தென்திசை – ந.பானுமதி

வெண்முரசு சென்னை யில் நடந்த விவாதங்கள்-பிப்ர &மார்ச் 2017
நான் இதற்கு ‘ஏகம்’ எனப் பெயரிடுள்ளேன். (விவாதத்திற்காககி)
சத்யவான்-சாவித்திரி . எமனை வென்ற பெண்ணின் கதையை நினைவு படுத்தித் தொடங்குகிறேன்.
கிராதையை கங்கை என்று சொல்வார்கள்.காட்டாளனாக சிவனைக் காட்டுகிறது கிராதம்.
கிராதம் என்ற சொல் பொருள்படுவது முகரப்பட்டது எனவும் உணர்கிறேன்.(சப்த கோஷம்)
இங்குள்ள கேள்விஎது, யாரால், எதற்காக,ஏன், எவ்வாறு, எதனால்?
முகரப்பட்டது காலமா, செல்வமா, மழையா,பேரின்பமா,அத்தனை உயிரினமுமா, அனைத்துமா?நேரடியாக ஆசிரியரை அணுகி பெறும் அறிவா அதனையும் கடந்து செல்லும் விழைவா,தனக்கென இல்லாது மெய்ம்மையைத் தேடி,அந்தக் குறிக்கோள் ஒன்றே எனத் தேரும் விசையா?
பார்த்திபன் தென் திசையை முதலில் வெல்ல வேண்டிய திசையென ஏன் நினைக்கிறான்?காலனின் திசை அது. ஞானக் கடவுள் நோக்கியிருக்கும் திசையும் அதுவே.மூன்றை விலக்கி மௌனகுரு சூடும் முத்திரை.மனிதர்கள் அஞ்சும் திசை;தக்ஷிணாமூர்த்திஎன்பதே தக்ஷிண அமூர்த்தி அதாவது செயலற்று, உருவற்று சொல்லாமல் சொல்லும் மொழி,அறிவது அறியாமலே அறிந்து கொள்ளும் வழி, முடிவிலியென செல்லும் அது இருள் பெற்ற ஒளி. கரிபிளந்தெழும் கபாலம்.
பகுதி ஒன்றில் தைத்ரிய மரபில் வைசம்பாயனன் தன்னை மண்ணிலிருந்து வானோக்கி கீறி எழுப்பும் ஒரு ஆசானைத் தேடிவருகிறான்.தன் காட்டில் நீரோடையில் அவன் பார்க்கும் சூரிய பிம்பம் அவனுக்கு யஜுர் வேதத்தைச் சொல்கிறது-அவன் அனாலால் தவத்தை, மொழியால் ப்ரும்மத்தை, ஒளியால் உருவை, இந்திரனால் தேவர்களை,காற்றால் உயிர்ப்பை,சூரியனால் ஒளியை, சந்திரனால் விண்மீண்களை, யமனால் மூதாதையரை,அரசனால் குடிகளை ஆள்கிறான்.அனலால் தவத்தை,மொழியால் ப்ரும்மத்தை ஆளுதல்-அனல் மொழி, மொழியனல் எனக் குறிக்கிறார் ஜெமோ.
காபாலியாகத் தோன்றும் பிச்சாண்டவரின் கண் காணும் தோற்றங்கள் அச்சத்தை உண்டுபண்ணுபவையே.அறிவால் நிறைவடையாத கபாலம் மேலே மேலே எனக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கும். பல விசாரங்களால் கேள்வியை வெளியே கேட்டுக் கொண்டிருக்கும், அது உள்ளேதிரும்புகையில் கேள்விகள் விடைபெறும். மெய்ம்மை என்றும், இறுதி விடை என்றும்,மீட்பு என்றும் என்னுள் எழுந்த சொல் விலக்கி கண்டடைந்து பேருருக் கொண்ட பிச்சாண்டவர் அர்ச்சுனன் சந்திக்கப் போகும் கால தேவனை நமக்குக் காட்டுகிறார்.
அவன் ஏன் தென் திசையை முதிலில் செல்வதற்கு தேர்ந்தெடுக்கிறான்?அவன் மூத்தோரும்,நீத்தோரும் அவ்விடத்திலே தான் இருக்கிறார்கள் எனும் உள்ளுணர்வாலா?தந்தையென அவன் காணும் யுதிஷ்ட்ரனின் விண்தந்தை தர்ம தேவனாகிய காலன் என்பதாலா?இருள் என்பதே உயிர் தோற்றும் இடம் என்பதாலா? நீத்தார்,பிறந்தார் என்றசுழற்சியின் கரு என்பதாலா? தன் முன்னோர்களின் ஆசி கோரியா?இருளன்று, ஒளியன்று என்பதைச் சொல்ல முடியுமா?
முப்புரிவேலின் எலும்புமணிகளின் ஓசை அவர் குரலென ஒலித்து அவனை அழைத்துச்சென்றது.இதுவும் மௌன உரையாடலே.ஒலியென அழைக்கும் வேதம்.தான் என்னும் உணர்வு அற்றதாலேயே உள் நிறைக்கும் அதைச் சொல்ல வார்த்தைகள் வேண்டுமே?
சொல்லெடுக்கத் தொடங்கினால் விலங்கு உருகி பிறிதுருக்கொண்டு மானுடனாகிறது. மானுடன் அவனுக்குச் சொல்வதற்கு ஏதுமில்லை. அவன் கற்றவற்றுக்கும் தேர்ந்தவற்றுக்கும் அப்பால் சொல் என ஏதுமில்லை. அவன் அறியவேண்டியது சொற்களைத் திறக்கும் முறை. சொல்லின்மையில் இருந்து சொல்லெழும் வகை.

ஓம், ஓம், ஓம் என்பதே ஒலிக்கோர்வையாய் சிவம் என ஆயிற்று.மெய்வேதமென்று ஒன்றில்லை.வேதமெய்ம்மை ஒன்றே உள்ளது.இந்த வாக்கியம் புரிவது போல் தோன்றி புரியாததாகும்.புரியவில்லை எனும் போதே மலர் என மலரும்.அனைத்தும் சிவமே.பாழ் நிலமும், சோலையும்,தளிர்களும், சருகுகளும் சிவமேயாம்.அச்சத்தின் முகங்கள் மூன்று- சந்தேகம்,ஒதுக்குவது,அருவெறுப்பு-இவைகளைக் களைந்தால் தான் சிவமேயாம் என உணரமுடியும்.சிவ வழிபாட்டில்ஆறு பெருநெறிகள். பாசுபதம், காபாலிகம், காளாமுகம், வாமம், மாவிரதம், பைரவம்.
பிச்சாண்டவர் வைசம்பாயனுக்குச் சொல்லும் சத்ருஞ்சயன் வரலாறு ஒரு குறியீடெனத் தோன்றுகிறது.செவி வழி உள் நுழையும் அனைத்தும் மனம் வழி வாழ்கிறது. அதைக் களைகையில் ததும்பும் மௌனமே வேத மெய்ம்மை.
அரணிக்கட்டையின்றி சொல்லாலே அனல் எழுப்பும்108வது அத்ரியும் அவர் மனைவி அனுசுயாவும் 3-ம் பகுதியில் வருகிறார்கள் நறுமணம் தவிர வேறெதும் எழாக் காடு.வேத சபையில் பறக்கும் முதலையின் சிறகுகள் என ஒப்புமை சொல்லிவிட்டு அது தன் ஆணவம் என்று அறிந்தும் அதை மெய்பிக்கப் பார்க்கிறார்.பிரும்மனின் புதல்வன் தக்ஷப் ப்ரஜாபதிக்கும் ப்ரசூதிக்கும் பிறந்த பெண்ணான மேதா தென் திசைதெய்வம் காலதேவனை மணந்தவள். மெய்யின் விலாசமாகிய அவள் அத்ரியின் வேண்டுகோளை மறுதளித்தாலும்,வேள்வியில் அத்ரி தன்நெற்றியில் தர்ப்பை வைத்து சஹஸ்ரத்தில் எழும்முன், பிரும்மன் அத்ரியின் சொல் வேதம் காக்க மேதாவுடன் இணைகிறான்.பருப் பொருள் அனைத்தும் பேருருக் கொள்ள பறக்கும் சிறகுகளுடன் முதலையும் வருகிறது.அத்ரி பெருமைப்பட, அனுசூயை அறிவுறுத்த , பிரும்மன், மேதா தேவியின் ஃசுராசிக் பார்க்கை படைக்கிறார் ஜெமோ.பூமியின் எடை மீதுற யமன் கலைமகளிடம் முறையிடுகிறான். யமன் சொல்லும் ஒரு வாக்கியம் மிக மிக ஆழமானது- மொழி சென்று சொல்லெனச் சுட்டாத ஒன்றை அழிப்பது அவனால் இயலாதது- ஆனாலும் அவன் தர்மத்தைப் பேணியாகவேண்டும்.பிரும்மன் வாக்தேவியின் சொல்லைக் கேட்கவில்லை. கலைமகளும், காலனும், சிவத்தை அணுகுகிறார்கள்.படைப்பவன் மயக்கத்தில் சிவ சன்னிதானம் வர மறுக்கிறான். அனலாக எழும் சிவன் ஒரு கால பைரவ உருக் கொண்டு சென்றும் பிரும்மன் வர மறுக்கவே பைரவ சிவம் தன் விரலால் அவன் செய்த நியதியற்ற உலகை அழித்து தன் கட்டை விரல் மற்றும் சுட்டு விரல் நுனிகளால் அவன் சிரசைக் கொய்து சிவன் முன்னே எழுகிறார்.கலைமகள் தன் கலைகளால் படைப்பவனை மீளச் செய்கிறாள். கரிய நெடு உடலோடு துணை என ஒரு நாயும், நோயும், முதுமையுமான பார்ப்புகொலைப்பேயென ஒரு மூதாட்டியும் கால பைரவனுடன் இருக்க அவர் தன் கை கபாலத்தை உதறப் பார்க்கையில் சிவம் சிரிக்கிறது.கப்பரையில் இரந்து உண்டு வாழ், அது நிறைகையில் பிரும்ம கபாலம் கழன்று விழும்,நோய் அகன்று விடும்.காசியில் கங்கைக் கரையில் விண்ணவன் ஆலயத்தில் தன் கழுத்து நரம்பு துண்டிக்கப்பட அதன் குருதியை சுவைத்து கப்பரை நிறைய கால பைரவம் தன் விமோசனம் பெருகிறது.வேத நாவில் எழும் சொல் உண்மை என ஒரு தபஸ்வி,அந்த ஆணவத்தாலேயே நிலை பெறும் அஹங்காரம்,அவனின் குண்டலினி சஹஸ்ரத்தை தொடும் முன்பாக எழும் படைப்பு, அதற்குத் துணையென நெறி மீறிய ஊக்கம்,அந்தக் களியாடலில் விளையும் விபரீதங்கள்,பெயரற்ற பெரும் திரளை கவர முடியாக் காலன்,அவனின் கடமைக்கு துணை நின்று நல் படைப்பை மீட்டெடுக்கும் ஞானம்,அந்த வழியில் உள் நின்றே சினக்கும் சிவன்,அதன் கரிய வெளியாக பிரியாத நன்றி, மறத்தினுள் அறம் காட்டுவது போல் தன் உணர்வை, முடிவிலியை கொண்டு நிரைக்கும் கப்பரை,இந்த நிகழ்வின் உள்ளாடல் எனத் தெரிகிறது.நிறைவது நீயானால் நிரைப்பது எதுவாக இருந்தாலென்ன?
சௌகந்திக காட்டில் பிச்சாடனார் வருகிறார்.நீலகண்டனின் அழகிய தோற்றம் இல்லை.ஆடையற்ற,புழுதி படிந்த, கப்பரை ஏந்திய,நாயும் ,நோயென ஒரு முதியவளும், கங்காளமும், பிறை சூடிய குழலும்,முப்புரி வேலும் கொண்டவன் அத்ரி குருனிலை அமைவோரை முற்றிலும் மயக்குகிறான். நால் வேதங்களை பசுக்களெனக் காட்டும் அவன் காட்டுச் சுனையை காட்டிலிருந்து பிரிப்பதெப்படி என நகைக்கிறான்.கிராத சிவம் என அத்ரி கதறுகிறார். அனுசூயை மட்டுமே அறிந்த சிவம்.நிறைவோ, குறைவோ, அனலோ, புனலோ,அசுத்தமோ, சுத்தமோ எங்கும் நிறையும் பிரும்மத்தைக் காட்டுகிறது.ஓரு வடிவமைப்பில் வந்துவிடும் எதுவும் அதற்குண்டான சட்டங்களுக்குள்ளே இயங்கி,தன் உயிர்ப்பை உணராது இருப்பது போல் எனக்குப் படுகிறது.
தண்டகாரண்ய வனத்தில் பிச்சாண்டவர், வைசம்பாயனுக்கு கிராத சிவத்தைச் சொல்லி அறு நெறியினர்க்கும் அது முதன்மையானது என உணர்த்துகிறார். தன் குருவின் கட்டளை ஏற்று மாகேந்திர மலைக்குச் சென்றதைப் பற்றி ஜெமோவின் மொழியில் பார்ப்போம்
உடல்சரிந்த பின்னரும் உள்ளம் தான் கொண்ட விசை தீராது மேலும் செல்லும். அங்கே காத்திருப்பது எது?
அவன் எண்ணத்தை உணர்ந்ததுபோல அவர் உரக்க நகைத்து “எது எது என்று தேடிச்செல்பவன் இல்லை இல்லை என்று மறுத்துமறுத்துச் செல்கிறான். அவன் அறியும் பேரிருள் இப்புடவியை ஏழுமுறை மூடியிருக்கிறது. விழியறியும் இருள் சிறுதிரை. உணர்வறியும் இருள் பெருந்திரை. எண்ணம் அறியும் இருள் இயலாத்திரை. இருளுக்கு இருளாவது யோகம் அறியும் இருள்” என்றார்.
வைசம்பாயனன் விரும்புவதோ தொகுக்கும் காவியம். சொல்லேர் கொண்டு உழும் மெய் நிலம். அவன் தன் ஒழுக்க உண்ர்வுகளையும், அழகு உணர்ச்சியையும் அகற்றமுடியாதவன். அவனின் ஒரு சிந்தனை வியப்பானது.
“எல்லா சொல்லும் பிறசொல் குறித்ததே. எல்லா சொல்லும் பொருள் குறிப்பது அவ்வாறே. சொல் என்பது ஓர் ஓடை. சொற்றொடர்களின் ஓடை. நூல்களின் ஓடை. அறிதலின் ஓடை. ஒன்று பிறிதை ஆக்கி ஒன்று பிறிதில் ஊறி ஒன்றென்று ஓடும் பெருக்கு. இங்குள்ளவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தவை.”
அவன் எண்திசைகள் யானையெனச் சூழமதி மயங்குகிறான்.
கிராத சிவம் விட்டுச் சென்ற துர் மணம் சௌகந்திகத்தின் தூய்ம்மையில் ஒரு உளம் சார்ந்த கேள்வி எழுப்புகிறது.வேர் தின்னும் விலங்கிற்கும் மேலே மலர்த்தேன் உண்ணும் வண்ணத்துப் பூச்சிக்குமான வேறுபாட்டை அது தக்க வைக்கப் பார்க்கிறது.அழகு, தூய்ம்மை, மேன்மை என உந்துகிறது. அதர்வ வேதத்தின் மகாகாளர் அங்கே வருகிறார்.கூன் விழ்ந்த உடலும், உடைந்த கரிய பற்களும், மனிதர்க்கு அணி செய்யாத பழக்கவழக்கங்களும் கொண்டு இரு சீடருடன் வரும் அவர், சௌகந்திக வன முனிவர்க்காக கரி இரு நாளில் ஒரு வேள்வி செய்கிறார். மூன்று வேதங்களும் முற்றொதுக்கியவற்றால் ஆன நான்காம் வேதம். எந்த ஒலியெய்யும் தான் ஏற்று நடிக்கத்தெரிந்த தழல், அலையாடி, நிழல் காட்டி அவிசை எடுக்க, மஹாகாளர்”இருளெழுக” அழைக்கிறார்.
கரிய பேரிருளாக எட்டு யானைகள். இருட்குவையெனத் தோன்றி இருளாய் இணந்து வேள்வியைச் சுற்ற, மகா காளர் காட்டில் வீசி எறிந்த கங்காள ஒலிஅவற்றை காட்டின் உள்ளே செலுத்துகிறது.கங்காளம் மீட்டிச் சென்ற கிராதனைக் கண்டதும் அவை ஒன்றெனத் திரண்டு பேருடல் கொண்டு அவனை மறிக்கின்றன.

கஜ சர்மம் உள்ளிட்ட அந்தக் கரியாடல் நடந்த 12 இடங்களைப் பற்றி சொல்லும் அவர்தன் இளமைப் பருவத்தில் தான் காலர்களால் சிறை வைக்கப்பட்டு பின் அவர்களின் தலைவன் வந்து இவரை உணர்ந்ததைச் சொல்கிறார்.ஒரு மலைக்குடி தலைவனெனத் திகழும் பூசகர் இவருக்குச் சொல்கின்ற வார்த்தைகள் குருமுக உபதேசம்.
“ஏழுலகைப் பெய்தாலும் நிறையாதது மண்டை. முடிவுள்ளதொன்றாலும் நிறையாத கலம். முடிவிலி நிறைக்கட்டும் அதை. முடிவிலா கடுவெளி நிறைக்கட்டும் அக்கலத்தை. பெரும்பாழே அதை நிறைக்கட்டும்”
இந்த அறியமுடிடாத ஒன்றை புரிய வைக்கும் முகமாக பனி படர்ந்த மலையில் காணும் குகை ஓவியங்களும்,அவை காட்டும் இருள் தோற்றங்களும், நெருப்பென நின்ற சிவமும், யானைகளின் மத்தகங்கள் கிழிபடுவதும்,அவற்றை வெற்றி கொள்ளும் பேராற்றலும் இருள் கொண்டுவந்த ஓளியோ?
மரத்தில் மறைந்த மாமதயானை சொல்வதுதான் என்ன? உலகின் உருவாக்கம், மாயத் தோற்றம், இரண்டாகத் தெரிந்த ஒன்று, ஏகமென உணர்வது.சஹஸ்ராதாளத்தில் விரிந்தெழும் ஏகம்.
“இரு நிலவுகள் எழும் யோகப்பெருநிலை” என்று பிச்சாண்டவர் சொன்னார். “அதைப் பிளந்தெழவேண்டுமென்பதே இலக்கு. கரியுரித்தெழும் கனலால் விடியும் காலை அது. நீளிருள் நீங்கும் தருணம்.”
எண்கரியைக் கண்ட வைசம்பாயனன் காணத் தவறியதுஇரு தந்தங்களும், இரு நிலவும். ஆனால், பிச்சாண்டவர் முழுமையைக் காணத் தவறியவனாகவே அவனை பார்க்கிறார்; விட்டுச் செல்கிறார்.
சூரிய நிலவு, சந்திர நிலவு?
பைரவம், பிச்சாண்டவர், காபாலிகர், மஹாகாளர் என சிவம் எழுந்து தென் திசைப் பயணத்தின் மறுஆடியெனத் தொடர்கிறது.

பைலனும், சண்டனும் எள்ளலும், நகைப்புமாக உண்மையை நாடும், உண்மையைச் சொல்லும் இரு கதாபாத்திரங்கள். ஒன்பது வயதில் பைலன் தன் ஆசானிடம் கேட்கும் கேள்வி-‘வேதங்கள் விழைவை அறிய உதவுகின்றதா?’ அவனே மேலும் சொல்கிறான்’விழைவின் ஊற்றை அறியாமல் விழைவை வெல்ல இயலாதென்று” ஆசான் உட்படவில்லை- அவன், நிறையும் விழைவு எனஏதுமில்லை எனவும் கடவுளின் உன்னதத்தை குறைத்து விட்டோம் என்றும் குருனிலை விட்டு நீங்கி பயணத் துணையாய்க் கிடைத்த சண்டனின் எள்ளல் கலந்தஉண்மையில் திளைக்கிறான்.பார்த்தனின் அறிந்து அளித்துச் செல்லும் விசையின் முன்னோட்டம் என இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். சண்டன் கண்ணனையும், பார்த்தனையும் தன் பேச்சுப் போக்கில் இழுத்து இருவரையும் எதிரெதிர் பொருத்திப் பார்க்கிறான்.

பாற்கடலைக் கடைகையில் சுழன்று சுழன்று ஒன்று பிறிதெனக் காட்டும் ப்ரக்ன்னா தேவி மேலுழுகிறாள்.தென் திசை கொள்பவள் சிவனின் புதல்வியென அழகற்ற தோற்றமும், சுடும் உண்மையுமாக இருக்கிறாள். வடதிசை கொள்பவள் விண்ணளந்தோனின் துணைவி என பொருளும், அழகும் கொண்டு அமைகிறாள்.நாணயத்தின் இருபக்கங்களும் ஒன்றின் மதிப்பையே சுட்டுகின்றன.

துயரம் ,இழிவு, வறுமை போன்றவையும் ஆசானே. அவைகாட்டும் மெய்ம்மையும் வேதமென கண்ணனிடம் சொல்கிறாள் மூத்தவள். 71/2 காலம் அவருள் வசிக்க விரும்புகிறாள்.உளத்திரிபு கொண்ட கண்ணனை இங்கு பார்க்கிறோம்.கொழுவிய கன்னங்கள், பீதாம்பரம், மணிமாலைகள், குழல், மயில்பீலி ,புன்னகை என சொக்க வைக்கும் கண்ணனை,தளர்வாய், மகிழற்றவனாய், அரசனாகத் திகழாதவனாய் இங்கே பார்க்கிறோம்.நம்முடைய பிறழ்வுகள் பரவாயில்லை போலிருக்கிறதே!

முன்னூறு அண்டுகளுக்கு முன் விருஷ்ணி கலத்தில் பிறந்த மதனர் எனும் யாதவர் சிறு பகையால் தன் ஊரை விட்டு 7 பசுக்கள், மூன்று காளைகள், மனைவி மக்களுடன்சப்தபலத்தில் அத்தி கனியின் குறிப்பு கொண்டு குடில் அமைத்து, பசுக்கள் புரந்து செல்வத்தில் மேம்பட்டார். அத் திருமகளும் ஒரு நாள் நீங்கும் வேளை வந்தது. அழிவின் ஆட்சி ,
கசியபப் ப்ரஜாபதிக்கு பிறந்த முதல் 108 கந்தர்வர்களில் சித்ரசேனன் தன் மனைவி சந்த்யையுடன் மகிழ்வோடிருந்தான், அவள் இரவில் இளமையின் அமுதம் புலர்
துவங்கையில் மூதாட்டி- வலிகையான சந்த்யை. அவளை வலிகையாக அறி ந்து கொள்ளும் போது நளினமும், மென்மையும் மறைய விலங்குகளின் களி கொண்ட அவர்கள்,வெற்றிலை எச்சிலை உமிழ அது கௌசிக வம்சத்தவரான காலவர், ஆதவனுக்கு நீர்கொடை அளிக்கையில் அவரது கை களிலே வந்து விழுகிறது.சினம் கொண்ட அவர் 41 நாட்களுக்குள் அந்த கந்தர்வனை அழித்து அவன் சாம்பலை நீறென பூச சபதம் செய்கிறார்.அனல் தெய்வம் சொல்லும் விளக்கங்கள் அவருக்கு ஏற்புடையவனல்ல.அந்தக் காட்டையும், சுனைகளையும், பசுமையையும் தன் இன்னிசையால் படைத்த சித்ர சேனன் அறியாமல் செய்த பிழைக்கு ஈடாக அவன் உயிர் கேட்கும் காலவர் முன்னர் தன் மூத்தோராகிய விஸ்வமித்ரரின் அவை அவமதிப்புக்களை அகற்றும் ஒரு வழியென இதை நினைத்து அதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்.யாதவ அரசன் இந்த கந்தர்வனை மாய்க்கும் திறன் பெற்றவன் என்று அவரை அணுகச் செல்கிறார். நம் கதைகளில் வெற்றிலைச் சாறு, எச்சில் முதலியனவும் பெரும் மாற்றத்திற்கு வித்திடுகின்றன.

கராள சிவத்தை பூசனை செய்து கொண்டு தளர் உடலும், எலும்பு துருத்தும் தோலும்(கண்ணனா இது?) சஞ்சலித்த மனதும், நிலை குத்தும் பார்வையுமாக அவனைக் கண்ட காலவர் “உன்னை விராட பெருந்தோற்றம் என்றே காண்கிறேன்”
என்கிறார்.கண்ணனென பிச்சாண்டவர் தோற்றமும் உண்டு. சிவமென கண்ணன் தன்னை காண்பிப்பதும் உண்டு. ஏகம்! அனேகம்! அனேகம் ஏகம்

குருதி என்பது உறவல்ல என இளைய யாதவனே உணர்ந்து கொண்டிருக்கும் தருணம்அவரை செயல் படச் செய்ய இது ஒரு தருணம் என்கிறார் காலவர்.செயலும் விளைவும் மறு செயலெமென பின்னிச் செல்லும் இவ் பெரு வலையில் ஒரு கண்ணியை உணர அனைத்தும் உணர்தாக வேண்டும். கண்ணன் தானாக வாக்களிக்க வில்லை;பின் நின்று ஒலிக்கும் குரலில் அது வெளிப்படுகிறது.
பார்த்தனும் தன் எதிர் நிற்கப் போவது யாரென அறியாமல் சித்ரசேனன் மனைவிக்கு வாக்களிக்கிறான். அவள் மங்களங்கள் அவனை நம்பச் செய்வதாக ஜெமோ சொல்கிறார். வாக்கினால் அமையப்பெற்ற காவியம் இது.அதில் சிக்காமல் இருந்த ஒருவர் க்ருஷ்ணனே. அவரும் சிந்தை அற்று சொல்லிடுகிறார்.இந்த சிக்கலுக்காகத்தான் அவர்கள் வாக்களித்தாலும், நாம் அதை நம்பி வாக்களித்தாலும் மறந்துவிடுகிறார்கள் நம்மை ஆள்வோர்.(!)

அனைத்து மானுடர் வழியாகவும் அறியாத்தெய்வங்கள் கடந்து செல்கின்றன, விண்பறப்பவரும்,இருளூர்பவர்களும்.அவர்களின் கைபாவையென ஆடலே நமக்கு இங்கே விதிக்கப் பட்டிருக்கிறது.காக உருவெடுத்து சப்தஃபல சிற்றூர் கோட்டையைக் கடந்து கண்ணனைக் கண்டு அவன் பேசும் இழி சொல் கேட்டு அர்ஜுனன் தவிக்கிறான்.(காகம் சனியின் வாகனம்)தாங்கள் இருவரும் ஒருவரின் பாதி என இருக்கையில் உள்ளே ஊறிய அன்புடன் பகை வளர்ந்த அந்த விந்தையை அவன் நினைவு கொள்கிறான்.கண்ணன் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை கவனிக்கத்தக்கது- ‘உன்னை வென்றால் இனி எனக்கொரு கட்டுமில்லை’. இதற்காகத் தான்- இந்த அன்பு, பாசம், நட்பு- இவற்றிகாகத்தான் வாழ்னாள் முழுதும் ஏங்குகிறோம். அதை தள்ளிவிட ஒரு ஆவல் எழுவதேன்?

ஹரி என்றால் அபகரிப்பவன் என்று பொருள் உண்டு. சஹாதேவன் யஷவனம் திருபிய அர்ச்சுனனிடம் ‘அபஹாரம் என்ர சொல்லை பயன்படுத்துகிறான். இனித்து இனித்து அறிந்ததை கசந்து கசந்து அறியச் சொல்கிறான்.அந்த தருணத்தில் உண்மை தன் பாசாங்குகளற்று எழும்.தன்னுள் இருந்த கசடுகள் தன்னையே வியக்க வைத்து அதை அகற்றி உன்னதத்தை எழுப்பும்.’கர்மஜாலா’ என குருதி பந்தங்களை சொல்கிறான் சஹா.செயல்வலையில் சிக்கிய மானுடர்க்கு செயலுறவே மெய். அப்படிப் பிணைக்கப்பட்ட க்ருஷ்ணனும், பார்த்தனும் இந்த நிலையில் எதிரெதிர் பொருதித்தான் ஆகவேண்டும்.

அஷ்வ பாத சுனையில் தன் துணைவி சந்த்யையுடன் புகுந்த சித்ர சேனன் பார்த்தனை பார்த்து படையாழி கொண்டு தன்னை வதைக்க வரும் இளையயாதவர் பற்றி சொல்கிறான். உன் துணைவன் அவரல்லவா எனக் கேட்கிறான். நான் தனியன் என அர்ச்சுனன் சொல்கையில் நாம் நம் வாழ்வில் பல சமயங்களில் உணர்ந்த தனிமை வெளிப்படுகிறது.
போருக்கு வரும் இளைய யாதவரின் தோற்றம் மீண்டும் சிவத்தையே ஒத்திருக்கிறது.களம் வந்த பின் உறவும், நட்பும் பாரட்டப்படக் கூடாது என அறிந்த வில்வீரானாக காண்டீபன் தன்னை சொல்கிறான். கேட்காத செயியுடன் யாதவர் வருகிறார்.ஒருவரை ஒருவர் முற்றறின்திருந்தனர் இருவரும், ஒன்றேயான பெருஞ்சினம். ஒன்று என்றே ஆன தன்னிலை. தன்னுடன் தான் நடத்தும் போர்.இவர் கை படையாழி அவனிடமும் அவன் கை வில் இவரிடமும் இருவரும் உளம் மாறிப் புகுந்தனர்.

இவ்விடத்திலேயே அர்ச்சுனன் யாதவனின் விஸ்வரூபம் காண்கிறான்.” சிறுதுளி. இன்மையை விட சற்றே பெரிது. ஆனால் கணம்கணமென அது பேருருக்கொண்டது. ஆயிரம் பல்லாயிரம் கைகள் முளைக்க, ஒன்றன்மேல் ஒன்றென விழிகள் வெறிக்க, முகம் மீதேறிய முகங்கள். நகைக்கும் ஒரு வாயும், சினந்து பிளந்ததொரு வாயும், அறைகூவுமொரு வாயும், வசைபாடி வெறுக்குமொரு வாயுமென திசை சூழ்ந்தது. அவனறியாத பேருருவத்தைக் கண்டு அஞ்சியும் அதிர்ந்தும் அவன் எய்த அம்புகள் இலக்கழிந்தன.
கம்சனுக்கென, சிசுபாலனுக்கென அர்ச்சுன்ன் சொல்லும் இடங்கள்-வீழ்வதின் வலியை தெய்வத்திற்கும் உணர்த்தும் மானுடம். மானுடம் வென்றதம்மா!க்ருஷ்ணனின் நிழலில் க்ரிஷ்ணயைக் கண்ட பார்த்தன் , தன் தோழன் கொண்ட வெறியாடலில் ஈடுகொண்ட யாதவன், சம நிலையில் நடந்த சமப் போர்.தெய்வம் என்பதால் மட்டுமே யாதவன் அடிபடாமலில்லை; காண்டீபமென்பதால் மட்டுமே பார்த்தனும் வெல்லவில்லை. இதுவே யதார்த்தம்.

