இருப்பினும் இவர்களின் பகடிகள் பல அறிதல்களைத் தருபவை. இப்பகுதியில் இந்த சூதன் பேசுபவை மிகத் தெளிவாகவே சீதையை காட்டி விடுகின்றன.

முதலில் அந்த நாரையின் இறகைப் பார்த்து முண்டக உபநிஷத்தின் ‘ஒரு பறவை உண்ண, மறு பறவை பார்த்திருந்த’ கதையைச் சொல்பவன் அடுத்ததாக நேரடியாக வால்மீகியின் முதல் சுலோகத்தின் கதையைச் சொல்கிறான். அந்த ஆண் துணையை இழந்து தவிக்கும் பெண் நாரைக்கு தன் தவத்தின் பலனைத் தந்து கவி பாடி, அப்பறவைகளை வாக்தேவியின் கையில் விளையாட விட்டு சாகா வரமளித்தவர்தானே சீதையைப் பாடிய புற்றுறை முனி. இவையும் போதாது என்று தருமனின் நீர் என்ன பித்தரா என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக சூதன் “பித்தர் சொன்னதும் பேதையர் சொன்னதும் பத்தர் சொன்னதும் பன்னப் பெறுபவோ என்பார்களே?” என்று கம்பனை வேறு துணைக்கு அழைக்கிறான்.

சீதையின் கதையைச் சொல்லிவிட்டு அவள் உதிர்த்த இந்த இறகின் பெயர் என்ன என்று கேட்கும் சூதனிடம் தருமர் “ராமா” என்று பதிலிறுக்கிறார். அவனும் அதுதான் சரியான பதில், காதல் கொண்டவளுக்குப் பெயரே இல்லை, காதலனின் பெயரையே சூடிக் கொள்கிறாள் என்கிறான். அக்காடு முழுவதும் நிறைத்திருக்கும் ராமனின் துயரக் குரலில் ஒலிக்கும் சீதா என்ற ஒலியை தருமர் மட்டுமே கேட்கிறார். இங்கே நம்முன் வரும் தருமன் அறத்தின் மூர்த்தி அல்ல, பெருங்காதலன். தருமரின் மிக முக்கியமான ஒரு பரிமாணம் நமக்கு வெளிப்படும் தருணம் இது. இந்தப் புள்ளியில் தருமர் அவளை வெறுக்கவில்லை. அவளிடம் மன்னிப்பும் கோரவில்லை. அவளை அவளாக விரும்புகிறார். மானுடம் கண்டடைந்த சாமானிய தளத்தில் செயல்படும் தரிசனங்களில் உச்சம் என காதலையே சொல்ல இயலும். வேறு எந்த வரையறைக்குள்ளும் சிக்காமல், எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் ஒரு உயிர் பிறிதொரு உயிரிடம் கொள்ளக்கூடிய பெரும் பற்று காதலே. அக்காதலை அறியாத ஒருவரால் எவ்வாறு மானுடத்தை, உயிர்களை, இப்புடவியை ஏற்கவும், விரும்பவும், கொள்ளவும் இயலும்?

விழைவு என்னும் மான்:

இப்பகுதியில் தருமரை கந்தமாதன மலை நோக்கி கொண்டு செல்லும் மற்றொரு கதாபாத்திரமாக சுஃப்ர கௌசிகர் என்னும் வேதியர் வருகிறார். இவரும் வேள்விதான் செய்கிறார். பலியும் இடப்போகிறார். இன்னும் குறிப்பாக ஜந்து கதையில் வந்த அதர்வ வேள்விக்கு இணையான ஒரு பூத வேள்வியே இவர் செய்வது. ஒரே ஒரு மாற்றம், அவியாக தன்னையே பலியிடப் போகிறார். ‘தன்னையே’ தன் சமூகத்தை உண்ணச் சொல்கிறார். மாந்தாதாவும் சோமகனும் சந்திக்கும் புள்ளி. தன்னையே உருக்கி சமூகத்துக்காக அர்ப்பணிக்கும் ஒருவர்.

இவரின் சிஷ்யர்களில் ஒருவருக்கு அவர் எரி புகுவதில் விருப்பமில்லை. எனவே அவர் வேள்வி எரி எழுப்பும் அரணிக் கட்டையை தூக்கி எறிந்து விடுகிறார். அதை ஒரு மான் எடுத்துக் கொண்டு செல்கிறது. அரணிக் கட்டை இருந்தால்தானே சுஃப்ர கௌசிகர் எரி புகுவார்? மானின் முக்கியமான இயல்பு, அது மிக அழகான மிருகம். ஆனால் மிகுந்த அச்சம் கொண்டதும் கூட. நிலையற்ற மனம் கொண்டது. விழைவு அப்படிப்பட்டதுதான். அது நிறைவேறுவதுவரை அப்படித்தான் அச்சம் கொண்டு கால் மாற்றி நின்று கொண்டிருக்கும் மானைப் போலவே நம் மனதை வைத்திருக்கும். அதை முற்றிலுமாக புறக்கணிப்பது என எண்ணினால் அதைத் தடுக்கும் வகையில் அப்புறக்கணிக்கும் எண்ணத்தையே எடுத்துக்கொண்டு யாரும் அணுக இயலாத நச்சுப் பொய்கைக்கு கொண்டு சென்று விடும். அப்படி ஒரு எண்ணம் நம்மில் வந்தாலே அது மறைந்து விடும். அதன் காலடித்தடங்களையும், மணத்தையும் வைத்தே அதை பின்தொடர இயலும். அதையும் மீறி அதைத் துறக்க விரும்பினால் நம்முடன் நம் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதாக பேரம் பேசும். அதையும் தாண்டி வருகையிலேயே ஒருவர் விழைவின் ஆழத்தை, அது தன்னுள் கலந்து ஒன்றுடன் ஒன்றாக உருகி இணைந்திருப்பதை முழுமையாக உணர இயலும். இதையே தருமர் யக்ஷவனத்தில் இருந்து திரும்பும் வழியில் உணர்கிறார். எரிபுகத் தயாராகிறார்.

கந்தமாதனம்:

தருமர் கந்தமாதன மலையில் செய்வது தன் விழைவை அவியாகச் சொரிந்து செய்யும் ஒரு வேள்வி. அவர் அதுகாறும் தன்னுள் சேர்ந்த தன் விழைவின் வெவ்வேறு வடிவுகளை காண்கிறார். அவற்றை நெருப்புக்கு அவியும் இடுகிறார்.

