தென்திசை – ந.பானுமதி

வெண்முரசு சென்னை யில் நடந்த விவாதங்கள்-பிப்ர &மார்ச் 2017
நான் இதற்கு ‘ஏகம்’ எனப் பெயரிடுள்ளேன். (விவாதத்திற்காககி)
சத்யவான்-சாவித்திரி . எமனை வென்ற பெண்ணின் கதையை நினைவு படுத்தித் தொடங்குகிறேன்.
கிராதையை கங்கை என்று சொல்வார்கள்.காட்டாளனாக சிவனைக் காட்டுகிறது கிராதம்.
கிராதம் என்ற சொல் பொருள்படுவது முகரப்பட்டது எனவும் உணர்கிறேன்.(சப்த கோஷம்)
இங்குள்ள கேள்விஎது, யாரால், எதற்காக,ஏன், எவ்வாறு, எதனால்?
முகரப்பட்டது காலமா, செல்வமா, மழையா,பேரின்பமா,அத்தனை உயிரினமுமா, அனைத்துமா?நேரடியாக ஆசிரியரை அணுகி பெறும் அறிவா அதனையும் கடந்து செல்லும் விழைவா,தனக்கென இல்லாது மெய்ம்மையைத் தேடி,அந்தக் குறிக்கோள் ஒன்றே எனத் தேரும் விசையா?
பார்த்திபன் தென் திசையை முதலில் வெல்ல வேண்டிய திசையென ஏன் நினைக்கிறான்?காலனின் திசை அது. ஞானக் கடவுள் நோக்கியிருக்கும் திசையும் அதுவே.மூன்றை விலக்கி மௌனகுரு சூடும் முத்திரை.மனிதர்கள் அஞ்சும் திசை;தக்ஷிணாமூர்த்திஎன்பதே தக்ஷிண அமூர்த்தி அதாவது செயலற்று, உருவற்று சொல்லாமல் சொல்லும் மொழி,அறிவது அறியாமலே அறிந்து கொள்ளும் வழி, முடிவிலியென செல்லும் அது இருள் பெற்ற ஒளி. கரிபிளந்தெழும் கபாலம்.
பகுதி ஒன்றில் தைத்ரிய மரபில் வைசம்பாயனன் தன்னை மண்ணிலிருந்து வானோக்கி கீறி எழுப்பும் ஒரு ஆசானைத் தேடிவருகிறான்.தன் காட்டில் நீரோடையில் அவன் பார்க்கும் சூரிய பிம்பம் அவனுக்கு யஜுர் வேதத்தைச் சொல்கிறது-அவன் அனாலால் தவத்தை, மொழியால் ப்ரும்மத்தை, ஒளியால் உருவை, இந்திரனால் தேவர்களை,காற்றால் உயிர்ப்பை,சூரியனால் ஒளியை, சந்திரனால் விண்மீண்களை, யமனால் மூதாதையரை,அரசனால் குடிகளை ஆள்கிறான்.அனலால் தவத்தை,மொழியால் ப்ரும்மத்தை ஆளுதல்-அனல் மொழி, மொழியனல் எனக் குறிக்கிறார் ஜெமோ.
காபாலியாகத் தோன்றும் பிச்சாண்டவரின் கண் காணும் தோற்றங்கள் அச்சத்தை உண்டுபண்ணுபவையே.அறிவால் நிறைவடையாத கபாலம் மேலே மேலே எனக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கும். பல விசாரங்களால் கேள்வியை வெளியே கேட்டுக் கொண்டிருக்கும், அது உள்ளேதிரும்புகையில் கேள்விகள் விடைபெறும். மெய்ம்மை என்றும், இறுதி விடை என்றும்,மீட்பு என்றும் என்னுள் எழுந்த சொல் விலக்கி கண்டடைந்து பேருருக் கொண்ட பிச்சாண்டவர் அர்ச்சுனன் சந்திக்கப் போகும் கால தேவனை நமக்குக் காட்டுகிறார்.
அவன் ஏன் தென் திசையை முதிலில் செல்வதற்கு தேர்ந்தெடுக்கிறான்?அவன் மூத்தோரும்,நீத்தோரும் அவ்விடத்திலே தான் இருக்கிறார்கள் எனும் உள்ளுணர்வாலா?தந்தையென அவன் காணும் யுதிஷ்ட்ரனின் விண்தந்தை தர்ம தேவனாகிய காலன் என்பதாலா?இருள் என்பதே உயிர் தோற்றும் இடம் என்பதாலா? நீத்தார்,பிறந்தார் என்றசுழற்சியின் கரு என்பதாலா? தன் முன்னோர்களின் ஆசி கோரியா?இருளன்று, ஒளியன்று என்பதைச் சொல்ல முடியுமா?
முப்புரிவேலின் எலும்புமணிகளின் ஓசை அவர் குரலென ஒலித்து அவனை அழைத்துச்சென்றது.இதுவும் மௌன உரையாடலே.ஒலியென அழைக்கும் வேதம்.தான் என்னும் உணர்வு அற்றதாலேயே உள் நிறைக்கும் அதைச் சொல்ல வார்த்தைகள் வேண்டுமே?
சொல்லெடுக்கத் தொடங்கினால் விலங்கு உருகி பிறிதுருக்கொண்டு மானுடனாகிறது. மானுடன் அவனுக்குச் சொல்வதற்கு ஏதுமில்லை. அவன் கற்றவற்றுக்கும் தேர்ந்தவற்றுக்கும் அப்பால் சொல் என ஏதுமில்லை. அவன் அறியவேண்டியது சொற்களைத் திறக்கும் முறை. சொல்லின்மையில் இருந்து சொல்லெழும் வகை.