உடல் தேறி பார்த்தன் தன் உளம் நாடும் விழைவால் செலுத்தப்படுகிறான்,தன்னை நிரைத்துக் கொள்ளவே வில் தேடிச் செல்வதாக புறப்படுகிறான்.( புறப்பாடு ஜெமோவின் உள விழைவும் தான்).”நாம் பார்க்காது ஒளிந்திருக்கும் காட்சிகளிலானது இப்புவி நிற்கும் பீடம். நாம் கேட்காத ஒலிகளால் நிறைந்திருக்கும் வெளி.அவற்றைத் தேடிச் செல்பவன் முற்றிருளைத் தான் காண்பான்.முழுமையின் ஒரு சிறு துளி தேடிச் செல்லும் அர்ச்சுனனை கரி பிரித்தெழுந்து ஒளியென வர யுதிஷ்டிரர் ஆசிகள் அளிக்கிறார்.

பைலனும் ,சண்டனும் காடு பாதையில் அருகர்களின் அன்னசாலைக்கு ஏகுகிறார்கள். காடு விரும்பும் உப்பு என உயிரற்ற எதையும் சொல்கிறான் சண்டன். பழையவற்றின் மேல் வளரும் புதியது.தொல் வேதத்தின் மேல் மலரும் புது வேதம். சித்தம் இலக்கை தேர்ந்துவிட்டால் அதை செயல் சென்று அடைவது எளிதே. தடையெனப் படுவது நம் சந்தேகங்களும்,நம்மைப் பற்றிய நம் அவதானிப்புகளுமே!விஷாதை நம்முடன் வினை செய்கிறாள். நாம் உறுதியில் நின்றோம் என்றால் அவள் வாழ்த்துகிறாள்.ஆனால், அடைந்துவிட்டோம் என்கையில் சுபாஷினி நம்மிடம் வருகிறாள்.

ஜைமினி ஒருவர்- சத்வன் எனப்படுபவர் நெறிகளின் தேவையை எடுத்துச் சொல்கிறார். தன் வழக்கம் விடுபடும் போது நெறி சிறிது சிறிதாக மீறப்படும் என்கிறார்.
“ஜைமின்யரே, ஒலியமைவையும் பொருளமைவையும் கடக்கும்போதே சொல் அனல்கொள்கிறது. கனவு சுமக்கையில் கவிதையாகிறது. மெய்மையெனக் கனிந்து வேதமாகிறது” என்றான் பைலன். “பெருவழிச்செல்லும் சொற்களால் அரசமுறைமையையும் உலகியல் வழமைகளையும் மட்டுமே கையாளமுடியும். எழுந்துபறக்கும் உயிர்களுக்குரியது வானம்”பழகிய பாதை, புதிய பாதை இவையே பேசு பொருள்.கண் காட்டும் வடிவம் தாண்டி சித்தம் நோக்கும் வடிவை அறியச் சொல்கிறது இவ்வுரையாடல்.

அர்ஜுனேந்திரம் எனும் காவியத்தைப் பற்றி, பார்த்தன் மெய்ம்மை தேடி சென்று வென்றதைப் பற்றி சூதன் பாடத் தொடங்குகிறான்.
“எரியுமிழும் கந்தமாதன மலைக்கு அப்பாலிருந்தன ஏழு மலைகள். குளிர்ந்துறைந்த சுஃப்ரமுகி, முகில்கள் அமையும் ஜ்வாலாசிரஸ், வானில் மறைந்திருக்கும் சூசிசிருங்கம், கந்தர்வர்கள் வந்திறங்கும் கனகசீர்ஷம், அதற்குமேல் எழுந்த பூர்வசிரஸ், அதற்கும் அப்பால் புகைவடிவெனத் தெரியும் நீலாக்ரம். அதற்குமப்பால் இருந்தது எப்போதும் ஏழுவண்ன மழைவில் சூடியமைந்திருக்கும் இந்திரகீலம். ஆறு மலைகளையும் ஏறிக்கடந்து ஏழாம் மலையை அடைபவன் மண்ணுடலுடன் விண்ணொளியை அடைந்தவனாவான் என்கின்றன நூல்கள்.”
வீரன் தன்னை அறிந்து தன்னைக் கடப்பவன் என்கிறான் சூதன்.
நான் தனியாக இருந்தாலும் என்னுடன் தானே இருக்கிறேன் என்று எழுதிய லா.ச.ராவை நினைவு படுத்துகிறது இது. இந்திர கீல மலை உச்சியில் தவத்தில் ஆழும் பார்த்தன் தன் உறவையும், நட்பையும் இத்தனை தொலைவிற்கும் அப்பால் தன்னுள் கொண்டு வரும் விந்தையை வியக்கிறான்.அனைத்தையும் உதிர்த்து விலக்கி முழு வெறுமையில் பனித்துளி ஒலியுடன் அமர்ந்திருந்தான்.
108 நாட்களுக்குப் பிறகு பிரபா ஹாசன் எனும் கந்தர்வனை பார்க்கிறான்.தேவர்க்கரசை படைக்கலம் பொருட்டு சந்திக்க விழைவதைச் சொல்கிறான். சொல்லை விட சிறந்த வில்லில்லை என்கிறான் கந்தர்வன்,”தீயினால் சுட்ட புண் உள்ளாறும் ஆறாதே நாவினால் சுட்ட வடு”
காலப் பயணத்தில் பிரபா ஹாசன் சிறு பையனாக அவனைக் காட்டுகிறான்; வாலிபனாக காட்டில் இளைய யாதவருடன் நடக்கையில் இவன் வில்லின் நுண்மை தேட அவர் சொல்லின் நுண்மை தேடுகிறார்.
மெய் வேதமென கீதை எழும் இடம் இது.வேதம், உபவேதம், பிரசேதசின் தொகுப்பு, சூரியனின் காரண்யோபவேதம், நாரதரின் ஸ்வரானுவாதம்,, சனக, சனாதரரின் ஆயுர் வேதம்,குணாதரின் காம நூல்,என எழும் சிந்தை தொடர்“அறியமுடியாமையைக் கறந்து அறிபடும் ஒன்றை எடுப்பது எப்படி? பார்த்தா, வேதம் விளங்க இன்று எழுந்தாக வேண்டிய நூல் ஒன்று உண்டு. அது முற்றிலும் தெளிவானது. சொல்லெண்ணிப் பயிலவும் உகந்தது. கடலில் திசைமானி போலவும் பாலையில் நீர் போலவும் கொண்டுசெல்ல ஏற்றது.”
முற்றிலும் செயலைப் பற்றி அதைச் செய்யும்வழிகாட்டியாக இந்த சிந்தனை அமைவதாகத் தோன்றுகிறது.
“ஒரு சொல்லில் வந்தமைக முடிவிலி! ஒவ்வொரு சொல்லிலும் முடிவிலி வந்தமைக! முடிவிலியெனத் திறக்கும் சொற்களால் ஆன ஒரு வேதம். கையளவே ஆன கடல்…”
“அது எழுதப்பட்டுவிட்டது, மொழிவழிப்படவில்லை”
பார்த்தனின் பாதையை அவனே தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்கிறார் யாதவர்

கால யந்திரத்தில் பார்த்தன் பயணம் செல்கிறான். எங்கெங்கோ என்றன்றோ நிகழ்ந்தவை ஒரு சரடில் இணைந்து உயிர் கொள்கின்றன. அங்கே அவன் அருக முனி நேமினாதரை சந்திக்கிறான்.இருள் குகையுள் அவன் ஊழ்கத்தில் வெண்ணிற ஒளியென அவர் வருகிறார். காலம் மாற்றா தோற்றம். ரைவத மலையில் பார்த்த அதே வடிவம்
அவனை அவர் இருமையற்ற அந்த நிலையில் நிறுத்திக் கொள்ளச் சொல்கிறார். வெல்லுவற்கரியனவற்றை பேராற்றலால், பேர் விழைவால், பேர் ஊக்கத்தால் அவன் அடைந்ததை அவர் நிலை நிறுத்தச் சொல்கிறார்.புவியில் நிலைக்கும் அத்வைதகம் என்று அவனை இங்கே ஒருமையில் நிலைக்கச் சொல்கிறார். விதுரர் வந்து அழைத்த போது திரும்பாத அவன் உள்ளம் தன் மனம் விரும்பும் பூவுலகை தெரிவு செய்கிறது.பிரபாஹாசன் அவனுக்கு நுண் தனுர் மந்திரங்களை அளித்து எத்திசையும் அவன் வெல்ல வரம் தந்து நாரை வடிவில் அவனை கீழே அழைத்துச் செல்கிறான். அர்சுனன் விழைவது அந்த இளைய யாதவனை வென்று நிற்கும் பேறு. சமமெனக் கொள்ளும் விழைவு.
பெற்றவற்றை தக்க வைப்பது மனித இயல்பு.கல்வியில், செல்வத்தில் ஆற்றலில் முடிந்தவரை நினைவு தொடுத்து மனிதன் தன்னை நிலை நிறுத்தப் பார்ப்பான்.அவன் அஞ்சுவது அதை இழப்போமோ என்றே!தன்னிலை தாழாமையும் தாழ்ந்தக்கால் வாழாமையும் மானம் எனப்படும்.ஆனால், பார்த்தன் அதையும் மீறுகிறான்.
பூமியில் அவன் திளைப்பது வாழும் மானிடர் கொள்ளும் களியாட்டம்; மானிடரின் பேரின்பம் வாழ்வு தான் என்கிறான். மெய்மையும் யதார்த்தமும் இணையும் பெரும் புள்ளி இது.ஹிமவாகத்தில் தன்னை ஒரு காலபைரவனெனச் சொல்கிறான்.
ஜடரை பசி என உடல் ஓம்புதல் என வருகிறாள். காமினி வாலிபமென உணர்த்துகிறாள்.வாக்தேவி அழிவின்மையை மனிதன் நாடுவது ஏன் என்றும் அதன் பதில் வேதச் சொல்லில் உறைகிறதா என்றும் அவனுக்குள்ளே வினா எழுப்புகிறாள். மனிதர்கள் கொள்ளும் அறிவு அவர்கள் ஜீரணிக்கத்தக்க அளவிலேயெ வழங்கப்படும் என்பது அழகான நுண்மை.ஏழழகு என்றான வெற்றித் திருமகள் ஐஸ்வர்யம் என வருகிறாள். அவனிடம் சொல்கிறாள்- கனிந்த பின் காத்திருப்பது பெரும் சுமை.
அன்று நள்ளிரவில் அவன் கிராதையை சந்திக்கிறான்.அவள் நாம் தவிர்ப்பவற்றால் ஆனவள். மனிதரை மனிதர் சிறுமை செய்யும் இடத்தில் இருப்பவள். அதை வெற்றி என்றும் தீது என்றும் கூசும் மானிடரிடம் அணைபவள்.அதுவே வென்றெடுக்கும் வழியென அவனைக் கரம் பற்றி அழைக்கிறாள்.
வளர்சிதை மாற்றம் இயல்பே. இயற்கை காட்டும் இன்பங்கள் நீ கொள்வதற்கே. அதுவே இறுதியென செயல் இழக்கையில் நீ உன்னை உணர முடியாது.
தூமக்கிரஹம் என்ற சிற்றூரைச் சேர்ந்த போது அவனில் அரசனின் குருதி பெருகியது. தன் தேவைகளை பணியிட்டுப் பெறுகிறான்.சிம்மத்தின் குரலை மான்கள் அறியும்!அவன் தன்னை காண்டிபத்துடன் அர்ச்சுனன் என அறிவோரை மறுதளிக்கவில்லை. அவன் தோற்றம் பெண்களை ஏங்கச் செய்கிறது. உணவிற்குப்பின் இளம் தாய்கள் அவனிடத்தில் குழைந்தைகளுக்கு ஆசி பெறுகிறார்கள். இளைஞர் படைகலம் தொட்டுப் பெறுகிறார்கள்.அவன் அவர்களுக்குத் தான் என்றென்றும் காப்பு என்று விடை பெறுகையில் இளம் பெண் அவனை தெந்திசை ஏகச் சொல்கிறாள்.மூதாதயரை வெல்லாவதவர்க்கு புதிய பாதைகள் இல்லை என்கிறாள். தொல் வேதத்தின் அடி ஆழத்திலிருந்து முளைக்கும் புது வேதம்.
வஜ்ரகண்டன் எனும் வேதியர் மூலம் ஒரு வினா மீண்டும் எழுப்பப்படுகிறது.என்னிலையிலும் தன் கர்மாவை விட்டு விடக் கூடுமா அல்லது மானுட அறமே மேலானதா? இறக்கும் கன்றிற்குவஜ்ரகண்டனால் மறுக்கப்பட்ட பால் அவர் மைந்தன் ஜாத வேதனின் 9 பிள்ளைகளைக் காவு கொள்கிறது.அன்பில்லாத செயல் தெய்வங்களுக்கு உகந்தது அல்ல என்கிறார் யமன்.அனைத்து தேவ கணங்களும் அவ்வாறே சொல்ல, சோகத்தால் இறக்கிறார் வஜ்ரகண்டன்.பயந்து தனித்து வாழும் ஜாதவேதன் குலம் ஓங்க திருமணம் செய்ய நேர்கிறது.தங்கள் குல சாபத்தை அவன் மனையாளிடம் சொல்லவில்லை. பிள்ளைகள் 8 பிறந்து இறக்கின்றன. உயிரைத் தாங்கும் உரிமை தாயிடமே உள்ளது, அதை தீச்சொல்லிட தெய்வங்களுக்கு உரிமை இல்லை என்கிறாள் அவன் மனைவி.
பரத்வாஜர் ஆசியில் நன் மைந்தர் பெற்று நலமுடன் வாழ அளிக்கப்படும் ஆசியும் பெய்த்துப் போகிறது. அவர் சொல்கிறார்- வேத நாவில் பொய் எழுவதில்லை. 41 நாட்கள் அவன் உடலை நான் பேணுகிறேன், வீரன் ஒருவனைக் கண்டடைந்து குழவியின் உயிர் மிட்டுக் கொள்’ என்று. சப்தப்பலத்தில் சென்று இளைய யாதவரை ஜாத வேதன் வேண்ட அவர் அவனைக் கீழ்மை செய்கிறார். இந்த இழிவினை அவர் சொல்லெடுக்காமலேயே செய்திருக்கலாம். ஒரு எளியவனை ஒன்றும் அற்றவனை, தந்தையினால் மகவு அழிந்தவனை, அச்சமுற்றவனை, அச்சுதன் இப்படிப் பேசினால் …..?. மனம் நடுங்கிவிட்டது. ஊர்நீங்கும் அவனுக்கு இளைய பாண்டவர் உதவுவார் என்று ஒரு மூதாட்டி சொல்லக் கேட்டு ஜாத வேதன்அர்ச்சுனனைக் வேண்டிக்கொள்ள அவனும் அதை ஏற்றுக் கொள்கிறான் தெய்வத்தால் ஆகாதெனினினும் முயற்சி தன் மெய் வருத்தக் கூலி தரும் அல்லவா? மீண்டும் ஒரு பாதிக்கும் மறு பாதிக்கும் இடையே எழும் பிளவு!
இருளெதிர்வரைக் கண்டு அவரை அஞ்சாமல் வென்று அர்ச்சுன்ன் காலனை கண்டடையும் வழி பெறுகிறான். “சினம்கொண்ட விழிகளுடன் என்னை நோக்கி எழுந்தது காலப்பெருந்தோற்றம். கைப்பெருக்கு கால்பெருக்கு விழிப்பெருக்கு இருளலைப்பெரும்பெருக்கு. நான் அதன் முன் விழியிமைக்காமல் நின்றேன். அச்சமின்மை கண்டு கனிந்தது இறப்பு. என் அருகே வந்து நான் விழைவதைக் கேட்டது.”’
ஃப்யை, யமி என்போர் பற்றி அறிகிறான்.சூரியனின் ஒளி -அவள் சம்க்னாவில் பிறந்த மூவர் மனு,யமன், யமி . நிழலோ சாயை அவர்கள் பெற்றது அறுவர். ஃப்யை, அஸ்வினி தேவர்கள். ஃப்யை அச்சத்தின் தோழி. யமி யமுனை எனப் பூவுலகில் அறியப்படுகிறாள். ஆழமும், சுழலும் விந்தைகளும் நிறைந்த உயிர் அமுதம் நதி அதுவே கரை மீறக்கூடும்.
ஃப்யைக்கு என்று வடிவம் இல்லை. நம் உள்ளத்தின் அச்சங்கள் கொள்ளும் வடிவங்கள் அவளது.
யமுனையில் சுழலில் ஆழத்தில் கருமையில் சுழல் ஓரம் தன்னைப் பொருத்தி அதன் மையம் தேர்ந்து இன்னும் இன்னுமென அவன் சென்றான். காலமும் தொலைவும் அற்ற சித்தம் மட்டும் எஞ்சிய முடிவிலியில் அவன் சென்று கொண்டிருந்தான். இருளுக்குள் வெளிக்காலம் இருக்கவில்லை. எனவே தொலைவும் இருக்கவில்லை. சித்தமிருந்தது-அகக்காலம் முடிவிலியெனச் சென்று கொண்டிருந்தது.t (ரிலடிவிடி மற்றும் இன்ஃபினிடி).துர் மணமும், பெண் சிரிப்பும் அவனைச் சூழ அவன் தன் இடச் செவியில் வருக என ஒலி கேட்டான்.மோஹினியும், மாலினியும் என அவன் சொன்னவள் யமியின் தோழியாகிய ஃப்யை என்று அவனை வரச் சொன்னாள். அதிர்வுகளால் இழுபட்டு அவன் மின் ஒளி கொண்டு மின்னிய தேரில் யமி அவனை அழைத்துச் சென்றாள். மண்டை ஓடுகளால் ஆன தரை, முகங்களால் ஆன கோட்டை வாயிலில்காகக் கொடி பறந்து அழைத்தது; கதவுகள் இல்லை. சண்டாமிருகன்,சார்த்தூலன்,ஒளதும்பரன்,சம்பரன் ஆகிய நான்கு காவலர்கள். 1000 கோடி யம கிங்கர்ர்களின் வசிப்பிடம் அது.
“இழப்புகளை நினைவுகளாக சமைப்பவர்கள். நினைவுகள் கனிந்து இனிக்கச் செய்பவர்கள். இவர்கள் இல்லையேல் உயிர்கள் வாழமுடியாதென்று அறிக!” என்றாள் யமி
“சொல்லற்றவர்கள், ஆனால்பூவுலகோரின் சொல் அனைத்தும் இவர்களே. ஒன்றேயான விசை கொண்டவர்கள். வருக வருக என அழிப்பவர்கள்.பிரிவும், துயரும் அது மறக்கும் மறதியும் இறப்பவற்றிலிருந்து பிறப்பனவற்றிர்கும் வாழ்பவனவற்றிகும் பெற்றுத் த்ருபவரும் இவரே{“.
சித்ரபுத்தரின் நூறடுக்கு மாளிகையில் அவன் காணும் உருவங்கள் உயிருள்ளவை. எரியூட்டப் பட்டோ புதைக்கப்பட்டோ அங்கு வந்து வெம்மை மாறாத உடல்கள் மருந்தின் வெம்மை தணிய மாறிவிடும் . மனு, எதிர்மனு ஆகியோரை அவன் சந்திக்கிறான்.எதிர் மனு சமைத்த உடல்களோ அவை?
முதல் உயிர் எவ்வாறு தோன்றியது? அது பரு உடலில் எப்படிக் குடியேறியது? அது ஏன் வெளியாகிறது? நாம் நீத்தார் என்று ஏன் சொல்கிறோம்? அந்த சுழற்சியின் நியதி தான் என்ன? காலக் கணக்கு எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? புவியின் சமனிலை அங்கேதான் நிர்ணயிக்கப்படுகிறதா?
இருள்-எலிகளின் அலை, யானத்தோல் வாயில், இருண்ட வாயில், செம்பட்டுத் திரை நுழை வாயில்.
வைதரணி நதிக்கரையில் கடக்க உதவும் தவளை. சூசிமுகத்தில் முள்முனைகளில் பாய்ந்து செல்கிறான்.
மானுட உடல்களால் ஆன கூரை மண்டபத்தில், துலாவின் முள்ளென அந்தரத்தில் ஒரு அறவாள் இருக்க தூமர்ணயுடன் காலன் மானுடனை வியந்தான்.தன்னை அரசன் என்றுரைத்த பார்த்தனுக்கு ஆசனமும் அமைத்தான். அந்த பீடம் அவன் குலத்தில் வாழ்வு முற்றாது இறந்த மைந்தர்கள் என்று மறலி சொல்ல இவ் உடல்களல்ல அவர்கள் என்கிறான் இவன். அவர்கள் உதிர்த்துச் சென்ற பொருட்கள் இவை இவற்றில் எஞ்சியிருப்பதுஎதுவென்றாலும் அவர்களுக்கு உகந்ததல்ல என்கிறான். இன்னீரெனச் சென்னீர் தரப்படுகிறது, அது தரும புத்திரரின் தனிமை, இவன் தயங்கவில்லை
காலம் உண்ணும் குருதி.செல்கள் மடிந்து, பிறந்து… “பாலையாம் தன்மை செத்தும்,பாலனாம் தன்மை செத்தும்,காளையாம் தன்மை செத்தும், காமுறும் இளமை செத்தும், மேல் வரும் மூப்புமாகி, நாளும் நாம் சாகின்றோமால், நமக்கு நான் அழாததென்ன?”
இவன் நோக்கத்தைக் கேட்டு யமன் சிரிக்கிறான். நீர் முன்னரே இறந்துவிட்டீர் என்கிறான். அர்ச்சுனன் இழந்து இழந்து எல்லைக்குச் சென்று இழந்ததைப் பெற்றுக் கொள்கிறேன் என்கிறான். என் சொல்லின் பொருட்டு நான் நரகமும் செல்வேன். நான் அழிந்தே பெறுவதாயினும் சரியே,இங்கு நான் தோற்பேன் என்றால் உங்களில் ஒரு கணம் அந்த அந்தணனிடத்திலெ அதைச் சென்று சொல்லட்டும் என்கிறான். நான் மாவீரன். ஆணவம் கொண்டு நான் என்னை நிறுத்தவில்லை.என் தோழனால் புறக்கணிக்கப்பட்ட வேதியருக்காக வந்துள்ளேன், அது யாதவனை வெல்வதற்காக அல்ல. அவனின் ஒரு செயலை நான் ஆற்றி அவன் உள்ளம் பின்னர் தவிக்காதிருக்கும் பொருட்டே.அவன் மேல் ஒரு பழியெழ விடேன். தன் முழு விடுதலை தனிமையில் தான் என்றாலும் இதுவும் என் கடமை. 28 நரகங்களுக்கும், அடியாழ இருளுக்கும் செல்ல சித்தம் என்றான்.
நழுவும் ஆடையை தானாகவே பற்றிப் பொருத்தும் நட்பும்,(உடுக்கை இழந்தவன் கை போல ஆங்கே இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு) சொல் கொடுத்த கடமையும் அர்ச்சுனனை செலுத்துகின்றன. அஞ்சுவது அஞ்சாமை மேதமை தான்!!
வெல்லப் படாது கொள்ளும் பொருளில் நாட்டமில்லையென அவன் தேவியிடம் சொல்கையில் மனம் துணுக்குறுகிறது.
“ஏழுமுறை எண்ண உங்களுக்கு வாய்ப்பிருக்கிறது, இளைய பாண்டவரே. உங்கள் தொல்குலத்தை, உடன்பிறந்தவரை, மைந்தரை, நற்பெயரை, வரும்புகழை, மூதாதையரை, விண்ணுலகை ஒவ்வொரு அடிக்கும் எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். ஒன்று தடுத்தால்கூட பின்னடி எடுத்து வைக்க வாய்ப்புள்ளது” என்றார் சித்ரபுத்திரர். “எண்ணத்தால் ஓர் அடி பின்னால் வைத்தால்கூட அங்கே யமுனைக்கரை நாணல்கள் நடுவே விழித்தெழுவீர்கள்.”
ஏழுஅடிகள், ஏழு பிறப்புகள், ஏழு ஸ்வரங்கள், எழு ஏழு
எழுந்தான் வில்லவன். அனைத்தையும் கடந்தான்
கம்சன், சந்தனு,தேவயானி, மாவலி, ஹிரண்யன்,ராவணன் தெரிந்த முகங்கள் புரிந்த தீச் செயல்கள் சுழற்சியின் விசித்திரம். மனித மனம் போடாத வேஷங்களா இவை?ஆறு உலகிற்கு அப்பால் அவன் வைதரணி வருகிறான். துர்பொருட்களில், முள் காடுகளில் அவன் முனைந்து முன் சென்று இறுதிக் கரையை அடைந்தான். அங்கே முதியவளின் (திருணமூலி) துயர் களைந்து அவன் பெற்ற அருள் அமுதென உடல் ஏறியது.. அவளின் ஒரு முலை அவன் கையில் தண்டாயுதமென அவன் யமபுரியில் மீண்டான்.
காலன் அளிக்கத்தயங்க காண்டீபன் நிகழ்திற்குரிய போரை தேர்வு செய்யும் வீரன் நான் என்றான். காலனை வீழ்த்தி அவன் வெல்கையில் இள மைந்தனின் காவல் கணமான யுதிஷ்ட்ரனையும் வீழ்த்துகிறான். நிகரென தன் மைந்தனின் முகம் கொண்ட குழவியையும் தட்டில் வைக்கிறான்(அபிமன்யு).அனைத்துமே நிகர் கொண்டவை.அளித்துப் பெறப்படாதவை, எங்கோ நின்று தவிக்கின்றன.
உடலெங்கும் அமுதாய் அர்ச்சுனன் யமுனைக் கரையை ஜாதவேதனின் மகனுடன் அடைகிறான்.தாயுமாகிறான்.மனிதர்களின் சிறுமதியை உணர்கிறான்.”என் பிள்ளை நோயின்றி உயிர் கொண்டு நிற்கும் போது அவனை விடப் பெரிது பொருள்தான்” என்கிறான் ஜாதவேதன்.
ஒன்று பிறிதொன்றைக் கண்டடைந்து நிறைந்து தானழிவதே உயிர்களுக்கு விண்ணென்றானது வகுத்தளித்த பேரின்பம்.
முகரப்பட்டது காலமா, செல்வமா, மழையா,பேரின்பமா,அத்தனை உயிரினமுமா, அனைத்துமா?நேரடியாக ஆசிரியரை அணுகி பெறும் அறிவா அதனையும் கடந்து செல்லும் விழைவா,தனக்கென இல்லாது மெய்ம்மையைத் தேடி,அந்தக் குறிக்கோள் ஒன்றே எனத் தேரும் விசையா?
(எது முகரப்பட்டது?)
விஜயன் இருண்ட ஆழத்தின் மெய்மை கண்டடைந்தது யமபுரியில். அதை முகரப்பட்டது எனக் கொள்வோம்
(யாரால்?)
பாரதியும், ஜாதவேதனும் காரணிகள்
(எதற்காக?)
இளைய யாதவரின் நலம் காக்க
(ஏன்?)
வில்லை விட சொல் வலியது
(எவ்வாறு?)
சித்தம் கொள்ளும் ஒரே இலக்கு
(எதனால்?)
வீரம் மிக்க ஒரு மானுடனால்
பார்த்தன் பரமனை மீறி நிற்கிறான். கரி பிளந்தெழுந்த ஒளி
பாரதி 66-ல் சொல்கிறார்’அச்சத்தை வேட்கைதனை அழித்துவிட்டால் அப்போது சாவுமங்கே அழிந்து போகும்’
பானுமதி.ந

Advertisements

வெண்முரசின் வெகுமக்கள் – சுனீல் கிருஷ்ணன்

“காடேகும் செய்தியை குடிகள் கேட்டால் என்ன நினைப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. அவர்கள் கொந்தளிப்பார்கள்” என்றார் சௌனகர். பீமன் வெடித்து நகைத்து “ஆம், கொந்தளிப்பார்கள். கண்ணீர்விடுவார்கள். ஏனென்றால் அவர்களால் கூட்டாக செய்யத்தக்க எளிய செயல் அது மட்டுமே. வாளாவிருக்கவில்லை, உகந்ததை செய்துவிட்டோம் என்று நிறைவுகொண்டு தங்கள் அன்றாடச் சிறுமைகளுக்கு மீளவும் முடியும்” என்றான். கும்பலும் கொந்தளிப்பும் தற்காலிகமானது அதற்கப்பால் மக்களும் பழகி விடுவார்கள் என்கிறான் பீமன். மக்களின் இந்த இயல்பை குறித்து நுட்பமான ஒரு பார்வையை அளிக்கிறான். “மந்தா, மக்களை வெறுப்பவன் காலப்போக்கில் அவர்களால் வெறுக்கப்படுவான்” என்றார் யுதிஷ்டிரர். “இல்லை மூத்தவரே, மக்களை புரிந்துகொண்டவன் அவர்களை வெறுப்பான். அவன் மட்டுமே அவர்களை கட்டுப்படுத்தவும் முடியும். கட்டுப்பாடான ஆட்சியை அளிப்பதனால் அவனை அவர்கள் விரும்புவார்கள்” என்றான் பீமன்.- வெண்முரசு, சொல்வளர்காடு.

வரலாற்று நிகழ்வு அல்லது வரலாற்று ஆளுமையை கொண்டு புனையப்படும் கதைகள் பொதுவாக சாமானியனின் பார்வையில் சொல்லப்படும்போது, அது கதைக்கு கூடுதல் நெகிழ்வை அளிக்கிறது. அது அவனுடைய கதையாக, அவனுடைய கோணத்திலும் வரலாற்றை விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறது. கம்யுனிச சுத்திகரிப்பாகட்டும், ஃபாசிசத்தின் கோரமுகமாட்டும், இறுகிய கொள்கை பாறைகள் மூச்சுமுட்ட நம்மை சூழும் தோறும் அதை பிளந்து வருவதும், அம்முயற்சியில் வீழ்வதுமே கதைகளாக நம்மை வந்தடைகின்றன. காவியங்கள் நாயகர்களை எழுப்பி, அவர்களின் அற குழப்பங்களை பேசிய போது, நவீன இலக்கியங்கள் முகமிலிகளின் முகமாக, குரலிலிகளின் குரலாக தன்னை வரித்துக்கொண்டது. தன்னை மீறிய, தனக்கப்பால் உள்ள ஆற்றல்களிடம் சிக்குண்டு அலைகழிகிறான் நவீன இலக்கிய நாயகன். மூர்க்கமாக எதிர்க்கிறான் அல்லது பணிந்து அமைகிறான். அவ்வகையில் அவன் செவ்வியல் துன்பியல் காவியங்களின் நீட்சியாகிறான்.
வெண்முரசு இன்று எழுத படுகிறது, பாரதத்தின் காலத்திலிருந்து வெகு தொலைவில், ராஜராஜனும், அக்பரும், கிருஷ்ண தேவராயனும், ராபர்ட் கிளைவும் ஆண்ட பின், தொழில் புரட்சி, காலனியம், தாது வருட பஞ்சங்கள், இரு உலக போர்கள், அணு விஞ்ஞான வளர்ச்சி, சுதந்திரம், மக்களாட்சி, தொழில்நுட்ப புரட்சி, இவையெல்லாம் நிகழ்ந்த பின், மானுட அறிவு இவைகளில் முங்கி முயங்கி உருண்டு, இழிவுகளையும் உன்னதங்களையும் ஒரு சேர திரட்டி ஒரு பெரும் கோளமாக ஆகிக்கொண்டிருக்கும் இன்றைய தினத்தில் எழுதப்படுகிறது. நூற்றாண்டுகால மானுட அறிதல்கள் காவிய நாயகர்களின் அற குழப்பங்களுடன் முயங்கும் போது அது இன்றைய கதையகாவும் ஆகிறது.