  1. கந்தர்வர்கள்: அவர் முதலில் காணும் தன் விழைவின் உருவங்களாக கந்தர்வர்கள் வருகின்றனர். இவை அவர் தன் இளமையில் பாண்டுவின் தோளில் அமர்ந்து கேட்டவை, அவ்வயதில் அவருள் குடியேறியவை. இனிமையே உருவானவை. எனவேதான் தீயில் சென்று விழுந்தபின்னும் இசையாக எஞ்சுபவை.
  2. பொன் தேவன்: இரண்டாவதாக வருபவன் பொன்னை உருக்கி வடித்தெடுத்த ஒரு பேரழகன். இத்தேவன் வரிசையாக தன்னைப் போன்றவர்களால் பெருகுகிறான். அவர்களே முதல் முதலாக அவருள் இருந்த விழைவை ஒரு சொல்லாக எடுத்து தங்கள் முன் போட்டு விளையாடுகின்றனர். அவ்விழைவை சரியாக உணரவேண்டி அதைத்தன்னிடம் வீசுமாறு கூவுகிறார் தருமர். இந்த பொற்தேவன் அவர் உள்ளே இருந்த அழகனான, அறத்தின் உருவினனான ஒரு அரசன் என்ற விழைவே. இன்னும் குறிப்பாக பொற்கவசம் அணிந்த தேவன் என்பதும், அழகன் என்பதும் இவன் கர்ணனின் உருவமே என்றுகூட வாசிக்கலாம். அவன் அங்க நாட்டு பட்டாபிஷேகப் பகுதியில் அவனை அழகன் என்றும், அறத்தான் என்றும் உணர்ந்தவர்தானே இவர்! எங்கோ உள்ளத்தின் ஒரு மூலையில் திரௌபதியிடம் காதல் கொள்ளத் தேவையான ஒரு உருவாக, உடல் மொழியாக இவ்வுருவமே இருந்திருக்கக் கூடும்.
  3. நாகம்: இப்பொற்தேவர்களை தீயிலிட்டு அவர்கள் உருட்டி விளையாடிய சொல்லை ஒரு நாகமணிக்கல்லாக மாற்றுகிறது ஓர் நாகம். பொதுவாக நாகம் நம் மரபில் விழைவுக்கு குறியீடாகப் பயன்படுவது. மாறாக இங்கே நாகம் தருமரின் விழைவின் ஒரு முகமாக சினத்தின் குறியீடாக வருகிறது. இந்த நாகமே அச்சொல்லை, அவர் விழைவை அவர் விழியறியத் தருகிறது. அவரின் அறத்தான் என்றாகும் விழைவு.
  4. கரிய தெய்வம்: தன் சினத்தையும் அவியிடும் அவர் முன் அடுத்ததாக அவர் விழைவு ஒரு கரிய தெய்வமாக எழுந்து வருகிறது. அதற்கு விழியில்லை. ஆம் விழைவு எவ்வாறு விழி கொண்டிருக்க இயலும்? அது அவரின் விழைவையே விழியாக்கிக் கொள்கிறது. இது உண்மையில் அவரின் அறத்தான் என்னும் பிம்பத்தையே அரசனாவதற்கான மூலதனமாக்கிய குந்தியே. தன் தாய் மீதான விழைவையும் அவர் அவியாக்குகிறார். மிகச் சரியாக அது அவரை மைந்தா என அழைக்கிறது. அதுவும் குருதி மணத்துடன். ஆம், கர்ணனைக் கொன்று உண்டதே இதற்காகத் தானே. மற்றொரு வகையில் அரச பதவி என்பதே குருதி வாசம் கொண்டது என்றும் வாசிக்கலாம்.
  5. பதினாறு முகம் கொண்ட தெய்வம்: அன்னையையும் துறக்கும் அவர்முன் பதினாறு முகம் கொண்ட தேவியாக உருமாறுகிறது அந்த தெய்வம். ஆம், குந்தியின் மாற்றுருதானே திரௌபதியும்? அவரின் அறத்தானாக வேண்டும் என்ற விழைவை மகாருத்ரமாக அவர் கையில் தருகிறது இத்தெய்வம். அவர் இதையும் துறக்கிறார்.
  6. அன்னம்: ஒரு வழியாக தன்னில் விழைவை ஏற்படுத்திய அனைத்தையும் துறக்கும் தருமர் தன் கையில் ஒரு நீல மணியாக வந்திருக்கும் விழைவை பார்க்கிறார். அது அன்னமாகத் தெரிகிறது. பசித்தவருக்கெல்லாம் அவியாகும் அன்னம். பசி என்பதை அறிவுப் பசி, உடல் பசி, பொருள் பசி என பலவாறாகப் பிரித்தால் அவை அனைத்தையும் தீர்க்கும் ஒரு அறத்தானாக, ஒரு அரசனாக அமைவதே அவர் கையில் வைத்திருக்கும் அன்னத்தின் பொருள். ஆயினும் அந்த அன்னம் அல்ல அவர், எனவே அதையும் துறக்கிறார். அதுவரையிலும் அவருள் எரிந்து கொண்டிருந்த ஏதோ ஒன்று ஒரு கணம் அடங்குவதை உணர்கிறார். அதைப் போன்றே கந்தமாதனத்தின் நெருப்பும் ஒரு கணம் அடங்கி அமைகிறது.
  7. தன்னையே அவியாக்கல்: அடுத்த கணம் மீண்டும் எரியும் அந்த நெருப்பின் முன், தன்னையே ஆகுதியாக இடும் தருமன் தன் விழைவை, தானாக இருக்கும் ஒன்றை முற்றிலுமாக துறக்கிறார்.

இதன் பிறகு மீண்டு வரும் தருமருக்கு அனைத்தும் ஒன்றாகத் தெரிகிறது. அவர் தன்னையே மாந்தாதாவாக உணர்கிறார். எப்பசியுடையாருக்கும் பசியாற்றும் அன்னம் குறையாக்கலமாக மாறுகிறார். எப்படி பிரிந்தாலும் அருள் புரியும் தருமமாகவே ஆகிறார்.