ஓம், ஓம், ஓம் என்பதே ஒலிக்கோர்வையாய் சிவம் என ஆயிற்று.மெய்வேதமென்று ஒன்றில்லை.வேதமெய்ம்மை ஒன்றே உள்ளது.இந்த வாக்கியம் புரிவது போல் தோன்றி புரியாததாகும்.புரியவில்லை எனும் போதே மலர் என மலரும்.அனைத்தும் சிவமே.பாழ் நிலமும், சோலையும்,தளிர்களும், சருகுகளும் சிவமேயாம்.அச்சத்தின் முகங்கள் மூன்று- சந்தேகம்,ஒதுக்குவது,அருவெறுப்பு-இவைகளைக் களைந்தால் தான் சிவமேயாம் என உணரமுடியும்.சிவ வழிபாட்டில்ஆறு பெருநெறிகள். பாசுபதம், காபாலிகம், காளாமுகம், வாமம், மாவிரதம், பைரவம்.
பிச்சாண்டவர் வைசம்பாயனுக்குச் சொல்லும் சத்ருஞ்சயன் வரலாறு ஒரு குறியீடெனத் தோன்றுகிறது.செவி வழி உள் நுழையும் அனைத்தும் மனம் வழி வாழ்கிறது. அதைக் களைகையில் ததும்பும் மௌனமே வேத மெய்ம்மை.
அரணிக்கட்டையின்றி சொல்லாலே அனல் எழுப்பும்108வது அத்ரியும் அவர் மனைவி அனுசுயாவும் 3-ம் பகுதியில் வருகிறார்கள் நறுமணம் தவிர வேறெதும் எழாக் காடு.வேத சபையில் பறக்கும் முதலையின் சிறகுகள் என ஒப்புமை சொல்லிவிட்டு அது தன் ஆணவம் என்று அறிந்தும் அதை மெய்பிக்கப் பார்க்கிறார்.பிரும்மனின் புதல்வன் தக்ஷப் ப்ரஜாபதிக்கும் ப்ரசூதிக்கும் பிறந்த பெண்ணான மேதா தென் திசைதெய்வம் காலதேவனை மணந்தவள். மெய்யின் விலாசமாகிய அவள் அத்ரியின் வேண்டுகோளை மறுதளித்தாலும்,வேள்வியில் அத்ரி தன்நெற்றியில் தர்ப்பை வைத்து சஹஸ்ரத்தில் எழும்முன், பிரும்மன் அத்ரியின் சொல் வேதம் காக்க மேதாவுடன் இணைகிறான்.பருப் பொருள் அனைத்தும் பேருருக் கொள்ள பறக்கும் சிறகுகளுடன் முதலையும் வருகிறது.அத்ரி பெருமைப்பட, அனுசூயை அறிவுறுத்த , பிரும்மன், மேதா தேவியின் ஃசுராசிக் பார்க்கை படைக்கிறார் ஜெமோ.பூமியின் எடை மீதுற யமன் கலைமகளிடம் முறையிடுகிறான். யமன் சொல்லும் ஒரு வாக்கியம் மிக மிக ஆழமானது- மொழி சென்று சொல்லெனச் சுட்டாத ஒன்றை அழிப்பது அவனால் இயலாதது- ஆனாலும் அவன் தர்மத்தைப் பேணியாகவேண்டும்.பிரும்மன் வாக்தேவியின் சொல்லைக் கேட்கவில்லை. கலைமகளும், காலனும், சிவத்தை அணுகுகிறார்கள்.படைப்பவன் மயக்கத்தில் சிவ சன்னிதானம் வர மறுக்கிறான். அனலாக எழும் சிவன் ஒரு கால பைரவ உருக் கொண்டு சென்றும் பிரும்மன் வர மறுக்கவே பைரவ சிவம் தன் விரலால் அவன் செய்த நியதியற்ற உலகை அழித்து தன் கட்டை விரல் மற்றும் சுட்டு விரல் நுனிகளால் அவன் சிரசைக் கொய்து சிவன் முன்னே எழுகிறார்.கலைமகள் தன் கலைகளால் படைப்பவனை மீளச் செய்கிறாள். கரிய நெடு உடலோடு துணை என ஒரு நாயும், நோயும், முதுமையுமான பார்ப்புகொலைப்பேயென ஒரு மூதாட்டியும் கால பைரவனுடன் இருக்க அவர் தன் கை கபாலத்தை உதறப் பார்க்கையில் சிவம் சிரிக்கிறது.கப்பரையில் இரந்து உண்டு வாழ், அது நிறைகையில் பிரும்ம கபாலம் கழன்று விழும்,நோய் அகன்று விடும்.காசியில் கங்கைக் கரையில் விண்ணவன் ஆலயத்தில் தன் கழுத்து நரம்பு துண்டிக்கப்பட அதன் குருதியை சுவைத்து கப்பரை நிறைய கால பைரவம் தன் விமோசனம் பெருகிறது.வேத நாவில் எழும் சொல் உண்மை என ஒரு தபஸ்வி,அந்த ஆணவத்தாலேயே நிலை பெறும் அஹங்காரம்,அவனின் குண்டலினி சஹஸ்ரத்தை தொடும் முன்பாக எழும் படைப்பு, அதற்குத் துணையென நெறி மீறிய ஊக்கம்,அந்தக் களியாடலில் விளையும் விபரீதங்கள்,பெயரற்ற பெரும் திரளை கவர முடியாக் காலன்,அவனின் கடமைக்கு துணை நின்று நல் படைப்பை மீட்டெடுக்கும் ஞானம்,அந்த வழியில் உள் நின்றே சினக்கும் சிவன்,அதன் கரிய வெளியாக பிரியாத நன்றி, மறத்தினுள் அறம் காட்டுவது போல் தன் உணர்வை, முடிவிலியை கொண்டு நிரைக்கும் கப்பரை,இந்த நிகழ்வின் உள்ளாடல் எனத் தெரிகிறது.நிறைவது நீயானால் நிரைப்பது எதுவாக இருந்தாலென்ன?
சௌகந்திக காட்டில் பிச்சாடனார் வருகிறார்.நீலகண்டனின் அழகிய தோற்றம் இல்லை.ஆடையற்ற,புழுதி படிந்த, கப்பரை ஏந்திய,நாயும் ,நோயென ஒரு முதியவளும், கங்காளமும், பிறை சூடிய குழலும்,முப்புரி வேலும் கொண்டவன் அத்ரி குருனிலை அமைவோரை முற்றிலும் மயக்குகிறான். நால் வேதங்களை பசுக்களெனக் காட்டும் அவன் காட்டுச் சுனையை காட்டிலிருந்து பிரிப்பதெப்படி என நகைக்கிறான்.கிராத சிவம் என அத்ரி கதறுகிறார். அனுசூயை மட்டுமே அறிந்த சிவம்.நிறைவோ, குறைவோ, அனலோ, புனலோ,அசுத்தமோ, சுத்தமோ எங்கும் நிறையும் பிரும்மத்தைக் காட்டுகிறது.ஓரு வடிவமைப்பில் வந்துவிடும் எதுவும் அதற்குண்டான சட்டங்களுக்குள்ளே இயங்கி,தன் உயிர்ப்பை உணராது இருப்பது போல் எனக்குப் படுகிறது.
தண்டகாரண்ய வனத்தில் பிச்சாண்டவர், வைசம்பாயனுக்கு கிராத சிவத்தைச் சொல்லி அறு நெறியினர்க்கும் அது முதன்மையானது என உணர்த்துகிறார். தன் குருவின் கட்டளை ஏற்று மாகேந்திர மலைக்குச் சென்றதைப் பற்றி ஜெமோவின் மொழியில் பார்ப்போம்
உடல்சரிந்த பின்னரும் உள்ளம் தான் கொண்ட விசை தீராது மேலும் செல்லும். அங்கே காத்திருப்பது எது?
அவன் எண்ணத்தை உணர்ந்ததுபோல அவர் உரக்க நகைத்து “எது எது என்று தேடிச்செல்பவன் இல்லை இல்லை என்று மறுத்துமறுத்துச் செல்கிறான். அவன் அறியும் பேரிருள் இப்புடவியை ஏழுமுறை மூடியிருக்கிறது. விழியறியும் இருள் சிறுதிரை. உணர்வறியும் இருள் பெருந்திரை. எண்ணம் அறியும் இருள் இயலாத்திரை. இருளுக்கு இருளாவது யோகம் அறியும் இருள்” என்றார்.
வைசம்பாயனன் விரும்புவதோ தொகுக்கும் காவியம். சொல்லேர் கொண்டு உழும் மெய் நிலம். அவன் தன் ஒழுக்க உண்ர்வுகளையும், அழகு உணர்ச்சியையும் அகற்றமுடியாதவன். அவனின் ஒரு சிந்தனை வியப்பானது.
“எல்லா சொல்லும் பிறசொல் குறித்ததே. எல்லா சொல்லும் பொருள் குறிப்பது அவ்வாறே. சொல் என்பது ஓர் ஓடை. சொற்றொடர்களின் ஓடை. நூல்களின் ஓடை. அறிதலின் ஓடை. ஒன்று பிறிதை ஆக்கி ஒன்று பிறிதில் ஊறி ஒன்றென்று ஓடும் பெருக்கு. இங்குள்ளவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தவை.”
அவன் எண்திசைகள் யானையெனச் சூழமதி மயங்குகிறான்.
கிராத சிவம் விட்டுச் சென்ற துர் மணம் சௌகந்திகத்தின் தூய்ம்மையில் ஒரு உளம் சார்ந்த கேள்வி எழுப்புகிறது.வேர் தின்னும் விலங்கிற்கும் மேலே மலர்த்தேன் உண்ணும் வண்ணத்துப் பூச்சிக்குமான வேறுபாட்டை அது தக்க வைக்கப் பார்க்கிறது.அழகு, தூய்ம்மை, மேன்மை என உந்துகிறது. அதர்வ வேதத்தின் மகாகாளர் அங்கே வருகிறார்.கூன் விழ்ந்த உடலும், உடைந்த கரிய பற்களும், மனிதர்க்கு அணி செய்யாத பழக்கவழக்கங்களும் கொண்டு இரு சீடருடன் வரும் அவர், சௌகந்திக வன முனிவர்க்காக கரி இரு நாளில் ஒரு வேள்வி செய்கிறார். மூன்று வேதங்களும் முற்றொதுக்கியவற்றால் ஆன நான்காம் வேதம். எந்த ஒலியெய்யும் தான் ஏற்று நடிக்கத்தெரிந்த தழல், அலையாடி, நிழல் காட்டி அவிசை எடுக்க, மஹாகாளர்”இருளெழுக” அழைக்கிறார்.
கரிய பேரிருளாக எட்டு யானைகள். இருட்குவையெனத் தோன்றி இருளாய் இணந்து வேள்வியைச் சுற்ற, மகா காளர் காட்டில் வீசி எறிந்த கங்காள ஒலிஅவற்றை காட்டின் உள்ளே செலுத்துகிறது.கங்காளம் மீட்டிச் சென்ற கிராதனைக் கண்டதும் அவை ஒன்றெனத் திரண்டு பேருடல் கொண்டு அவனை மறிக்கின்றன.