ஜெயமோகன் வெண்முரசின் எழுத்துமுறையை சூட்டும் போது “புராண யதார்த்தவாதம்” என்கிறார். அதன் அத்தனை சாதக பாதகங்களோடும், செவ்வியல் இயல்புகளும் நவீன இலக்கிய கூறு முறையும், கட்டற்ற மொழி பிரயோகமும் கற்பனையும், வரலாற்று நோக்கும் இயைந்து உருவாகும் எழுத்துமுறை என கொள்ளலாம். இந்நாவல் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாவதும் இந்த எழுத்துமுறை பொருட்டே. வரலாற்றை அணுகும் மார்க்சிய சட்டகங்களை புராணங்களை அணுக பயன்படுத்தி இருக்கிறார். குறிப்பாக அரசுகளின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்சிகளின் காரணிகளை ஆராயும் போது மார்க்சிய பொருளியல் கொள்கைகள் மற்றும் நவீன பொருளாதார நிலவியல் பார்வைகள் சரளமாக பயன்படுத்தபடுகின்றன. இந்த அளவில் வரலாற்று நாவல்களின் சாமானியர்களை போல், புராண யதார்த்தவாத நாவலான வெண்முரசிலும் சாமானியர்கள் கவனம் பெறுகிறார்கள். வெண்முரசின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சம் பாரதத்தில் இல்லாத அல்லது வெறும் ஒரு பெயராக நாம் கடந்து செல்லும் பாத்திரங்களை விரித்தெடுப்பது என கொள்ளலாம். இவர்கள் நாவலுக்கு புதிய வண்ணத்தையும் கோணத்தையும் அளிக்கிறார்கள்.
வெண்முரசின் வெகுமக்கள் எனும் பேசு பொருளை மூன்று கோணங்களில் அணுகலாம்.

1. ஆளுகை சார்ந்து – குடிமக்கள் எனும் கோணத்தில் 2. கூட்டு நடத்தை – கும்பல் மனப்பாங்கு 3. வெகுமக்களின் பிரதிநிதிகளாக வரும் சிறிய பாத்திரங்கள்.

இதில் மூன்றாவது அம்சத்தை இந்த கட்டுரையில் நான் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. காரணம் அது மிக விரிவாக விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. நிருதன், ஸ்தானகர் போன்ற மறக்க முடியாத பாத்திரங்கள், சிறு கீற்றாக மின்னி செல்லும் மாருதன், சிவதர் மட்டுமின்றி சொல்வளர்காட்டின் நூற்றுவர் தலைவன், விடுதியில் கதை சொல்லும் சூதன் என பெயரற்றவர்களால் நிரம்பியது. அரசிகளின் அணுக்க செடிகள் வழியாக மட்டுமே கூட வெண்முரசை வாசிக்க முடியும். வெண்முரசை பற்றி இது போன்ற கட்டுரைகளை எழுதுவதில் உள்ள சவாலே, தேவையான மேற்கோள்களை தேடி எடுப்பது தான்.

வெண்முரசு போன்ற விரிந்த பரப்புடைய நாவல் வரிசையில் பல்வேறு அடுக்குகளை தனித்தனியாக ஆராய்வது அதை குறுக்குவதற்காக அல்ல, மேலும் இந்த கட்டுரை நவீன அறிவியல், சமூகவியல் கோட்பாடுகள் எல்லாம் வெண்முரசிலும் உள்ளது என மார்தட்டிகொள்வதற்காக எழுதப்பட்டது அல்ல. மாறாக வெண்முரசை வாசிக்க புதிய கோணங்களையும் புரிதலையும் அளிப்பதை அன்றி வேறு நோக்கங்கள் ஏதுமில்லை.

பேரமைச்சர் யக்ஞசர்மர் புன்னகைசெய்து “அரியணைகள் ஆயுதங்களால் நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன என்பது அரசுகள் தோன்றிய காலம் முதல் நம்பப்பட்டுவரும் பொய். அரசுகள் மக்களின் விராடவடிவங்கள் மட்டுமே. அவை மக்களை ஆள்வதில்லை, மக்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்றன” என்றார். – முதற்கனல்

ஜெயமோகன் காந்தியை பற்றிய ஓர் கட்டுரையில் அந்தோனியோ கிராம்சி பற்றி குறிப்பிடுகிறார். கிராம்சியின் கோட்பாடுகள் காந்தியை அணுக மிக உகந்ததாக இருக்கும் என்கிறார். கிராம்சி ஒரு இத்தாலிய மார்க்சிய அறிஞர். ஃபாசிச இத்தாலிய அரசு அவரை சிறையில் அடைத்தது. சிறையில் அவர் எழுதிய குறிப்புகள் நோய்வாய்பட்டு அவர் மரித்த பின்னர் அவருடைய மனைவியின் சகோதரியால் மிகுந்த சிரமங்களுக்கு இடையே வெளிகொணரபட்டது. மார்க்ஸ் பார்க்க தவறியதை கிராம்சி காண்கிறார் என கூறலாம். வலுவின் வழியன்றி அதிகாரம் உண்மையில் கருத்தியல், பண்பாட்டு, அறிவுதள ஆதிக்கங்கள் வழியாக கட்டமைக்கபடுகிறது என்பதை சுட்டி காட்டினார். மேலாதிக்கம் திணிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில்லை, மவுனமாக பெருவாரியாக ஏற்கபட்டாலே போதும் என்றார். மேலாதிக்கத்தை நியாயபடுத்த, அங்கீகரிக்க தேவையான கருத்தியல் நிலைபெற்றிருத்தல் அவசியம். ஆளும் வர்க்கம் என்றல்ல எவரும் இப்படி திரட்டி தனக்கான அங்கீகாரத்தை உருவாக்கி அதிகாரத்தை கோர முடியும் என்றார். உழைக்கும் வர்க்கம் வன்முறையின்றி அதிகாரத்தை அடைய இதுவே உகந்த வழி என கருதினார். மேலாதிக்கத்தை அடைந்த பின்னர் அதை தக்க வைக்க தொடர்ந்து முயல வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் புதுப்பித்துகொள்ள வேண்டும். அறிவுதள மற்றும் பண்பாட்டு இயக்கங்கள் வழியாகவே இந்த மேலாதிக்கத்தை பிறரை ஒப்புகொள்ள செய்ய முடியும். தன் தரப்பு மட்டுமின்றி எதிர் தரப்பையும் உள்ளடக்கிய பொதுவான திசைக்கு பயணிக்க வேண்டும். சமூக பண்பாட்டு புலத்தில் ‘பொது புரிதல்’ என மக்கள் திரள் மேலாதிக்கத்தை ஏற்க வேண்டும். தலைமையின் செல்திசையை பெருந்திரள் மக்கள் ஏற்றாக வேண்டும். ஒவ்வொரு குழுவிலும் அதை முன்னடத்தி செல்லும் அறிவுஜீவிகள் இருப்பார்கள் அவர்களே குழுவின் திசையை தீர்மானிப்பவர்கள் என்கிறார் கிராம்சி. மேலாதிக்கம் பரவலாக ஏற்கபடாத போது அதன் அதிகாரத்தை நிறுவ நேரடி வன்முறை சில நேரங்களில் அவசியமாய் இருக்கலாம். மனமுவந்து வலுவானவர்களின் உலக பார்வையை ஏற்பதன் வழியாகவும் அவர்களின் மேலாதிக்கத்தை அங்கீகரிக்கலாம். கிராம்சியின் கோட்பாடுகள் பிரித்தானிய பேரரசு இங்கே காலூன்றிய பின்புலத்தில் புரிந்து கொள்ளலாம். அதற்கு எதிராக காந்தி அதே முறையை வளைத்து இந்திய விடுதலையை சாத்தியமாக்கி கொண்டதையும் கவனிக்கலாம்.

வெண்முரசில் கிராம்சியின் கோட்பாடுகள் கணிசமாக பொருந்தி போகிறது. க்ஷத்ரியர்கள் வேதத்தின் பெயராலேயே அதிகாரத்தை பெறுகிறார்கள். வேள்வி காவலனாக அரசன் திகழ்கிறான். நால் வேதங்களின் அங்கீகாரம் தான் அவர்களை மன்னர்களாக ஆக்குகிறது. இந்த அங்கீகாரத்தை உடைத்து புதிய அதிகாரத்தை உருவாக்க முயல்பவர்கள் ஜராசந்தனும் கிருஷ்ணனும். ஜராசந்தன் நால் வேதங்கள் தொகுக்கபடுவதற்கு முன்பான தொல் வேதங்களை நோக்கி தனக்கான அங்கீகாரம் வேண்டி செல்கிறான். நாக வேதத்தை மீட்டு எடுக்கிறான். அதன் வழியாக நாகர்களையும் நிஷாதர்களையும் அரசாளும் தகுதி உடையவர்களாக முன்வைக்கிறான். தன்னை அவன் ஜரையின் மைந்தனாகவே காட்டிகொள்கிறான். ஆளும் வர்கத்தின் மீதான வெறுப்பை தனக்கு சாதகமாக்கி கொள்கிறான். க்ஷத்ரியர்களையும் பிராமணர்களையும் தயக்கமின்றி கொல்வது மூலம் க்ஷத்ரிய மேலாதிக்கத்திற்கு அறைகூவல் விடுக்கிறான்.

கிருஷ்ணனும் தன் போக்கில் க்ஷத்ரியர்களின் மேலாதிக்கத்தை உடைக்க முயல்கிறான். வேதத்தை கேள்விக்குட்படுத்துவதன் வழியாக அவன் அதை நிகழ்த்துகிறான். ஜராசந்தனும் சரி கிருஷ்ணனும் சரி நால் வேதத்தை கேள்விக்குட்படுத்துவதன் வழியாகவே க்ஷத்ரியர்களின் மேலாதிக்கத்தை எதிர்க்கிறார்கள். வெண்முரசின் கிருஷ்ணன் இன்னும் தனது சித்தாந்தத்தை முன்வைக்கவில்லை. எனினும் தொல் வேதத்திலிருந்து நால் வேதம், நால் வேதங்களில் இருந்து வேதாந்த சாரம் என முன்னோக்கிய பரிணாமமாகவே அது இருக்கும். நோக்கங்கள் ஒன்றாயினும் பாதைகள் வேறாகிறது. கிருஷ்ணன் கட்டற்ற தொல் வேதத்திற்கு செல்லாமல் மேலும் நுண்மையான, அதே வேளை பரந்து பலரையும் உள்ளடக்கிய வேதாந்தத்திற்கு செல்கிறான். அண்மையில் கூட ஜெயமோகன் கண்ணனை வழிபடலாமா எனும் கட்டுரையில் இந்த அதிகார மாற்றத்தை முன்வைக்கிறார்.

கொடுங்கோலன் ஏன் மக்களாதரவு பெறுகிறான்? ஃபாசிச ஆதரவாளர்கள் பற்றிய ஆய்வை செய்த வில்லியம் ரைஸ்ச் வளரும் பிராயத்தின் பாலியல் அடக்குமுறைகள் ஃபாசிச ஆதரவாக பரிணமிக்கிறது என ஆய்வுகள் மூலம் சொல்கிறார். எனினும் இந்த கூற்று வெண்முரசில் பொருத்தி பார்க்க முடியாது. ஜராசந்தனும் சரி கண்ணனும் சரி எதிரிகளை முற்றழிக்க அஞ்சாதவர்கள். ஜராசந்தன் கொடுங்கோலனாக கருதப்படுகிறான். ஆனால் மக்களின் நேசமும் ஆதரவும் அவனுக்கிருக்கிறது. கொடுங்கோலன் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்வான் எனும் அச்சம் நிலை பெற வேண்டும். ஜராசந்தனுக்கு சற்றும் குறைவில்லாதவான் கிருஷ்ணன். இசைத்துக்கொண்டே சலனமின்றி போர் புரிந்து கொன்றொழிக்கும் கிருஷ்ணனை எண்ணிக்கொண்டேன். கொந்தளிப்பான காலங்களில் வலிமையான மற்றும் மாற்றத்தை அளிக்ககூடிய, நீடித்து நிற்கும் தலைமையை மக்கள் விழைகிறார்கள். அதுவும் கூட இருவருக்கும் பொருத்தம். கொடுங்கோன்மைக்கு மிக முக்கியமான தேவை நாம் பிறர் எனும் பாகுபாட்டின் வழியாக எதிரிகளை கட்டமைத்தல். எதிரிகளை காட்டி தம்மவர்களை வலுவாக ஒருங்கிணைத்தல். கிருஷ்ணன் ஞானியாகவும் அனைவரின் நேசத்துக்குரியவனாகவும் ஆவது அவன் இந்த பாகுபாட்டை அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதாலேயே என தோன்றுகிறது. யாதவர்களை அவனால் இறுதிவரை ஒருங்கிணைக்க முடியாமல் போனதற்கு ஒரு பொது எதிரி போதிய அளவில் கட்டமைக்கப்படவில்லை. மேலும் அவனுடைய மாற்றத்திற்கான அறைகூவல் முன்னோக்கியதாக இருக்கிறது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ளலாம்.

ஜராசந்தனை தொல் வேதத்தின் பிரதிநிதியாகவும் பீஷ்மரை நால் வேதத்தின் பிரதிநிதியாகவும் கிருஷ்ணனை வேதாந்தத்தின் பிரதிநிதியாகவும் கொண்டோமேயானால் வெண்முரசின் அதிகார மோதல்கள் புதிய கோணங்களில் அணுக முடியும்.

மேலும் முக்கியமான அரச முடிவுகள் உருவாவதில் பொதுமக்களும் பங்கு வகிக்கிறார்கள். திருதிராஷ்டிரனை விட்டுவிட்டு பாண்டுவை தேர்வு செய்வது ஒருவகையில் மக்களின் இச்சையாக முன்வைக்கபடுகிறது. துரியோதனன் தீமையின், கலியின் வடிவமாக மக்களின் மனதில் நிலை பெறுவதும், தர்மன் அற செல்வனாக புகழ் பெறுவதும் கதையின் போக்கை தீர்மானிக்கிறது. துரியன் பிறந்ததில் இருந்தே அவனை பற்றிய கதைகள் அவனை பாதித்ததை பற்றி திருதிருராஷ்டிரர் வருந்துகிறார். சொல்வளர்காடில் கூட தர்மன் மக்களால் மறக்க படுவான் என குந்தி அஞ்சுகிறாள். வனவாசத்திற்கு பிறகு திரும்பும் போது போராட்டம் நீர்த்து விடும் என எண்ணுகிறாள். போர் புரியலாம் என தர்மன் முடிவெடுக்கும் போது அற செல்வன் எனும் அவன் பெயர் களங்கப்படுவதை தவிர்க்க சொல்கிறான். அவனுடைய ஆற்றல் என்பது அவனுடைய இந்த பிம்பம் பொருட்டு எழும் மக்கள் ஆதரவில் உள்ளது தான். அர்ஜுனன் சுபத்திரையை சிவயோகியாக தோற்றம் கொண்டு துவாரகையிலிருந்து கவர்ந்து செல்லும்போது முழு மக்கள் ஆதரவுடனே செல்கிறான். இளைய பாண்டவனே தங்கள் அரசிக்கு உகந்தவர் என மக்கள் விழைந்தது காரணமாக சொல்லப்படும். கர்ணன் அங்க தேசத்தில் புதிய அவையில் சூத்திரர்களை இடம் பெற செய்கிறான். அதுவரை அவை பழகாதவர்கள் குறுகிய காலத்தில் ஒரு மரபை உருவாக்கிகொள்கிறார்கள். கர்ணன் அவர்களின் ஆதரவையும் பெறுகிறான். குடிமக்களின் பிரதிநிதிகளாக உருவாகும் குலசபை உருவாக்கம் வெகுமக்கள் எப்படி ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை காட்டுகிறது. அங்கீகாரமும், அதிகார பூசலும் அவர்களை உருவாக்குகிறது.

வெகுமக்களின் விழைவை பற்றி புரிந்துகொள்ள காண்டீபத்தின் இப்பகுதி உதவும்.

காண்டீபம் நாவலில் வரும் பல்வேறு பகுதிகள் மிக விரிவாக வெகுமக்களின் ஆட்டங்களை பதிவு செய்கிறது. இந்த பத்தியில் கிருஷ்ணன் அரிஷ்டநேமியுடன் மற்போரிட்டு தோற்றதை பற்றி அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறான். “பார்த்தரே, எளிய மக்கள் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். அம்மாற்றத்தால் தங்கள் வாழ்வு தலைகீழாகுமென்றாலும் சரி. முந்தைய கணம் வரை சார்ந்திருந்த ஒன்று சரிவதைக்கூட அதன் பொருட்டு விழைவார்கள். ஏதேனும் ஒன்று நிகழ்ந்து தாங்கள் கொண்டாடிய ஒன்று வீழ்ச்சியடையுமென்றால் அதில் அவர்களின் அகம் களிக்கும். எழுந்தவை அனைத்தையும் நிலம் இழுப்பதுபோல எளியோர் வென்றவரையும் நின்றவரையும் பற்றிச்சரிக்க ஒவ்வொரு கணமும் தவிக்கிறார்கள். இப்புவியை ஆளும் வல்லமைகளில் ஒன்று எளியோரின் வஞ்சம். அதை நன்கறிந்திருந்தபோதும்கூட அன்று நான் என் நகர்மக்களின் விழிகளைக் கண்டு அஞ்சினேன். ஒவ்வொருவரும் என் விழிகளைத் தவிர்த்து மிகையாக வணங்கி கடந்துசென்றனர். என் முதுகில் நோக்கு நட்டு தங்கள் உள்ளவிழைவை உணர்ந்து பின் பிறர் விழிகளை நோக்கி அவ்விழைவை அவர்கள் அறிகிறார்களா என்று கூர்ந்தனர். அங்கும் அதையே காணும்போது தங்கள் பேருருவை தாங்களே கண்டு திடுக்கிட்டனர்.

ஆனால் நாள் நெருங்க நெருங்க அவர்களின் தன்னடக்கமும் கரவும் மறைந்தன. தாங்களனைவரிலும் நுரைப்பது ஒரே விழைவு என அவர்கள் உணர்ந்தபோது ஒற்றைப் பெரும்பரப்பென ஆயினர். அந்த விராடவடிவம் மானுடர் எவருக்கும் அஞ்சாதது. கரப்பதற்கோ நாணுதற்கோ ஏதுமில்லாதது. பேருருக்கொண்ட அம்முகத்திலிருந்த கசப்பும் இளிப்பும் என்னை பதறச்செய்தன. சத்யபாமையை கூர்ந்து நோக்கிக் கொண்டிருந்தேன். முதலில் அவள் நானே வெல்வேன் என எண்ணியிருந்தாள். பின் நகர்மக்களிடமிருந்து நான் வெல்லமுடியாதென்னும் உணர்வை அவள் அடைந்தாள். அவள் அடைந்த அனைத்தையும் இழக்கப்போகிறாள் என்னும் எண்ணம் அவளை துவளச்செய்ததை கண்டேன். அவ்வெண்ணம் வலுப்பெறுந்தோறும் என் மீதான கசப்பாக மாறியது. கசப்பு மூப்படைகையில் ஏளனமாகிறது. ஏளனம் பழுத்து புறக்கணிப்பாகிறது. என்னை அவள் விழிகள் நோக்குவதேயில்லை என்னும் நிலை வந்தது.

அதுவரை ஓசையற்றிருந்த துவாரகையின் மக்கள் பெருங்குரலில் வெடித்தெழுந்து வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். யாருக்கான வாழ்த்து அது என என்னால் கணிக்கமுடியவில்லை. ஆனால் அது அவர்கள் விழைந்த முடிவு. அவர்கள் எதையும் இழக்காமல் விரும்பியதை அடைந்ததன் மகிழ்வா அது? இல்லை, அவர்களின் சிறுமைகளை கோடைகாலத்துமுதல்மழை புழுதியை அடித்துக்கொண்டு செல்வதுபோல அவரது பெருமை கழுவியகற்றியதன் நிறைவா?

“ஆம், அறிவேன்” என்றான் அர்ஜுனன். “அவர்களுக்குத் தேவை தலைவனல்ல. தந்தை. தந்தையை வழிபடுவார்கள், தெய்வ நிலைக்கு கொண்டு சென்று வைப்பார்கள். அதற்குரிய அனைத்துக் கதைகளையும் சமைப்பார்கள். ஆனால் தந்தை என்று ஆன பிறகு அவரை மறுக்கத் தொடங்குவார்கள். அவரை மீறுகையில் உள்ளக்கிளர்ச்சிக்கு ஆளாவார்கள். அவர் குறைகளை எந்நேரமும் எண்ணிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவரை இழிவுசெய்ய வாய்ப்பு கிடைத்தால் மகிழ்வார்கள். இவர் அவர்களுக்கு இன்று ஒரு வாழும் மூதாதை மட்டுமே.”

இன்று நிகழ்ந்துள்ள இவ்விணைவு அரியது. சூரசேனரும் வசுதேவரும் பலராமரும் இயல்பாக ஒருங்கிணைந்து ஒரு தரப்பாக நிற்க மறுதரப்பாக இளைய யாதவர் நிற்கும் ஒரு சூழல் அமைந்துள்ளது. இளைய யாதவர் வெல்வது அரிது என்னும் நிலையும் உள்ளது. சூரசேனரின் தரப்பைச் சார்ந்து நின்று பேசும்போது இளைய யாதவரை எதிர்க்க முடியும். அவர் தோற்கையில் மகிழ்ந்து கூத்தாட முடியும். ஆனால் யாதவர் குடிநன்மைக்காகவும் யாதவர்களின் மூதாதை சூரசேனரின் சொல்லுக்காகவும் நிலை கொள்வதாக தங்களை விளக்கிக் கொள்ளவும் முடியும். குற்ற உணர்வின்றி ஒரு அத்துமீறல். யாதவர்கள் இன்று கொண்டாடுவது அதைத்தான்” என்றான் அர்ஜுனன்.

‘யதா ராஜா ததா பிரஜா’ , அதாவது ‘அரசன் எவ்வழியோ மக்கள் அவ்வழி’ என்றொரு பழமையான சொல்வழக்கு உண்டு. நவீன யுகத்தின் மிக முக்கியமான மாற்றம் என்பது இச்சமன்பாடை திருப்பி போட்டது என கூறலாம். “மக்கள் எவ்வழியோ அரசன் அவ்வழி” என்பதே மக்களாட்சியின் ஆதாரம். இதுவே பாரதத்திற்கும் வெண்முரசிற்குமான வேறுபாடும் கூட.

வெண்முரசின் அனைத்து நாவல்களில்ளும் வெகுமக்கள் கூடுகிறார்கள், களிக்கிறார்கள், கொந்தளிக்கிறார்கள், வெறி நடனமிடுகிறார்கள், சோகத்தில் ஆழ்கிறார்கள், ஆவேசமாக மோதி மரிக்கிறார்கள், அஞ்சுகிறார்கள், அழிக்கிறார்கள், அறத்தின் பொருட்டு அரற்றுகிறார்கள், ஆர்பரிக்கிறார்கள். வெண்முரசு முழுக்க பல்வேறு விழவுகளும், உண்டாட்டுகளும், கொண்டாட்டங்களும் நிகழ்ந்தபடி இருக்கிறது. வெகுமக்களின் பகுதியாக இருந்து அதை அனுபவமாக கடத்துவது, வெகுமக்கள் நடத்தையை அவர்களுக்கு வெளியிலிருந்து விமர்சன நோக்கில் அணுகுவது, வெகுமக்கள் கொந்தளிப்பை கட்டுக்குள் கொணரும் யுத்திகள் என வெண்முரசு வெகுமக்களின் உளவியலை சார்ந்து மூன்று விஷயங்களை நுட்பமாக பதிவு செய்கிறது.

கும்பலில் இருந்து பொதுமக்களை பிரிக்கலாம். கும்பல் உணர்வுகளால் இயக்கபடுகிறது. பொதுமக்கள் கூடுகை ‘பிரச்சனைகளால்’ ஈர்க்கப்பட்டு உருவாகிறது என்கிறார்கள் ப்ளுமரும் பங்கும். மக்கள் தொடர்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தும் போது வரும் கும்பலை ‘மாஸ்’ என வகைபடுத்தலாம் என்கிறார் ப்ளுமர். பிற்காலத்தில் கும்பல் நடத்தை என்பது போய் ‘கூட்டு நடத்தை’ எனும் கோட்பாடு உருவாகிறது. வதந்தி, பொதுமக்கள், சமூக இயக்கங்கள், கலவரம், போலி நம்பிக்கைகள், வெறித்தனமான ஈர்ப்புகள் என ‘கூட்டு நடத்தை’ என்பது கும்பலை காட்டிலும் விரிவான தளங்களை உள்ளடக்கியது.

லே பான் குஸ்டாவ் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் கவனிக்கத்தக்க உளவியலாளர். கும்பல் மனப்பான்மை குறித்து அவர் எழுதியுள்ள நூல் (the crowd – a study of popular mind) அவ்வகையில் முதன்மை நூலாக கருதபடுகிறது.

மனிதர்கள் கும்பலாக ஆகும்போது சிந்திக்கும் திறனை இழக்கிறார்கள். தனி மனம் மரித்து ஒரு குழுமனம் எழுகிறது. உணர்சிகளால் கட்டுண்டு ஒருவித மயக்க நிலையில் செயல்படுகிறார்கள் என்கிறார். குறுகிய காலத்திற்கு தெளிவான ஒற்றை இலக்கை கொண்ட ‘குழு மனம்’ உருவாகிறது. இக்குழு மனம் உணர்வு தளத்தில் தனித்து இயங்குகிறது. சிந்திக்கும், பகுத்தறியும் திறன் அற்றது. தனித்து அடையாளம் காண முடியாது என்பதாலேயே கும்பல் கட்டற்றதாக ஆகிறது. எந்த எல்லைக்கும் செல்கிறது என்கிறார்.

லே பான் கும்பல் மனப்பாங்கு ‘தொற்றிக் கொள்வது’ என கருதினார். கும்பல் அளிக்கும் அடையாளமின்மை பகுத்தறிவை போக்குகிறது. ஆகவே கும்பல் எதற்கும் துணிந்ததாக ஆகிறது. உகந்த உணர்வுநிலைக்கு எதிரான எல்லாவற்றையும் நிராகரிக்கிறது என்றார். கும்பல் மனிதர்களை குறிப்பிட்ட விதமாக இயக்குகிறது எனும் இவருடைய கோட்பாடுக்கு மாற்றாக ஆல்போர்ட் முன்வைக்கும் கோட்பாட்டின் படி ஒரே விதமான நடத்தையை வெளிபடுத்த விரும்பும் மக்கள் ஒன்று சேர்ந்து கூட்டமாக ஆகின்றனர் என்றார். ஒரு நிகழ்வில் பங்குபெறும் அனைவரின் உள்ளும் மறைந்திருக்கும் நோக்கங்களை வெளிகொனர்கிறது என்றார். கும்பல் எந்த தனி மனிதரையும் பொறுப்பாக்காது என்பதால் தனி மனிதராக செய்ய துணியாதவற்றை கும்பலில் செய்ய துணிகிறான்.

கும்பலில் இருப்பவன் எவ்வித விமர்சனமும் இன்றி சக உறுப்பினர்களின் தூண்டுதல்களை வாங்கிகொள்கிறான். ஒருவகையில் கும்பல் மனிதன் பய்ரிசியின் விளைவு. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் மற்றும் மதிப்பு மிக்கவர்களின் அவாக்களை அவன் இயல்பின் படியே ஏற்று கொள்கிறான். சிறு வயது முதலே அவனுடைய முடிவுகளுக்கு பிறரை சார்ந்திருக்கும் வழக்கம் உள்ளவனாக அவன் இருக்க கூடும். ஆகவே அவன் அதே உணர்வு நிலை கொண்ட கும்பலின் ஒரு பகுதியாக எளிதில் கலந்துவிட முடிகிறது.

டர்னர் மற்றும் கிளிணன் கூற்றுப்படி, கும்பல் வெவ்வேறு நோக்கங்களும் ஆர்வங்களும் கொண்ட மனிதர்களால் ஆனதாக இருக்கிறது. குறிப்பாக நிலையற்ற கும்பல், அதுவும் வெளிபடுத்தும் இயல்புகள் கொண்ட, எதிர்ப்பு மன அமைப்பு கொண்ட கும்பலில் பொதுவான விதிமுறைகள் என எதையும் கண்டறிவது கடினம். உடனக்குடன் இயல்புகள் மாறுவதும் ஆகும். ஒருவர் சாளர கண்ணாடியை உடைக்கும் நேரத்தில் மற்றும் சிலர் கடைகளை சூறையாட கூடும். குழப்பமான சூழலில் புதிய விதிமுறைகள் அவ்வப்போது எழும், வழமைக்கு மீறிய சமூக நடத்தைகளாக அத இருந்தாலும் கூட அதையே மக்கள் பின்பற்றுவார்கள்.

காண்டீபம் நாவலின் இப்பகுதிகளை பார்க்கலாம்.

– யானை நின்றுவிட்டமை முன்னரே கூட்டத்தை செயலறச்செய்திருந்தது. அத்தனை விழிகளும் யானையையும் அதைச் சூழ்ந்து நின்றிருந்த ஏவலர்களையும் பாகர்களையும்தான் நோக்கிக் கொண்டிருந்தன. மதம் வழிகிறதா என்று அவன் தொட்டுப் பார்க்கிறான் என்று உணர்ந்ததும் கூட்டத்தினர் “மதம்! மதம்!” என்று கூவினர். உலர்நாணலில் தீப்பற்றி பரவிச் செல்வது போல சில கணங்களுக்குள் அச்செய்தி கூட்டம் முழுக்க சென்றது. பல்லாயிரம் தொண்டைகள் “மதம்! வெள்ளை யானைக்கு மதம்!” என்று கூவத் தொடங்கின. சுற்றிலும் கோட்டைச்சுவர் போல செறிந்திருந்த மக்கள்திரள் இடிந்து பின்னால் சரிவதுபோல் அகன்று விலகத்தொடங்கியது. அலை அலையென ஒருவரை ஒருவர் முட்டிச் செறிந்து பின்னால் இருந்த மாளிகைச் சுவர்களை அடைந்து பரவி விலகினர்.

– வீரர்கள் வேல் முனைகளை ஒன்றுடன் ஒன்று பற்றி வேலி ஒன்றை அமைத்து கூட்டத்தை தொடராமல் தடுத்தனர். அது மக்களை மேலும் அகவிரைவு கொள்ளச் செய்தது. குரல்கள் மேலும் வலுத்தன. ஒவ்வொரு முகமும் உணர்ச்சிகளால் நெளிந்துகொண்டிருந்தது. “மதம்கொண்டுவிட்டது” என்றது ஒருகுரல். “அவரால் இறங்கமுடியவில்லை” என்றது பிறிதொன்று. “அவர் அதை செலுத்துகிறார்… கடற்கரைக்குச் செல்கிறார்” என்றது அப்பால் ஒன்று. “அவர் சிவாலயங்களுக்கு செல்கிறார். அவர் அருகநெறியினர் அல்ல. ரைவதமலையில் அவர் சிவயோகம் செய்தார்.”