சீதையும் இவ்வாறே தன்னை தூய்மை செய்துகொள்ள, தன் விழைவை முற்றிலுமாகத் துறந்து, தன் குலத்துக்கு, அரசுக்கு அன்னம் குறையாக் கலமாக வழிகாட்டிக் கொண்டிருந்த அரசியாக இருந்த அதே நிலைக்குத் திரும்பும் வகையில், ராமனை மட்டுமன்றி மானுடரையும், எவ்வுயிரையும் அறியும் தாயாக மாற எரி புகுகிறாள். இவ்விடத்தில் கம்பன் காட்டும் சீதை துயருற்றவள் அல்ல. மானுடக் கீழ்மையைக் கண்டு அயர்வுற்றவளும் அல்ல. பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்தி தன்னில்லம் நோக்கி செல்லும் ஒருத்தி. அவள் முழுமையானவள். துயரற்றவள். அனைத்தையும் காண்பவள். கடந்து சென்றவள். அமைந்தவள். அவள் ராமன் மீது சினம் கொள்ளவில்லை என்பதே அவள் ராமனைக் கடந்து விடுகிறாள் என்பதற்கு மிகச் சிறந்த சான்று. இதற்குப் பிறகு அவள் கம்பனில் பேசவே இல்லை. மலர்ந்த முகத்துடன் அனைவருக்கும் அருள் புரியும் பேரரசியாக அவள் இருக்கிறாள். தருமனும் அவ்வாறே. தற்பிரிந்து அருள் புரி தருமம் அவ்வாறுதான் இருக்க முடியும்.

Aside

மகாக்ரோத ரூபாய…. – கடலூர் சீனு

வண்ணக்கடல் –  முன்னுரையில் ஆசிரியரே சொல்வது போல,  இது வண்ணங்களின் கதை அல்ல. வண்ணத் திரிபுகளின் கதை. வண்ணபேதங்கள் ஒன்று கலந்தால் எஞ்சுவது அதன் ஆதி வண்ணம். கருமை. இருளின் வண்ணம். குரோதத்தின் வண்ணம். பேராற்றலும், பேரன்பும், பெருந்தன்மையும்  துதிக்கையாக, தந்தமாக, மத்தகமாகக் கொண்டு மாவேழமென எழும் துரியன், அவனை மகாக்ரோத ரூபனாக்க  உயர்ந்து வந்த  நியதிகளின் கதை.

இளநாகன்:

ஏழ்பனைநாட்டு மருதூர் சாத்தன் பெரும்பாணன் மகன் இளநாகன்,   பதினாறு வயது, ஏழுதெங்குநாட்டு சேந்தூர்க்கிழான் தோயன்பழையன்  அவையில்   பாடிப் பரிசில் பெறக் காத்திருக்கிறான். பாணர்களின் சொல்மறம் அறியா  பழையன்  அவையில் பாணர்களுக்கு நிகழும் அவமதிப்புக்கு  நிகராக  பழயனை இளிவரல் செய்து கவி இயற்றி  அவன் முன்பே  பாடிக் காட்டுகிறான்.

மிக மிகப் பிந்தி இதை உணரும் பழயனின் காவலர்கள் வசமிருந்து தப்பி வடக்கு நோக்கி நகர்கிறான்.  மதுரை, புகார், காஞ்சி, வெற்றித் திருநகர், நெற்குவை நகர், அரசப் பெருநகர், களிங்கபுரி, கதிரெழு நகர், பொன்னகரம் வழியே பல்வேறு பெண்கள், பல்வேறு போதைகள், பல்வேறு பாணர்கள், வித விதமான நிலக் காட்சிகள், ஒன்றை ஒன்று மறுக்கும், பின்னிக் கடக்கும், தொகுக்கும் மெய்த் தேட்டங்கள், உணர்வு நிலைகள், வழியே  அஸ்தினபுரியை நோக்கி பயணிக்கிறான்.  அகத்திலும் புறத்திலும் அவனை செலுத்தும் தேடல்களுடன், சூதர்கள் நாவில் அழியாச்சொல்லென வாழும் பலநூறு அஸ்தினபுரிகளில் ஏதோ ஒன்றினில் அவனும் ஒரு சொல்லாகி நிறைகிறான்.

அவன் காணும் இரண்டு தலையாய நிலக் காட்சிகளில் ஒன்று, முதுமதுரை. கடல் கொண்ட பஃறுளி  ஆற்றைக் கடந்து காணும் முது மதுரை. இரண்டாவது  விண்ணில் இருந்து விழுந்த அசுரர்களின் நகரமான ஹிரண்மயம்.  வெண்முரசு வரிசையில் வளர்ந்துகொண்டே வரும்  நில, பருவ கால மாற்றங்களின்  அழகிய சித்தரிப்பின் வளர்ச்சி  இந்த நாவலில் பல இடங்களில் அழுத்தமாகவும், சில இடங்களில் பூடகமாகவும்  முன் வைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக  காடு நீங்கி தன் மைந்தர்களுடன்  அஸ்தினபுரி  செல்லும் குந்தி, கடந்து செல்லும் நிலங்களில், கந்தமாதன மலையும் ஒன்று.  அவர்கள் கடந்து செல்லும் அம்மலைதான் அடுத்த நாற்பதாண்டுகளில் எரி குழம்பு பொங்கும் எரி மலையாகிறது,  சொல்வளர்காடு நாவலில் தருமனை மாந்தாதாவாக மாற்றும் அந்த எரிமலை  இப்போது உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.   இந்த நாவலின் குறியீட்டு ரீதியான அழகாக இக்காட்சி மாறுகிறது. நாவலின் மொத்த மையமும்  உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் எரிமலை ஒன்று, உறுமத் துவங்கும் கணத்தை நோக்கியதே.

இளநாகனின் பயணத்தில்  இரண்டு நிறுத்தங்கள் முக்கியமானவை.  அவன் விதவிதமான அனுபவங்களைக் கடந்து சென்றாலும், அவனது அகத்தை ஒரு எல்லையில் ஒளியாலும் மறு எல்லையில் இருளாலும்  வகுத்து வரம்பமைத்த இரு நிறுத்தங்கள்.

வெற்றித் திருநகரை ஆளும், கிருஷ்ணப்ப வீரகுந்தலரை விட உயர்ந்து நிற்கும், இல்லை என்றார்க்கு இல்லை எனாது உணவிடும்  சென்னம்மையின் பண்பு கீகடரின் சொல்லில் பாடலாகும் நாள்.   இன் நிலமாளும் அன்னையை  தரிசித்து விட்டீர் பாணரே  உம்மை வணங்குகிறேன், என்று மன்னனே பாணரை வணங்கும் மாண்பு. பாரதப் பண்பாடு கண்டடைந்த ஒளி.  இளநாகன் பயணத்தில் ஒளி நிறைந்த நிறுத்தம்.