கஜ சர்மம் உள்ளிட்ட அந்தக் கரியாடல் நடந்த 12 இடங்களைப் பற்றி சொல்லும் அவர்தன் இளமைப் பருவத்தில் தான் காலர்களால் சிறை வைக்கப்பட்டு பின் அவர்களின் தலைவன் வந்து இவரை உணர்ந்ததைச் சொல்கிறார்.ஒரு மலைக்குடி தலைவனெனத் திகழும் பூசகர் இவருக்குச் சொல்கின்ற வார்த்தைகள் குருமுக உபதேசம்.
“ஏழுலகைப் பெய்தாலும் நிறையாதது மண்டை. முடிவுள்ளதொன்றாலும் நிறையாத கலம். முடிவிலி நிறைக்கட்டும் அதை. முடிவிலா கடுவெளி நிறைக்கட்டும் அக்கலத்தை. பெரும்பாழே அதை நிறைக்கட்டும்”
இந்த அறியமுடிடாத ஒன்றை புரிய வைக்கும் முகமாக பனி படர்ந்த மலையில் காணும் குகை ஓவியங்களும்,அவை காட்டும் இருள் தோற்றங்களும், நெருப்பென நின்ற சிவமும், யானைகளின் மத்தகங்கள் கிழிபடுவதும்,அவற்றை வெற்றி கொள்ளும் பேராற்றலும் இருள் கொண்டுவந்த ஓளியோ?
மரத்தில் மறைந்த மாமதயானை சொல்வதுதான் என்ன? உலகின் உருவாக்கம், மாயத் தோற்றம், இரண்டாகத் தெரிந்த ஒன்று, ஏகமென உணர்வது.சஹஸ்ராதாளத்தில் விரிந்தெழும் ஏகம்.
“இரு நிலவுகள் எழும் யோகப்பெருநிலை” என்று பிச்சாண்டவர் சொன்னார். “அதைப் பிளந்தெழவேண்டுமென்பதே இலக்கு. கரியுரித்தெழும் கனலால் விடியும் காலை அது. நீளிருள் நீங்கும் தருணம்.”
எண்கரியைக் கண்ட வைசம்பாயனன் காணத் தவறியதுஇரு தந்தங்களும், இரு நிலவும். ஆனால், பிச்சாண்டவர் முழுமையைக் காணத் தவறியவனாகவே அவனை பார்க்கிறார்; விட்டுச் செல்கிறார்.
சூரிய நிலவு, சந்திர நிலவு?
பைரவம், பிச்சாண்டவர், காபாலிகர், மஹாகாளர் என சிவம் எழுந்து தென் திசைப் பயணத்தின் மறுஆடியெனத் தொடர்கிறது.

பைலனும், சண்டனும் எள்ளலும், நகைப்புமாக உண்மையை நாடும், உண்மையைச் சொல்லும் இரு கதாபாத்திரங்கள். ஒன்பது வயதில் பைலன் தன் ஆசானிடம் கேட்கும் கேள்வி-‘வேதங்கள் விழைவை அறிய உதவுகின்றதா?’ அவனே மேலும் சொல்கிறான்’விழைவின் ஊற்றை அறியாமல் விழைவை வெல்ல இயலாதென்று” ஆசான் உட்படவில்லை- அவன், நிறையும் விழைவு எனஏதுமில்லை எனவும் கடவுளின் உன்னதத்தை குறைத்து விட்டோம் என்றும் குருனிலை விட்டு நீங்கி பயணத் துணையாய்க் கிடைத்த சண்டனின் எள்ளல் கலந்தஉண்மையில் திளைக்கிறான்.பார்த்தனின் அறிந்து அளித்துச் செல்லும் விசையின் முன்னோட்டம் என இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். சண்டன் கண்ணனையும், பார்த்தனையும் தன் பேச்சுப் போக்கில் இழுத்து இருவரையும் எதிரெதிர் பொருத்திப் பார்க்கிறான்.

பாற்கடலைக் கடைகையில் சுழன்று சுழன்று ஒன்று பிறிதெனக் காட்டும் ப்ரக்ன்னா தேவி மேலுழுகிறாள்.தென் திசை கொள்பவள் சிவனின் புதல்வியென அழகற்ற தோற்றமும், சுடும் உண்மையுமாக இருக்கிறாள். வடதிசை கொள்பவள் விண்ணளந்தோனின் துணைவி என பொருளும், அழகும் கொண்டு அமைகிறாள்.நாணயத்தின் இருபக்கங்களும் ஒன்றின் மதிப்பையே சுட்டுகின்றன.

துயரம் ,இழிவு, வறுமை போன்றவையும் ஆசானே. அவைகாட்டும் மெய்ம்மையும் வேதமென கண்ணனிடம் சொல்கிறாள் மூத்தவள். 71/2 காலம் அவருள் வசிக்க விரும்புகிறாள்.உளத்திரிபு கொண்ட கண்ணனை இங்கு பார்க்கிறோம்.கொழுவிய கன்னங்கள், பீதாம்பரம், மணிமாலைகள், குழல், மயில்பீலி ,புன்னகை என சொக்க வைக்கும் கண்ணனை,தளர்வாய், மகிழற்றவனாய், அரசனாகத் திகழாதவனாய் இங்கே பார்க்கிறோம்.நம்முடைய பிறழ்வுகள் பரவாயில்லை போலிருக்கிறதே!