– அக்கணமே அந்த ஒற்றைக்கருத்து ஒரு பொதுக்கருத்தாக மாறியது. “அவருடன் செல்பவன் சிவயோகி.” “அவர் இடதுமரபைச் சேர்ந்தவர்.” “பிணம் மீது அமர்ந்து ஊழ்கம் செய்பவர்.” “அங்கே மானுடப்பலி கொடுக்கப்போகிறார்கள். அவர் அத்திசைக்கே யானையை செலுத்துகிறார்.” “பலியான மானுடர்களின் குருதியை அவர் தலைவழியாக ஊற்றி நீராட்டுவர்.” “அவர் மானுட ஊன் ஒரு துண்டு உண்பார். அது அவரைச் சூழ்ந்துள்ள பாதாளதெய்வங்களுக்கு உகந்தது.” “நிகரற்ற வல்லமை கொண்டபின் இளைய யாதவரைக் கொன்று துவாரகையை வெல்வார்.” “அவரை வெல்ல எவராலும் இயலாது. அவர் மண்ணிற்கு வந்த இருளரக்கர்.”

– அந்த ஒரு வீதியிலேயே நகரமக்கள் அனைவரும் கூடிவிட்டிருப்பதை அர்ஜுனன் உணர்ந்தான். மாளிகைகள் மக்களையே மேலே மேலே என ஏற்றிக்கட்டப்பட்டவை போலிருந்தன. மாளிகைகளின் மேல் நின்று கூவி ஆர்த்தவர்களில் இளம்பெண்கள் பலர் இருந்தனர். அவர்கள் கொண்டாடுபவர் ஒரு பெண்ணை உதறி நகர்விட்டுச் செல்பவர். அப்பெண்ணுடன் அவர்கள் தங்களை இணைத்துக் கொள்ளவில்லையா? அவர்களுக்கு துயரோ சினமோ இல்லையா?

– அவர்கள்தான் நேற்றுவரை அந்த மணநிகழ்வை களியாட்டமாக கொண்டாடியவர்கள். அப்போது மதுராவின் இளவரசி ராஜமதியாக இருந்தார்கள். அப்போதே அதை நோக்கி பொறாமைகொண்டிருந்த பிறிதொருத்தி அவர்கள் அனைவருக்குள்ளும் இருந்தாள் போலும். இப்போது இவர்கள் மகிழ்வது ராஜமதியின் இழப்பையா? அவர்களின் ஆழம் கொண்ட வஞ்சத்தையா?

– இல்லை என அர்ஜுனன் தலையசைத்தான். இவர்கள் கொண்டாடுவது அவரது முழுமையை. ஒரு பெண்ணுக்கு உரியவராகும்போது அவர் சுருங்குகிறார். மாமலை முடிகள் எவராலும் அணுகமுடியாது முகிலாடி நின்றாகவேண்டும். ஆம், அதைத்தான். அப்படித்தான். அக்கணமே அவன் அந்தப்பெருந்திரளில் ஒரு முதியபெண்ணின் முகத்தை கண்டான். அவள் நெஞ்சில் கை அழுத்தி விம்மியழுது கொண்டிருந்தாள். அவள் தசைகள் எரிந்து உருகிக்கொண்டிருந்தன. அவள் அன்னையாக இருக்கவேண்டும். அவர் அப்போது அவள் மைந்தனாகிவிட்டிருக்கவேண்டும்

மிக குறுகிய இடைவேளையில் வெகுமக்களின் மனம் மாறியபடி இருக்கும் சித்திரத்தை இப்பகுதி நமக்கு கிடத்துகிறது. வதந்தி, வெறுப்பு, உவகை என மாறி மாறி பயணிக்கிறது. வெகுமக்கள் உளவியலை சொல்ல இப்பகுதி ஒரு நல்ல உதாரணம்.

ஆழ் மன இச்சைகளால் கும்பலின் மனிதன் இயக்க படுகிறான் என்கிறார். ஃப்ராய்ட் அவர் கோணத்தில் பாலியல் அழுத்தத்தை காரணியாக சேர்க்கிறார். ஃப்ராய்டிய கோட்பாடு ‘அடக்கப்பட்ட உணர்வு’ நிலைகள், கட்டுபாடுகள் கும்பலின் போது வெளிப்படுவதாக கூறுகிறது. கும்பலின் ஒரு சில நடத்தைகளை விளக்கிக்கொள்ள இவ்வகையான கோட்பாடுகள் உதவலாம் ஆனால் எல்லாவித கூடுகைகளையும் நோய்மை கூராக அணுகுவது பிழையானது என்கிறார்கள் விமர்சகர்கள். சமூக – பண்பாட்டு வேறுபாடுகளை பொறுத்து வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு காலங்களில் கூடும் கும்பல்கள் வேறு வேறு எதிர்வினைகளை ஆற்றுகின்றன.

வெண்முரசின் களியாட்டுக்களின் ஒரு பொது அம்சம் அவை கட்டற்றவை மற்றும் தற்காலிகமானவையாக இருக்கிறது. விழவுகளை அரசே ஒருங்கமைக்கிறது. நெறிப்படி வாழும் மக்கள் நெறிகள் பொருளற்று போகும் அன்றைய தினத்துக்காக காத்திருக்கிறார்கள். ‘அடக்கிய உணர்வுகளை’ கட்டவிழ்த்து சமநிலை பேணும் வழிமுறையாக விழவுகளை காண இடமுண்டு. சட்டென எனக்கு ‘கிளாடியேட்டர்’ திரைப்படம் நினைவுக்கு வந்தது. அரசுக்கு எதிரான அதிருப்தியை திசைதிருப்ப அல்லது நீர்க்க செய்ய, அரசின் அதிகாரத்தை தக்கவைத்துக்கொள்ள இத்தகைய களியாட்டுக்கள் இன்றுவரை பயன்படுத்தபடுகின்றன.

வெய்யோனில் கர்ணன் இந்திரபிரஸ்தத்தில் நுழையும் போது வரும் பகுதி இது. “விழவுகளில் மானுடர் தெய்வங்களாகின்றனர், தெய்வங்கள் மானுடராகின்றனர். இருளும் மிடிமையும் அச்சமும் சிறுமதியும் பின்கடக்க மானுடர் சிறகெழுந்து களியாடுகிறார்கள். உள்நிறைந்த விண்ணிசையை அணைத்து தெய்வங்கள் தங்கள் கால்களை மண்ணில் வைக்கிறார்கள். இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் தெருக்களில் தோள்களால் முட்டிமுட்டி அலைக்கழிக்கப்படும் உடலுடன் அலையொழுக்கில் சிறுநெற்று என சென்றுகொண்டிருந்தபோது கர்ணன் அச்சொற்களை நினைவுகூர்ந்தான்.

அவன் அத்தனை முகங்களையும் விழிதொட்டு உலவி உளம்சலித்தான். அனைத்திலும் இருந்தது களிக்கொந்தளிப்பு. மானுடர் மறக்கவிரும்புவது எதை? ஒவ்வொரு கணமும் உள்ளத்தில் பொத்தி அணைத்திருக்கும் அனைத்தையும்தானா? நிணம்வழுக்க குருதிமழைக்க தலைகள் காலில் இடறும் போர்க்களத்தில் அவன் அக்களியாட்டை கண்டிருக்கிறான். இறந்த முகங்களிலும் சிலைத்திருக்கும் அக்களிவெறி. மானுடர் வெறுப்பது பொழுதென்று சுருண்டு எழுந்து நாள்என்று நெளிந்து காலமென்று படமெடுக்கும் நச்சை. காலத்தை வெல்வதே அமுது. அமுதுண்டவர் இவர். தேவர்கள் இவர்கள்”

காண்டீபத்தின் மற்றொரு பகுதியில்
ஒளிப்பரப்புக்குள் வந்த முதல் யாதவக்கூட்டத்தில் இருந்த களிவெறியை கண்டபோது தன் முகம் அறியாது மலர்ந்ததை எண்ணி அவனே துணுக்குற்றான். சற்று முன் ஐவர் ஆலயத்தின் முன் கைக்கூப்பி நின்ற மக்கள் எவர் முகத்திலும் இல்லாதது அக்களிவெறி. தன்னை மறந்த பேருவகை அவர்களுக்கு இயல்வதல்ல. உள்ளுறைந்த அவ்வன்முறை தெய்வத்தை ஒவ்வொரு கணமும் கடிவாளம் பற்றி தன்னுணர்வால் இழுத்து நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அதை அவர்கள் விடமுடியாது. கடும் நோன்பு என முழு வாழ்க்கையும் ஆக்கிக் கொண்டவர்கள் எவரும் இடைக்கச்சையை அவிழ்த்து தலைமேல் வீசி கூத்தாடி வரும் இந்த யாதவனின் பேருவகையை அடைய முடியாது. இக்களிவெறியின் மறுபக்கமென இருக்கிறது குருதியும் கண்ணீரும் உண்டு விடாய் தணிக்கும் அத்தெய்வம்.

பந்த ஒளிப்பெருக்கின் உள்ளே யாதவர்களின் வெறித்த கண்களும் கூச்சலில் திறந்த வாய்களும் அலையடித்த கைகளும் வந்து பெருகி எங்கும் நிறைந்தபடியே இருந்தன. கைகளை தட்டியபடியும் ஆடைகளை தலைமேல் சுழற்றி வீசி குதித்தபடியும் தொண்டைநரம்புகள் அடிமரத்து வேர்களென புடைக்க, அடிநா புற்றுக்குள் அரவென தவிக்க கூச்சலிட்டபடி அவர்கள் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

கும்பலின் மூலம் அடையப்படும் களிப்பு விடுதலையாக, பேருவகையாக மேற் சொன்ன இரண்டு தருணங்களில் மட்டுமின்றி வெவ்வேறு விழவுகளின் களியாட்டங்களின் போது முன்வைக்கபடுகிறது. டிரோட்டர் மனிதர்களுக்கு இயல்பிலேயே மந்தை மனநிலை உள்ளதாக முன்வைக்கிறார். அதன் ஒரு வெளிப்பாடே அவன் கும்பலாக ஆகிறான். ஒரு கும்பலாக ஆகும் போது அதன் ஒருமையை பாதிக்கும் எதையும் செய்ய அவன் விரும்புவதில்லை என்கிறார். மந்தையில் மனிதன் பாதுகாப்பாக உணர்கிறானா? அதன் பொருட்டே இக்கட்டுகளில் அவன் அதற்குள் புதைகிறானோ?

காண்டீபத்தில் வரும் இப்பகுதி மனிதன் மந்தையாகவும், வெறும் உயிரிச்சையால் இயங்குபவனாகவும் ஆவதை உக்கிரமாக சித்தரிக்கிறது. “தலைவன் சிரித்தபடி “முதலில் நெறி மீறுபவன் அங்கேயே வெட்டி வீழ்த்தபடுவான். அவனது தலையை ஒரு வேலில் குத்தி ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி வைப்போம். அதன் பிறகு எச்சரிக்கை தேவையிருக்காது” என்றான்.

அர்ஜுனன் திகைப்புடன் “விடாய் கொண்ட ஒருவனை வெட்டுவதா?” என்றான். “நிறைவுறாது செத்தான் என்றால் அவனுக்கு ஒரு குவளை நீரை படையல் வைத்தால் போதும்” என்று தலைவன் புன்னகை செய்தான். “அந்தத் தலையை வேலில் குத்தி நீர் அருகே நிலைநிறுத்துவேன். எஞ்சியவர்களுக்கு அதைவிடச் சிறந்த அறிவிப்பு தேவையில்லை.” அவனருகே நின்ற இருகாவலர்கள் புன்னகைத்தனர். அர்ஜுனன் தன் உடல் ஏன் படபடக்கிறது என்று வியந்தான். “நீங்கள் இதில் தலையிடவேண்டியதில்லை யோகியே. இது போர்க்களத்தின் வழிமுறை. யாதவர்கள் இன்னும் பெரும்போர்கள் எதையும் காணவில்லை. அவர்களுக்கு இவ்வாறுதான் இவற்றை கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.”

அர்ஜுனன் புரவியை இழுத்து ஓரமாக நிறுத்திக்கொண்டு அந்நிரையின் ஒவ்வொரு முகமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சோலையைப் பார்த்ததும் ஒவ்வொருவரும் மாறுவதை கண்டான். அதுவரை நீரைப் பற்றிய எண்ணமே இல்லாதவர்கள் போல் இருந்தனர். நீரெனும் விழைவுக்கு மேல் எதை எதையோ சொல்லென அள்ளிப்போட்டு மூடியிருந்தனர். அவை காற்றில் புழுதியென விலகிப்பறக்க அனலை நெருங்குபவர்கள் போல அத்தனை முகங்களிலும் ஒரே எரிதல் தெரியத் தொடங்கியது.

ஒவ்வொருவரும் அப்பெருந்திரளிலிருந்து பிரிந்து தனது விடாயைப் பற்றி மட்டுமே எண்ணியவர்கள் ஆனார்கள். மழைநீர் பெருகிய ஏரியின் பரப்பு எடைகொண்டு நாற்புறமும் பெருவிசையுடன் கரையை அழுத்திக் கொண்டிருக்கையில் மறுபக்கம் நின்று நோக்குவது போல ஒரு உணர்வு அவனுக்கு எழுந்தது.”

கும்பல் தன்னியல்பாக கலைந்து விட கூடியது. குறிப்பிட்ட உணர்வுநிலை மறைந்த பின் அது வடிந்துவிடும். கும்பலின் இந்த இயல்பை வெண்முரசின் பல்வேறு பகுதிகள் சூட்டுகின்றன. பல நேரங்களில் கும்பலை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுகிறார்கள், அல்லது மெல்லிய திசை திருப்பல் அல்லது ஐயத்தை விதைக்கிறார்கள். விதுரர், கனிகர், சகுனி போன்ற அரசியல் சூழ்கை அறிந்தவர்கள் இத்தகைய வழிமுறையை கையாள்கிறார்கள். காண்டீபத்தில் வரும் மேலே கொடுக்கப்பட்ட நிகழ்வு அச்சத்தின் வெளிப்பாடு. உயிரச்சம் அவர்களை இயக்குகிறது. அதை ஒடுக்க அதே உயிர் அச்சத்தை ஆயுதமாக பயன்படுத்துகிறான் காவலர் தலைவன்.

லேபான் கும்பலை முழுவதும் எதிர்மறை நிலையில் மட்டுமே காண்கிறார் என்பது அவரது கோட்பாட்டின் மீது வைக்கப்படும் விமர்சனம். ஆத்திரம், அச்சம், களிப்பு என மூன்று உணர்வுகளுமே பெரும்பாலும் கும்பல் நிலைக்கு பின் இயங்குகிறது. டர்னர் மற்றும் கிளிணன் தங்களது ஆய்வுகளில் தனித்து இயங்கும் குழு மணத்தை நிராகரிக்கிறார்கள். கும்பலின் தனி மனிதர்களின் மனம் நன்றாக இயங்குவதாகவே கூறுகிறார்கள். வெண்முரசில் வெகுமக்கள் நேர்மறை எதிர்மறை என இரு விதங்களிலும் சித்தரிக்கபடுகிறார்கள். அவர்கள் அறத்தின் காப்பாளர்களாக சூட்டபடுகிறார்கள். பாண்டுவின் மரணம், வாரனவதம் என பல்வேறு இடங்களை கூறலாம். அவ்வகையில் கர்ணனை கண்டு எழுச்சிகொள்ளும் சித்திரம் மனதை விட்டு நீங்காமல் நிறைக்கிறது. “கர்ணனின் புரவி விரைந்ததைக் கண்டு துரியோதனனின் கரிய புரவியும் விரைவு கொண்டது. அவர்கள் மேய்ச்சல் நிலப்பரப்பை கடந்தோட இருநாய்கள் வால்களைச் சுழற்றியபடி மகிழ்ச்சியுடன் பின்னால் துரத்தி வந்தன. வேளிர்கள் தங்கள் இல்லங்களிலிருந்து படைக்கலங்களையும் உழுபடைக்கருவிகளையும் ஏந்தியபடி தெருக்களில் வந்து குழுமினர். பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியவரும் வழிகளை அடைத்தனர். முன்னால் நின்ற முதுமகன் உரத்தகுரலில் “எங்கள் ஊருக்குள் படைகள் நுழையலாகாது. எங்கள் உடல்கள் மேல்தான் புரவிகள் செல்ல வேண்டும்” என்று கூவியபடி முன்னால் ஓடினான். முழு விரைவில் வந்த கலிங்கப் புரவிகள் அந்தத் தடையை எதிர்பாராததால் தயங்கி பிரிந்து விலக அவர்களுக்குப் பின்னால் வந்த புரவிகளால் முட்டுண்டு குழம்பி சிதறிப் பரவினர். “விலகுங்கள்… விலகுங்கள்” என்றான் தலைவன். “கதிர்மைந்தருக்காக இங்கே குருதி சிந்துவோம். எங்கள் குலங்களுக்கு அன்னமிட்ட வெய்யோன் அறிக நாம் அவனுக்கு அளிக்கும் கொடையை” என்றாள் ஒருத்தி. மிகுந்த மன எழுச்சியை அளித்த பகுதி இது. வாரணவத பகுதி, குந்தி பாண்டுவை இழந்து நகர் புகுதல் என பல்வேறு பகுதிகள் எழுச்சியூட்டுபவை.

எஸ்பினாஸ் ஒரு உயிரியல் நிபுணர் அவர் உயிரணுக்களின் செயல்பாட்டில் உள்ள ஒருமையை கொண்டு “கூட்டு நனவிலி” கோட்பாடை முன்வைத்தார். குழு மனத்தை “சமூக நனவிலி” என்கிறார். வெளியிலிருந்து அதன் பண்பாட்டு கூறுகள் தாக்கப்படும் போது அதற்காக எழுகிறது என்கிறார். துர்கிம் ‘சமூக நனவிலி ‘ கோட்பாடை மேலும் முன்னெடுக்கிறார். ஒரு வேதியல் கூட்டு அணு பல்வேறு இயல்புகள் தனித்தனி அணுக்களால் ஆனதாக இருந்தாலும் அதன் மொத்த இயல்பு வேறாக இருக்கிறது. ‘சமூக நனவிலி’ தனி மனிதர்களால் உருவானதாக இருந்தாலும் அதன் இயல்பு வேறாக இருக்கிறது. சமூக நனவிலி தனி மனிதனின் நனவிலியை காட்டிலும் மேலானது என்கிறார் துர்கிம். வெய்யோனில் வரும் நாகர்களின் பகுதி, வண்ணக்கடல் பகுதியில் வரும் அசுரர்கள் பகுதி, இடும்ப வதம் ஆகியவை ‘சமூக நனவிலிக்கு’ உதாரணமாக கொள்ள முடியுமா என நோக்கலாம்.

பொறுப்பேற்க வேண்டியதில்லை, பின்பற்றுதல், குறைந்த அறிவு திறன், தூண்டுதல், அடையாளமின்மை, ஆழ் மன இச்சைகள், ஆளுமைகளின் தாக்கம், கீழ்படிதல் என பல்வேறு காரணிகளின் கலவையாகவே கும்பல் மனப்பான்மையை உருவாகிறது.

பண்பாட்டு தாக்கம் போதிய அளவிருந்தால் மனிதன் கும்பலின் பகுதியாக அத்தனை எளிதில் கலக்க மாட்டான். அதே போல் அவனது பண்பாட்டு புலமும் கும்பலின் பண்பாட்டு புலமும் நேரெதிராக இருந்தாள் அப்போதும் அவன் அதன் ஒரு பகுதியாக ஆக மாட்டான். வெண்முகில் நகரத்தில் பூரி சிரவஸ் திரளுக்கு வெளியே நின்று நோக்குகிறான். “திரௌபதியின் வருகை மட்டுமல்ல அவர்களுக்கு. அதன்பொருட்டு ஒட்டுமொத்த நகரமுமே தன்னை ஒரு கலையரங்காக ஆக்கிக்கொண்டிருந்தது. முகபடாமணிந்த யானைகளும் இறகணிசூடிய புரவிகளும் கவச உடையணிந்த காவலர்களும் வண்ணத்தலைப்பாகைகள் அணிந்த ஏவலர்களும் சூதர்களும் அயல்நாட்டினரும் அவர்களை மகிழ்விக்க நடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.”

அந்த எண்ணம் வந்ததுமே அனைத்தும் அப்படி தோன்றத்தொடங்கிவிட்டது. உண்மையிலேயே நடித்துக்கொண்டிருந்தனர் அவர்கள். அவர்கள் மேல் நூற்றுக்கணக்கான விழிகள் படும்போது அவ்விழிகளுக்கு எதிர்வினையாற்றாமலிருக்கமுடியவில்லை. கீழே கிடந்த ஒரு தலைப்பாகைச்சுருளை ஒரு வீரன் வேல்நுனியால் சுண்டி எடுத்து சுழற்றி அப்பால் இட்டான். குதிரையில் சென்ற ஒருவன் தேவையில்லாமலே அதை வால்சுழற்றி தாவச்செய்தான். தானும் கேளிக்கையாளனாகி நடித்துக்கொண்டிருக்கிறோமோ என அவன் நினைத்துக்கொண்டான். அந்நினைப்பே அவன் அசைவுகளை செயற்கையாக ஆக்கியது.
வெண்முரசின் வெகுமக்கள் பல்வேறு வகைகளில் ஒரு பாத்திரமாக உருவாகி நாவலில் பங்கேற்கிறார்கள். நாவலை அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு நகர்த்துகிறார்கள்.

திரௌபதி துகிலுரிப்பின் போது அவை நிறைந்த பெண்கள் அவளை சூழ்வது, வண்ணகடலில் சன்னதத்தில் சூலத்தில் பாய்ந்து உயிர்விடும் துறவிகள், என இன்னும் பல வெகுமக்கள் பங்கேற்புக்கள் வெண்முரசில் விரவிக்கிடக்கின்றன. மேலும் விரிவாக விவாதிக்க இடமுண்டு. இக்கட்டுரையை எழுத தூண்டிய சொல்வளர்காடின் இப்பகுதியுடன் நிறைவு செய்வதே நியாயமாக இருக்கும்.

மரவுரி ஆடையை இடையில் நன்றாகச் சுற்றியபடி யுதிஷ்டிரர் முதலில் நடந்தார். தொடர்ந்து திரௌபதி சென்றாள். பீமனும் அர்ஜுனனும் தொடர்ந்து செல்ல நகுலனும் சகதேவனும் அவர்களுக்குப்பின்னால் சென்றனர். முகப்பில் தௌம்யர் தன் மாணவர்களுடன் நடந்தார். இறுதியில் சௌனகர் சென்றார். அரண்மனையின் அனைத்துச் சாளரங்களிலும் உப்பரிகைகளிலும் முகங்கள் செறிந்திருந்தன. கீழே இடைநாழியில் தோளோடுதோள் ஒட்டி காவலரும் ஏவலரும் நின்றிருந்தனர். முற்றத்தின் ஓரங்களில் அசைவற்ற குறுங்காடு போல அரண்மனைச்சூதர் நெருங்கி நின்றனர்.

அரசப்பாதையில் அதற்குள் மக்கள் கூடத்தொடங்கியிருந்தனர். அவர்கள் அவ்வழி செல்லக்கூடுமென முன்னரே அவர்களுக்கு தெரிந்திருந்தது. அவர்களைப் பார்த்தவர்கள் குரல்கொடுக்க வீடுகளுக்குள் இருந்தும் ஊடுபாதைகளுக்குள்ளிருந்தும் மக்கள் வந்து கூடினர். கூப்பியகைகளுடன் நீர் வழியும் விழிகளுடன் வெறுமனே அவர்களை நோக்கி நின்றனர். அவர்களின் நோக்குகளுக்கு நடுவே யுதிஷ்டிரர் கைகளைக் கூப்பியபடி தலைகுனிந்து நடந்தார். அவர் மாலைவெயிலில் தழல்போல சுடர்விட்ட தாடியுடன் தெய்வமுகம் கொண்டிருந்தார். திரௌபதி எதிர்வெயிலுக்கு விழிகூச மரவுரியால் தன் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு நடந்தாள். தொலைவுப்புள்ளி ஒன்றை நோக்கியவனாக அர்ஜுனன் செல்ல பீமன் சிறிய விழிகளால் இருபக்கமும் நோக்கி கைகளை ஆட்டியபடி கரடியைப்போல நடந்தான்.

அவர்கள் செல்லச்செல்ல இருபக்கமும் செறிந்த கூட்டம் அணுகி வந்தது. ஓசைகளும் கூடின. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முட்டி முன்னால் வர பூசலும் உதிரிச்சொற்களும் விம்மல்களும் தேம்பல்களும் கலந்து ஓசையாயின. ஒரு முதியவள் கூட்டத்திலிருந்து கிளம்பி கைகளை விரித்து “பெண்பழி சூடிய இந்நகர் கல்மீது கல்நிற்காது அழிக! என் கொடிவழியினரும் இதற்காகப் பழிகொள்க!” என்று கூவியபடி திரௌபதியை நோக்கி ஓடிவந்தாள். காலிடறி அவள் சாலையிலேயே குப்புற விழ தொடர்ந்து வந்த இரு பெண்கள் அவளை தூக்கிக்கொண்டனர். முதியவள் மண்படிந்த முகத்தில் பல் பெயர்ந்து குருதிவழிய “கொற்றவையே! அன்னையே! உன் பழிகொள்ளுமாறு ஆயிற்றே” என்று கூச்சலிட்டாள். சன்னதம் கொண்டவள்போல அவள் உடல் நடுங்கியது. அப்படியே மண்டியிட்டு திரௌபதியின் கால்களை பற்றிக்கொண்டாள்.

மேலும் மேலும் பெண்கள் அழுதபடி, கைவிரித்துக் கூவியபடி, வந்து திரௌபதியை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவள் மரவுரியாடையைத் தொட்டு கண்களில் ஒற்றினர். அவள் காலடியில் தங்கள் தலைகளை வைத்து வணங்கினர். அவள் கைகளை எடுத்து சென்னிசூடினர். அவள் அவர்கள் எவரையும் அறியாமல் கனவில் இருப்பவள் போலிருந்தாள். சற்றுநேரத்தில் பாண்டவர் ஐவரும் விலக்கப்பட்டு அவள் மட்டும் மக்களால் சூழப்பட்டிருந்தாள். அவளைச் சூழ்ந்து பெண்களின் உடல்கள் வண்ணங்களாக கொந்தளித்தன. குரல்கள் பறவைப்பூசலென ஒலித்தன.
….
குனிந்து அஸ்தினபுரியின் மண்ணைத் தொட்டு சென்னிசூடியபின் கைகூப்பி யுதிஷ்டிரர் கோட்டைவாயிலை நோக்கி சென்றார். “அரசே! அரசே!” என்று கூவியபடி கூட்டம் கைகூப்பி கண்ணீர்விட்டு நின்றது. எவரோ “குருகுலமுதல்வர் வாழ்க! மூத்த பாண்டவர் வாழ்க!” என கூவினார். “அறச்செல்வர் வாழ்க! அஸ்தினபுரியின் மைந்தர் வாழ்க!” என கூட்டம் வாழ்த்தொலி எழுப்பியது.

வாழ்த்தொலி நடுவே நடந்த தருமன் கோட்டைவாயிலை அடைந்து அதைக் கடந்ததும் ஒரு முதிய முரசறைவோன் வெறிகொண்டு ஓடிச்சென்று முழைத்தடிகளை எடுத்து முரசொலிக்கத் தொடங்கினான். ஒருகணம் திகைத்த வீரர்கள் ஒற்றைக்குரலில் “குருகுலமூத்தோர் வாழ்க! அறச்செல்வர் வாழ்க!” என வாழ்த்தினர். நூற்றுவர்தலைவர்கள் கைநீட்டி கூச்சலிட்டு அவர்களை தடுக்கமுயன்றனர். மேலும்மேலும் கோல்காரர்கள் சென்று முரசுகளை முழக்கினர். சற்றுநேரத்தில் நகரமெங்கும் முரசொலிகள் எழுந்தன. அஸ்தினபுரி பெருங்களிறென பிளிறி அவர்களுக்கு விடையளித்தது.

நன்றி
சுந்தரவடிவேலன்
அருணாசலம் மகராஜன்

Major Theories to Explain: Why the Crowd Behaves in a Particular Way

https://en.wikipedia.org/wiki/Collective_behavior
https://www.britannica.com/topic/collective-behaviour

வெண்முரசில் காமமும் வஞ்சமும் – ரகுராமன்

நண்பர்களே, ஜெ முன்னே கட்டுரை வாசித்த பொழுது, மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், நெகிழ்ச்சியாகவும் உணர்ந்தேன். சென்னை கூடுகை நண்பர்கள் அனைவருக்கும்  மிகவும் நன்றி…

வழக்கம் போல நிறைய எழுத்து பிழைகள் இருக்கலாம், அதையும் பெரிய மனது வைத்து மன்னித்து விடுமாறு கேட்டு கொள்கிறேன்.

இந்த கட்டுரை சார்ந்து அனைத்து விமர்சங்களையும் வரவேற்க்கிறேன், ஏதாவது விட்டு போயிருந்தாலும் சொல்லவும்.

 

 

“காமோ காரிஷீத், மன்யுக காரிஷீத்” – வெண்முரசில் காமமும் வன்மமும்

“காமோ காரிஷீத்,

     மன்யுக காரிஷீத், நமோ நம:”

 

மகா நாராயண உபநிஷித்தில் பாகம் 61 மற்றும் 62 யில் வரும் அழகான மந்திரம் இது. உபகர்மாக்களில் ஒன்றாக வருவது. இங்கு “காமம்” ‘Lust” என்ற அர்த்தத்தில் மட்டும் வருவது இல்லை “Desire” என்ற பொருளில் வருகிறது. “மன்யு” என்றால் “கோபம்”. ““காமோ காரிஷீத்” – ‘இந்த செயல்கள் விழைவினால் /ஆசையினால் செய்யபட்டவை”. “மன்யுக காரிஷீத்” – ‘இந்த செயல்கள் கோபத்தினால் செய்யபட்டவை”. இவை “பாவ மன்னிப்பு” கோரிக்கைகள் அல்ல மாறாக “பாவம் ஏன் செய்யப்பட்டது” என்பதை தன்னளவில் ஆராய தூண்டும் வரிகள்.

இதன் முழு பாடல்

“”Kamoe-akarsheen namoh namah |

Kamo-akarsheet-kaamah karoti naaham karomi

kaamah kartaa naaham kartaa

kaamah kaarayitaa naaham kaarayitaa

eshaa te kaama kaamaaya swaahaa “

 

“ காமம் இந்த நிகழ்வை செய்தது, நானல்ல,

காமம் இந்த செயலை செய்தது, நானல்ல,

காமம் இந்த செயலை செய்கிறது, நானல்ல

காமமே இதற்கு காரணம், நானல்ல.

காமமே செயல் புரிபவனை அவ்வாறு செய்ய வைக்கிறது, நானல்ல

ஏ காமமே, உனக்கே இது சமர்ப்பனம்”.

(இதே போல் மன்யுவிற்கும் ஒரு மந்திரம் உண்டு)
“காமம் (ஆசை)”, “மன்யு (கோபம்) இவையே பாவங்களுக்கு காரணம் ஆதலால் இவைகள் மீது கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தும் அற்புதமான வரிகள். இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது இந்த சொற்றோடர், “காமம்” அந்த விளைவினால் வருவது “மன்யு”, ஒரு “Cause and Effect” relation போல. பகவத் கீதையிலும் இதே மாதிரி ஒரு வரி வருகிறது.

வெண்முரசு படித்து கொண்டு வருகையிலே இந்த வரிகளின் அர்த்தம் மேலும் மேலும் விரிவடைந்து கொண்டே வருகிறது. அதை பதிவு செய்ய முயிற்சிப்பதே இந்த கட்டுரை.