வித விதமான மெய்த்தேட்டங்களின் பாதைகளை அறிகிறான் இளநாகன். சைலஜமித்ரர் புகார் நகரின் மத்தியில்  உணவு படைக்கப்படும்  சதுக்கபூதம்  தொட்டு  சாங்கியத்துக்குள் நுழைந்து அதன் நோக்கை விளக்குகிறார்.

அஸ்தினபுரியின் சௌனகருடன் இணைமாணவனாக இருந்த சகபாணன் காரகன், தார்க்கிகம்  வகுத்துச் சொல்லும் மெய்மை நோக்கை உரைக்கிறான். நெற்குவை நகரில் நாகநந்தி வசம் அருக நெறியை கேட்டு அறிகிறான். கலிங்கபுரியில் நீர்த்துமி பறக்கும் அறைக்குள், பெருமழை பொழியும் இரவில், ஆர்ப்பரிக்கும் கடல்முக நகரில் வைசேஷிக மெய்மையை கேட்டறிகிறான். பொன்னகரத்தில் சூதர் சொல் வழியே ஜடவாதம் அறிகிறான். எல்லா தரிசனங்களும் ”கண்டு” உரைப்பதை பாரத நிலமெங்கும் அலைந்து கேட்டு அறிகிறான் இளநாகன். ஆம் கேட்டு மட்டுமே அறிகிறான்.   காளாமுக மெய்மையை மட்டும் ”கண்டு” உணரும் வாய்ப்பு அவனுக்கு கிட்டுகிறது.

நாவலின் இறுதியில் வரும் சூதர்பாடலில், பாரத நிலமெங்கும் பாடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பாரதக்கதைகளின் நிலை சொல்லப்படுகிறது. ஒரு நாவில் இன்னும் தருமன் பிறக்கவே இல்லை, வேறொரு நாவில் தருமன் சொர்க்கத்தின் வாயிலில் தனியே நிற்கிறான்.  எனில்  இளநாகன்  பாரதக்கதையின் வேறு பகுதிகளை கேட்காமல், ஏன் குரோதம்  முளைத்த  தருணக் கதைகளை கேட்கிறான்?   காரணம்  காளஹஸ்தி  இரவில் இருக்கிறது.  காளாமுக  மார்க்க  ”முக்தியை” மட்டுமே  இந்தப் பயணத்தில் இளநாகன் நேரடியாக கண்டு உணர்கிறான். இளநாகன் காணும் இருள் நிறுத்தம். இருளையே ஆதி அந்தமாகக் கண்டு  அதில் கரையும் மார்க்கம்.  இந்த  இருள் வழியே  சூரியமைந்தன் போன்ற மாமனிதர்களும் சென்று வீழும் ஆதி இருளை புரிந்துகொள்ள விழையும் இளநாகனின் யத்தனமே  இக்கதைகள் அவன் முன் விரியக் காரணமாகிறது.

குந்தி:

கிராதம் நாவலில்  நெறி தவறி, கட்டற்ற படைப்புத் தொழிலில் இறங்கித் திளைக்கும் பிரம்மனைத் தடுக்க,  காலபைரவன் எழும் சித்திரம் மிக உக்கிரமாகவும் அமானுஷ்யமாகவும் உருவாகி இருக்கும்.  அதன் நேர் எதிர் வடிவம்  சோமசகலிகரின் பாடல் வழியே இந்த நாவலில் நிகழ்கிறது. பிரம்மனிடம் முடியல முடியல என்று கதறுகிறார் விஷ்ணு. பிரம்மனை கட்டுப்படுத்த அவர் உருவாக்கிய சிவம், கணக்கு சொல்லிக் கொண்டு நிற்கிறார்.  விஷ்ணுவின் புலம்பல் அனைத்தும் வேதமாகிறது. இப்பிரபஞ்ச நிகழ்வின் காரணமான முத்தொழிலும் நகைச்சுவையாக  முன் வைக்கப்பட்டு அங்கிருந்து  பாண்டவ கௌரவ பிறப்புக்கு செல்கிறார் கலிகர்.

தருமன் காணும் உலகம் ஒலிகளாலும், பீமன் காணும் உலகம் மிருகங்களாலும், அர்ஜுனன் காணும் உலகம் பறவைகளாலும், நகுலனின் உலகம் வண்டுகளாலும், சகதேவன் காணும் உலகம் பூக்களாலும் அவர்கள் முன்னே உருவாகி விரிந்து அவர்களை அழைக்கிறது. ஐவருடனும் குந்தி, அஸ்தினபுரி  செல்ல வனம் நீங்குகிறாள்.  வன எல்லை  நதியில் அவள் உளஉலகின்  கார்க்கோடகன்  எழுந்து வருகிறான். கர்ணனை அவளுக்கு காட்டுகிறான்.

// ஒளிரும் இரு கருவிழிகளை. குடுமிக்கட்டில் இருந்து மீறி தோளிலாடிய சுரிகுழலை. கூர்ந்த நாசியை. வெண்பல் தெரிய சற்றே மலர்ந்த உதடுகளை. ஒளிவிடும் மணிக்குண்டலங்களை. குழந்தைமை விலகா இளமார்பை. நீண்ட கைகளை.

அவனுடைய உள்ளங்கைகள் சிவந்து மென்மையாக இருந்தன. அவள் அந்தக்கைகளை நோக்கியபின் வேறெதையும் நோக்கவில்லை. அணைப்பவை. கண்ணீர் துடைப்பவை. அன்னமளிப்பவை. அஞ்சேலென்பவை. வழிகாட்டுபவை. வருக என்பவை. என்றுமிருப்பேன் என்பவை. எஞ்சுபவன் நானே என்பவை. என்னிலிரு என்பவை. கைகள். அக்கைகள் மலர்ந்த மரமென அவனுடல்.//

உனக்கென்ன வேண்டும்? கார்கோடகனின் வினா.

“நான் ஓர் அன்னை” என்று குந்தி சொன்னாள். “அன்னையர் வேண்டுவது மைந்தரின் நலம் அன்றி வேறென்ன? என் மைந்தன் அஸ்தினபுரியை ஆளவேண்டும். அவன் தம்பியர் அவனைச்சூழ்ந்து காக்கவேண்டும். என் குலம் அவர்களின் குருதியில் தழைக்கவேண்டும்.”