முன்னூறு அண்டுகளுக்கு முன் விருஷ்ணி கலத்தில் பிறந்த மதனர் எனும் யாதவர் சிறு பகையால் தன் ஊரை விட்டு 7 பசுக்கள், மூன்று காளைகள், மனைவி மக்களுடன்சப்தபலத்தில் அத்தி கனியின் குறிப்பு கொண்டு குடில் அமைத்து, பசுக்கள் புரந்து செல்வத்தில் மேம்பட்டார். அத் திருமகளும் ஒரு நாள் நீங்கும் வேளை வந்தது. அழிவின் ஆட்சி ,
கசியபப் ப்ரஜாபதிக்கு பிறந்த முதல் 108 கந்தர்வர்களில் சித்ரசேனன் தன் மனைவி சந்த்யையுடன் மகிழ்வோடிருந்தான், அவள் இரவில் இளமையின் அமுதம் புலர்
துவங்கையில் மூதாட்டி- வலிகையான சந்த்யை. அவளை வலிகையாக அறி ந்து கொள்ளும் போது நளினமும், மென்மையும் மறைய விலங்குகளின் களி கொண்ட அவர்கள்,வெற்றிலை எச்சிலை உமிழ அது கௌசிக வம்சத்தவரான காலவர், ஆதவனுக்கு நீர்கொடை அளிக்கையில் அவரது கை களிலே வந்து விழுகிறது.சினம் கொண்ட அவர் 41 நாட்களுக்குள் அந்த கந்தர்வனை அழித்து அவன் சாம்பலை நீறென பூச சபதம் செய்கிறார்.அனல் தெய்வம் சொல்லும் விளக்கங்கள் அவருக்கு ஏற்புடையவனல்ல.அந்தக் காட்டையும், சுனைகளையும், பசுமையையும் தன் இன்னிசையால் படைத்த சித்ர சேனன் அறியாமல் செய்த பிழைக்கு ஈடாக அவன் உயிர் கேட்கும் காலவர் முன்னர் தன் மூத்தோராகிய விஸ்வமித்ரரின் அவை அவமதிப்புக்களை அகற்றும் ஒரு வழியென இதை நினைத்து அதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்.யாதவ அரசன் இந்த கந்தர்வனை மாய்க்கும் திறன் பெற்றவன் என்று அவரை அணுகச் செல்கிறார். நம் கதைகளில் வெற்றிலைச் சாறு, எச்சில் முதலியனவும் பெரும் மாற்றத்திற்கு வித்திடுகின்றன.

கராள சிவத்தை பூசனை செய்து கொண்டு தளர் உடலும், எலும்பு துருத்தும் தோலும்(கண்ணனா இது?) சஞ்சலித்த மனதும், நிலை குத்தும் பார்வையுமாக அவனைக் கண்ட காலவர் “உன்னை விராட பெருந்தோற்றம் என்றே காண்கிறேன்”
என்கிறார்.கண்ணனென பிச்சாண்டவர் தோற்றமும் உண்டு. சிவமென கண்ணன் தன்னை காண்பிப்பதும் உண்டு. ஏகம்! அனேகம்! அனேகம் ஏகம்

குருதி என்பது உறவல்ல என இளைய யாதவனே உணர்ந்து கொண்டிருக்கும் தருணம்அவரை செயல் படச் செய்ய இது ஒரு தருணம் என்கிறார் காலவர்.செயலும் விளைவும் மறு செயலெமென பின்னிச் செல்லும் இவ் பெரு வலையில் ஒரு கண்ணியை உணர அனைத்தும் உணர்தாக வேண்டும். கண்ணன் தானாக வாக்களிக்க வில்லை;பின் நின்று ஒலிக்கும் குரலில் அது வெளிப்படுகிறது.
பார்த்தனும் தன் எதிர் நிற்கப் போவது யாரென அறியாமல் சித்ரசேனன் மனைவிக்கு வாக்களிக்கிறான். அவள் மங்களங்கள் அவனை நம்பச் செய்வதாக ஜெமோ சொல்கிறார். வாக்கினால் அமையப்பெற்ற காவியம் இது.அதில் சிக்காமல் இருந்த ஒருவர் க்ருஷ்ணனே. அவரும் சிந்தை அற்று சொல்லிடுகிறார்.இந்த சிக்கலுக்காகத்தான் அவர்கள் வாக்களித்தாலும், நாம் அதை நம்பி வாக்களித்தாலும் மறந்துவிடுகிறார்கள் நம்மை ஆள்வோர்.(!)

அனைத்து மானுடர் வழியாகவும் அறியாத்தெய்வங்கள் கடந்து செல்கின்றன, விண்பறப்பவரும்,இருளூர்பவர்களும்.அவர்களின் கைபாவையென ஆடலே நமக்கு இங்கே விதிக்கப் பட்டிருக்கிறது.காக உருவெடுத்து சப்தஃபல சிற்றூர் கோட்டையைக் கடந்து கண்ணனைக் கண்டு அவன் பேசும் இழி சொல் கேட்டு அர்ஜுனன் தவிக்கிறான்.(காகம் சனியின் வாகனம்)தாங்கள் இருவரும் ஒருவரின் பாதி என இருக்கையில் உள்ளே ஊறிய அன்புடன் பகை வளர்ந்த அந்த விந்தையை அவன் நினைவு கொள்கிறான்.கண்ணன் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை கவனிக்கத்தக்கது- ‘உன்னை வென்றால் இனி எனக்கொரு கட்டுமில்லை’. இதற்காகத் தான்- இந்த அன்பு, பாசம், நட்பு- இவற்றிகாகத்தான் வாழ்னாள் முழுதும் ஏங்குகிறோம். அதை தள்ளிவிட ஒரு ஆவல் எழுவதேன்?

ஹரி என்றால் அபகரிப்பவன் என்று பொருள் உண்டு. சஹாதேவன் யஷவனம் திருபிய அர்ச்சுனனிடம் ‘அபஹாரம் என்ர சொல்லை பயன்படுத்துகிறான். இனித்து இனித்து அறிந்ததை கசந்து கசந்து அறியச் சொல்கிறான்.அந்த தருணத்தில் உண்மை தன் பாசாங்குகளற்று எழும்.தன்னுள் இருந்த கசடுகள் தன்னையே வியக்க வைத்து அதை அகற்றி உன்னதத்தை எழுப்பும்.’கர்மஜாலா’ என குருதி பந்தங்களை சொல்கிறான் சஹா.செயல்வலையில் சிக்கிய மானுடர்க்கு செயலுறவே மெய். அப்படிப் பிணைக்கப்பட்ட க்ருஷ்ணனும், பார்த்தனும் இந்த நிலையில் எதிரெதிர் பொருதித்தான் ஆகவேண்டும்.

அஷ்வ பாத சுனையில் தன் துணைவி சந்த்யையுடன் புகுந்த சித்ர சேனன் பார்த்தனை பார்த்து படையாழி கொண்டு தன்னை வதைக்க வரும் இளையயாதவர் பற்றி சொல்கிறான். உன் துணைவன் அவரல்லவா எனக் கேட்கிறான். நான் தனியன் என அர்ச்சுனன் சொல்கையில் நாம் நம் வாழ்வில் பல சமயங்களில் உணர்ந்த தனிமை வெளிப்படுகிறது.
போருக்கு வரும் இளைய யாதவரின் தோற்றம் மீண்டும் சிவத்தையே ஒத்திருக்கிறது.களம் வந்த பின் உறவும், நட்பும் பாரட்டப்படக் கூடாது என அறிந்த வில்வீரானாக காண்டீபன் தன்னை சொல்கிறான். கேட்காத செயியுடன் யாதவர் வருகிறார்.ஒருவரை ஒருவர் முற்றறின்திருந்தனர் இருவரும், ஒன்றேயான பெருஞ்சினம். ஒன்று என்றே ஆன தன்னிலை. தன்னுடன் தான் நடத்தும் போர்.இவர் கை படையாழி அவனிடமும் அவன் கை வில் இவரிடமும் இருவரும் உளம் மாறிப் புகுந்தனர்.