இந்திய மரபில் காமம்: (“Desire” என்னும் அர்தத்தில் அல்ல)

வெண்முரசு வெறும் மகாபாரத மறு ஆக்கம் மட்டும் அல்ல, அது இந்திய மரபை, சமுதாய, பண்பாட்டு அமைப்பை இன்றைய நோக்கில் சொல்ல முயற்சிக்கும் படைப்பு. எனக்கு தெரிந்து எல்லா பழங்குடி குழுமத்திலும் காமம் ஒரு கொண்டாட்டமாகவே பார்க்க பட்டுஉள்ளது. அது ஒரு சமுதாயமாக, மதமாக நிறுவனபடுத்தும் பொழுது, ஒழுக்கவியல் கட்டுபாடுகளும் வந்து விடுகின்றன.  “விக்டோரியா ஒழுக்கவியல்” இதற்கான சிறந்த உதாரணம்.(இதன் வேர் கிரேக்க பண்பாட்டில் இருந்து தழுவ பட்டு இருக்கலாம் என  நினக்கிறேன்). “காமத்தை” இந்திய மரபு அணுகிய விதம் மற்ற நாகரீகங்களை விட முற்றிலும் வேறு விதமாக இருந்து இருக்கிறது. நம் கோவிலில் உள்ள சிற்பங்களை பார்க்கையில் “காமம்” என்பதை மிக வெளிப்படையான, இயல்பான  ஒன்றாகாவே இந்திய மரபு கருதி இருக்கிறது. ரிஷிகளும், முனிவர்களும் கூட காமத்திற்கு அப்பாற்பட்டவார்களாக காட்ட படுவதில்லை. காமத்தை பெண்மை மூலமாக வழிபடும் மார்கமாகவே “சாக்தம்” இருந்திருக்கிறது. இந்திய மரபில் வரும் சமனம் , காமத்தை வேறு விதமாக அணுகியது. சமண முனிவர்கள் “காமம்” என்பதை கட்டுபடுத்த வேண்டிய ஆசைகளில் ஒன்றாக கருதினார்கள், அது சார்பான கடும் கட்டுபாட்டை பேணினார்கள். புத்த மரபிலும் காமம் அவ்வாறே அணுகப்பட்டது. சமண, புத்த மரபின் பாதிப்பு மெல்ல இந்து மரபிலும் பரவ தொடிங்கியது. என்னுடைய தனிப்பட்ட அபிப்ராயத்தில் வைணவத்தை விட சைவத்திலே அதன் பாதிப்பு அதிகம் உள்ளதாக நினைக்கிறேன்.

இந்திய மரபில் காமம் எவ்வாறு அணுகபட்டது மற்றும் அதன் பல்வேறு நிலைகளை  வெண்முரசு மிக துல்லியாக பதிவு செய்கிறது.முக்கியமாக “சாக்தம்”, அது சார்ந்த விவரணைகள்.  நவீன தமிழ்/இந்திய இலக்கியத்தில் “சாக்தத்தை” அதன் உச்சபட்ச அழகியல்  நிலையில் பதிவு செய்ய பட்ட நூல்களில்  வெண்முரசுக்கு என்று தனி இடம் இருக்கும்  என்றே நினைக்கிறேன்.

ஜெ, தன்  “வார்த்தை” உளியால் “வெண்முரசு கோவிலில் “காம சிற்பங்களை “ வடித்து கொண்டே செல்கிறார். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு மாதிரி.

விரும்பி விழையபட்ட காமம்,

விலக்கபட்ட காமம்,

மறுக்கபட்ட காமம்,

அடையாத காமம்,

யோகமாய், ஊந்து சக்தியாய் ஒரு காமம்,

சிறு குழந்தை விளையாட்டு என, கொண்டாட்டமாய் ஒரு காமம்,

ஆற்றலின் வடிவமாய் ஒரு காமம்,

அகங்காராமாய் ஒரு காமம்,

அடங்கா காமம்,

அவமானபடுத்தும் காமம்,

தெளிந்த நீரோடையாய் ஒரு காமம்,

எண்ணியதை அடைய கருவியாய் ஒரு காமம்,

இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக , பிரபஞ்ச சக்தியாய், தெய்வமாய், தொழப்படும் ஒரு காமம்.

இக்கட்டுரையில் நாம் இரண்டு விசயங்களை பார்ப்போம்

அ) வெண்முரசில் அனைத்து முக்கிய கதாபாத்திரங்களின் “காமம்” சார்ந்த குணங்கள் மிக நுண்ணியமாக வர்ணிக்க பட்டுள்ளன. ஓவ்வொரு கதாபாத்திரங்களை எடுத்து கொண்டு, நாம் அவற்றை பார்ப்போம்.

ஆ) காமும் அதனால் விளைந்த வஞ்சமும் வெண்முரசில் இது வரை எப்பிடி வந்து இருக்கிறது என்பதை பற்றியான ஒரு சிறு கழுகு பார்வை

காமத்தை விரும்பி விழைந்து ஏற்று கொள்ளல்:

யயாதின் காமம்:

குரு பரம்பரையின் முப்பாட்டனான “யயாதியில்” இருந்து தொடங்குகிறது இந்த “விழைவு”. ரதியின் பெருந்துயருக்கு பிறந்த அஸ்ருபிந்துமதியே தன் இச்சையை தீர்க்கமுடியுமென உனர்ந்து அதற்காக தன் முதுமையை ஐம்பதாண்டுகாலம் ஏற்றுக்கொள்ள தன் மகன்களிடம் கேட்கிறார். புரு முதுமையை ஏற்று கொள்ள, துர்வசு, யது மற்றும் த்ருஹ்யூ  அதை மறுக்கிறார்கள், அதன் விளைவாக நாட்டை விட்டு நீங்கவும் பணிக்கப்படுகிறார்கள் . இதில் இருந்து தான் தொடங்குகிறது பராதத்தின் முக்கியமானஅரச குலங்கள். அவ்வாறு செல்லும் துர்வசு காந்தாரநாட்டையும், யது யாதவகுலத்தையும் திருஹ்யூ திவிப்ரநாட்டையும் அமைக்கின்றனர்.பல வருடங்களாக அனுபவித்தும் விழைவு தீராமல்,  கடைசியில் தன் மகளின் பேரழகை விழிகளால் ஆன்மா அறியும் கணம் அவர் காமம் அழிகிறது.

சந்தனுவின் காமம்:

கங்கர் குலத்து பெண்ணை (கங்கா தேவி) கண்டு விழைந்தது அவன் காமம். வெண்முரசின் வரிகளில் இவ்வாறாக சொல்லப்படுகிறது“நெருப்பில் எரிந்தவன் நீரைக் கண்டுகொண்டான். ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு கணமும் ,ஒவ்வொரு உறுப்பிலும் அவன் காமத்தை அறிந்தான் . வேள்வியாகும் அவியின் பேரின்பத்தையே சந்தனு கங்காதேவியில் அடைந்தார். . மண்ணில் நெளியும் புழு விண்ணில் பறக்கும் வழி என்ன மானிடரே? விண்ணாளும் புள்ளுக்கு உணவாவது மட்டும் தானே?”.

எட்டாவது குழந்தை பிறக்கும் பொழுது அவன் காமத்தை தாண்டி தந்தை பாசம் வளர்கிறது, கங்கையுடன் அவன் காமமும் முடிகிறது.பிறகு அவர் வெளுத்து மெலிந்து எப்போதும் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பவராக ஆனார். கங்கையின் தங்கையான யமுனா நதிக்கரையில் அவர் மீண்டும் சத்யவதியை பார்க்கிறார். மறுபடியும் காமத்தின் விழைவு அவரை ஆட்கொள்ளுகிறது. பெரும் காமமும், புத்ர பாசமும் அவரின் மனதில் மோதி கொள்கிறது. கடைசியில் அவரின் காமத்தின் விழைவே வெல்கிறது, அவரின் மகனின் சபதத்தால்.

காமத்தின் விழைவை நோக்கி செல்பவர்களுக்கு,  தீர்க்கசியாமர், விசிதிரவீர்யனிடம் சொல்லும் இந்த வரி முக்கியமானது

“நீராடிமுடிக்கத்தக்க நதியும் காமத்தால் தாண்டிச்செல்லத்தக்க பெண்ணும் பிரம்மன் அறியாதவை”

‘கன்றுக்கு பாற்கடல் மரணமேயாகும், சந்தனு இறக்கும் பொழுது வரும் முது நிமித்திகாரின் வார்த்தைகள் இவை. “ஆழம்” , “ஆழம்” என்ற சொல்லே அவரின் கடைசி சொல்லாக இருக்கிறது. காமம் எவ்வளவு ஆழமானது, எந்த விழைவாலும் அதை முழுவதுமாக அடைய முடியாது என்பது அப்பொழுது அவருக்கு புரிந்து இருக்கலாம்.

காமத்தை விரும்பி விலக்கி கொள்ளல்:

பீஷ்மரின் காமம்:

இக்கணம் இனி யென் வாழ்க்கையை முடிவு செய்யட்டும். இதோ நான் உங்களுக்கு வாக்களிக்கிறேன். எந்த நிலையிலும் நான் மணி முடி சூட மாட்டேன்.வாழ்நாளெல்லாம் இல்லறத்தை தவிர்ப்பேன். அதற்கென காமத்தை முற்றிலும் விலக்குவேன். உங்கள் பாதங்கள்மீது ஆணை “.

 

“பீஷ்மர்” என்றால் “அரும்பெரும் காரியத்தை” செய்தவர் என்று வரும். இந்த சபதத்திற்கு பிறகு “தேவவிரதன்”, “பீஷ்மர்” ஆகிறார். ஆண்மையற்றவன் பிரம்ம்சரியமும், ஆற்றல்யற்றவன் ராஜ பதவியை துறப்பதுவும் எளிது. ஆனால் இவை இரண்டும் இருந்தும், முற்றிலும் துறக்கிறார்.

பீஷ்மரின் காமம் ஆமையுடன் ஒப்பிட படுகிறது. அம்பையை பார்த்த உடன்அவரது உள்ளுக்குள் இருந்த ஆமை கால்களையும் தலையையும் இழுத்துக்கொண்டு கல்லாகியது.

காமத்தை விலக்கி வைப்பவர்களுக்கு, அம்பை பீஷ்மரிடம் சொல்லும் இந்த வரி முக்கியமானது

“குழந்தை நெருப்புடன் விளையாடுவதுபோல நாற்பதாண்டுகளாக காமத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்நெருப்பு விளையாட்டுகளை அனுமதிப்பதே இல்லை அரசே”.

மறுக்கபட்ட காமம்:

அம்பையின் காமம்:

“மாபெரும் அறத்திலிருந்தே மாபெரும் தீமை பிறக்கமுடியும்”.

அறத்திற்கு எதிராக, தன் அன்னையின் ஆணைக்கு இனங்கவும், ஷத்ரிய குல நெறிகளின் படி, வியாசருடன் கலந்து ஆலோசித்து, காசி இளவரசிகளை கவர்கிறார் பீஷ்மர், தன் நோயுற்ற தம்பிக்காக. தன்னை தொட வந்த பீஷ்மரின் ஆட்களை வெட்டி சாய்க்கும் பொழுதே தெரிகிறது இவள் சாதாரணமான பெண் இல்லை என்று.

பீஷ்மருடன் கோபித்து, அளப்பரியா காதலுடன்  சால்வனிடம் செல்லும் பொழுது ஆரம்பிக்கிறது அவளின் முட்பாதை. அங்கு அவமானப்பட்டு மறுபடியும் பீஷ்மரிடம் மன்றாடுகிறாள், தன் காதலை ஏற்க. தன் சொந்த நாட்டிலும் அவள் இருக்க அனுமதிக்கபட வில்லை. எல்லா எடத்திலும் துரத்தபடுகிறாள், புலிகள் இடையே ஓடும் முயல் குட்டி போல. அவளின் காதல் மறுக்கபட மறுக்கபட, மெல்ல மெல்ல கொற்றவையாக  மாறுகிறாள். வராஹியாகி உருமாறி மீண்டும் மீண்டும் முட்டி கொண்டே இருக்கிறாள் பீஷ்மரின் காம கதவை நோக்கி.

அடையமுடியா காமம்:

விட்டில் பூச்சிகளுக்கு வெளிச்சமே மரணம். “காம” வெளிச்சத்தில் முட்டி முட்டி மோதும் விட்டில் பூச்சி வாழ்க்கை தான் விசித்திரவீர்யனுக்கும், பாண்டுவுக்கும் அமைகிறது.

விசித்திரவீர்யனுக்கும் சரி, அவன் மகன் பாண்டுவுக்கும் சரி, “காமம்” அவர்கள் வாழ்கையில் மின்னல் என பாய்கிறது. தொட்டால் இறப்பு உறுதி என்று அவர்களுக்கு தெரியும், ஆனால் அதை நோக்கியே இருக்கிறது அவர்கள் பயணம்.

விசித்திரவீர்யனின் காமம்:

“உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா? நீ ஒரு ஆண் என ஒருகணமேனும் உணர்ந்ததில்லையா?”

சத்யவதி விசித்திரவீர்யனை பார்த்து இதை கேட்கிறாள். காமத்தை அடைய முடியாதவர்கள் முதலில் சந்திப்பது அவமானங்களையும், கிண்டலையும் தான். அதற்க்கு பதிலாக அவன் சிரித்து கொண்டே இவ்வுலகின் ஒரே ஆண் நான்தான் என்கிறான் அவன். எவ்வளவு உண்மையான வார்தைகள். காமத்தை அடையா முடியாதவனின் உலகத்தில் அவன் மட்டுமே ஆனாக இருக்க முடியும். சுற்றம் முழுவதும் அவன் ஆனல்ல என்று சொல்ல சொல்ல, அவன் அகம் முழுக்க தான் ஒரு ஆண் என்பதையே பற்றி கொள்ளும்.

மரணம் கண்டு சிறுதும் அவன் சஞ்சல படவில்லை. காமம் புணர்ந்தால் தான் இறப்போம் என்று அவனுக்கு தெரியும். இருந்தும் அன்னையின் ஆணைக்கு இணங்க அவன் அதை செய்கிறான். மாவீரர்கள் மரணத்தை நோக்கி  சிரித்து கொண்டே களம் புகுவது போல, அவனும் சிரித்து கொண்டே மஞ்சம் செல்கிறான் தன் மரணத்தை காண.

அடைய முடிந்த காமம் ஒரு பெண்ணை சார்ந்தே இருக்கும், அடையா காமமோ கொழுந்து எரியும் நெருப்பை போல, அதை தொடுபவனற்றை எல்லாம் பற்றி கொள்ளும். இதை தீர்க்க சியமார் , விசித்திர வீர்யனிடத்தில் சொல்கிறார்

“உன் அடையாத காமத்தால் அவன் (சந்தனு) அடைந்த காமத்தை ஆயிரம்முறை பெரிதாக நீ அறியமாட்டாயா என்ன?”

பெண்ணிடம் வெறும் காமத்தை  நிரப்பி செல்பவன் ஆனல்ல, அவள் மனதை முழுவதும் நிரைத்து செல்பவனே உண்மையான ஆண். சத்யவதி பீஷ்மரிடம் விசித்திர வீர்யன் இறந்த செய்தியை சொல்லும் பொழுது, இதை சொல்லுகிறாள்

“ஆனால் அந்த காசிநாட்டு இளவரசி அழுததைப் பார்த்தேன். அக்கணமே நெஞ்சு திறந்து இறந்துவிடுபவள் போலஅப்போது என் மனம் நிறைந்தது. ஒரு பெண்ணின் மனதை நிறைத்துவிட்டுச் செல்வதுதான் ஆண்மகன் ஒருவன் மண்ணில் வாழ்ந்தமைக்கான அடையாளம்…”

விசித்திர வீர்யன் ஒரு ஆனாகவேகவே தான் இறக்கிறான்.

பாண்டுவின் காமம்:

“ நீ ஒரு நாளும் காமத்தை அறிய மாட்டாய். காமத்தை உன் உடலும் உள்ளமும் அறிந்து கொண்டிருக்கும். தீப்பற்றிக்கொள்ளாத அரணிக்கட்டை போல உன் அகம் முடிவில்லாது உரசிக்கொண்டிருக்கும். அவ்வெம்மையில் நீ தகிப்பாய். என்னை போலவே உன் உள்ளம் கவர்ந்த தோழியை நீ அடைவாய். ஆனால் அவளுடன் கூடும்போது அக்காமம் முதிராமலேயே நீ உயிர் துறப்பாய்

இணை மான்களை கொல்லும் பொழுது, பாண்டு பெற்ற சாபம் இது. பாண்டுவின் காமத்தை முழுவதுமாக சொல்ல்க்கூடிய வரிகள்.

“திறனிலியின் துயரம் போல அருவருப்பளிப்பது ஏதுமில்லை”

இது பாண்டு குந்தியுடன் சொல்லும் ஒரு வரி. தன் தாய்மை சிறகால் அவன் ஆற்றல்இன்மையை மூடுகிறாள் குந்தி. பாண்டு குந்தியுடன் ஒரு சேயாகவே உரு மாறி கொள்கிறான். இது தெரிந்தே பாண்டுவுக்கு ஒரு “களித் தோழி” வேண்டும் என்று மாத்ரியை மனம் முடித்து வைக்கிறாள்.

மலடியின் குழந்தை கனவுகள் எப்பொழுது நெகிழ்ச்சியானவையாகவே இருக்கும். பறவை கொத்திய, முளைக்கவே முடியா எச்சில் விதைகளின் விருட்சம் பற்றிய பெருங்கனவே, பாண்டுவின் விழைவு. அவன் ஆறு பாண்டுக்களை கனவு காண்கிறான். கொடைக்கு அதிபதியாய் ஒருவன், அறத்தின் தலைவனாய் ஒருவன், ஆற்றலின் வடிவமாய் ஒருவன், பாண்டு ஏங்கும் காம்த்தின் வடிவமாய் ஒருவன். அவன் கனவில் கண்ட குழந்தைகளே, இன்றளவும்  பாரத பண்பாட்டில் இருந்து பிரிக்கவே முடியா பெரும் நாயகர்களாய் வலம் வருகிறார்கள்.

வேறு மார்கத்தில் குழந்தை பெற , அவன் முழு மனதோடு சம்மதிக்கிறான். தர்மனை பார்த்த உடன் அவன் உடம்பே முலைகளாய் மாறுகிறது. குரங்கு, தன் குட்டிகளுடன் இருப்பதை போல் எப்பொழுதும் குழந்தைகள் கூட இருக்கிறான். பெரும் பசி, எதிரே விஷமுள்ள கனிகள்,உண்டாலோ, உண்ணாமல் விட்டாலோ  எப்பிடியும் மரணம். தன் தந்தையை போலவே சிரித்து கொண்டே மரணத்தை தழுவிகிறான். அன்று அந்த செண்பக தோட்டத்தில் பூத்த ஏதாவது ஒரு மலர் பார்த்து இருக்கும், பாண்டுவின் காமம் சுவைத்த கடைசி புன்னகையை.

எண்ணியதை அடைய கருவியாய் ஒரு காமம்,

குந்தியின் காமம்:

குந்தி தான் பாரதத்தின் முதல் பாஞ்சாலி என்று நினைக்க தோன்றுகிறது. அவளும் ஐந்து வகை ஆண்களை அடைகிறாள்.

“தன் கையில் மிகமிகத் திறனற்ற ஓர் உயிரை ஏந்தும்போதுதான் பெண்ணின் அகம் கனிவும் முழுமையும் கொள்கிறது.

தன் திறணிலியால் குழுங்கி அழும் பாண்டுவை பார்த்து அவள் இந்த வரிகளை சொல்கிறாள்.  பாண்டுவிற்கு அவள் ஒரு தாயாகவே மாறுகிறாள். வெண்முரசில் குந்தி பேரரசியாக பெரும் விழைவு கொண்டவள் ஆகவே காட்ட படுகிறாள். அவள் ஏறக்குறைய சத்யவதி போலவே தோற்றம் அளிக்கிறாள். எப்பிடியாவது வாரிசு வேண்டும் என்றே இருவரும் முயற்சி செய்கிறார்கள்.

வெண்முரசில் குந்தி சார்பான இரண்டு  விஷயங்கள் பூடகமாகவே சொல்ல படுகின்றன. ஒன்று அவளுக்கும் சல்லியனக்கும் உள்ள உறவு. குந்தியே சல்லியனை சுயம்வரத்திற்கு அழைக்கிறாள்.  துருவாச முனிவரிடம் வாங்கிய மந்திரத்தை முயற்சித்து பார்க்கும் அந்த கரிய ஆள் ஏன் சல்லியானாக இருக்கு கூடாது என்றே தோன்றுகிறது. சல்லியன் பாரத போரில் கௌரவர்கள் பக்கம் சேருவது, சல்லியன் கர்ணனுக்கு தேர் ஓட்டுவது போன்றவைகள் இதனால் கூட இருக்கலாம். இதற்கான ஊகங்களை வெண்முரசு நிறைய இடங்களில் அளிக்கிறது.

இரண்டு, குந்திக்கும் விதுரனுக்கும் உள்ள உறவு. முதலில் விதுரருக்கே குந்தியை பேச படுகிறது, பிறகே பாண்டுவிற்கு அது மாறுகிறது. விதுரர் பற்றி பேசும் பொழுது எல்லாம் குந்தியின் முகம் உவகை கொள்கிறது.

யோகமாய் ஒரு காமம்

அர்ஜுனனின் காமம்:

“இந்திரனெழுந்துவிட்டான். இன்று இந்நகரில் கற்பாறைகள் கூட கருவுறும்

விழைவின் அதிபதி இந்திரன். அந்த இந்திரனின் மைந்தன் அர்ஜுனன். காமத்தின் தலைவன். காய்ந்த மரத்தில் படரந்த கொடியின் சுவைமிக்க பழம் தான் ,இந்த பாண்டுவின் மைந்தன்.

வெண்முரசில் அவன் முதல் அறிமுகமே இந்திர விழாவில் தான். அர்ஜுனன் இலக்கை நோக்க தேவை இல்லை, அவன் கைகள் நீட்டினாலே போதும் அம்புகள் தானாகவே இலக்கை சென்று அடையும். அது போலவே அர்ஜுனனின் காமமும். ஒவ்வொரு பெண்ணின் காமும் ஒவ்வொரு மாதிரி. எந்த இடதில், எந்த பெண்ணிடம் எப்பிடி அடிக்க வேண்டும் என்பதை அவன் காமம் இயல்பாகவே கண்டு கொண்டு விடும்.திரௌபதியுடன் அவன் செய்யும் காமும்,உலூபியுடன் அவன் செய்யும் காமும் வெவ்வேறானவை.

சிறுவனாக இருக்கும் போதே அவன் விதுரரை காணும் பொழுது குந்தியிடம் காணும் மாற்றங்களை கண்டு கொள்கிறான். காமத்தின் அவன் முதல் அறிமுகம்,பரத்தையர் வீதியில் இருக்கும் “பிரீதி” என்னும் பெண்ணிடம் இருந்து தொடங்குகிறது. அவனின் ‘காமம்’ எனும் பெரும் பாலைவனத்தின் முதல் மண் அவள். அங்கு இருந்து மீள்கையிலே அவன் முழூ ஆணாக உரு மாறுகிறான். நீராட்டு அறை அணுக்கனான மருதனே அவனுக்கு காமம் பற்றி அனைத்தையும் சொல்லி தருகிறான். சொல்ல போனால் மருதன் என்ற கிருஷ்ணனே நீராட்டு அறை என்னும் போர்க்களதில் “காம” கீதை அவனுக்கு உபதேசிக்கிறான்.

திரௌபதிக்கு தெரிந்தே அவன் மாயையை புணருகிறான்.அவனின் பார்வயில் திரௌபதியும் ஒன்று தான், தாசியும் ஒன்றுதான்.  தான் பாரதவர்ஷத்தின் பேரழகி என்ற அகங்காரத்தை அவன் எளிதே உடைக்கிறான். அதன் மூலமாகவே அவன் அவளின் காமத்தை அடைகிறான். அவனால் தட்டபடும் என்றே அவள் தன் கதவுகளை மூடுகிறாள், அவனால் மீற முடியும் என்றே அவள் தன் எல்லைகளை வகுக்கிறாள், அவனால் பிடிக்க முடியும் என்றே அவள் தன் கோட்டைகளை கட்டுகிறாள், அவனால் உருக்க முடியும் என்றே அவள் தன் மனதை இரும்பாக்கி கொள்கிறாள், அவனால் காதலிக்க முடியும் என்றே அவள் அவனை வெறுக்க தொடங்குகிறாள். திரௌபதி வெறுத்து வெறுத்தே அர்ஜுனன் மீது பெரும் விழைவு கொள்கிறாள்.

‘பிறிதொன்றிலாமை ‘இதுவே உலூபி மீது அர்ஜுனன் கொண்ட காமம். உங்களுக்கு மட்டுமே பூத்த மலர் நான் என்று உலூபி அர்ஜுனன் மீது காதல் கொள்கிறாள். ஆனால் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவன் நெடுந்தூரம்  நடந்து பிறகு மீண்டும் அதே இடத்திற்கு வருகிறான். அவன் விட்டுச் சென்று விடுவான் என்று அவள் எண்ணியிருக்கலாகாது. விலகி விட்டான் என்று அவள் ஒரு கணமேனும் நம்பினாள் என்றால் அவள் அவனுக்குரியவள் அல்ல,.பிறிதொன்றிலாமை என்னும் முள்முனையில் நின்றவளல்ல. ஆனால் அவன் திரும்பி வரும் பொழுதும் அவள் அங்கே நின்று கொண்டு இருக்கிறாள் அவனை நோக்கி. அர்ஜுனன் பிறிதொன்றிலாமையை அவளிடமே உணர்கிறான்.

சடங்குகளுக்கு பிறகு அவன் புற்று வாசலில்  அரவம் போல் உள்நுழைந்து உலூபியுடன் காமம் கொள்கிறான். அந்த காமத்தில் அவன் உடல் பெண்ணாகிறது,அவள் காமம் மும்மடங்கு ஆண் ஆகிறது. இரு திசைகளிலும் அவன் இழுக்க படுகின்றான்.  நாகங்கள் பிறக்கையில் ஆணென்றும் பெண்ணென்றும் இல்லை என்பார்கள். நாக மகவு வளர்ந்து தன்னை ஆனென்றோ பெண் என்றோ ஆக்கிக் கொள்கிறது. ஆண், பெண்ணாவதோ பெண் ஆணாவதோ நாகங்களில் இயல்பே. இந்த காமத்தில் அர்ஜுனன் பெண் ஆகிறான், உலூபி ஆண் ஆகிறாள்.அந்த இரண்டின்மையை அவன் உணர்கிறான். பெண்ணாக இருக்கும் பெருங்களிப்பை அவன் உணர்கிறான்.

தாகூர் அர்ஜுனன் – சித்ராங்கதை சம்பவத்தை நாடகமாக ஏற்கனவே எழுதி இருக்கிறார் என்றே கேள்வி பட்டதுண்டு.  மணிபுரத்தின் எல்லைக்குள் நுழையும்போது அர்ஜுனன் ஃபால்குனை என்னும் பெண்ணாக இருந்தாள்  . சித்ராங்கதை “சித்ராந்தகன்” என்ற ஆணாக அங்கு இருந்தான். பெண்ணாகவே ஃபால்குனை அவன் மீது காமம் கொண்டாள், சித்ராந்தகனும் ஆனாகவே அவள் மீது காமம் கொண்டான். அவர்கள் இருவரும் தண்ணீர்க்கு அடியில் புணரும் பொழுதே ஃபால்குனை ஆனாகவும், சித்ராந்தகை பெண்ணாகவும் மாறுகிறார்கள். மிக அழகிய சொற்றொடர்களால் அருமையாக விவரிக்கபட்ட பகுதி அது.

சுபத்ரை அர்ஜுனன் என்ற பெயரிலே வெறுப்பு கொள்கிறாள். அவளை சிவயோகியாய் வந்து மணக்கிறான் அர்ஜுனன். சுபகை எனும் பணிப்பெண் அர்ஜுனனிடம் ஒரு இரவே கழிக்கிறாள், அவன் பார்வையில் இருக்கும் தன் பெண்மை மீதான மதிப்பை வைத்தே அவள் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் அவனுக்காக அர்பனிக்கிறாள். அர்ஜுனன் பெண்களின் உடலை மட்டும் பார்ப்பது இல்லை, அவர்களின் கண்களில் இருக்கும் அந்த விழைவையே தேடுகிறான். அதனாலயே அவளின் பருத்த உருவம் அவனுக்கு பெரியதாக தெரிவது இல்லை.

வருவதினால் பெரும் மகிழ்ச்சியும், போவதினால்  கடும் துன்பமும் அர்ஜுனனுக்கு எந்த விஷயத்திலும் இல்லை, காமத்தையும் சேர்த்து. அவனக்கு காமம் பெண்கள் மீது அல்ல, அவனின் காமம் காமத்தின் மீது தான். ஒரு முறைக்கு மேல் அவனுக்கு பெண்கள் சலிப்படைய தொடுங்குகிறார்கள். ஒவ்வொரு மரமாய் தாவும் பறவை அவன், பழைய மரங்களை பற்றிய எந்த நினைவும் அவன் சிறகுகளுக்கு இல்லை.

குழந்தையின் சிரிப்பாய், கொண்டாட்டமையாய் ஒரு காமம்:

ஏழு தமையன்மார்கள் கொல்லப்பட்டு, எட்டாவது மகனாய் பிறந்த பீஷ்மர் காமத்தை விலக்கி சபதம் எடுக்க, இந்த எட்டாவது மகனோ காமமே வாழ்க்கையாய் இருக்கின்றான்.

கிருஷ்ணன் வெண்முரசில் வளரந்து கொண்டே இருக்கிறான். “வார்தைகள்“எனும் தூரிகையால் வண்ண வண்ண ஓவியமாய் அவன் வரைய பட்டு கொண்டே இருக்கிறான். வெண்முரசின் வார்த்தை சிறகுகளால் நம் இதய பறவை கிருஷ்ணனின் நீல வானத்தில் பறந்து கொண்டே இருக்கிறது. சொல்லிசொல்லி, எழுதி எழுதி, உருகி உருகி , பிறகும் சொல்லப்படாத, எழுதபடாத, உருகபடாத ஏதோ ஒரு தருணம் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. அவ்வளவு தான் இனியும் விவிரிக்க முடியாது என நினைக்கும் பொழுது, முட்டை உடைந்து வெளி வரும் குஞ்சு போல் , புதிதாய் ஒரு வார்த்தை வெளியில் வந்து நம்மை பார்த்து சிரிக்கிறது.

பசித்து இருக்கும் குழந்தைக்கு அன்னை முலையென, வறண்ட நிலத்திற்கு பெருமழையென, மயங்கும் இளமையில் காதலியின் பெயர்யென, வெண்முரசின் கிருஷ்ணனின் வர்ணனைகள் நம் மனதை கொள்ளை அடித்து கொண்டே இருக்கின்றன.

“வெண்முகில் நகரம்” ஒரு ஆணின் பார்வையில் பல பெண்களை வர்ணிக்கிறது. “இந்திர நீலம்” பல பெண்களின் பார்வையில் ஒரு ஆணை வர்ணிக்கிறது. பெண்களின் பார்வையில் வர்ணிக்க கிருஷ்ணனை தவிர யார் பொருத்தமாக இருப்பார்கள்? எட்டு மனைவியர் பார்வையிலும் மட்டும் அல்ல, அவனை பார்க்கும் எல்லா பெண்களின் பார்வையில் இருந்தும் கிருஷ்ணனை ஆசை தீர தீர வர்ணிக்கிறார் ஜெயமோகனாழ்வார்.