கார்கோடகன்:  பாண்டுவின் கானீனபுத்திரனான இளஞ்சூரியனே வைதிகமுறைப்படி அஸ்தினபுரியின் அரியணைக்குரியவன் என்பதை நீ மன்றுகூட்டிச் சொன்னால் அவர்களால் மறுக்கவா முடியும்?”

குந்தி  வாளேந்தி கர்ணன் உடலை வெட்டி சிதைக்கிறாள்.    அவள் வேண்டுவது  மிக அருகில் இருந்தும் அதை குந்தி ஏன் தவிர்த்தாள்?

பூக்குலைகளில் தேனுண்ணப் பூசலிட்டன பூச்சிகள். அவற்றைத் துரத்தி வேட்டையாடின பறவைகள். ஒவ்வொரு உயிரும் ஒன்றை ஒன்று வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்தது. கொல்வனவற்றின் உறுமலும் இறப்பவற்றின் ஓலங்களும் இணைந்தெழும் ஓங்காரத்தில் அனைத்தும் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன.

இதுதான் இப்போது குந்தி காணும் உலகு. குந்திதான் கர்ணனை நகுல சகதேவர் அருகே இருக்க அனுமதிக்கிறாள், குந்திதான் கர்ணனுக்கு தனுர்வேதம் கற்க உத்தரவளிக்கிறாள், இந்திரமைந்தனும், சூரியமைந்தனும் களத்தில் எதிர் நிற்கிறார்கள். சொல்வளர்காடு நாவலில் மைந்தர் கான் புகும்போது  தருமனுக்கு ஆசி அளிக்கும் குந்தி சொல்கிறாள்  ”ஆம், இப்போது உணர்கிறேன். இவை அனைத்துக்கும் நானே காரணம்.”

ஆம் அனைத்துக்கும் காரணம் குந்திதான்.  குந்தியாகி மண் நிகழ்ந்ததோ அந்த மகா மாயை!

துரோணர்:

ஹ்ருதாஜி  என்னும் வேடப்பெண்ணுக்கும், பரத்வாஜர் எனும் பிராமணனுக்கும் பிறந்து தனுர் வேதம் கற்று, வேடனாகவோ, பிராமணனாகவோ, சத்ரியனாகவோ ஏதோ ஒரு குலத்துக்குள் அமைய முடியாமல்  அவமதிப்பின் துயரில் விளைந்த கண்ணீரில் உழலும் துரோணர்.

தந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டு மட்டுமே சமையலறைக்குள் வாழும் துரோணர். தந்தையின் மிச்சிலை ஆவலுடன் உண்ணும் துரோணர்.  தந்தை அருகே துரோணர் செல்லும் முதல் வாய்ப்பு, ஒரே வாய்ப்பு அப்போதே முடிகிறது. துரோணர் புல்லை எடுத்து பறவையை வீழ்த்தியதும் பரத்வாஜர் அடையும் ஆசுவாசம். துரோணர் அடைந்த துயர்கள் அனைத்தையும் காட்டிலும் எடை கூடியது.  தன்னை வளர்த்த சமையலர் விடூரரை அவரது முதுக்குக்குப் பின்னால் தந்தையே என அழைத்துவிட்டு அவர் திரும்புவதற்குள் அக்னிவேசர் குடிலுக்குள் ஓடி  மறையும் துரோணன்.  கலங்க வைக்கும் தருணம்.

துரோணன் சிறந்த மாணவனாக உயர்கிறான். குல அவமதிப்பு கூடவே உயர்கிறது. குரு சேர்க்க மறுக்கும் மாணவனை, அவன் தன்னை பிராம்மணோத்தமரே என விளித்தமைக்காக அவனை தனது மாணவனாக சேர்த்துக்கொள்கிறான்.  பாஞ்சாலத்தின் பாதியை அவனுக்கு அளிப்பதாக வாக்களிக்கிறான் அந்த மாணவன். மாணவன் பெயர்  துருபதன்.

அக்னிவேசர் மரணத் தருவாயில், துரோணரை பரசுராமர் வசம் அனுப்புகிறார். துரோணர் குல அடையாளத்தை பெறும் வாய்ப்பு நூலிழையில் தவறுகிறது. அவர் சரத்வானை கை காட்டுகிறார். சரத்வான் துரோணரை மனையறம் கண்டு அமைந்து இத்தவிப்பில் இருந்து ஆறுதல் அடைய வழி காட்டுகிறார். கிருபி அவருக்கு மனைவி ஆகிறாள். அஸ்வத்தாமன் பிறக்கிறான். நிமித்திகர் வசம் துரோணர் சொல்கிறார் ”விடூரர் மகன் துரோணன் சத்ரியனுக்கு மைந்தன் பிறந்திருக்கிறான்.”

தான் அடைந்த இழிவு ஏதும் அவனை அண்டாமல் காக்கிறார் துரோணர். அவரது ஏழ்மை அவனைத் தொடுகிறது. கிருபி துரோணர் வசம் சொல்கிறாள் ”நீர் எக்குலம் என நீர் தீர்மானித்திருக்கிறீரோ அக்குலத்தொழில் ஏதேனும் செய்து இந்த வறுமையை நீக்குங்கள்.” கண்ணீருடன் புறப்படும் துரோணர்,  துருபதனை சந்திக்கச் செல்கிறார். வாசலிலேயே அவமானப்படுகிறார். இறுதியில் துருபதன் வருகிறான். வாழ்வின் ஆகச் சிறந்த அவமதிப்பை அவன் வழங்குகிறான்.

சரத்வான் ஒரு முறை துரோணர் வசம் சொல்கிறார் “ஒருவனுள் அணையாமல் எரியும் பெருங் குரோதமே அவனை பிராமணனில் இருந்து சத்ரியன் ஆக்குகிறது.”

அணையாத குரோதம் கொண்டவர் ஆகிறார் துரோணர்.

கர்ணன்:

சூரிய விழவு துவங்கி, அங்கு உதிக்கும் கர்ணனின் தோற்றமே அவனுக்கு எதிரிகளை கொண்டு வந்து விடுகிறது, அவன் இருக்கும் குலமே அவனுக்கு கீழ்மைகளை கொண்டு வந்து விடுகிறது. இந்த நிலைக்கு உள்ளூர அஞ்சியபடியே வாழ்கிறாள் ராதை.   சூரியன் தனது மைந்தனை காண வருகிறான். கண் தொட்டு பெருங்கல் ஒன்றினை பொன்னாக்கித் தருகிறான்.  கர்ணன் அதை படகில் ஏற்றி ஆற்றில் விடுகிறான்.