இவ்விடத்திலேயே அர்ச்சுனன் யாதவனின் விஸ்வரூபம் காண்கிறான்.” சிறுதுளி. இன்மையை விட சற்றே பெரிது. ஆனால் கணம்கணமென அது பேருருக்கொண்டது. ஆயிரம் பல்லாயிரம் கைகள் முளைக்க, ஒன்றன்மேல் ஒன்றென விழிகள் வெறிக்க, முகம் மீதேறிய முகங்கள். நகைக்கும் ஒரு வாயும், சினந்து பிளந்ததொரு வாயும், அறைகூவுமொரு வாயும், வசைபாடி வெறுக்குமொரு வாயுமென திசை சூழ்ந்தது. அவனறியாத பேருருவத்தைக் கண்டு அஞ்சியும் அதிர்ந்தும் அவன் எய்த அம்புகள் இலக்கழிந்தன.
கம்சனுக்கென, சிசுபாலனுக்கென அர்ச்சுன்ன் சொல்லும் இடங்கள்-வீழ்வதின் வலியை தெய்வத்திற்கும் உணர்த்தும் மானுடம். மானுடம் வென்றதம்மா!க்ருஷ்ணனின் நிழலில் க்ரிஷ்ணயைக் கண்ட பார்த்தன் , தன் தோழன் கொண்ட வெறியாடலில் ஈடுகொண்ட யாதவன், சம நிலையில் நடந்த சமப் போர்.தெய்வம் என்பதால் மட்டுமே யாதவன் அடிபடாமலில்லை; காண்டீபமென்பதால் மட்டுமே பார்த்தனும் வெல்லவில்லை. இதுவே யதார்த்தம்.

உடல் தேறி பார்த்தன் தன் உளம் நாடும் விழைவால் செலுத்தப்படுகிறான்,தன்னை நிரைத்துக் கொள்ளவே வில் தேடிச் செல்வதாக புறப்படுகிறான்.( புறப்பாடு ஜெமோவின் உள விழைவும் தான்).”நாம் பார்க்காது ஒளிந்திருக்கும் காட்சிகளிலானது இப்புவி நிற்கும் பீடம். நாம் கேட்காத ஒலிகளால் நிறைந்திருக்கும் வெளி.அவற்றைத் தேடிச் செல்பவன் முற்றிருளைத் தான் காண்பான்.முழுமையின் ஒரு சிறு துளி தேடிச் செல்லும் அர்ச்சுனனை கரி பிரித்தெழுந்து ஒளியென வர யுதிஷ்டிரர் ஆசிகள் அளிக்கிறார்.

பைலனும் ,சண்டனும் காடு பாதையில் அருகர்களின் அன்னசாலைக்கு ஏகுகிறார்கள். காடு விரும்பும் உப்பு என உயிரற்ற எதையும் சொல்கிறான் சண்டன். பழையவற்றின் மேல் வளரும் புதியது.தொல் வேதத்தின் மேல் மலரும் புது வேதம். சித்தம் இலக்கை தேர்ந்துவிட்டால் அதை செயல் சென்று அடைவது எளிதே. தடையெனப் படுவது நம் சந்தேகங்களும்,நம்மைப் பற்றிய நம் அவதானிப்புகளுமே!விஷாதை நம்முடன் வினை செய்கிறாள். நாம் உறுதியில் நின்றோம் என்றால் அவள் வாழ்த்துகிறாள்.ஆனால், அடைந்துவிட்டோம் என்கையில் சுபாஷினி நம்மிடம் வருகிறாள்.

ஜைமினி ஒருவர்- சத்வன் எனப்படுபவர் நெறிகளின் தேவையை எடுத்துச் சொல்கிறார். தன் வழக்கம் விடுபடும் போது நெறி சிறிது சிறிதாக மீறப்படும் என்கிறார்.
“ஜைமின்யரே, ஒலியமைவையும் பொருளமைவையும் கடக்கும்போதே சொல் அனல்கொள்கிறது. கனவு சுமக்கையில் கவிதையாகிறது. மெய்மையெனக் கனிந்து வேதமாகிறது” என்றான் பைலன். “பெருவழிச்செல்லும் சொற்களால் அரசமுறைமையையும் உலகியல் வழமைகளையும் மட்டுமே கையாளமுடியும். எழுந்துபறக்கும் உயிர்களுக்குரியது வானம்”பழகிய பாதை, புதிய பாதை இவையே பேசு பொருள்.கண் காட்டும் வடிவம் தாண்டி சித்தம் நோக்கும் வடிவை அறியச் சொல்கிறது இவ்வுரையாடல்.

அர்ஜுனேந்திரம் எனும் காவியத்தைப் பற்றி, பார்த்தன் மெய்ம்மை தேடி சென்று வென்றதைப் பற்றி சூதன் பாடத் தொடங்குகிறான்.
“எரியுமிழும் கந்தமாதன மலைக்கு அப்பாலிருந்தன ஏழு மலைகள். குளிர்ந்துறைந்த சுஃப்ரமுகி, முகில்கள் அமையும் ஜ்வாலாசிரஸ், வானில் மறைந்திருக்கும் சூசிசிருங்கம், கந்தர்வர்கள் வந்திறங்கும் கனகசீர்ஷம், அதற்குமேல் எழுந்த பூர்வசிரஸ், அதற்கும் அப்பால் புகைவடிவெனத் தெரியும் நீலாக்ரம். அதற்குமப்பால் இருந்தது எப்போதும் ஏழுவண்ன மழைவில் சூடியமைந்திருக்கும் இந்திரகீலம். ஆறு மலைகளையும் ஏறிக்கடந்து ஏழாம் மலையை அடைபவன் மண்ணுடலுடன் விண்ணொளியை அடைந்தவனாவான் என்கின்றன நூல்கள்.”
வீரன் தன்னை அறிந்து தன்னைக் கடப்பவன் என்கிறான் சூதன்.
நான் தனியாக இருந்தாலும் என்னுடன் தானே இருக்கிறேன் என்று எழுதிய லா.ச.ராவை நினைவு படுத்துகிறது இது. இந்திர கீல மலை உச்சியில் தவத்தில் ஆழும் பார்த்தன் தன் உறவையும், நட்பையும் இத்தனை தொலைவிற்கும் அப்பால் தன்னுள் கொண்டு வரும் விந்தையை வியக்கிறான்.அனைத்தையும் உதிர்த்து விலக்கி முழு வெறுமையில் பனித்துளி ஒலியுடன் அமர்ந்திருந்தான்.
108 நாட்களுக்குப் பிறகு பிரபா ஹாசன் எனும் கந்தர்வனை பார்க்கிறான்.தேவர்க்கரசை படைக்கலம் பொருட்டு சந்திக்க விழைவதைச் சொல்கிறான். சொல்லை விட சிறந்த வில்லில்லை என்கிறான் கந்தர்வன்,”தீயினால் சுட்ட புண் உள்ளாறும் ஆறாதே நாவினால் சுட்ட வடு”
காலப் பயணத்தில் பிரபா ஹாசன் சிறு பையனாக அவனைக் காட்டுகிறான்; வாலிபனாக காட்டில் இளைய யாதவருடன் நடக்கையில் இவன் வில்லின் நுண்மை தேட அவர் சொல்லின் நுண்மை தேடுகிறார்.
மெய் வேதமென கீதை எழும் இடம் இது.வேதம், உபவேதம், பிரசேதசின் தொகுப்பு, சூரியனின் காரண்யோபவேதம், நாரதரின் ஸ்வரானுவாதம்,, சனக, சனாதரரின் ஆயுர் வேதம்,குணாதரின் காம நூல்,என எழும் சிந்தை தொடர்“அறியமுடியாமையைக் கறந்து அறிபடும் ஒன்றை எடுப்பது எப்படி? பார்த்தா, வேதம் விளங்க இன்று எழுந்தாக வேண்டிய நூல் ஒன்று உண்டு. அது முற்றிலும் தெளிவானது. சொல்லெண்ணிப் பயிலவும் உகந்தது. கடலில் திசைமானி போலவும் பாலையில் நீர் போலவும் கொண்டுசெல்ல ஏற்றது.”
முற்றிலும் செயலைப் பற்றி அதைச் செய்யும்வழிகாட்டியாக இந்த சிந்தனை அமைவதாகத் தோன்றுகிறது.
“ஒரு சொல்லில் வந்தமைக முடிவிலி! ஒவ்வொரு சொல்லிலும் முடிவிலி வந்தமைக! முடிவிலியெனத் திறக்கும் சொற்களால் ஆன ஒரு வேதம். கையளவே ஆன கடல்…”
“அது எழுதப்பட்டுவிட்டது, மொழிவழிப்படவில்லை”
பார்த்தனின் பாதையை அவனே தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்கிறார் யாதவர்