கிருஷ்ணரை வெறும் மன்மதன் என்று சிறியதாக குறுக்க முடியாது. அவனை பார்க்கும் அனைத்து பெண்களக்கும் அககாதலானகவே இருக்கிறான். ஒரு பெண் யார் முன்னால் முற்றிலும் விடுதலை அடைந்தவளாக, தன்னையே முழுவதும் ஆக உணர்கிறாளோ, அவன் மீது அவள் ஒரு பித்தாக மாறி விடுகிறாள். அதே போல், குழந்தையாகவே இருக்கும் ஆண் மீது ஒரு பெண்ணுக்கு தீரா காதல் பொங்கும் .அவன் அனைத்து பெண்கள் முன்னர் குழவியாகவே மாறி விடுகிறான்,அவன் நடிப்பதில்லை அவன் இயல்பாகவே அவ்வாறு மாறி விடுவதை அர்ஜுனன் காண்கிறான். அவன் கண்களில் எப்பொழுதும் மிளிரும் குறும்பு புன்னகை, அவனது நானமில்லா செய்கைகள், இது எல்லாம் பெண்கள் மனதில் அவனை ஒரு அணுக்கமானவனாக இருக்க வைத்து விடுகிறது.

கிருஷ்ணன் எங்கோ ஓரிடத்தில் பெண்களை தீண்டுகிறான். அவர்களின் கட்டுகளை அவிழ்துவிடுகிறான். அவனடித்தில் ஒரு சொல் கூட பேசாதவர்கள் கூட அவன் தனக்கே உரியவன் என என்ன தொடங்குகிறார்கள்.

கிருஷ்ணவபுஸை சிதைத்து சததன்வாவை வெட்டி வீழ்த்த அவனை தேடுகிறார். அப்பொழுது அவனின் மனைவியை பார்த்து அவன் எங்கே போனான் என்று கேட்கிறார், அவள் தான் ஒரு சொல்லும் சொல்ல மாட்டேன் என்று சொல்கிறாள். அவள் விழிகளை நோக்கி புன்னகைத்து “எனக்காகக் கூடவா?” என்கிறான் கிருஷ்ணன். அவள் அவரி விழிகளை ஏறிட்டு “யாதவரே என் உள்ளத்தில் என்றும் உம் பீலிவிழி நோக்கியிருந்தது. ஆனால் அதை சூடியிருந்தது என்கொழுநரின் வாடாத இளமை தான்” என்கிறாள். “அவனும் நானே” என்று கிருஷ்ணர் புன்னகையுடன் சொல்கிறார். பகைவனின் மனைவிடமே இவ்வாறு சொல்ல கிருஷ்ணனை தவிர யாராலும் முடியாது.

அர்ஜுனன் VS கிருஷ்ணன் காமம்:

மேம்போக்காக ஒன்றாக தெரிந்தாலும் இருவரின் காமத்திற்க்கும் நுண்ணிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. அர்ஜுனன் ரகசிய காதலன் போல, அவனை பெண்கள் தனக்குள்ளயே ரசிக்கிறார்கள். கிருஷ்ணன் தவழ்ந்து வரும் சிறு குழவி போல, அவனை தாவி அனைத்து உச்சி முகிர பார்க்கிறார்கள். கிருஷ்ணனை வெளிப்படையாகவே பெண்கள் ரசிக்கிறார்கள். அர்ஜுனன் தான் தொலைத்த ஏதோ ஒன்றை ஒவ்வொரு பெண்களிடம் தேடுகிறான், அது கிடைத்த பின்னே நிறைவுறுகிறான். கிருஷ்ணன் தொலைப்பதும் இல்லை, தேடுவதும் இல்லை.

 

 

 

அகங்காரமாய் ஒரு காமம்:

சுஃப்ரை என்ற நடன பெண் மீது காமம் விழைகிறான் திருஷ்டத்யுன்மன். அவளின் சிறு கேலியை பொறுக்காமல் தன் தமக்கையை போல உடைவாளை எடுத்து உலோக ஒலியுடன் உருவி ஓங்கி அவளை வெட்டுகிறான். அக்கணம் இடையில் ஒரு நரம்பு சற்றே இழுத்துக்கொண்டதனால் அவ்வெட்டு சரிந்து இறகுச்சேக்கையில் அவளுக்கு மிக அருகே விழுந்து புதைந்தது அவள் அச்சமோ விதிர்ப்போ இல்லாமல் அசைவற்று அப்படியே கிடந்தாள். மூச்சில் முலைகள் மெல்ல ஏறியிறங்கின. அவள் விழிகள் அவனை நோக்கி ஒருசொல்லும் இல்லாமல் வெறுமனே விரிந்திருந்தன. பின்னர் ஒரு சொல்லும் சொல்லாமல் அவள் கிளம்பி விட்டு இருந்தாள்.

திருஷ்டத்யும்னன் அவளையே பற்றியே யோசித்து கொண்டு இருக்கிறான். அவள் சற்றும் அசையவில்லை என்பதையும்  அவள் விலகவில்லை என்பதையும் அவன் யோசித்து கொண்டே இருக்கிறான்.

துவாரகையில் நுழையும் போதே , அவன் தெரு எங்கும்க பெண்கள் களியாட்டமாய் இருப்பதை பார்க்கிறான். அங்கு இருக்கும் பெண்களின் அழகை மெல்ல மெல்ல ரசிக்கிறான். கிருஷ்ன்னைன் எட்டு மனைவிகளிடமும் அவனுக்கு மெல்ல மெல்ல அறிமுகம் ஏற்படுகிறது, அதோடு சியாமந்தக மணியின் விழைவும் அவனை சுற்றி வந்து கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால் அவன் நினைவு முழுவதும், இமையா விழிகள் கொண்ட சுஃப்ரையையே நினைத்து கொண்டு இருக்கிறது. மெல்ல மெல்ல அவன் அகங்காரம் அணைந்து அவளையே மணக்க முடிவு எடுக்கிறான்.

தெளிந்த நீரோடையாய் ஒரு காமம்:

துரியனின் காமம்:

“பெருங் வஞ்சம் கொண்டவனே பெருங் கருணை கொள்ள முடியும்”

துரியனின் “கருணை” எனும் பெரு மழையை துளி துளியாக அனுபவிக்கிறாள் பானுமதி. பெரும்பாலும் பெண்களுக்கு அவளின் ஆணின் அகம் முழுவதும் தானே நிறைந்து இருக்க ஆசை இருக்கும். இங்கு துரியனின் அகம் முழுவதும் கர்ணனும், அவனின் தம்பிகளும் நிறைந்து உள்ளனர், ஆனால் அவர்கள் மீது அவளுக்கு கோபமே வருவது இல்லை. கர்ணனின் பாசமிகு சகோதரியாய் மாறுகிறாள்.

துரியனின் பெயரை கேட்டே   அவன் மீது காதல் கொள்கிறாள் பானுமதி. அதை கேள்விபட்ட துரியன் உடனடியாக அவளை மனம் கொள்ள முடிவு செய்து விடுகிறான். தாயின் சொல் கேட்டால், ஓடி சென்று அவளின் காலை கட்டி கொள்ளும் குழந்தை போல உள்ளது துரியனின் அவள் மீதான காமம். இன்னும் சொல்ல போனால், இதுவரை வந்த வெண்முரசின் சிறந்த ஜோடிகளாக இவர்களே உள்ளனர். அவர்களின் காமம் தெளிந்த நீரோடை போல் உள்ளது.

அனைத்து அரசர்கள் போல் அவனக்கும் திரௌபதி மேல் காமம் வருகிறது. ஆனால் தன் நண்பன் கர்ணனுக்காக தன் எண்ணத்தை மாற்றி கொள்கிறான்.

அவமானப்படுத்தும் காமம்:

தன் வாழ்கையில் அவமானங்களையும், பரிகாசங்களையும் மட்டுமே சந்திக்கும் கர்ணன் காமத்திலும் அதையே அடைகிறான். வியாசரின் மொழியாலே அதிகமாக வர்ணிக்க பட்ட அழகன். அவனை பார்க்கும் எல்லா பெண்களும் அவன் மீது ஆசை கொள்கிறார்கள், இருந்தும் அவன் காதலிலும் புற்கணிக்க பட்டு கொண்டே இருக்கிறான்.

லக்ஷ்மி தேவி ஆலயத்தில் முதன் முதலாக திரௌபதி கர்ணனை பார்க்கிறாள். அவள் பார்வை அவனின் மார்பு நோக்கியே இருக்கிறது, அவனின் கவசத்தை தேடி கொண்டே. பார்த்த முதல் பார்வையிலே கர்ணனுக்கு சலனம் உண்டாகிறது. கிந்தூரம் திரௌபதியின் அகம் தான் என்று சொல்ல படுகிறது. கர்ணன் எளிதாக அதை எடுத்து நான் ஏற்றி அடித்து விடுகிறான், ஆனால் கடைசி இலக்கு மட்டும் சற்றே குறி தவறி விடுகிறது, அச்சமயம் ஏதோ ஒரு சலனத்தை அவன் கைகள் உணர்கிறது. அர்ஜுனன் அதை  முழுதாக  வென்று முடிக்கிறான். அர்ஜுனனக்கும் கர்ணனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் அதுவே. கர்ணன் திரௌபதியின் அகத்தின் கடைசி படியில் இருந்து விலக்க படுகிறான். காம்பில்ய போரில் கர்ணன் தோல்வியை தழுவி கொண்டு இருக்கும் பொழுது, உப்பிரிகையில் இருந்து ஒரு சிவப்பு சேலை காட்ட படுகிறது. அதை பார்த்தஉடன் கர்ணன் நிலை குலைந்து போகிறான்.

தன் தந்தை மற்றும் தாயின் வற்புறுத்தலால் விருஷாலியை மணக்கிறான். நண்பன் துரியனுக்காக கலிங்கத்தின் இளைய இளவரசி சுப்ரியை மணக்கிறான். விருஷாலி தான் ஒரு சூத பெண் என்ற சுய இரக்கத்தாலும், சுப்ரியை, ஏற்கனவே ஜயத்ரனை மனதால் விரித்ததாலும்,  கர்ணன் ஒரு சூதன் என்பதாலும் அவனை ஒதுக்கிறார்கள். குழந்தை பிறக்கும் செய்தி கூட அவனுக்கு  தெரிவிக்க படுவது இல்லை. அவர்களின் மஞ்சத்து அறை கதவுகள் கூட அவனுக்காக திறக்க படுவதில்லை. அறை வாசலிலே அவன் உட்கார்ந்து இருக்கிறான் மதுவை குடித்து கொண்டு.

ஆற்றலாய் ஒரு காமம்:

காட்டுவாசிகளின் காமம் விலங்கின் காமம் போல தான் இருக்கும். அங்கு வலிமை உள்ள மிருகத்திற்கே  காமம் கிட்டும். பீமனின் காமும் அது போல தான். ஆற்றல் அதுவே அவனை அமைக்கிறது. இடும்பி பீமன் அளவிற்கே உயரமும், பருமனும் கொண்டவள். அவளிடம் மற்போர் ஈடும் பொழுதே காதல் கொள்கிறான் பீமன். ஆற்றல் ஆற்றலோடு தான் சேர முடியும்.

திரௌபதியும் அந்த ஆற்றலைதான் உணர்ந்தாள். அவனை தெருவில் பார்த்து, தன் தேரை ஓட்ட சொல்லி கேட்கிறாள்,சாட்டை எடுத்து கொண்டு, தேரின் நுக மேடையில் அமர்ந்து கொள்கிறாள். நுகத்தை இழுத்துச்சென்ற பீமனின் புயங்களின் பின்பக்கமும் பின் தோள்களிலும் தசைகள் காற்றுபட்ட பாய்மரம்போல புடைத்து இறுகின. அவனின் பேருடல் முற்றாக அவளை சூழ்கிறது. முதலிரவில் திரௌபதியை முதுகில் ஏற்றி கொண்டு, அவன் கங்கையில் நீச்சல் அடித்தே காமம் புணருகிறான். அர்ஜுனன் திரௌபதியை  உடல்மட்டுமாக உணரச்செய்தான். பீமன்  உடலை மட்டுமே அறிபவளாக அவளை ஆக்குகிறான்.

நீர்க்குமிழியாய் ஒரு காமம்:

புரிசவரசின் காமம்:

புரிசவரசு ஒரு சராசரி முதிரா இளைஞ்சனின் பிரதிநிதி.ஒவ்வொரு பெண்ணையும்  ஒவ்வொரு பெண்ணையும்  தொட்டு தொட்டு செல்கிறான்.  கிராமத்து சிறுவன் நகரத்து ஆடம்பர தெருக்களை பார்ப்பது போல தான் புரிசவரசு பெண்களை பார்க்கிறான்.

பால்கிஹரை கூட்டி வர சிபி நாட்டிற்கு செல்லும் பொழுது இளவரசி தேவகியை பார்க்கிறான். அவளிடம் காதல் கொண்டு மனம் முடிக்க வருவதற்க்குள் பீமன் வந்து தேவகியை கவர்ந்து செல்கிறான் தருமனுக்காக. சகலபுரி இளவரசி விஜயை தன் நாட்டிலே பார்க்கிறான், மறுபடியும் அவள் மீது காதல். ஆனால் அதுவும் கை நழுவி செல்கிறது, சகாதேவனுக்காக அவள் கூட்டி செல்ல பாடுகிறாள். துரியனின் தங்கையான துச்சளை மேலும் காதல் கொள்கிறான். ஆனால் துரியன் மேல் உள்ள சகோதார பாசத்தால் அவளையும் அவனால் அடைய முடியவில்லை. துச்சளை ஜயத்தரனை மனம் புரிகிறாள்.

அவனின் அனைத்து காதலும் காமும் நீர்க்குமிழி என்ன மறைந்து  போகிறது. பெருங் கோபுரங்கள் கட்டி கொண்டு இருக்கும் பொழுது சிறு மணல் வீடு கட்ட முயலும் சிறுவன் போல இருக்கிறது புரிசவரசின் காதல். அஸ்தினாபுரியின்  இளவரசர்கள் தங்கள் அரசியல் சூழ்ச்சிக்காக பரதவார்ஷம் முழுவதும் பெண் தேட,அதில் அடங்கி மறைகிறது அவனின் காதல்கள். பெரும் சண்டை நடக்கும் பொழுது கீழே மீதி படும் எறும்பு போல் உள்ளது அவன் காதல்.  அவன் காதலித்த தேவகி, விஜயை மூலமாகவே அவன் அவமானபடுகிறான்.

வருவதால் மகிழ்கிறான், போவதால் அழுகிறான். என்ன செய்வது அவன் அர்ஜுனன் இல்லையே?

அடங்கா காமம்:

தீர்க்கதமசின் காமம்:

விதையின் வேலை பெருக்கி கொண்டே இருப்பது. அது தான் தீர்க்கதமசின் காமும். முடிவில்லா, கட்டற்ற காமமே அவரின் விழைவு. இது ரிக் வேதத்தில் வருவது. அவர் ஒரு பிரஜாபதியாக வருகிறார். எங்கும் அவர் தோற்றுவித்து கொண்டே இருக்கிறார்

அன்றிருந்த வழக்கப்படி தமையனும் இளையவனும் ஒரே மனைவியையே கொண்டிருந்தனர். உதத்யரால் கருவுற்ற மமதை அவரது தவக்குடிலில் இருந்தபோது இளையவர் பிரஹஸ்பதி மமதையை எண்ணி காமம் கொண்டு உள்ளே வருகிறார். எத்தனையோ மன்றாடியும் அவர் கேட்கவில்லை. அவளின் குருதி அறை முட்டபடுகையில் சீறி எழுகிறான் தீர்க்கஜோதிஷ். தன் காமம் சிதைந்ததால் சினம் கொண்ட முனிவர், அவனை விழி இழக்க சாபமிட்டார். அப்பொழுது பிறக்கிறான் தீர்க்கதமஸ். சூரியன் இல்லாத முடிவற்ற  நீளிருள் , அதுவே அவரின் வாழ்க்கை. இருளின் மைந்தன். இருளை தவிர எதையும் விழையாதவர்.நெறியென்றும், குலமென்றும், அறமென்றும் எதும் அறியா பேரிருள்.

கைகளால் தரையை ஓங்கி அறைந்து அது வீறிட்டழுகிறான். முலைகளை கவ்வி குதறுகிறான். மூர்க்கத்தின் அடையாளமாகாவே ஆகிறான். ஒலியின் மூலமாகவே அனைத்தையும் அறிகிறான். அதனாலயே அழியா சொல்லான வேதங்களை அவன் ஒலியாலே கற்று கொள்கிறான். பெருவிழைவே உளமென்றும் உடலென்றும் ஓயா அசைவென்றும் அறைகூவும் குரலென்றும் ஆன கரியமுனிவரை காடே அஞ்சிகிறது. மூர்கமாகவே அவன் மனைவியை காமுறுகிறான். அவனின் மூர்கத்தை அஞ்சியே அவன் மகன்கள் அவரை படகில் ஏற்றி நதியில் அனுப்பி வைத்து விடுகிறார்கள்.

அரக்கர் குல அரசன் வாலி ஒவ்வொரு நாளும் உளம் நிறைந்து ஏங்கி காத்திருந்தான், வேதம் முற்றிலும் அறிந்த முனிவருக்குகாக. அங்கும் தீர பசியுடன், தீரா காமத்துடன் இருக்கிறார். அவர் மூலமாக தன் மனைவியருக்கு மைந்தர்கள் வேண்டும் என தீர்மானிக்க, அங்கன் வங்கன் கலிங்கன் புண்டரன் சுங்கன் என்று ஐந்து பேருடல் மைந்தர்கள் அவரது ஆறாப்பெருவிழைவின் வடிவங்களென அப்பெண்டிரின் வயிறு திறந்து இறங்கி மண்ணுக்கு வந்தனர்.

வயது முற்றி மேழுலகம் செல்லும் பொழுதும் அவர் மாற்றில்லா, அணையமுடியா பெருங் காமத்தை விழைகிறார். அதற்காகவே அவர் வைகுந்தத்தையும்,சிவமுடியும் மறுத்து, முடிவிலி என நீளும் பெருங்காமம் கொண்ட இந்திரலோகத்திற்கே செல்கிறார்.

விழியின்மையால் பெருநெருப்பாக்கப்பட்ட அந்த அடங்கா காமமே பிரம்மம் என்று ஆகிறது.

சித்ராந்தகனின் காமம்:

விசித்திர வீர்யனின் அண்ணான சித்ராந்தங்கன் எப்பொழுது இளைஞர்கள் கூட இருப்பது போல காட்ட பாடுகிறான். அவனுக்கு யோனிக்கான இடமே இல்லை என்று நிமித்திகர்கள் சொல்கிறார்கள். இதனால் அவன் “Homosexual” என்று நினப்பதற்க்கு புனைவில் ஊகம் இருக்கிறது. அடேய் போல் அவன் தன்னையே தான் காணும் மோகத்தில் இருப்பதாகவும் காட்ட படுகிறது. ஆகவே அவனை “Naarcist” என்று நினைக்கவும் இடம் தருகிறது.

  காமமே தெய்வமாய்:

திரௌபதியின் காமம்

ஓம்! சர்வகல்விதமேவாஹம் நான்யாஸ்திசனாதனம்

இவையனைத்தும் நீ.  நீயன்றி ஏதுமில்லை.

பிரியாகை ஐந்து நதிகள் சங்கமிக்கும் இடம். பாஞ்சாலி ஐந்து வகை காமங்கள் சங்கமிக்கும் கோவில். அக்னியின் புதல்வி. எரிப்பதற்கென்றே வந்தவள். காமரூபிணி. அவள் விழி தொடும் அனைவரும் அவள் மீது காமம் கொள்கின்றனர்.

சுயம்வரதில் ஏன் ஒருவனக்கு மட்டும் மாலையிட வேண்டும் என கேட்பதில் இருந்து தொடங்குகிறது அவளின் காமம். அறிவு என்பதன் மேல் பெண்களுக்கு எப்பொழுதும் பெரு விழைவு இருக்கும். தர்மனின் காமம் அற்ற பார்வையே திரௌபதியை சஞ்சலபடுத்துகிறது. அவளின் தோழியான மாயையும் திரௌபதி போலவே நோக்குகிறார். எல்லா விழிகளிலும் காம்த்தையே கண்டு, காமம் சற்றும் இல்லா அவன் கண்களை கண்டே அவள் காமம் கொள்கிறாள்.

அக்காலங்களில் போரில் வென்ற அரசன் அவன் ஆநிரையும், பெண்களையுமே கொள்வான். ஆதி காலத்தில் இருந்தே பெண்கள் பாதுகாப்பாக வைக்க பட்டு கொண்டே இருகிக்கிறார்கள். எவ்வித தைரியமான பெண்ணும் ஏதோ ஒரு சமயத்தில் பாதுகாப்பை விரும்புவாள். பாதுகாப்பை விழையும் பெண்களுக்கு வலிமையே பிடிக்கும். அந்த வலிமையின் மூலமே அவள் பீமனை காமுறுகிறாள். மெல்லிய காற்று வலிய மரத்தின் மீது முட்டி சிறு இடைவெளியில் வெளி வரும் பொழுதே குழல் இசை உருவாகிறது, அது போலவே அவளின் காமும்.

பெண் தன் உடலாலே  தன்னையே அறிந்து கொள்கிறாள். அந்த உடலை அலங்கரித்து கொள்ளவே அவள் விழைகிறாள். அவ்வாறு அவளை வெறும் உடலாக பார்க்கும் ஆணின் மீது அறிவு பூர்வமாக வெறுப்பு வந்தாலும், அவளின் உடல் அதையே விழையும். அதனாலயே அவள் அர்ஜுணனை காமுறுகிறாள்.

அறிவு, ஆற்றல், காமம் மீது என்னதான் ஒரு மோகம் இருந்தாலும், பெண் முதலில் ஒரு தாய். தாயாகவே படைக்கபடுவது அவள் உடல். தன் ஆண் ஒரு சிறுவனாக தன் முன்னே ஒரு குழுவி போல் குழைவது எல்லா பெண்களுமேஉள்ளூர  விரும்புவார்கள். நகுல, சக தேவனிடம் அவள் அதையே பார்க்கிறாள்,அதனாலயே காமுறுகிறாள்.

கர்ணன் முன்னர் மட்டும்  தான் அறியாசிறுமியாக காதல் புரிய முடியும் என்று அவளுக்கு தெரிந்து இருக்கிறது. ஆனால் பேரரசிக்கான பெரு விழைவு அதை தடுக்கிறது.

வெண்முரசின் உச்சம் “வெண்முகில் நகரத்தில்” பகுதி 19 யில் வரும் அந்த சாக்த உபாசனை தான். மிக சரியாக திரௌபதியை சாக்ததோடு இணைக்கிறது. காமத்தையே தெய்வமாக வழி படுவது. தர்மனை அறிவாலும், பீமனை ஆற்றலாலும், அர்ஜுனனை அகங்காரத்தாலும், நகுல சகா தேவர்களை  புதுமையாலும் காமுறுகிறாள்.

அந்த பகுதியை படித்த உடன் எனக்கு என் ஆழ் மனத்தின் கனவில் தோன்றியது ஒரு காளியின் உருவம். நகுல சக தேவர்களை தன் இடுப்பின் இரு பகுதியிலும் சுமந்து கொண்டு, , அர்ஜுனனை நெஞ்சில் அணைத்தவாறு , பீமனை தோளில் தாங்கிகொண்டு தர்மனிடம் காமுறுகிறாள் அந்த பெருந்தேவி. அவளின் காலுக்கிடையில்  கர்ணன்.

“கொள்க காமம்! தேவி, கலம் நிறைய அள்ளி நிறைக காமம்! மொள்க காமம்! முறைதிகழ மூழ்கி எழுக காமம்! தேவி, காமமென்றாகி வருக! இவ்வுலகை காமமென்றாகி அணைக! காமமென்றாகி புணர்க! இப்புடவியை காமமென்றாகி உண்க! காமமென்றாகி கொள்க! காலத்தை காமமென்றாகி சூடுக! காமினி,காமரூபிணி, கரியவளே, கொள்க என் நெஞ்சக் குருதி பிசைந்த வெம்மாவு. ஓம் ஸ்ரீம் ஹம்!.!.”

வஞ்சம் இயற்கையிலே கொடுரமானது. அதனினும் கொடியது காமம் மூலம் விளைந்த வஞ்சம். வெண்முரசில். அவ்வாறு காமம் மூலம் விளைந்த வஞ்சம் வந்து கொண்டே இருக்கிறது.

  1. இது சுணந்தையில் இருந்து ஆரம்பிக்கிறது. பிரதீபர் அவளை கொஞ்சம் வயதான காலத்தில் மனம் முடித்து கூட்டி வருகிறார். பெரும் வலியில், குருதி குளத்தில் நீந்தியவாறு  அவள் மூன்று மகவுகளை பெற்றுஎடுக்கிறாள். அதுவே முதல் வஞ்சம்.
  2. அம்பையின் காதல் மறுக்க பட்டதால் அவளின் நெஞ்சில் வஞ்சம் துளிர்கிறது. “குருசேத்ரம்” எனும் கொழுந்து விட்டு எரியும் நெருப்பின் முதல் கனல்,அம்பை பீஷ்மர் மேல் வைத்து இருந்த காதலும்அது மறுக்கபட்டதால் விளையும் வஞ்சமும்.
  3. கர்ணன் திரௌபதி மேல் வைத்து இருந்த காமம். சிவப்பு சேலைகாட்ட பட்ட பொழுது அவனுள் எரிந்த அந்த வன்மம்.

 

பந்தை வைத்து வித்தை காட்டுபவர்களை நீங்கள் பார்த்து இருக்கீர்களா? இரு கைகளிலும் இரு பந்தை வைத்து அதை மாற்றி மாற்றி சுற்றி கொண்டே இருப்பார்கள்.. அது போல் தான் காமமும் வஞ்சமும். எங்கேனும் புள்ளியில் அவை இணைந்தாலோ அல்ல தொட்டாலோ ஆட்டம் அவ்வளவு தான்.

 

“இதை நான் செய்யவில்லை என் காமமே செயத்தது, இதை நான் செய்யவில்லை என் வன்மமே செயத்தது”. வெண்முரசு படித்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது இம்மந்திரம் வெவ்வேறு அர்த்தங்களை என் மனத்தில் விதைப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது.

 

“காமோ காரிஷீத்,

மன்யுக காரிஷீத், நமோ நம:”

வெண்முரசு கலந்துரையாடல்-மார்ச் 2016

இம்மாத கலந்துரையாடலுக்கு வந்த முப்பது பேர்களில் ஏழு பேர் இந்த கூட்டத்திற்கு புதியவர்கள் ஆனால் அனைவரிடமும் தேர்ந்த வாசிப்பும் கலந்துரையாடல் குறித்த ஆர்வமும் இருந்தது.

4 மணிக்கு ஆரம்பிக்க வேண்டியது 4:30 ஆயிற்று. ஜானகிராமனும் ரகுராமனும் பேசுவதாக இருந்த்து.

ஜானகிராமன், தனது உரையை கவியரங்க பாணியில் வாசித்தார். ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் எந்த குணத்தை தேடி செல்கின்றன என்பதை வைத்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை.  ‘முடிவிலியை தேடி’ என்கிற அந்த கட்டுரையை விரைவில் பதிவேற்றுவார்.

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரம் குறித்தும் விவாதிக்க பல காரணங்கள் இருந்தன. ஆனால் 90 நிமிடங்களில் அனைவரையும் விவாதிக்க இயலவில்லை. இயல்பாகவே, அதில் துரோணர் மற்றும் துரியனை பற்றி மட்டும் விவாதிக்க இடமிருந்தது. 

துரோணர் குறித்து உரையாடல் துவங்கியது.

துரோணர்  பிராமணராவதையே தன் வாழவின் குறிக்கோளாக கொண்டிருந்தாரா என்ற கேள்வியை அது எழுப்பியது. துரோணர், தன்னை பிராமணர் என கருதி கொண்டாலும் அதை அவர் தன் வாழ்வின் லட்சியமாக கொண்டிருந்தார் என கூற இயலாது. அப்படியிருந்தால் அவர் அஸ்வதாமனை சத்ரியனாக ஆக்கியிருக்க மாட்டார். ஆகவே அவர் ஏதோ ஒரு அங்கீகாரத்திற்கு மட்டுமே ஏங்குபவராக ஆரம்பத்தில் வருகிறார்.அவர் தன்னை பிராமணராக உணர்கிறார் என்பதை அறிந்து துருபதன் அவர் பாதம் பணிந்து சீடனாகிறான். ஆனால் நாளடைவில் அவருக்கு தன் லட்சியத்தைவிடவும் மகனுக்கான அங்கீகாரம் முதன்மையாகிறது என்பதை பீஷ்மரிடம் துரோணர் ” என் மகன் பாரதவர்ஷத்திற்கே சக்கரவர்த்தியாவான்” என சொல்லும் இடத்தில் வெளிப்படுகறது என்பதை விவாதித்தோம்..

இங்கே “சதுர்வர்ணம்’ என குறிப்பிடப்படுபவை வெறும் பிறப்பை மாத்திரம் வைத்து வருவதில்லை என்பதை ஜாஜா எடுத்துக்கூறினார். பரசுராமரோ,சரத்வானோ அவரை பிராமணராக்க முடியும்.. அவர் மகன் சத்ரியனாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறான் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வாறாக ஒரு வர்ணத்தில் இருந்து இன்னொரு வர்ணத்திற்கு மாற முடிகிறது. இது அப்போதைக்கு நடைமுறையில் இருந்த ஒரு சமூக வழக்கத்தை குறிப்பிடுகிறது என்பதையும் அவர் கூறினார்.

துருபதன் அவரின் உள்ளத்தை அறிந்து அவர் சீடனானது போல பீஷ்மரும் அவர் பலவீனம் அவர் மகன்தான் என்பதைஅறிந்து அவரை தன் கட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டிருப்பதை தியாகராஜன் விளக்கினார். இருந்தாலும் தன் மகன் மீதான அவரின் பாசமே அஸ்வத்தாமனை சிரஞ்சீவியாக்கியது என ராகவ் எடு்த்துரைத்தார். இன்றுவரை பாவத்திற்கு அஸ்வத்தாமன் என குறிப்பிடப்படுவது அதில் ஒரு முரண்நகைதான்…

அடுத்து ஜானகிராம்,துரியன் தன் உடல் பலத்தாலேயே முடிவிலியை நோக்கி போவதாக வண்ணக்கடலின் அத்தியாயங்களோடு விளக்கினார். இதுவும் விவாதிக்கப்பட்டது. துரியன் இயல்பாகவே எதிரி என்றொருவனை உணராதவரை, மிகவும் அன்பானவனாகவும் உணரந்தபின் அப்படியே கட்டுக்கோப்பாகவும் மாறுகிறான்.

ஆகவே, அவன் அகங்காரமே அவனை கொண்டு செல்கிறதேயன்றி புஜபலம் இல்லை. கர்ணன் அவனையும் ஜராசந்தனையும் ஒரு கையால் தூக்கி வீசுவது அவனுக்குள்  ஆச்சரியத்தை மட்டுமே ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் பீமன் வனத்தி்ல் கரடியை விலக்கியது அவனுள் ஏற்படுத்தியது ஒரு பகை உணர்வு அது அவனை வாரணாவதம் வரை இட்டுச்செல்கிறது. ஜானகிராமன் தன் கட்டுரையில் இந்த விவாதங்கள் சார்ந்தும் சற்று மாற்றியமைத்து பதிவதாக கூறினார்.