கர்ணன் நீரைத்தொட்டு “கங்கையே, வாழ்நாளெல்லாம் பிறர் பசியைப்பற்றி மட்டுமே எண்ணுபவன் ஒருவன் இன்றுகாலை உன்னில் நீராடுவானென்றால் அவன் கையில் இதைக்கொண்டுசென்று கொடு. இதை அளித்த கர்ணன் அந்த மாமனிதனின் பாதங்களில் மும்முறை பணிந்தெழுந்து இதை அவனுக்கு காணிக்கையாக்கினான் என்று சொல். ஆணை! ஆணை! ஆணை!” என்று சொல்லி ஒரு துளி எடுத்து சென்னியில் விட்டுக்கொண்டு திரும்பினான். “எந்தையே, பெருஞ்செல்வத்தைக் கொண்டு நிறைவடையும் வழி இது ஒன்றே.”

சென்னம்மையையும்  கர்ணனையும் இணைக்கும் இச்சரடு  இக்கணத்தை மீள மீள வாசிக்க வைக்கும் ஒன்று.  கர்ணன் அஸ்தினபுரி நுழையும் பிரம்மமுகூர்த்தத்தில் வானத்து சூரியனும் உடன் உதித்து உயரும் வர்ணனை இந்த நாவலின் அழகுகளில் தலையாயது.

நகர் நுழைகிறான். கிருபர் வசம் மாணவனாக சேர்க்கப்படுகிறான்.  பீமனாலும் அர்ஜுனனாலும் அவமதிப்பை சுமக்கிறான்.  அவமதிப்புகளின் உச்சம்  துரோணர் முன் பீமன் கேட்பது. துரோணருக்காவது  அத்தனை அவமதிப்பு கடந்தும் இவர்தான் எனது குருதித் தந்தை என சுட்டிக்காட்ட ஒருவர் இருக்கிறார். கர்ணனுக்கு? உள்ளே அவமதிப்பில் வெந்து தகிக்கும் ஆன்மாவை சுமந்தபடி கர்ணன், துரோணர் குருநிலையை விட்டு வெளியேற, வெளியேறும் அவனது  அவமதிப்பின் வெம்மையை உணர்ந்தபடி உள்ளே வருகிறான் ஏகலவ்யன்.

ஏகலவ்யன்:

ஏகலவ்யனைக் கண்ட நொடி முதல் மனம் பேதலிக்கிறார் துரோணர்.  குசை அன்னை மடியில் படுத்து, உள்ளே கதறி அழுதபடி அவனை மறுத்து அனுப்புகிறார்.

துரோணர்  அக்னிவேசரின்  குருநிலையில் ஆசிரியராக இருக்கையில், அவரிடம் பயிற்சி முடித்த இளவரசர்கள் அவருக்கு காணிக்கை தர விரும்புகையில், துரோணர் ”வேதியருக்கு, ஆநிரைகளுக்கு, அறத்துக்கு உங்கள் வில் துணை நிற்கட்டும். அது போதும். அதுவே எனக்கான காணிக்கை” என்கிறார்.  இளவரசர்கள் உள்ளம் எரிய அதை சகித்துச் செல்கிறார்கள்.  அந்த துரோணர்  அர்ஜுனன் வசம் வாக்குறுதி கேட்கிறார். தனது மகனுக்காக.

 துரோணர் குடிலின் படலை மூடியபின் திரும்பி கனத்த குரலில் “உன் குருவாக என் ஆணை இது. நீ என்றென்றும் இதற்கு கட்டுப்பட்டவன்” என்றார். “ஆணையிடுங்கள் குருநாதரே” என்றான் அர்ஜுனன். “ஒருதருணத்திலும் நீ என் மைந்தனை கொல்லலாகாது. எக்காரணத்தாலும்” என்றார் துரோணர். மறுகணமே “ஆணை” என்றான் அர்ஜுனன். துரோணர் நடுங்கும் குரலில் “அவன் ஒருவேளை மானுடர் கற்பனைக்கே அப்பாற்பட்ட பெரும் அறப்பிழையை செய்தாலும்” என்றார். “ஆம், அவ்வாறே” என்றான் அர்ஜுனன்.

அவனருகே வந்து சற்று குனிந்து உதடுகள் நடுங்க துரோணர் சொன்னார் “நாளை உன் குலத்துக்கும் உனக்கும் பெரும்பழியை அவன் அளித்தாலும்… உன் பிதாமகர்களையும் அன்னையரையும் உடன்பிறந்தாரையும் மைந்தர்களையும் உன் கண்ணெதிரே அவன் கொன்றாலும் உன் கை அவனை கொல்லக்கூடாது.” அர்ஜுனன் “ஆம் குருநாதரே. மூதாதையரும் மும்மூர்த்திகளும் ஆணையிட்டாலும் அவ்வண்ணமே” என்றான். பெருமூச்சுடன் உடல்தளர்ந்த துரோணர் அவன் தலையில் கை வைத்து “மானுடரில் உன்னை எவரும் வெற்றிகொள்ளமாட்டார்கள்” என்றார்.

ஆக அஸ்வத்தாமன் எந்த எல்லை வரை செல்வான் என்பதை துரோணர் உள்ளுணர்வால் அறிந்தே இருக்கிறார்.

சுவர்ணை ஏகலவ்யன் வசம் சொல்கிறாள் ”காட்டில் கோடி மரம் உண்டு. மின்னல் ஏதோ ஒரு மரத்தைதான் தேர்ந்தெடுக்கிறது.”  ஏகலவ்யன் தானடைந்த கலையைக்கொண்டு உயரப் புகும் கணம்  துரோணர் வருகிறார். கரையற்ற அன்பு, அளவற்ற கோடை, மதியற்ற கருணை  இவற்றால் சரிந்த அசுர குலத்தின் வாரிசு, ஏகலவ்யனின் தந்தை வாக்களிக்கிறார். துரோணர் ஏகலவ்யனின் கட்டை விரலை காணிக்கையாகக் கேட்கிறார். கணமும் சிந்திக்காமல் காணிக்கை அளிக்கிறான் ஏகலவ்யன்.  அந்தக் காணிக்கையைத் தொட்டு துரோணர் ஆசி அளிக்கிறார் ”உன் விற்கலை வளரட்டும்.”