கால யந்திரத்தில் பார்த்தன் பயணம் செல்கிறான். எங்கெங்கோ என்றன்றோ நிகழ்ந்தவை ஒரு சரடில் இணைந்து உயிர் கொள்கின்றன. அங்கே அவன் அருக முனி நேமினாதரை சந்திக்கிறான்.இருள் குகையுள் அவன் ஊழ்கத்தில் வெண்ணிற ஒளியென அவர் வருகிறார். காலம் மாற்றா தோற்றம். ரைவத மலையில் பார்த்த அதே வடிவம்
அவனை அவர் இருமையற்ற அந்த நிலையில் நிறுத்திக் கொள்ளச் சொல்கிறார். வெல்லுவற்கரியனவற்றை பேராற்றலால், பேர் விழைவால், பேர் ஊக்கத்தால் அவன் அடைந்ததை அவர் நிலை நிறுத்தச் சொல்கிறார்.புவியில் நிலைக்கும் அத்வைதகம் என்று அவனை இங்கே ஒருமையில் நிலைக்கச் சொல்கிறார். விதுரர் வந்து அழைத்த போது திரும்பாத அவன் உள்ளம் தன் மனம் விரும்பும் பூவுலகை தெரிவு செய்கிறது.பிரபாஹாசன் அவனுக்கு நுண் தனுர் மந்திரங்களை அளித்து எத்திசையும் அவன் வெல்ல வரம் தந்து நாரை வடிவில் அவனை கீழே அழைத்துச் செல்கிறான். அர்சுனன் விழைவது அந்த இளைய யாதவனை வென்று நிற்கும் பேறு. சமமெனக் கொள்ளும் விழைவு.
பெற்றவற்றை தக்க வைப்பது மனித இயல்பு.கல்வியில், செல்வத்தில் ஆற்றலில் முடிந்தவரை நினைவு தொடுத்து மனிதன் தன்னை நிலை நிறுத்தப் பார்ப்பான்.அவன் அஞ்சுவது அதை இழப்போமோ என்றே!தன்னிலை தாழாமையும் தாழ்ந்தக்கால் வாழாமையும் மானம் எனப்படும்.ஆனால், பார்த்தன் அதையும் மீறுகிறான்.
பூமியில் அவன் திளைப்பது வாழும் மானிடர் கொள்ளும் களியாட்டம்; மானிடரின் பேரின்பம் வாழ்வு தான் என்கிறான். மெய்மையும் யதார்த்தமும் இணையும் பெரும் புள்ளி இது.ஹிமவாகத்தில் தன்னை ஒரு காலபைரவனெனச் சொல்கிறான்.
ஜடரை பசி என உடல் ஓம்புதல் என வருகிறாள். காமினி வாலிபமென உணர்த்துகிறாள்.வாக்தேவி அழிவின்மையை மனிதன் நாடுவது ஏன் என்றும் அதன் பதில் வேதச் சொல்லில் உறைகிறதா என்றும் அவனுக்குள்ளே வினா எழுப்புகிறாள். மனிதர்கள் கொள்ளும் அறிவு அவர்கள் ஜீரணிக்கத்தக்க அளவிலேயெ வழங்கப்படும் என்பது அழகான நுண்மை.ஏழழகு என்றான வெற்றித் திருமகள் ஐஸ்வர்யம் என வருகிறாள். அவனிடம் சொல்கிறாள்- கனிந்த பின் காத்திருப்பது பெரும் சுமை.
அன்று நள்ளிரவில் அவன் கிராதையை சந்திக்கிறான்.அவள் நாம் தவிர்ப்பவற்றால் ஆனவள். மனிதரை மனிதர் சிறுமை செய்யும் இடத்தில் இருப்பவள். அதை வெற்றி என்றும் தீது என்றும் கூசும் மானிடரிடம் அணைபவள்.அதுவே வென்றெடுக்கும் வழியென அவனைக் கரம் பற்றி அழைக்கிறாள்.
வளர்சிதை மாற்றம் இயல்பே. இயற்கை காட்டும் இன்பங்கள் நீ கொள்வதற்கே. அதுவே இறுதியென செயல் இழக்கையில் நீ உன்னை உணர முடியாது.
தூமக்கிரஹம் என்ற சிற்றூரைச் சேர்ந்த போது அவனில் அரசனின் குருதி பெருகியது. தன் தேவைகளை பணியிட்டுப் பெறுகிறான்.சிம்மத்தின் குரலை மான்கள் அறியும்!அவன் தன்னை காண்டிபத்துடன் அர்ச்சுனன் என அறிவோரை மறுதளிக்கவில்லை. அவன் தோற்றம் பெண்களை ஏங்கச் செய்கிறது. உணவிற்குப்பின் இளம் தாய்கள் அவனிடத்தில் குழைந்தைகளுக்கு ஆசி பெறுகிறார்கள். இளைஞர் படைகலம் தொட்டுப் பெறுகிறார்கள்.அவன் அவர்களுக்குத் தான் என்றென்றும் காப்பு என்று விடை பெறுகையில் இளம் பெண் அவனை தெந்திசை ஏகச் சொல்கிறாள்.மூதாதயரை வெல்லாவதவர்க்கு புதிய பாதைகள் இல்லை என்கிறாள். தொல் வேதத்தின் அடி ஆழத்திலிருந்து முளைக்கும் புது வேதம்.
வஜ்ரகண்டன் எனும் வேதியர் மூலம் ஒரு வினா மீண்டும் எழுப்பப்படுகிறது.என்னிலையிலும் தன் கர்மாவை விட்டு விடக் கூடுமா அல்லது மானுட அறமே மேலானதா? இறக்கும் கன்றிற்குவஜ்ரகண்டனால் மறுக்கப்பட்ட பால் அவர் மைந்தன் ஜாத வேதனின் 9 பிள்ளைகளைக் காவு கொள்கிறது.அன்பில்லாத செயல் தெய்வங்களுக்கு உகந்தது அல்ல என்கிறார் யமன்.அனைத்து தேவ கணங்களும் அவ்வாறே சொல்ல, சோகத்தால் இறக்கிறார் வஜ்ரகண்டன்.பயந்து தனித்து வாழும் ஜாதவேதன் குலம் ஓங்க திருமணம் செய்ய நேர்கிறது.தங்கள் குல சாபத்தை அவன் மனையாளிடம் சொல்லவில்லை. பிள்ளைகள் 8 பிறந்து இறக்கின்றன. உயிரைத் தாங்கும் உரிமை தாயிடமே உள்ளது, அதை தீச்சொல்லிட தெய்வங்களுக்கு உரிமை இல்லை என்கிறாள் அவன் மனைவி.