அடுத்து பேசவேண்டியிருந்த ரகுராமன் மார்ச் மாத ஆடிட்டிங் வேலைகளால் தனது கட்டுரையை செம்மை படுத்த முடியவில்லை ஆதலால் அடுத்த மாதத்தில் தான் பேசுவதாக சொன்னார். எனவே பங்கேற்காளர்களிடம் தங்கள் வாசிப்பனுபவத்தை கேட்டறிந்தோம்.

பாலசுப்ரமணியன், முன்பு வெண்முரசு விவாத தளத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த அருணாசலத்தின் கடிதம் குறித்து கூறினார். காய்ந்த பழம் எந்த காற்றுக்கு கீழே விழும் என்கிற திருதராஷ்டிரன் குறித்தான வரிகள் அவை. அதுபோன்ற உவமைகளையும், குறியீடுகளையும் நாம் விவாதிக்கவேண்டும் என குறிப்பிட்டார். இந்த சமயத்தில் எப்போதும் சொல்வது போல, ” யோகமுறைகளை விளக்கும்  இந்திரநீல சுயம்வரம் ஏழு நாகர் உலகம் ( காண்டீபம்)”ஆகியவற்றை தான் விளக்குவதாக செளந்தர் குறிப்பிட்டார். இப்படி இவர் சொல்லுவது இதோடு நூற்றியெட்டாவதுமுறை  என்பது அவருக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது.

ஐஐடியில் வரிசையில் நிற்கும் போது அன்றைய வெண்முரசு அத்தியாயம் குறித்து  பேசிக்கொள்வதை அங்கு பயிலும் அரசன் குறிப்பிட்டார். உயர்கல்வி நிறுவனங்கள், எந்த காலத்தில் மற்ற கல்விநிறுவனங்களை போல் subject ஐ மட்டும் படிக்கபோகிறார்களோ என்ற சமூக அக்கறையை பெயர் தெரிவிக்க விரும்பாத ஒரு வாசகர் வெளியிட்டார். 🙂

இந்த கூட்டத்தில் தத்துவம் குறித்து விவாதிக்கவே இல்லை இதை எதிர்பார்த்து வந்து தான் மிக ஏமாற்றமடைந்ததாக தன் ‘மனக்குமுறலை’ மலைச்சாமி தெரவித்தார். இதற்கு முன் ஈரட்டியில் புதியவர்கள் சந்திப்பில் வைத்து ஜெ.விடம் அம்பை காதல் கொள்வது கருப்பையின் விழைவு என்று ஏன் கூறினீர்கள்.. பெண்களுக்கு மனதே இல்லையா என ‘ஹார்ஷாக’ கேட்டபோது இதேபோல் ஒரு ‘மனக்குமுறல்’ வந்ததை நினைவு கூர்ந்தார். அப்போது, எழுத்தாளரிடமே விளக்கம் கேட்பதை விட கீழான செயல் ஒன்றில்லை என ஜெ. ‘புன்முறுவலோடு’ தெரிவித்ததால் அந்த கேள்வியையும் இந்த சபையில் வைத்தார்..

அந்த கேள்விக்கான பதிலையும் பின் இதற்கு முன் கூட்டங்களில் நடந்த தத்துவ விசாரங்களை எடுத்துரைத்து ஸ்ரீநிவாசன் சாரும், ஜாஜாவும் தியாகராஜனும் ‘சாந்த’ப்படுத்தினார்.

குறிப்பாக பிரகலாதனுக்கும் ஹிரண்யகசபுவிற்கும் நடந்த உரையாடல் குறித்து அவர் விவாதிக்க விரும்பினார். பலரும் பேசிய அந்த விவாதத்தில் விஷ்ணுபுர கெளஸ்துப தத்துவ விசாரத்திலிருந்து இன்னும் மீண்டுவராத இந்த கட்டுரையாளர் மட்டும் வாயை திறக்கவில்லை. அவைகளை அனுபந்தங்களாக தோகுத்ததில்,

 

அ) ஒரு கூட்டத்தில் முழுக்க முழுக்க தத்துவத்தை விவாதிக்க இயலாது அதற்கான பல கேள்விகளும் / பதில்களும் ஏற்கனவே விவாதிக்கபட்டிருக்கும். அவைகளை படித்தவர்கள் மட்டும்விவாதிக்க மற்றவர்கள் அவற்றை கவனித்து அறியலாம்

ஆ) வெண்முரசு தத்துவத்தை மட்டும் சொல்லுவதில்லை. அது ஒட்டு மொத்த பாரத பண்பாட்டையும் திரும்ப எழுதும் முயற்சி. அதில் தத்துவங்களை மட்டும் ஒரு அமர்வில் விவாதிக்கலாமேயன்றி ஒவ்வொரு வாரமும் அதை விவாதிப்பது என்பது வெற்றியடையாது.

( வெங்கட்ராமணன், ஜெ. சொன்ன வாதம், விதண்டாவாதம் ஆகியவை பற்றிய விளக்கத்தை அளித்தார்)

இ) நான்நினைக்கிறேன் அல்லது என்னளவில் என்கிற வார்த்தைகளை கொண்டு தத்துவ விவாதம் செய்யலாகாது. 

ஈ) தத்துவங்களை விவாதிக்கும் முறை பற்றிய நித்யா / டாகடர் தம்பான்  ஆகியோர்களின் கருத்துக்களை ஸ்ரீநிவாசன் விளக்கினார்.

உ) அஜிதன் தத்துவங்களை படம் வரைந்து பாகங்களை குறித்து விளக்கிய நவம்பர் மாத கூட்டம் போல் இன்னொன்று அல்லது அதன் தொடர்ச்சியாக ஒன்று அடுத்தடுத்த மாதங்களில் உரையாற்றுவதாக சொல்லியிருக்கிறார்.

அதன்பின் இறுதியாக, அஜிதன் சுட்டிக காட்டியபடி பிரயாகையில் (77ம் அத்தியாயம்)சரஸ்வதி கோயிலில் திரெளபதியும் கல்பகனும் (யுதிஷ்டிரன்) நீதி/ அறம் குறித்து உரையாடும் அத்தியாயம் விவாதிக்கப்பட்டது. நீதி வழங்கப்படும் போது அது வெறும் அற நூல்களை வைத்து வழங்கப்படலாகாது அப்படியென்றால் அந்த இடங்களில் நீதிபதிக்கு பதிலாக ஒரு கணினியை வைத்து விடலாம். நீதி எப்போதும் அந்த சூழ்நிலையையும் கருத்தில் கொண்டே வழங்கப்படுவதால் அங்கே மனிதர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். சில நேரங்களில் மூன்று நான்கு நீதிபதிகளும் அமர்ந்து விவாதிக்கிறார்கள். இந்த விவாதம் நீண்டு கொண்டு போய் நடப்பு அரசியலின் இரு வேறு தீர்ப்புகள் குறித்து உரையாடும் வரை வந்து அங்கேயே தானாக நின்றது.

சென்னை கலந்துரையாடலில் ஒருவித கட்டுக்கோப்பு இருப்பதை தாம் உணர்ந்த்தாக மாரிராஜ் குறிப்பிட்டார்..சில நேரங்களில் அரசியலோ, உலக சினிமாவோ பேச்சில் இடைப்பட்டாலும் அங்கேயே நின்று மீண்டும் வெண்முரசுக்குள் வருவது மற்றும் ஒருவர் பேசி முடிக்கும் வரை யாரும் குறுக்கே பேசாமலிருப்பது ஆகியவைகளை தான் உணரந்ததாக கூறினார். அதற்கு காரணம் முன் மாதிரியாக நாம் கொள்வது ஊட்டி இலக்கிய முகாமின் ஒழுங்குகளைத்தான் என கூற வேண்டும். இருந்தாலும் துவக்கத்தில் ஏற்படும் அரைமணி நேர காலதாமத்தை தவிர்க்க வேண்டும் என தோன்றியது.

அடுத்த மாதம் தங்கமும் ரகுராமனும் பேசுவதாக சொல்லியிருக்கிறார்கள். ‘அண்டை மாநிலத்திலிருந்து’ சிவாத்மா கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தார். கவிதா, சுதா மேடம், அறிவழகன் தனா ஆகியோர் சிற்றுண்டி கொண்டு வந்திருந்தார்கள். அதை உண்டு களைத்து புறப்பட்டோம்.

 

 

இன்றும் தொடரும் ஒரு மரபின் துவக்கம் – ராகவ்

தொழும்பன் சாத்யகி – சென்னை கூடுகையில் பேசியது

கிழே வருவது அன்று நான் பேசுவதற்காக தட்டச்சி எடுத்து சென்றது.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 
தொழும்பன் சாத்யகி:
 
இன்று நமக்கு படிக்க கிடைக்கும் வென்முரசில் சாத்யகியை 3 விதத்தில் பார்கிறோம்
பகுதி 9 – பெருவாயில்புரம் 1,2,3
இந்த இடத்தில் இருந்து சாத்யகியின் பயனம் தொடங்குகிறது.
 
* சாத்யகி அறிமுகம் ஆகும் போதே, அவன் சந்திக்க போகும் வாழ்வா சாவா என்கிற பூரிஸ்ரவசுடனான இருதி கனம்
* இந்திரநீலத்தில் திஷ்டதுயும்னன் உடன் நட்பும், சியமந்த்க கல்லுடனான பயனமும் 
* சாத்யகி ஒரு தொழும்பனாக
 
இதற்க்கு ஒரு அத்தியாயம் முன் பான்டவர்களிடம் பாஞ்சாலத்தில் கர்னன் தலைமயிலான படை போர்தொடுத்து தோற்று மீளுகின்றது
பல கணவுகளுடன் இருக்கும் பூரிஸ்ரவஸ் துரியோதனனால் ஆட்கொள்ள பட்டு பால்ஹிகர்களின் சார்பு முடிவடைந்ததாகி விட்டது.
பெருவாயில் நகரம் முதல் அத்தியாயத்திலேயே பால்ஹிகர்கள் யாதவர்கள் பகையை பற்றிய குரிப்புகள் வருகின்றது
 
அதே போரில் இன்னொரு முனையில் அஸ்வதாமன் திருஷ்டதுயும்னன் படையினரின் போரின் காரனம் 
தன் முதல் போரில் திருஷ்டதுயும்னன் படுகாயம் அடைந்து கோட்ட்டைக்குள் திரும்புகிறான்.
அவன் பின்பு மீள்வது துவாரகை வந்து அங்கு கிடைக்கும் சூழலும் பகைகளாலும் நட்பாலும் தான்.
 
சாத்யகியின் களம் தெளிவாகவே இந்த இடத்தில் ஆரம்பிக்கிறது.
அதே இடத்தில் அதுவரை கனவு பொருளாகவும் அர்புதங்களின் களமாகவும் இருக்கும் துவாரகையும் விரிகிரது.
 
சாத்யகி துவாரகையின் அரண்மனையில் ஒரு தொழும்பனாக நுழைகிறான்.
எனக்கு இன்று இதை பற்றி தான் பேச எண்ணம்.
 
ஏகலைவனை அத்தை குந்தியின் அஸ்தினபுரி படைத்துனை கொன்டு வென்றதும்
ஒரு அதிர்ஷ்டத்தில் கூர்ஜரத்தின் செல்வம் புதையல் போல கிடைத்து,
பாரத நாட்டின் மற்ற தீவிர தேசங்களின் தொடர்புக்கு சற்று அப்பால் ஒரு நகரத்தை அமைக்க பெற்றதும் யாதவனின் நலூழ் என்பதாக யாதார்களிடம் ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது. 
 
அதாவது சாத்யகியின் தந்தை போன்ற யாதவர்களிடம். இது ஒரு அளவு முந்திய தலைமுறையினரின் பார்வையாக இருக்கின்றது.
இதன் இன்னும் ஒரு எடுத்துக்காட்டு விதுரர், அவர் தன் மகன் துவாரகைக்கு செல்ல எண்ணம் தெரிவிக்கும் போதும், பிஷ்மருடன் பேசும் போதும் இதே போன்ற எண்ணங்களை வெளிபடுத்திகிறார்.  
 
இதை நாம் எப்போதும் பார்கலாம், தொன்று தொட்டு வருவதையே தொடர்வது நல்லது என்பது ஒரு எண்ணம்
இரெண்டாவது ‘நேத்து மொளச்ச காளான்’ என்ற எண்ணம்.
 
பீஷ்மர் போல அரிதாக ஒரு சிலரே தங்கள் தலைமுறையில் தான் கண்ட கனவை நிகழ்துபவனை தெயிரியமாக செய் என்று வாழ்துபவர்களாகவும். 
நம்மை போன்ற மானிடர் என்றால் சரியான அறிவுரைகளை அளிக்க கூடியவர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள்.
 
 
இவை எல்லாம் சாத்யகியை தொழும்பனாக ஆவதற்கு முன்பான  பின்புலம்.
 
சாத்யகியை நாம் அறிமுகம் கொள்ளும் முதல் அத்தியாயத்திலேயே அவனுடைய பயம், தயக்கம், தடைகள் நமக்கு அறிமுகம் ஆகின்றன.
சாத்யகி துவாரகை நகரில் யுயுதானன் என்ற யாதவனாக நுழைகிறான் 
சத்யகரின் மகன் சாத்யகியாக தொழுப்பர் குறிகளுடன் அரண்மனை புகுகிறான்.
 
தொழும்பன் ஆக ஆவதற்கு முன் அவனுக்கு ஒரு யாதவனாகவே துவாரகையில் நீடிக்கும் வாய்ப்புகள் உள்ளன.
ஒரு தொழிலாளியாக அல்லது வியாபாரியாக. அதை விடுத்து சாத்யகி தொழும்பன் ஆகிறான்.
 
தொழும்பர் என்றால் நாம் இன்று படிக்கும் சாத்யகியாக அல்ல.  
அவனிடம் சொல்ல படுவது மிகவும் கடுமையான நிபந்தனைகள். 
சொல்ல போனால் தொழும்பன் ஒரு அடிமை. 
அவனுக்கு உரிமைகள் கிடையாது. குடுப்பம், செல்வம் இவைகள் கிடையாது. இட்ட பணியை செய்து முடிக்க கடமை பட்டவர்கள். 
இன்னும் சொல்ல போனால் இட்ட கட்டளையை தலைவன் இன்புறும் பொருட்டு செய்து முடிப்பதே கடமையாக நினைத்து இருப்பவன்.
அதில் இருந்து விடுதலை எல்லாம் கிடையாது. தப்பித்து சென்றால் என்றேனும் ஒரு நாள் வாளுக்கு பலி.
 
இருந்தும் அரண்மனையில் அடிபணிந்து வாழ்வதே இலக்கு என்று தொழும்பர் குறி ஏற்கிறான்.
 
அந்த இடத்தில் கந்தமன் என்ற சப்தசிந்து பகுதியை சேர்ந்த ஒருவன், ‘என்னய்யா இப்பிடி பண்ணிட்ட’ என்பதாக வறுத்த படுகிறான்.
அவன் துவாரகைக்குள் அறிமுகமானவன், கடல் படைகளில் செர்த்து கொள்ள பட்டான், அதற்க்கான திறமை இருந்ததால்.
 
அடுத்து கரன் என்பவன், சாத்யகியுடன் தொழும்பன் ஆகிறான். அவன் வாழ வழியே இல்லாமல். தன் குளமெல்லாம் அழிந்ததால் வாழ்வு தேடி வந்தவன்.
காடுகளில் வாழ்தவன்.  தனி திறமைகள் எல்லாம் கிடையாது என்று நம்புபவன். அவனுக்கு வேறு வாய்ப்பும் வாழ்வும் கிடையாது.
தொழும்பன் ஆவது பெரும் பேரு.
 
ஆணால் சாத்யகிக்கு முற்றாக அப்படி அல்ல. இவ்வளவுக்கு பிறகும் சாத்யகி தொழும்பன் ஆகிறான்.
 
இங்கிருந்து கொஞ்சம் தாவி… ஒரு 2 நிமிடங்களில்
நம் மரபில் பக்திக்கு ஒரு இன்றிஅமையாத இடம் உள்ளது.
நம் மரபே பக்தி தான் என்றும் சொல்லி விட கூடிய அளவில், 
என் அளவில் மரபுக்கு அறிமுகமே ‘எல்லாமே பக்தி’, பக்தியால் சாத்திய படாதது எதுவுமே இல்லை என்பதாக அமைந்த்து.
அதற்க்கு பிறந்து, வளர்க்க பட்ட சூழலும் ஒரு காரனமோ என்னவோ.
 
ஒரு கட்டத்தில், எல்லாமே பக்தியா? 
பாலும் தெளி தேனும் பாகும் பருப்பும் குடுத்து தமிழ் மூன்றும் வாங்குவது தான் பக்தியா? என்கின்ற கேள்வியும் எழுகின்றது.
 
பிறகு பக்தியை தெரிந்து கொள்ள முற்படும் போது மேலும் ஒரு புரிதல் வருகிறது.
 
எதனுடன் பக்தி.. வடிவமில்லாத பரம் ஒன்றுடனா,  ஒரு வடிவம் அளிக்க பட்ட பரமே பொருளாக வரிக்க பட்டதுத்தனா
அடுத்து  எதன் பொருட்டு காப்பாத்து என்றா, அல்லது இதை கொடு அதை கொடு என்றா 
இவைகள் இல்லாமல் எதன் பொருட்டும் இல்லாமல் பக்தி செய்யவே பக்தியாக.
 
அடுத்து எப்படி பக்தி.. அதில் ஒரு 9 வகைகள் உள்ளது. அதில் தாசனாக பக்தி செய்வதும் ஒன்று.
 
இன்று வைணவத்தில் பல கிளைகள் உள்ளன. நம் தமிழ் நாட்டில் உள்ள வைணவத்தில்  கூட நமக்கு தெரியும் இரண்டு உள்ளன.
 
அதில் சமாஸ்ரயணம் என்ற ஒரு ‘சடங்கு’- ஆகவே ஒன்று உள்ளது அதை ஒரு சம்ஸ்காரமாகவே செய்கிறார்கள்.
அதில் இவன் தான் இறைவன் இவன் அன்ரி எனக்கு வேறு இல்லை என்று ஏற்க்கும் ஒரு சடங்கு.
அதன் பகுதியாக சங்கு சக்கரம், ஒரு கோலில் செய்து அதை தீயில் இட்டு  தோள்களில் பொறித்து கொள்வார்கள்.
அந்த சடங்கு இறைவனுடனான தனி மனிதனின் ஒரு தொடக்கம். 
 
இதை ஒருவர் தானாக முன் வந்தும் ஏற்று கொள்ளலாம்.
 
தோளில் சங்கு சக்கரம் ஏற்கும் முன் அவர்களும் கொள்ளும் மனதின் தடுமாற்றங்கள்
அதற்க்கான பதில்கள். இவைகள் எல்லாம் வரிசையாக வகுத்து வழிகாட்டும் படியாக ஒரு அமைப்பு உள்ளது
 
 
மறுபடியும் சாத்யகிக்கி வருவோம் .
துவாரகைக்குள் நுழையும் முன் வனிகர்கள் கூட்டம் ஒன்றுடன் சாத்யகி பயணிக்கிறான்.
அங்கே சக்ரிகன் கதை சொல்ல படுகிறது. தாய் தந்தையருக்கு படைப்பது போலவே (சாலிக்ராமம்  ??) கல் ஒன்றுக்கும் படைத்து வரும் சக்ரிகன்.
ஒருநாள் அவனுக்கு வரும் சோதனையும் இறைவன் அவனை ஆட்கொள்ளுதலும்.
 
அப்படியே தொழும்பன் ஆன பின்பான வாழ்க்கை. முதல் தருணமே சாத்யகியை அடையாளம் கண்டு கண்ணனை காண அழைத்து போகிறார்கள்.
அங்கு ஏற்கனவே கரணுடன் கண்ணன் பேசி கொண்டு இருக்கின்றான். கரனுக்கு 500 வகை பறவைகள் ஒலி கேட்டு அவைகள் பெயர் சொல்லவும் 100 புஉச்சிகள் பெயர் சொல்ல்லவும் தெரியும். இங்கே ஒருத்திக்கு நுறு நாணயங்களின் ஒலி கேட்டு எந்த நாட்டு நாணயம் என்று சொல்ல தெரியும் வா அறிமுகம் செய்கிரேன் என்கிறான். 
 
அங்கே கிட்ட தட்ட கரனும்  சாத்யகியும் ஒன்றே.
சமாஸ்ரயனுத்திக்கு பின்னும் அப்படித்தான்
 
சாத்யகிக்கி நம் வென்முரசில் பார்க்கும் போது இந்த பக்தி இருப்பதாக தான் நான் பார்கிறேன். 
அல்லது வெளிப்படையாக இல்லாவிட்டாலும் அது ஒரு ஊடு பாவாக நிகழ்கிறது.
 
நாம் பார்த்து கேட்டு வருபவைகளிலேயே நம் எழுத்தாளரிடம் ‘வென்முரசில் நீங்கள் எழுதுவது எது கற்பனை எது பாரதம்’ என்றும்
சாரமாக இதில் உங்கள் சரக்கு என்ன? என்ற கேள்விக்குமான ஒரு விடை போல இது எனக்கு படுகிறது.
நெடுக எங்கிலும் நம் மரபை, அதன் ஒரு சரடான பக்தியையுமே கூட நமக்கு புதிதாக அளிக்கிறார்.
அதில் நாம் தெரிந்து கொல்லாத்வையாக இருப்பதற்கும் ஒரு அறிமுகம் அல்லது தெளிவை தந்த படி பயணிக்கிறார்.
 
ஒரு விதத்தில் இந்த தோளில் குறி இடுவது துவாரகையில் இருந்து  தான் பாரததில் ஆரம்பித்து இருக்குமோ என்பது போல கோடு இட்டு காட்டுகிறது பெருவாயில் நகரம்.
அது அந்த தருனத்திர்க்கு ஏற்றாற்பொல (புதிய நகரம், புதிய குறி வைத்துக்கொள்ளும் பழக்கம்) வந்து அமறுகிறது.
அதுவே நிகழ்கால பழக்கதுடன் தொடர்பு பட்டு வருவதாக அமைகிறது.
 
எண்ணி பார்த்தால் ஒரு நாளும் என்னால் அப்படி ஒருவருக்கு தொழும்பனாக இருக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை.
 
வென்கடல் தொகுப்பில் வெறும் முள் என்ற கதை.
அதில் கிழிந்த ஒன்றுக்கும் ஆகாத துணிகளை, கந்தல்களை சேர்த்து வைத்து மூட்டை ஆக சுமக்கும் ஐசக் – முட்களில் சிக்கி ஆடை முற்றும் கிழிந்து பிரர்ந்த குழநதை போல ஓடி இலக்கை சேருவான். படித்த மது அருந்தி மயக்கத்திலும் இலக்கை சேரும் உந்துதல் இருந்தாலும் செஸபாண் முள்ளுக்கு பயந்து ஐசக்கை அவன் விட்டு சென்ற மூட்டையை பார்த்து நிற்கும் செஸியனாகவும் இருக்கலாம்.
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
இதுவரை அன்று பேசியது, அதற்க்கு பின்னான விவாதத்தில் வந்த சில சுருக்கங்களை கீழே முயற்சிக்கிறேன் 
 
மகராஜன் அருனாசலம் :
இந்த தொழும்பர் குறி ஏற்ற என் நண்பர் ஒருவரிடம் இது பற்றி கேட்டு இருக்கிறேன். அவர் சொன்ன பதில் என்னை ஸ்தம்பிக்க வைத்தது.
‘அவன் தான் என்  கடவுள் அவனை தவிர வேறு ஒரு கடவுளின் கோவிலில் ஈடு படமாட்டேன் அப்படி போனால் நான் சோரம் போனவனாவேன் (கற்ப்பு இழந்ததர்க்கு சமம்)  ‘- என்பதாக சொன்னார். அந்த பதிலை உண்மையிலேயே என்னை ஆடி போக வைத்தது. நான் சாதாரணமாக கேட்ட கேள்விதான் அது.
 
பக்திக்கு நம் மரபில் உயர்ந்த இடமே அளிக்க பட்டு இருக்கிறது. கீதையிலே குட கர்ம யோகம், ஞான யோகங்களை விட சாத்தியமானது பக்தியோகம்  என்பதாக சொல்ல படுகிறது . 
 
ராஜகோபாலன் (ஜாஜா) :
இதற்க்கு ஒரு நீண்ட பின்புலன் உள்ளது.  இந்தியாவில் இப்போது நாம் பார்க்கும் வைனவத்திற்க்கு முன் ஜைனம் இந்தியா முழுவதும் பரவி இருந்தது. ஜைனம் எங்கெல்லாம் தீவிரமாக பின்பற்ற பட்டதோ அந்த இடங்களில் பின்நாளில் தீவிரமாக பிடிப்புடன் இன்று பின் பற்றப்படும் தீவிர சைவம் அல்லது வைணவம் நிலைத்துள்ளதை காண முடிகிறது.
 
இந்த வெறும் முள் கதையிலேயே கூட ஒன்றை கவனிக்கலாம் ஐசக் முன்னாளில் ஒரு போர்வீரனாக இருந்தவன். இது போன்ற ஒரு தீவிர தன்மையை வாழ்க்கையில் கொண்டவர்களிடம் தான் அப்படியே முற்றாக எதிர் எல்லைக்கு போகும் தன்மை அமைகிறது.
சாத்யகியின் பயணம் இன்னும் நீள்கிறது. இந்திரநீலத்தில் அதன் முழுமையும் பார்க்கிறோம்.
 
திருஷ்டதியும்ணன் சாத்யகியை அந்த பாலையின் கிட்ட தட்ட எல்லையில் இருந்து மீட்டு வருகிறான். இது யோகத்தில் உள்ள ஒரு தளம் ( சௌந்தரை தேடினோம், இடையில் வெளியில் சென்று இருந்தார்).  தொழும்பர் துவாரகையின் வாளுக்கு பலிஆவார்கள் என்பது அது தான், அந்த பாலையை சாத்யகி  கடந்து இருந்தால் பிறகு மீட்பு இல்லை. அந்த இடத்தில் தான் சாத்யகியை திருஷ்டதுயும்ணன் வந்து மீட்கிறான். 
 
மகராஜன் அருனாசலம் :
திருஷ்டதுயும்ணன் அதை சொல்கிறான், நான் சென்றிருந்தால் எங்கு போயிருப்பேனோ அங்கு தான் தேடி கண்டுகொண்டேன் என்கிறான். சொல்ல போனால் அவன் கண்ணை மூடி கொண்டு தான் செல்கிறான். 
 
ராஜகோபாலன் (ஜாஜா) :
ஆம், அந்த நிலையில் அப்படி அந்த பயணத்தின் சக பயணிதான் உதவ வர கூட முடியும்.
 
இது தான் யோகத்தில் இருக்கும் நிலை. அந்த நிலையை தாண்ட வேண்டும் என்றால் குருவின் உதவி இல்லாமல் முடியாது  (சௌந்தர்  வந்து மீண்டும் கலந்து கொண்டார் ) இதை தான் நம் எழுத்தாளர் இங்கு உருவாக்குகிறார்.
 
சௌந்தர் :
அந்த நிலையை கடக்க தான் குருவின் உதவி தேவையாய் உள்ளது. அதை கடந்து வராமல் போனால் மீட்பு இல்லை.
இங்கே கண்ணனிடமே சாத்யகி திரும்புகிறான் , அவனுக்கு கிருஷ்ணனே தொடக்கம், குரு அனைத்துமே. தொடங்கிய இடத்தில் தான் அவனால் அமைய முடியும். அதானால் கண்ணனிடமே வந்து கலக்கிறான்.
 
நான் :
அந்த இடத்தில்  கண்ணனும் இங்கே உன்னைவிட்டால் நான் யாரிடம் விளையாட முடியும் என்று கூறுகிறான்.
 
மகராஜன் அருனாசலம் :
கிருஷ்ணன் நீ சென்ற இடம் பேசியது எல்லாம் நான் அறிய மாட்டேனா என்றும் சொல்கிறான். சாத்யகி ஒரு இடத்தில் மது மயக்கத்தில் கண்ணனை பின்னாலேயே அடிப்பேன், அவன் வரட்டும் என்று கூட சொல்கிறான்.
 
சாத்யகி கண்ணனை சந்திக்கும் அந்த இடம் முழுமையான ஒரு நேர்காணல் தான், கிட்ட தட்ட நம் அலுவலகங்களில் நடப்பது போல. கிருஷ்ணனிடம் அவன் பேசிய பிறகு சரி உனக்கு போர் என்பது புரிகிறது உன்னை அடுத்த கட்ட பயிற்சிக்கு அனுப்பிகிறேன் என்கிறான். அது போலவே அந்த கரன்னை ஏற்கனவே தெரிந்து வைத்திருக்கிறான், அவனுக்கான அடுத்த கட்டமாக நாணயங்கள் ஒலி கேட்டு நாட்டின் பெயர் சொல்பவள்ளிடம் அறிமுக படுத்துகிறான். கண்ணனின் செயல்பாடு ஒரு தேர்ந்த நிர்வாகியின் செயல்பாடாக இருக்கிறது.
 
தியாகராஜன் :
கல்பாக்கத்தில் உள்ள கோவிலில் ஒரு வயதான அம்மா ஒருவர் வருவார். அங்கு  உள்ள கண்ணன், ராமன் அனுமன் சந்நிதியை மட்டும் தரிசனம் செய்வார். அவரிடம் கூட இந்த கேள்வியை கேட்டு இது போல ஒரு பதிலையே பேற்றேன் என்று சொன்னார் தியாகராஜன்.
 
ராஜகோபாலன் (ஜாஜா) :
நம் மரபில் தீவிர குழுக்கள் சில இருக்கும் . ஆணால் பலர் திங்கள் கிழமை ஒரு கோவிலுக்கும் செவ்வாய் கிழைமை ஒரு கோவிலிலும் தீபம் ஏற்றுவார்கள். அவர்கள் தான் உண்மையாக நம் மரபை காத்து வருபவர்கள். அந்த தீவிர குழுக்களுக்கு ஆள் சேர்க்கும் சிலர் உள்ளனர், அவர்களை தான் நம் எழுத்தாளரும் குறிப்பிட்டு தவிர்க்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்.
 
(ராஜகோபாலன் அவர்கள் இன்னும் நிறைய பேசி, நான் பலத்தை மறந்து விட்டேன் என்றே தோன்றுகிறது. 
என்னை போன்று இன்று புதிதாக படித்து ஆர்வமுடன் வருபவர்கள் நிறைய இந்த சந்திப்புகளில் வருகின்றோம். அதில் சில சமயம் கண்முழி பிதிங்கி போகும் சில கருத்தகள் ஆணித்தனமாக சொல்பவர்கள் வரும் போது சினம் கொண்டு வந்த யானை முன் நின்ற பீமனை போல் நிற்கிறார். அவருக்கு நன்றி. )
 
நான்:
இந்த தொழும்பர் குறி நம் மரபில் உள்ளது. அதை அதன் சூழளுடன் சிக்கல்களுடன் கிட்ட தட்ட மறு அறிமுகம் செய்கிறார். இது மட்டும் அல்ல, வன்னகடலில் இள நாகன் பயணத்தின் அண்ண மந்திரம் போல இன்னும் பலவும் நமக்கு வென்முரசின் மூலம் மறு அறிமுகம்  தொடர்ந்து செய்ய படுகிறது.
 