தந்தை கேட்கிறார் “இது என்ன அறம்? பிராமண அறமா? ஷத்ரிய அறமா?”  துரோணர் சொல்கிறார் ”பிராமணனாகவோ ஷத்ரியனாகவோ ஆக இயலாதவனின் அறம்.”

அன்னையின் சாபம் சுமந்து  துரோணர் அஸ்தினபுரி சேர்கிறார்.

அர்ஜுனன்:

நாவலுக்குள் இந்திர விழவின்  துவக்கத்தோடுதான் அர்ஜுனனின் வரவு நிகழ்கிறது.  தனது தனது எனும் விழைவைக் கொண்டே உருவாகும் ஷத்ரிய பாலகன். தனதென்று எண்ணும் அன்னை குந்தியின் அண்மையை  என்றுமே அடையாதவன்.  இந்திர விழவில்  விதுரனின் விழிகள் வழியே “வயதடைகிறான்”.  அன்னையை நோக்கிய அவ்விழிகளின் குணரூபத்தைக் கொண்டு, ”இங்குள்ளவற்றிலிருந்து” அர்ஜுனனின் முதல் விலகல் நிகழ்கிறது.  [மிக மிக பின்னால், கிராதம் நாவலில்  அர்ஜுனனின் ஊழ்கத்தில், விதுரராக தோற்றம் கொண்டு வரும் இந்திரன்தான் அர்ஜுனனின் விழிகளை நேராக சந்திக்கிறான்.]

விற்கலையில் முதன்மை கொள்ளும் அர்ஜுனனை கிருபர் பாராட்டும் போதே ”இந்திரனுக்கு இணையானவன் சூரியன். நான் ‘இங்கிருந்து’ அடைந்த அனைத்தையும் இங்கிருந்தே அவனாலும் அடைய முடியும்.  என் வில்லுக்கான நிகர் எதிரி அவனே”  என்கிறான்.

அஸ்வத்தாமன் உடன் அர்ஜுனன் கொள்ளும் கோபத்தின் வேர் ஆழமான உளவியல் சிக்கல் கூடியது. அர்ஜுனனுக்கு இணையான அவன் குருவுக்கு குருதியால் மகன். மாணவர்களாக குருவுக்கு இருவருமே சமம்தான்.  ஆனால் குருதி உறவு எனும் ஒரு எல்லையில் அர்ஜுனனின் பொறாமைக்கு ஆளாகிறான் அஸ்வத்தாமன். துரோணர் ஒரு சமயம் சொல்கிறார், இளம் குதிரை சம ஆற்றல் கொண்ட மற்றொரு இளம் குதிரையை தனக்கு நிகராக நிற்க அனுமதிக்காது,  அதுவே நிகழ்கிறது. வில் கோக்கும் தருணம் வருகிறது.  வித்தையில் தன் மகனை அர்ஜுனன் விஞ்சும் எல்லையில் குரு அர்ஜுனன் வசம் அஸ்வத்தாமன் உயிர்காக்க சத்தியம் வாங்கிக் கொள்கிறார். அர்ஜுனன் எதிரே ஒரு நிகர் எதிரி. ஆனால் என்றென்றும் கட்டப்பட்டுவிட்டது அர்ஜுனனின் கைகள். முழு ஆற்றலுடனும் இருந்து அதை பிரயோகிக்க வழி இன்றி நிற்கும்  நரக நிலையில், அவன் எதிரே கர்ணன் வருகிறான்.

குந்தியால் அவன் அரண்மனையில் நுழைகையில், அவன்  வில் கற்கும் முதல் புள்ளியிலேயே அனைத்தும் துவங்கி விடுகிறது. குந்தியின் அண்மையை இழந்து வளரும் அர்ஜுனன். இளமை பூக்கும் சூழலில் அவனுக்கு இணையான அல்லது மேலான கர்ணனை குந்தி அவர்கள் மத்தியில் கொண்டு வருகிறாள்.

அந்தச் சூழலில் விற்கலையில்  அர்ஜுனனைவிட கர்ணனே ஒரு எல்லை முன்னணியில் நிற்கிறான்.   எதிர்நின்று வில்லேந்துகிறார்கள். பீமன்  இடை புகுந்து தடுக்கிறான். என்ன செய்தால் கர்ணன் பின் வாங்குவானோ அதை செய்கிறான். ஒரு சூதனை தனது குருவாக கொள்ளும் பீமன். கர்ணனை சூதன் மகன் என இழிவு செய்கிறான். சொல் அந்தச் சூதனாவது உன் தந்தையா? நீர் தொட்டு சொல் என்கிறான். நூறு அம்பால்  நிகழ்த்த முடியாதை ஒரு சொல்லால் நிகழ்த்துகிறான். அவமானத்தால் குன்றி கர்ணன் வெளியேறுகிறான்.

அர்ஜுனனால் காயம்பட்ட யானை ஒன்று. அடங்காத சினத்துடன் கட்டற்று  உழல்கிறது. அந்த யானை  வேறொரு அரசுக்கு அந்த அரசின் மன்னனுக்கு ஒரு செய்தியாக பரிசளிக்கப் படுகிறது. அப்போது  அர்ஜுனன் தர்மன் வசம் சொல்கிறான் ”ஒருவனிடம் பெருவஞ்சம் கொண்டு விலகும் எதுவும், பிறிதொரு சமயம் அவன் எதிர் நின்றே தீரும். இயற்கையின் நியதி’.’

துரியோதனன்:

துரியனின் உலகம் பாறைகளால் ஆனதாக இருக்கிறது.  அவனால் சிதறடிக்கப்பட்ட பாறைகள், அவனால் சிதறடிக்கப்படவேண்டிய பாறைகள் இவற்றின் வழியே அவன் ஆற்றல் வளருகிறது.

”பாறைகள் கண்ணற்றவை. எதிரிகளை அவற்றால் நோக்க இயலாது. ஆகவே அதன் ஆற்றல் குன்றுவதில்லை” என துரியன் தம்பிகள் வசம் சொல்லும்போது தம்பிகள் ஏதும் புரியாமல் தலை ஆட்டுகிறார்கள்.  துரியன் தசைகள் நொறுக்கிப் பார்க்க விரும்பும் ஆற்றல் அவன் தந்தைக்குள் உறைந்து கிடக்கிறது.  செயல்படுத்திப் பார்க்க இயலா அளவற்ற ஆற்றல்  கொண்டு துரியன் ததும்பும் எல்லையில் பீமன் அவன் எதிரே வருகிறான்.