பரத்வாஜர் ஆசியில் நன் மைந்தர் பெற்று நலமுடன் வாழ அளிக்கப்படும் ஆசியும் பெய்த்துப் போகிறது. அவர் சொல்கிறார்- வேத நாவில் பொய் எழுவதில்லை. 41 நாட்கள் அவன் உடலை நான் பேணுகிறேன், வீரன் ஒருவனைக் கண்டடைந்து குழவியின் உயிர் மிட்டுக் கொள்’ என்று. சப்தப்பலத்தில் சென்று இளைய யாதவரை ஜாத வேதன் வேண்ட அவர் அவனைக் கீழ்மை செய்கிறார். இந்த இழிவினை அவர் சொல்லெடுக்காமலேயே செய்திருக்கலாம். ஒரு எளியவனை ஒன்றும் அற்றவனை, தந்தையினால் மகவு அழிந்தவனை, அச்சமுற்றவனை, அச்சுதன் இப்படிப் பேசினால் …..?. மனம் நடுங்கிவிட்டது. ஊர்நீங்கும் அவனுக்கு இளைய பாண்டவர் உதவுவார் என்று ஒரு மூதாட்டி சொல்லக் கேட்டு ஜாத வேதன்அர்ச்சுனனைக் வேண்டிக்கொள்ள அவனும் அதை ஏற்றுக் கொள்கிறான் தெய்வத்தால் ஆகாதெனினினும் முயற்சி தன் மெய் வருத்தக் கூலி தரும் அல்லவா? மீண்டும் ஒரு பாதிக்கும் மறு பாதிக்கும் இடையே எழும் பிளவு!
இருளெதிர்வரைக் கண்டு அவரை அஞ்சாமல் வென்று அர்ச்சுன்ன் காலனை கண்டடையும் வழி பெறுகிறான். “சினம்கொண்ட விழிகளுடன் என்னை நோக்கி எழுந்தது காலப்பெருந்தோற்றம். கைப்பெருக்கு கால்பெருக்கு விழிப்பெருக்கு இருளலைப்பெரும்பெருக்கு. நான் அதன் முன் விழியிமைக்காமல் நின்றேன். அச்சமின்மை கண்டு கனிந்தது இறப்பு. என் அருகே வந்து நான் விழைவதைக் கேட்டது.”’
ஃப்யை, யமி என்போர் பற்றி அறிகிறான்.சூரியனின் ஒளி -அவள் சம்க்னாவில் பிறந்த மூவர் மனு,யமன், யமி . நிழலோ சாயை அவர்கள் பெற்றது அறுவர். ஃப்யை, அஸ்வினி தேவர்கள். ஃப்யை அச்சத்தின் தோழி. யமி யமுனை எனப் பூவுலகில் அறியப்படுகிறாள். ஆழமும், சுழலும் விந்தைகளும் நிறைந்த உயிர் அமுதம் நதி அதுவே கரை மீறக்கூடும்.
ஃப்யைக்கு என்று வடிவம் இல்லை. நம் உள்ளத்தின் அச்சங்கள் கொள்ளும் வடிவங்கள் அவளது.
யமுனையில் சுழலில் ஆழத்தில் கருமையில் சுழல் ஓரம் தன்னைப் பொருத்தி அதன் மையம் தேர்ந்து இன்னும் இன்னுமென அவன் சென்றான். காலமும் தொலைவும் அற்ற சித்தம் மட்டும் எஞ்சிய முடிவிலியில் அவன் சென்று கொண்டிருந்தான். இருளுக்குள் வெளிக்காலம் இருக்கவில்லை. எனவே தொலைவும் இருக்கவில்லை. சித்தமிருந்தது-அகக்காலம் முடிவிலியெனச் சென்று கொண்டிருந்தது.t (ரிலடிவிடி மற்றும் இன்ஃபினிடி).துர் மணமும், பெண் சிரிப்பும் அவனைச் சூழ அவன் தன் இடச் செவியில் வருக என ஒலி கேட்டான்.மோஹினியும், மாலினியும் என அவன் சொன்னவள் யமியின் தோழியாகிய ஃப்யை என்று அவனை வரச் சொன்னாள். அதிர்வுகளால் இழுபட்டு அவன் மின் ஒளி கொண்டு மின்னிய தேரில் யமி அவனை அழைத்துச் சென்றாள். மண்டை ஓடுகளால் ஆன தரை, முகங்களால் ஆன கோட்டை வாயிலில்காகக் கொடி பறந்து அழைத்தது; கதவுகள் இல்லை. சண்டாமிருகன்,சார்த்தூலன்,ஒளதும்பரன்,சம்பரன் ஆகிய நான்கு காவலர்கள். 1000 கோடி யம கிங்கர்ர்களின் வசிப்பிடம் அது.
“இழப்புகளை நினைவுகளாக சமைப்பவர்கள். நினைவுகள் கனிந்து இனிக்கச் செய்பவர்கள். இவர்கள் இல்லையேல் உயிர்கள் வாழமுடியாதென்று அறிக!” என்றாள் யமி
“சொல்லற்றவர்கள், ஆனால்பூவுலகோரின் சொல் அனைத்தும் இவர்களே. ஒன்றேயான விசை கொண்டவர்கள். வருக வருக என அழிப்பவர்கள்.பிரிவும், துயரும் அது மறக்கும் மறதியும் இறப்பவற்றிலிருந்து பிறப்பனவற்றிர்கும் வாழ்பவனவற்றிகும் பெற்றுத் த்ருபவரும் இவரே{“.
சித்ரபுத்தரின் நூறடுக்கு மாளிகையில் அவன் காணும் உருவங்கள் உயிருள்ளவை. எரியூட்டப் பட்டோ புதைக்கப்பட்டோ அங்கு வந்து வெம்மை மாறாத உடல்கள் மருந்தின் வெம்மை தணிய மாறிவிடும் . மனு, எதிர்மனு ஆகியோரை அவன் சந்திக்கிறான்.எதிர் மனு சமைத்த உடல்களோ அவை?
முதல் உயிர் எவ்வாறு தோன்றியது? அது பரு உடலில் எப்படிக் குடியேறியது? அது ஏன் வெளியாகிறது? நாம் நீத்தார் என்று ஏன் சொல்கிறோம்? அந்த சுழற்சியின் நியதி தான் என்ன? காலக் கணக்கு எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? புவியின் சமனிலை அங்கேதான் நிர்ணயிக்கப்படுகிறதா?
இருள்-எலிகளின் அலை, யானத்தோல் வாயில், இருண்ட வாயில், செம்பட்டுத் திரை நுழை வாயில்.
வைதரணி நதிக்கரையில் கடக்க உதவும் தவளை. சூசிமுகத்தில் முள்முனைகளில் பாய்ந்து செல்கிறான்.
மானுட உடல்களால் ஆன கூரை மண்டபத்தில், துலாவின் முள்ளென அந்தரத்தில் ஒரு அறவாள் இருக்க தூமர்ணயுடன் காலன் மானுடனை வியந்தான்.தன்னை அரசன் என்றுரைத்த பார்த்தனுக்கு ஆசனமும் அமைத்தான். அந்த பீடம் அவன் குலத்தில் வாழ்வு முற்றாது இறந்த மைந்தர்கள் என்று மறலி சொல்ல இவ் உடல்களல்ல அவர்கள் என்கிறான் இவன். அவர்கள் உதிர்த்துச் சென்ற பொருட்கள் இவை இவற்றில் எஞ்சியிருப்பதுஎதுவென்றாலும் அவர்களுக்கு உகந்ததல்ல என்கிறான். இன்னீரெனச் சென்னீர் தரப்படுகிறது, அது தரும புத்திரரின் தனிமை, இவன் தயங்கவில்லை