அப்போது யார் என்று நியாபகம் இல்லை, ஓடிஸா பகுதி வரும் பொது ஏன் வாமன அவதாரம் பற்றி கதை  வந்து கேரளம் பற்றி சொல்கிறார் ? என்று கேட்டார் 
என்ன பதில் வந்தது என்று நியாபகம் இல்லை.
 
என் பெயர் ஸ்ரீனிவாசன் ஊர் கடலுர் என்று அறிமுக படுத்தி கொண்ட இவர் கூடுகையில் புதிதாக வந்தவர்.
அவர் சொன்னது சொன்னது.. கரனை பற்றி சொல்லும் பொது கரனுக்கு அங்கு வர சோறு தான் காரணம் அவன் எல்லை அதோடு முடிகிறது. கண்ணன் அதனால் அதை இலக்காக கொண்டவனிடம் அதையும், சாத்யகி போல தீவிர இலக்கை அடைய கூடியவனுக்கு அந்த இலக்கையும் அளிக்கிறார். எல்லோரையும் சியமந்தக மணியுடன் பாளைக்குள் அனுப்பவில்லை சாத்யகியும் திருஷ்டதும்ணனும் போல வெகு சிலர் மட்டுமே சென்று சேர கூடிய இலக்கு அது. அங்கு சென்று திரும்புபவர்கள் தான் கண்ணனிடம் சேருபவர்கள் என்பதாக சொன்னார். புதியவராக, முற்றிலும் அமைதி காத்தவராக இருந்தாலும் இவர் கருத்துக்கள் நான்றாக இருந்தது.
 
பிறகு பல விஷயங்கள் பேச பட்டது
 
வென்முரசின் முதல் வாசகர் ஸ்ரீனிவாசன் அவர்கள் சிறிய கதாபாத்திரங்கள் கூட மனதில் நின்று விடுகின்றபடி உள்ளது என்று நிருதன் பற்றி சொன்னார்.
 
மகராஜன் அருனாசலம் அம்பை படகில் வரும் காட்சியின் அழகு, வென்முரசில் ‘அகலில் தீபம் போல இருந்தாள்’ என்பதை நினைவு கூர்ந்தார்.
 
பிறகு தேங்காய் சாதம், தொட்டு கொள்ள தட்டை சீடை, முறுக்கு ஊறுகாயுடன் நல்ல படியாக கூட்டம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. (இவைகள் பற்றியும் அவசியம் கூற வேண்டும் என்று தோன்றியது – உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோர்.)
 
சாப்பிட்டு கொண்டே ஒருவரிடம் பேச்சு கொடுத்த பொது அவர் சொன்னது.. இண்ணும் நான் வெண்முகில் நகரமும் இந்திரநீலமும் படிக்க வில்லை அதனால் ஏதும் கருத்து தெரிவிக்க முடியவில்லை. நம் இந்திய மரபில் தான் இன்று இருப்பதை பல்லாயிரம் வருடம் முன்பு இருந்த வழக்கங்களுடன் தொரட்பு படுத்த முடியும், இப்போதும் சில பழங்குடியினரிடம் இந்த தோளில் சுட்டு கொள்வது இருக்கலாம். வேறு பல மதங்களில் இது சாத்தியம் அல்ல. பேகன், நார்டிக் போன்றவைகளிலோ அல்லது வேறு பழைய மாதங்களிலோ கூட அங்கிருந்து இங்கு வரை தொடர்புகள் உள்ளன என்று சொல்ல முடியாது.  இந்த தொழும்பர் குறி போன்ற விஷயங்கள் இன்னும் கூட எதோ ஒரு பழங்குடியினரிடம் இருக்கலாம் அதில் இருந்து இங்கு வரை தொடர்புகளை ஒரே கோட்டில் கொண்டு வர முடியலாம். அந்த பார்வையிலும் இது பார்க்கலாம் என்று கூறினார். (இவர் நம் குழுமத்தில் அவ்வபோது வந்து போவாராம், ஆணால் இவர் பெயரை வைத்து கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லை. இவர்தான் என்று சில சமயம் இவர் தந்தையார் மட்டும் கண்டுபிடிப்பதுண்டு என்று ரகசியமாக சொன்னார். சரி ரகசியமாகவே இருக்கட்டும்  🙂 )
 
பிறகு பலர் வீட்டிற்கு புறப்பட்ட பிறகும் பக்கத்து மொட்ட மாடியில் அரட்டை தொடர்த்து.
 
மேலே குறிப்பிட்ட வற்றில் ஒருவர் சொன்னதை இன்னொருவர் சொன்னதாக போட்டு இருக்கலாம். யாராவது சொன்னதை முற்றிலும் கோட்டை விட்டு இருக்கலாம். நீங்கள் சொன்ன கருத்தை நான் சொன்னதாக போட்டும் இருக்கலாம். அதை எல்லாம் மன்னித்து. இந்த இவ்வளவு பெரிய தொகுப்பை எழுதியமைக்கு என்னை வாழ்த்துங்கள்.
நன்றி
வெ. ராகவ்
 
பி கு: முன்னமே தருகிறேன் என்று சொல்லி இப்போது தான் அனுப்புகிறேன். அடுத்த முறை இப்படி ஆகாமல் இருகும்படி பார்த்து கொள்கிறேன். இம்முறை மன்னிக்கவும்

வெண்முரசில் குலங்களின் நாயகர்கள் – காளிப்ரஸாத்

நீரெனில் கடல், ஒளியெனில் சூரியன், இறையெனில் பிரம்மம், சொல்லெனில் வியாசனின் சொல்லேயாகும். அது அழியாது வாழ்க!

அன்பு நண்பர்களுக்கு வணக்கம்

“வெண்முரசில் குலங்களின்நாயகன்”

என்னும் தலைப்பில் இன்று உரையாடுகிறோம். குரு வம்சத்தினரை முக்கியமாக கொண்ட இந்த நாவலில் நாகர் மற்றும் ஆசுர குலத்தவரின் தலைமுறைகளும் அவர்களின் நிலப்பரப்பும் வாழ்வும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இந்த உரையில் ஒரு சிலரையே தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். இடையிடையேயான நம் உரையாடலில் இன்னும் விரிவாக இந்த குலமுறையை எடுத்துச்செல்லலாம். இதுவரையிலான வெண்முரசு அத்தியாங்களை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவுறுத்துக்கொள்ளலாம் எனவும் இத்தலைப்பில் உரையாடுகிறேன்.

முதலில் எனக்கு யாரை நாயகர்களாக தேர்ந்தெடுப்பதென்ற குழப்பம் இருந்தது. அல்லது எதைவைத்து என்று. செயற்கரிய சாதனைகளை செய்தவர்களையா அல்லது மக்கள் நாயகர்களாக இருந்தவர்களையா? அப்படியென்றால் அனைவரையும் சொல்ல வேண்டுமே எனவும் அச்சம் ஏற்பட்டது.

ஜெ. வின் நிழல்வெளிக்கதைகளில் படித்த ஒரு வரியை, அப்போது தோன்றியதால் பிடித்துக்கொண்டேன்.

“எல்லாம் அதனதன் ஒழுங்கில், பழகிய தடத்தில நகர்கையில் காலமே தேங்கிவிடுகிறது. அசைவிழந்து மட்க ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு துரோகம் சட்டென்று அனைத்தையும் கலக்கி விடுகிறது. புத்தம்புதிய வழிகள் திறக்கின்றன.முன்பு இல்லதவை நிகழ்கின்றன.. அது அந்த அசைவின்மை கண்டு பொறுமை இழந்த ஒருவரால், புதியதைத் தேடித் தவிக்கும் ஓர் ஆத்மாவால் நிகழ்த்தப்படுவது”

இந்த துரோகம் என்ற வார்த்தைய நான் இச்சை /அகங்காரம் என எடுத்துக்கொண்டேன்.

அந்த இச்சையே துருவனை அனைத்து இவ்வுலக ஆசைகளையும் மீறி நிலைகொள்ளசெய்கிறது. பாகீரதன் மூலம் கங்கையை பூமிக்கு வரவழைக்கிறது. ஆகவே அப்படிப்பட்ட இச்சையால் அலைகழிக்கப்பட்ட மனிதர்களால் இந்த கதையின்  போக்கு மாறுகிறது என்பதின் மூலமாக  பெரும்பான்மையான கதை மாந்தர்களை அறிந்து கொள்ளலாம்

எனவே அவர்களையே நான் நாயகர்களாக கொண்டேன்.

முதற்கனல் அந்த இச்சையிலேயே துவங்குகிறது.

யயாதி

தர்மதேவனே சாட்சி சொல்லி சந்திரவம்ச அரசனாகும் யயாதி, அத்ரி சந்திரன் புதன் புரூரவஸ் ஆயுஷ் நகுஷன் என்கிற குலவரிசையில் வருகிறான். தன் தவத்தால் தன் ஐந்து சகோதரர்கள் யதி, யயதி, யாயாதி, சம்யாதி, துருவன் ஆகியோரை வெல்கிறான். தக்கையாக, கல்லாக, சருகாக, மேகமாக மாறி தர்மதேவனை அடையும் யயாதி, அறமே இன்பம் என்று இந்திரபோகத்தையும் மறுதலிகிறான்.

ஆனால்., தன் வாலை தானே சுவைத்துண்ணும் பெருநாகமேயான காமத்தின் முன் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை. முதுமையென்னும் அரக்கியால் நோயுற்றவர் கனவில் வாழும் தேவனால் இறவாதிருக்கிறார்.

ரதியின் பெருந்துயருக்கு பிறந்த அஸ்ருபிந்துமதியே தன் இச்சையை தீர்க்கமுடியுமென உணர்ந்து அதற்காக தன் முதுமையை ஐம்பதாண்டுகாலம் ஏற்றுக்கொள்ள தன் மகன்களிடம் கேட்கும் தருணத்தில் இந்த மகாபாரதமென்னும் காவியம் துவங்குவதாக நான் கருதுகிறேன். ஒரு இச்சைக்கும் இன்னொரு இச்சைக்குமான போராட்டமாக இது இருக்கிறது.

(திரைப்படங்களில்,  பறக்கும் பறவைகளும், அலையடிக்கும் கடலும், அசையும் மரங்களும் அப்படியே ஸ்தம்பிக்கும் காட்சியை இங்கே நினைவுகூறவும்)

தன் மகன் புருவிடமிருந்து இளமையை பெற்றுக்கொண்டும் தீராத இச்சைகொண்ட யயாதி விண்ணுலகம் சென்றும் அகங்காரம் அழியாமல், பிரம்மனால் மீண்டும் மண்ணிற்கு தள்ளப்பட்டு ஒரு யக்ஞகுண்டத்தில் விழுகிறார். தன் மகளின் பேரழகை விழிகளால் ஆன்மா அறியும் கணம் அவர் காமம் அழிகிறது. விண்ணுலகம் செல்கிறார். அவள் மகள் மனைவியின் உருவத்திலேயே இருக்கிறாள் என்பதும் அவர் மகன் முதுமையிலேயே நிறைவை கண்டதும் நமக்கு உணர்த்தப்படுகின்றன.

புருவின் சகோதரர்கள் துர்வசு, யது மற்றும் த்ருஹ்யூ முறையே தன் பிள்ளைகள், அதிகாரம் மற்றும் செல்வத்தின் மீதான இச்சையாலே முதுமையை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். அதனாலேயே நாட்டை விட்டு நீங்கவும் பணிக்கப்படுகிறார்கள்.அவ்வாறு செல்லும் துர்வசு காந்தாரநாட்டையும் யது யாதவகுலத்தையும் திருஹ்யூ  திவிப்ரநாட்டையும் அமைக்கின்றனர். பிறகு பல தலைமுறைகள் கழிந்தும் இவர்களின் வம்சாவளியினர்  குருவம்சத்தை ஆட்டித்தான் படைக்கிறார்கள். ( இதில் த்ருஹ்யூவின் தலைமுறைகள் இன்னும் வெண்முரசில் இடம்பெறவில்லை. பால்ஹிக குலம் த்ருஹ்யூவின் குருதிதான் என சில வலைதளங்களல் இட்டிருக்கிறார்கள். அதுபற்றி வெண்முரசில் தகவல் இல்லையென்பதால் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை)

நான் யயாதி செய்த தவறு அல்லது இட்ட தீச்சொல்தான் பின்னர் பலகாலம் கழித்து அவர் மக்கள் அழிய காரணமாக இருந்தது என நினைத்துகொண்டிருந்தேன். தந்தை சொல்லை ஏற்காத மக்கள் மீது தவறா அல்லது தன் முதுமையை தன் தனிப்பட்ட இச்சைக்காக மகன்களை ஏற்கச்சொல்லும் யயாதி மீதா?

புருவால் மீண்டும் அறம் தழைக்கும் அந்த வம்சத்தில் பிறக்கும் சம்வரணன் சூரியனின் மகள் தபதியை அடையும் அத்தியாயம் பிரயாகையில் வருகிறது. அதுவரையிலான என் குழப்பத்திற்கான விடை அதில் கிடைத்தது.  யயாதி காலம் போல இல்லை இது. இங்கே நிகழ்வது அறத்துக்கும் அறத்துக்குமான போராட்டம்.

சம்வரணன் தன் இச்சைக்காக யாரும் அழியக்கூடாது என காடேற சித்தமாகிறான். ஆனால் மக்கள் அவனை விடுவதில்லை. அவனுக்காக பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழை இல்லாமல் வாழ சித்தாமாகிறார்கள். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து குரு பிறக்கிறான். அதன்பின் இந்த வம்சமே குருவம்சம் என்றுதான் அழைக்கப்படுகிறது. மாமன்னன் ஹஸ்தியின் பெயரால் அல்லது இந்தீரனுக்கு நிகரான ஆட்சியை அளித்த யயாதிதியின் பெயர்களில் ஏன் இல்லை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். தன் இச்சையை மகன்மீது திணிப்பதும் மகன்கள் தன் நலனுக்காக தந்தையை மறுப்பதையும் விட மக்களுக்காக காடேறும் மன்னனும் மன்னனுக்காக கடும் வெப்பத்தை ஏற்க சித்தமாகும் மக்களும் நம்மை ஒரு உன்னத நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறார்கள் அல்லவா?

வெகுகாலம் கழித்து வாளில் தெரியும் தன்பிம்பம் புருவுடையது என நினைக்கும் தேவவிரதன் அது யயாதியுடையது என அறிந்து  அதிர்ச்சி அடைகிறார். அரசன் மக்களின் நலனைகருதாமல் தன் நலனை கருதுவது ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. தனது அரசை தன் விருப்பத்திற்காக கடைசி மகனிடம் அளித்த யயாதி போல் தன் தந்தையின் விருப்பத்திற்காக தன் அரசை தன் தம்பிகளுக்கு அளித்து ஒதுங்கிக்கொள்ளும் பீஷ்மரை யயாதிக்கு அடுத்து தலைமுறைகளின் நாயகனாக கருதுகிறேன்.

பீஷ்மர்

ஜெ. வியாசர் பற்றிய உரையில் பீஷ்மரின் அறிமுகம் குறித்து இப்படி சொல்கிறார்.

“கங்கை நதியை தன் அம்புகளால் அணை கட்டி தடுக்கும் இளைஞனாக அறிமுகம் ஆகிறார் பீஷ்மர்.. கங்கைபோல் பெருக்கெடுக்கும் உணர்ச்சிகளை தடுத்து வாழும் மனிதன் அவன் என்பதை வியாசர் உருவகப்படுத்துகிறார்”

ஐந்து தலைமுறைகளை காணும் பீஷ்மர், தன் பெரியப்பா பால்ஹிஹரோடு துவந்த யுத்த்த்தில் மோதுகிறார்.  தன் தந்தையை தோளில் கொண்டவன் அவன், ஆகவே அவன் எனது ஆடிப்பிம்பம் என சொல்லி விலகுகிறார் பால்ஹிகர். தந்தைக்காக ஆசையை துறக்கிறார். தம்பிக்காக தீச்சொல் பெறுகிறார். மகனுக்காக சகுனியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறார். ஆனால் அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு விலகியே இருக்கிறார்.

ஒரு திடகாத்திரமான ஹஸ்திக்கு நிகரான ஒரு அரசனாகி தன் கடைமையை செய்ய வேண்டிய தேவவிரதன் தன் தந்தையின் இச்சைக்காக தன்னை விலக்கிக்கொல்கிறார். தன்னை புருவிற்கு நிகரானவனாக நினைத்துக்கொள்கிறார். ஆனால் இவரை யயாதியுடன் ஒப்பிட்டே எழுதுகிறார் ஜெ. அரசனோ இளவரசனோ மக்களின் நலம் தவிர வேறு எதையும் கருத்தில் கொள்ளலாகாது. ஆகவே யயாதி தன் பொருட்டு செய்த அதே பிழையை தந்தைக்காக தானும் செய்கிறார் பீஷ்மர்.

சாந்தனு தன் இச்சைக்காக பணிந்த மகனுக்கு விரும்பும்போது மரணிக்கும் வரம் அளிக்கிறார். அது ஒரு வரம் அல்ல. தன் இச்சையால் பிறந்த திறமைமையற்ற இளவரசர்கள் பின்னாலிருந்து பீஷ்மர் அஸ்தினாபுரையை காக்க அவர் செய்த தந்திரமோ என நினைக்கத்தோன்றுகிறது. வேறேதும் பீஷ்மருக்கு அந்த வரத்தால் அனுகூலமாக இருப்பதாக தோன்றவில்லை. ஆனால் அம்பை அந்த வரத்தாலேயே கால் கட்டப்பட்ட வேழமாக பீஷ்மர் இருப்பதை அறிகிறாள்.  மரணத்தாலன்றி விடுதலை கிடைக்காதென்பதை உணர்ந்து அதற்கான சபதமேற்கிறாள். அம்பைக்கும் பீஷ்மருக்குமான அந்த உரையாடலும் காட்சிகளும் வேறெந்த காதல் காவியங்களும் இணைநிற்க முடியாதவை.

யுதிஷ்டிரன்

””அவன் ஏதோ செடியோ மரமோ இல்லாத ஊரின் மனிதன் போலத் தெரிந்தான். பூக்களையும் கொடிகளையும் இலைகளையும் உலோகத்தில் செய்து உடலெங்கும் கட்டி வைத்திருந்தான். அவை சருகு நிறத்தில் இருந்தன. சேற்றில் விழுந்து சருகில் புரண்டு எழுந்தவன் போல ஒரு தோற்றம்… மடையன்.. நிறைய நூல்களைக் கற்றவனாம். ஆகவே அவனுக்கு நிறைய ஐயங்கள். அவன் அமர்ந்திருப்பதைப்பார்த்தேன். அமர்வதா எழுவதா என்ற ஐயத்துடன் இருந்தான்..””

தருமனை பார்த்த ஒரு பரத்தைவீதி பிச்சைக்காரியின் சொற்கள் அவை. துரியோதனனுக்கு அவனை முதல் பார்வையிலேயே பிடிக்கவில்லை. துரியனுக்குத்தான் என்றில்லை இடும்ப வன குரங்குகளுக்கு கூட பிடிக்கவில்லை.

ஆனாலும் கர்ணன் பொறாமை கொள்ளும் அறம்.. திருதராஷ்டிரன் பெருமிதம் கொள்ளும் அறம் தருமனுடையது.

தன் தந்தை பாண்டுவின் தோளில் அமர்ந்து துருவனை பார்த்தபடி அறம் பற்றி அறியத்துவங்குகிறான் தருமன். பாண்டு இறந்த அந்த பொழுதில் அவன் காட்டும் அதிகார தோரணையில் அவன் மீது ஒரு நாயக பிரமிப்பு உருவாகிறது. ஆனால் அது நிலைக்கவில்லை.அவன் தன் அறம் சார்ந்த குழப்பத்திலிருந்து இன்னும் விலகவில்லை. அந்த அறத்தின் மீதான காதலில் அவன் துரியனுக்கு அரச நடைமுறை படி நீ இளவரசனில்லை என்று சொல்வது சரியாக பட்ட்து. ஆனால் அதற்கு சற்றுமுன் தாய்ப்பாசத்தில் முறை மீறி செளவீர நாட்டு மணிமுடியை குந்தி தலையில் வைக்கிறான். காத்திருக்கும் சகுனியும் கணிகரும் அதையே பற்றிக்கொள்கிறார்கள். அங்கிருந்து வாரணாவதம் துவங்கி கதையின் போக்கு மாறுகிறது. அந்த இடத்தில் தருமன் செய்தது தவறானது அல்லது அவனின் சமயோசிதம் தோற்றது.

தருமனின் இதுவரையலான உருவாக்கம் அவனை விசித்திரவீரியன், பாண்டு வரிசையில் நிறுத்த தோன்றுகிறது. ஆனாலும் தருமனின் விஸ்வரூபத்தை வெண்முரசின் இனிவரும் அத்தியாங்களில்  காண நானும் காத்திருக்கிறேன்.

இவ்வாறாக யயாதி, பீஷ்மர் மற்றும் யிதிஷ்டிரன் ஆகிய மூன்று அறச்செல்வர்களும் ஒரு கணத்தில் அந்த அறத்தின் மீது தனது இச்சையை அல்லது பாசத்தை ஏற்றி வெண்முரசின் போக்கில் முக்கிய மாறுதல்களை கொண்டு வருகிறார்கள்.

சகுனி

யயாதியின் தீச்சொல்லால் நாடு நீங்கிய துர்வசு காந்தார தேசத்தை அமைக்கிறான்.

பாவகனைத் தோளிலேற்றியபடி பலன் , அதிபலன் மேல் ஏறிய பவமானன் , சூசியை தோளில் சுமந்த தண்டன் ஆகிய மூன்று பாலைவன தெய்வங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட குலத்தில், துர்வசு வம்சத்தவரன வர்க்கன், கோபானு, திரைசானி, கரந்தமன், மருத்தன், துஷ்யந்தன், வரூதன், காண்டீரன், காந்தாரன் வழியாக சுலபரின் மகனாகவும் அசலர், விருஷபரர்க்கும் காந்தாரி மற்றும் ஒன்பது பெண்களின் சகோதரனாகவும் சகுனி வருகிறான். தனது இச்சையை ஒரு கல்லாலான கோட்டையாக கட்டி வைத்திருக்கிறான்.

“எதிரிகள் இல்லையென்றாலும் உருவாக்கிக்கொள்ளும் ஆவல் கொண்டவர் சகுனி.தன் படைத்தலைவன்  மந்தணமாக பொருள் சேர்ப்பதை அவன் அமைச்சர் மூலாமாக அறிந்து படைத்தலைவனை நேர்ப்போரிலும் காட்டிகொடுத்த அமைச்சனை சூது வழியாகவும் கொல்லும் சகுனியின் குணம் மழைப்பாடலில் நன்றாக பதிவுசெய்யப்படுகிறது.

சகுனிக்கு இருந்ததும் காந்தாரத்தை பாரதத்தின் முதல் நாடாக்க வேண்டும் என்னும் இச்சையே!!! தன் மூதாதை துர்வசுவிற்கும் சேர்த்து குரு குலத்தை பழி வாங்கியே விடுகிறார்.

கார்த்தவீரியன்

யயாதியின் தீச்சொல்லால் நாடு நீங்கிய யதுவிலிருந்து யாதவகுலம் உருவாகிவருகிறது. இடுவரையிலான மற்ற குடிகளை மொத்தமாக கணக்கிட்டாலும் யாதவகுடிகளின் உட்குல கணக்கிற்கு ஈடாகாது. அந்தளவிற்கு குழுக்களும் குலமூதாதைகளும் கொண்ட யாதவ குலம். அவற்றில் ஹேகேயகுலமும் விருஷ்ணிகுலமும் முதன்மையான குலங்கலாக இருகின்றன

பிரஜாபதிகளில் ஒருவரான பிருகுகுலத்து ஜமதக்னியின் நாராயணதனுசின் முன் ஈடுகொடுக்கமுடியாத ஹேகேயகுலத்து கிருதவீரியன் தற்கொலை செய்ய நீர்வீழ்ச்சியில் குதிக்கும் போது நாகர்குல தலைவன் திரிகூடன் தன் மனைவி கீர்த்தியுடன் கூடியிருக்கும்போது அவனிடம் சரணடைகிறான். நாராயண தனுசிற்கு எதிரான விஷ சக்தியை திரிகூடன் அளிக்க அதை தன் மனைவிக்களித்து அவள் மூலமே கார்த்தவீரியன் பிறக்கிறான், தன் தாயின் உடலை பிளந்துகொண்டு. அவன் பிறப்பின் நோக்கமே பார்க்கவகுலத்தை அழிக்கவேண்டுமென்ற கோபம்தான்.

தன் குலத்தை அழித்த ஜமதக்னி பகையை விட்டு முனிவராய் இருக்கும்போது அவரை முறைமீறி கொல்கிறான் கார்த்தவீரியன்.

கொல்லும் முன் அவனை அவன் தெய்வங்கள் அனைவரும் தடுக்கிறார்கள். ஆனால் அவன் கேட்பதாயில்லை. அங்கே அவனுக்கு அரசனின் அறத்தை விட வஞ்சம்தான் முக்கியமாக படுகிறது.

அதனாலேயே ஜமதக்னியின் மகன் பரசுராமனால் கொல்லப்படுகிறான். அந்த சரிவிலிருந்து யாதவ குலம் அடுத்த யுகத்தில்தான் மீள்கிறது.

இருந்தும் யாதவகுலம் கண்ட முதல் மாவீரன் கார்த்தவீரியனே!!!

கம்சன்

அகங்காரம் என்ற இச்சையின் வடிவாக கம்சனை காண்கிறேன்.

விருஷ்ணிகுலத்து அரசர் விடூரதர் மதுராபுரியை ஆண்டார். அவருக்குப்பின் அவர் மைந்தர் சூரசேனர் ஆட்சிக்குவந்தார். விடூரதனின் தம்பியான குங்குரர் அன்று அனைத்து படைகளையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார். அவர் அனைத்து குலநெறிகளையும் மீறி விடூரதனின் குடியை மதுராபுரியில் இருந்து துரத்திவிட்டு அரசை கைப்பற்றிக்கொண்டார். சூரசேனனின் மைந்தர் ஸினி தன் மகன் போஜனுடன் வடக்கே சென்று அமைத்ததே மார்த்திகாவதி என்ற நகர். அவர் போஜர்குலத்தில் மணம்புரிந்து போஜர்களின் ஆட்சியை அங்கே அமைத்தார்.

குங்குரரின் வழியில் வந்த உக்ரசேனர் . உக்ரசேனரின் மைந்தன் கம்சன். கம்சனின் கனவில் கார்த்தவீரியன் ஒவ்வொரு நாளும் வந்துகொண்டிருந்தான். தன்னை கார்த்தவீரியரின் மறுபிறப்பு என எண்ணினான். இமயமலையடிவாரத்தில் கார்த்தவீரியர் படைகள் எதுவரை சென்றனவோ அதை விட மேலும் ஒரு யோசனை தூரம் தன் படைகள் சென்றாகவேண்டும் என எண்ணியவன். அதற்காக ஆசுரநாட்டு பழங்குடி கொண்ட மகத இளவரசிகளை மணம் செய்தி கொள்கிறான்.

கம்சன் தேவகியை சிறையெடுத்து வசுதேவருக்கு மணமுடித்தான். அதன்பின்னர்தான் ஒன்று தெரிந்தது, யாதவ முடி என்பது பெண்வழிச் செல்வது என. அவருக்குப்பின் தேவகியின் மைந்தனுக்கே அரசு செல்லும் என்று அறிந்ததுமே நிலைகுலைந்து,அந்த மைந்தன் அவரைக் கொல்வான் என்று நிமித்திகர் உரைத்ததும் கம்சன் ஆடிய கொலைநடம் பாரதம் அதுவரையில் அறியாதது.

வசுதேவருக்கு ரோஹிணி மூலம் பிறந்த பலராமனும், தேவகி  மூலம் பிறந்த கண்ணனும் கம்சனையும் அவன் தம்பிகளையும் மற்போரில் கொல்ல,  தன் கைகளால் கம்சனை கொன்ற இளைய யாதவனுக்கு மதுராவின் மணிமுடி உரித்தாகிறது.

இருந்தபோதிலும் கார்த்தவீரியனும் கம்சனும் நிகரற்ற வீர்ர்களே!!! அவர்களை சக மனிதர்களால் வெல்ல முடியவில்லை. அந்த பரம்பொருளே பரசுராமனாகவும் கண்ணனாகவும் வந்து அவர்களை வெற்றி கொல்கின்றன.

முடிவுரை:-

கிழக்கே ஒளிமிக்க சிறகுகளுடன் எழுந்த கஸ்யபன் கத்ருதேவியிடம் ‘உனக்கு நான் மைந்தர்களை அளிக்கிறேன். வெல்லமுடியாத அறிவுத்திறன், நிகரற்ற வீரம், பேரழகு ஆகியவற்றில் ஏதேனும் ஒரு குணத்தை மட்டும் நீ உன் மைந்தர்களுக்காக தேர்வுசெய்யலாம்’ என்றார். கத்ருதேவி ‘இவையனைத்தும் அழியக்கூடியவை. அழியாதது ஒன்றே. முடிவில்லாமல் பெருகிக்கொண்டிருக்கும் வல்லமை. அழிவில்லாமல் இருந்துகொண்டிருக்கும் இச்சை. அந்த குணமுள்ள குழந்தைகளை எனக்கு அளியுங்கள்’ என்று சொன்னாள். ‘ஆம் அவ்வாறே ஆகுக’ என்று கஸ்யபனும் வாக்களித்தான். அவ்வாறாக கத்ருதேவி நீலநிறமான ஒரு முட்டையை ஈன்றாள். அதை அவள் முத்தமிட்டு உடைத்தபோது கன்னங்கரிய ஆயிரம் நாகப்பாம்புகள் வெளிவந்து நெளிந்தன. அவர்களிலிருந்து நாகவம்சம் உருவாகியது.

இப்படி உருவான நாகர்கள் பீமனுக்கு வெல்லற்கரிய சக்தியை அளிக்கிறார்கள். பார்த்தனோடு இணைகிறார்கள். பரீச்சித்தை கொல்கிறார்கள்.

இந்த நாக வம்சத்தின் நாயகனாக ஆஸ்திகனை நான் காண்கிறேன்.

சத்வகுணத்தை மட்டும் நிலை நிறுத்த விழையும் ஜனமேஜயனிடம், “இச்சை தீமையல்ல மாமன்னரே! அதன் மறுபக்கத்தால் சமன்செய்யப்படாத நிலையிலேயே அது அழிவுச்சக்தியாகிறது. இச்சை எஞ்சியிராத உலகத்தில் படைப்பு நிகழ்வதில்லை. அது மட்கிக்கொண்டிருக்கும் பொருள்” என வாதிட்டு தன் குலமூதாதை தட்சனையும் தட்சகியையும் காக்கிறான்.

இச்சை இல்லையேல் இந்த காவியமில்லை. இம்மண்ணில் வாழ்வும் இன்பமும் இல்லை. முடிவில்லாது பெருகி இவ்வுலகமெங்கும் காமமும் அகங்காரமும் பொலியச்செய்யும் நாகர்களை போற்றுவோம். முதுமையையே காணாத ஆஸ்திகனையும்…