பீமன் வலிமையான உள்ளுணர்வு கொண்டவன்.  அர்ஜுனனும் கர்ணனும் எதிர் நிற்கும் அக் கணமே  பீமன் உள்ளுணர்வால் வெல்லப்போவது கர்ணன்தான் என அறிந்து விடுகிறான். அது நடந்தால் எதுவும், எந்த ஒழுங்கிலும் தரிக்காது. ஆகவே தான் எந்தக் கீழ்மைக்கு சென்றேனும் அவர்களின் சமரை நிறுத்துகிறான். அவனது வலிமையான உள்ளுணர்வே அவனது எதிரியை அவனிடம் அழைத்து வருகிறது. மிருகங்களால் விரியும் பீமன் உலகில் வேழமாக  அறிமுகமாகிறான் துரியன்.

கார்க்கோடகன் வழி காட்ட, துரியன் தனது உள்ளுணர்வால்  ஒரு வேழமென பீமனை எதிர்கொள்கிறான்.  பீமன் நகர் நுழையும் வரை கூட அவனது ஆற்றல் பொறுமை கொள்ளவில்லை. கானேகி மதம் கொண்டு திரியும் சியாமையை அடக்குகிறான்.  நகர் நுழையும் பீமனை கண்ணுக்குள் கண்ணாக சந்திக்கிறான். இரு வேழங்கள் இருள் ஆழத்தில் ஒரு கணம் மத்தகத்தால் மோதுகின்றன.

திருதா பீமனை சந்தித்த முதல் கணமே களிப்போர் வழியே நெருக்கம் கொள்ள, துரியனின் அகத்தில் முதல் இறுக்கம் விழுகிறது. துரியனும் பீமனும் ஒரு களிப்போர் வழியே நெருங்குகிறார்கள்.  பீஷ்மரின் வருகையில், அவர் பீமனைத் தவிர அனைவரையும் எந்தச் சலனமும் அற்று நோக்கிக் கடக்கையில், துரியனின் அகத்தில் குரோதத்தின் முதல் விதை விழுகிறது.

தம்பியர் புடை சூழ நிகழும் கானாடலில்  துரியன் அன்னைக்கரடி வசம் சிக்குகிறான். “துரியா உம் விடாதே கிழித்து வீசு” என திருதா ஒரு சொல் சொல்லி இருந்தால் அந்த விதை முளைக்காமல் போய் இருக்கும். அல்லது முளைக்கும் தருணம் சற்று விலகியாவது சென்றிருக்கும். திருதாவோ துரியனைக் காக்க பீமனுக்கு ஆணையிடுகிறார்.   பீமனால் காக்கப்பட்ட கணம் துரியனுக்குள் முளைக்கிறது வஞ்சத்தின் விதை.

துரியன் ஸ்தூனகர்ணனை சந்திக்கும் இடமும், அங்கு நிகழும் உளவியல் நாடகங்களும், தன்னுள் உள்ள பெண்ணைக் கொன்று துரியன் கொள்ளும் மாற்றமும் இந்த நாவலின் ஆணிவேர் தருணம். தன்னுள் அவன் கொன்ற பெண்ணே பின்னர் அவன் முன் திரௌபதியாக எழப் போகிறாள், கடக்க இயலாப் பெண்ணென எதிர் நிற்கப் போகிறாள், அவன் மகளெனப் பிறந்து மடி நிறைக்கப் போகிறாள். ஸ்தூனகர்ணனை நீங்குகையில் துரியன் அவன் வசம் சொல்கிறான் ”இனி எனக்கு தெய்வங்களும் இல்லை.”   நாவலுக்குள் ஒரு வரி வருகிறது, தெய்வங்களால் கைவிடப்படும் மனிதன் நிலையை விட, அத்தகு மனிதர்களால் கைவிடப்படும் தெய்வங்களின் நிலை  மேலும் துயரமானது.  தெய்வங்கள் அற்றவனாகி தெய்வங்களும் அஞ்சும் பழியை சுமக்கப் போகிறான். தெய்வங்கள் அற்ற துரியன் விழிகளை பீமன் காண்கிறான். விருகோதரன், வாயு மைந்தன், அச்சம் என்பதை அறியாதவன், முதன்முறையாக அஞ்சுகிறான்.

களம். பெரும் ஆசிரியர்களிடம் அறிவுப்பிச்சை இடுங்கள் என யாசகம் பெற்று ஆயுதம் பழகிய மாணவர்கள், தங்கள் திறன் காட்டும் இடம், அத்தனை தகுதிகளோடும் அர்ஜுனன் முன் குறுகி நிற்கும்  கர்ணன் அங்க மன்னன் ஆகிறான். அவன் தாள் பணிந்து அவனை அரசனாக்குகிறான் துரியன், பெண் பழி சூடிய பீஷ்மர், அன்னைப் பழி சூடிய துரோணர், நாளை  அன்னையின் சாபம் கொள்ளப்போகும் நூறு தம்பியர்  இவர்கள் மத்தியில் கர்ணனும் துரியனும் தோள் சேர்கிறார்கள். இந்திரன் மகனுக்கு எதிரே சூரிய மைந்தன். நாகருலக நஞ்சருந்தி நூறு யானை பலத்துடன் பீமன் எழுகிறான். பூத யாகம் செய்து கார்த்தவீர்யனின் நூறு கரங்களுடன் துரியன் எழுகிறான். பீமனுடன் துரியன் களிப் போரில் வீழ்ந்த துளி குருதியின் சுவையை  நினைவில் மீட்டியபடி காத்திருக்கிறது  களம்.

இருள் மெய்:

“காமம் குரோதம் மோகம் என்னும் இம்மூன்று இருள்களில் காமம் இன்னொரு ஆன்மாவைச் சார்ந்தது. மோகமோ புறவுலகைச் சார்ந்தது. எதையும் சாராமல் தன்னுள் தானென நிறைந்திருப்பது குரோதமேயாகும். குரோதம் அனைத்தையும் அவியாக்கி எரிந்தெழும் நெருப்பு. எரிதலின் பேரின்பம் அது. எரிதலின் உச்சம் அணைதலே. குரோதம் தன்னைத் தானழித்துக்கொள்கையிலேயே முழுமை கொள்கிறது.” – காளாமுக மெய்மை

[12.11.2016 அன்று சென்னையில் நடைபெற்ற வெண்முரசு கலந்துரையாடலில் ஆற்றிய உரை)