காலம் உண்ணும் குருதி.செல்கள் மடிந்து, பிறந்து… “பாலையாம் தன்மை செத்தும்,பாலனாம் தன்மை செத்தும்,காளையாம் தன்மை செத்தும், காமுறும் இளமை செத்தும், மேல் வரும் மூப்புமாகி, நாளும் நாம் சாகின்றோமால், நமக்கு நான் அழாததென்ன?”
இவன் நோக்கத்தைக் கேட்டு யமன் சிரிக்கிறான். நீர் முன்னரே இறந்துவிட்டீர் என்கிறான். அர்ச்சுனன் இழந்து இழந்து எல்லைக்குச் சென்று இழந்ததைப் பெற்றுக் கொள்கிறேன் என்கிறான். என் சொல்லின் பொருட்டு நான் நரகமும் செல்வேன். நான் அழிந்தே பெறுவதாயினும் சரியே,இங்கு நான் தோற்பேன் என்றால் உங்களில் ஒரு கணம் அந்த அந்தணனிடத்திலெ அதைச் சென்று சொல்லட்டும் என்கிறான். நான் மாவீரன். ஆணவம் கொண்டு நான் என்னை நிறுத்தவில்லை.என் தோழனால் புறக்கணிக்கப்பட்ட வேதியருக்காக வந்துள்ளேன், அது யாதவனை வெல்வதற்காக அல்ல. அவனின் ஒரு செயலை நான் ஆற்றி அவன் உள்ளம் பின்னர் தவிக்காதிருக்கும் பொருட்டே.அவன் மேல் ஒரு பழியெழ விடேன். தன் முழு விடுதலை தனிமையில் தான் என்றாலும் இதுவும் என் கடமை. 28 நரகங்களுக்கும், அடியாழ இருளுக்கும் செல்ல சித்தம் என்றான்.
நழுவும் ஆடையை தானாகவே பற்றிப் பொருத்தும் நட்பும்,(உடுக்கை இழந்தவன் கை போல ஆங்கே இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு) சொல் கொடுத்த கடமையும் அர்ச்சுனனை செலுத்துகின்றன. அஞ்சுவது அஞ்சாமை மேதமை தான்!!
வெல்லப் படாது கொள்ளும் பொருளில் நாட்டமில்லையென அவன் தேவியிடம் சொல்கையில் மனம் துணுக்குறுகிறது.
“ஏழுமுறை எண்ண உங்களுக்கு வாய்ப்பிருக்கிறது, இளைய பாண்டவரே. உங்கள் தொல்குலத்தை, உடன்பிறந்தவரை, மைந்தரை, நற்பெயரை, வரும்புகழை, மூதாதையரை, விண்ணுலகை ஒவ்வொரு அடிக்கும் எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். ஒன்று தடுத்தால்கூட பின்னடி எடுத்து வைக்க வாய்ப்புள்ளது” என்றார் சித்ரபுத்திரர். “எண்ணத்தால் ஓர் அடி பின்னால் வைத்தால்கூட அங்கே யமுனைக்கரை நாணல்கள் நடுவே விழித்தெழுவீர்கள்.”
ஏழுஅடிகள், ஏழு பிறப்புகள், ஏழு ஸ்வரங்கள், எழு ஏழு
எழுந்தான் வில்லவன். அனைத்தையும் கடந்தான்
கம்சன், சந்தனு,தேவயானி, மாவலி, ஹிரண்யன்,ராவணன் தெரிந்த முகங்கள் புரிந்த தீச் செயல்கள் சுழற்சியின் விசித்திரம். மனித மனம் போடாத வேஷங்களா இவை?ஆறு உலகிற்கு அப்பால் அவன் வைதரணி வருகிறான். துர்பொருட்களில், முள் காடுகளில் அவன் முனைந்து முன் சென்று இறுதிக் கரையை அடைந்தான். அங்கே முதியவளின் (திருணமூலி) துயர் களைந்து அவன் பெற்ற அருள் அமுதென உடல் ஏறியது.. அவளின் ஒரு முலை அவன் கையில் தண்டாயுதமென அவன் யமபுரியில் மீண்டான்.
காலன் அளிக்கத்தயங்க காண்டீபன் நிகழ்திற்குரிய போரை தேர்வு செய்யும் வீரன் நான் என்றான். காலனை வீழ்த்தி அவன் வெல்கையில் இள மைந்தனின் காவல் கணமான யுதிஷ்ட்ரனையும் வீழ்த்துகிறான். நிகரென தன் மைந்தனின் முகம் கொண்ட குழவியையும் தட்டில் வைக்கிறான்(அபிமன்யு).அனைத்துமே நிகர் கொண்டவை.அளித்துப் பெறப்படாதவை, எங்கோ நின்று தவிக்கின்றன.
உடலெங்கும் அமுதாய் அர்ச்சுனன் யமுனைக் கரையை ஜாதவேதனின் மகனுடன் அடைகிறான்.தாயுமாகிறான்.மனிதர்களின் சிறுமதியை உணர்கிறான்.”என் பிள்ளை நோயின்றி உயிர் கொண்டு நிற்கும் போது அவனை விடப் பெரிது பொருள்தான்” என்கிறான் ஜாதவேதன்.
ஒன்று பிறிதொன்றைக் கண்டடைந்து நிறைந்து தானழிவதே உயிர்களுக்கு விண்ணென்றானது வகுத்தளித்த பேரின்பம்.
முகரப்பட்டது காலமா, செல்வமா, மழையா,பேரின்பமா,அத்தனை உயிரினமுமா, அனைத்துமா?நேரடியாக ஆசிரியரை அணுகி பெறும் அறிவா அதனையும் கடந்து செல்லும் விழைவா,தனக்கென இல்லாது மெய்ம்மையைத் தேடி,அந்தக் குறிக்கோள் ஒன்றே எனத் தேரும் விசையா?
(எது முகரப்பட்டது?)
விஜயன் இருண்ட ஆழத்தின் மெய்மை கண்டடைந்தது யமபுரியில். அதை முகரப்பட்டது எனக் கொள்வோம்
(யாரால்?)
பாரதியும், ஜாதவேதனும் காரணிகள்
(எதற்காக?)
இளைய யாதவரின் நலம் காக்க
(ஏன்?)
வில்லை விட சொல் வலியது
(எவ்வாறு?)
சித்தம் கொள்ளும் ஒரே இலக்கு
(எதனால்?)
வீரம் மிக்க ஒரு மானுடனால்
பார்த்தன் பரமனை மீறி நிற்கிறான். கரி பிளந்தெழுந்த ஒளி
பாரதி 66-ல் சொல்கிறார்’அச்சத்தை வேட்கைதனை அழித்துவிட்டால் அப்போது சாவுமங்கே அழிந்து போகும்’
பானுமதி.ந