வெண்முரசின் வெகுமக்கள் – சுனீல் கிருஷ்ணன்

“காடேகும் செய்தியை குடிகள் கேட்டால் என்ன நினைப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. அவர்கள் கொந்தளிப்பார்கள்” என்றார் சௌனகர். பீமன் வெடித்து நகைத்து “ஆம், கொந்தளிப்பார்கள். கண்ணீர்விடுவார்கள். ஏனென்றால் அவர்களால் கூட்டாக செய்யத்தக்க எளிய செயல் அது மட்டுமே. வாளாவிருக்கவில்லை, உகந்ததை செய்துவிட்டோம் என்று நிறைவுகொண்டு தங்கள் அன்றாடச் சிறுமைகளுக்கு மீளவும் முடியும்” என்றான். கும்பலும் கொந்தளிப்பும் தற்காலிகமானது அதற்கப்பால் மக்களும் பழகி விடுவார்கள் என்கிறான் பீமன். மக்களின் இந்த இயல்பை குறித்து நுட்பமான ஒரு பார்வையை அளிக்கிறான். “மந்தா, மக்களை வெறுப்பவன் காலப்போக்கில் அவர்களால் வெறுக்கப்படுவான்” என்றார் யுதிஷ்டிரர். “இல்லை மூத்தவரே, மக்களை புரிந்துகொண்டவன் அவர்களை வெறுப்பான். அவன் மட்டுமே அவர்களை கட்டுப்படுத்தவும் முடியும். கட்டுப்பாடான ஆட்சியை அளிப்பதனால் அவனை அவர்கள் விரும்புவார்கள்” என்றான் பீமன்.- வெண்முரசு, சொல்வளர்காடு.

வரலாற்று நிகழ்வு அல்லது வரலாற்று ஆளுமையை கொண்டு புனையப்படும் கதைகள் பொதுவாக சாமானியனின் பார்வையில் சொல்லப்படும்போது, அது கதைக்கு கூடுதல் நெகிழ்வை அளிக்கிறது. அது அவனுடைய கதையாக, அவனுடைய கோணத்திலும் வரலாற்றை விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறது. கம்யுனிச சுத்திகரிப்பாகட்டும், ஃபாசிசத்தின் கோரமுகமாட்டும், இறுகிய கொள்கை பாறைகள் மூச்சுமுட்ட நம்மை சூழும் தோறும் அதை பிளந்து வருவதும், அம்முயற்சியில் வீழ்வதுமே கதைகளாக நம்மை வந்தடைகின்றன. காவியங்கள் நாயகர்களை எழுப்பி, அவர்களின் அற குழப்பங்களை பேசிய போது, நவீன இலக்கியங்கள் முகமிலிகளின் முகமாக, குரலிலிகளின் குரலாக தன்னை வரித்துக்கொண்டது. தன்னை மீறிய, தனக்கப்பால் உள்ள ஆற்றல்களிடம் சிக்குண்டு அலைகழிகிறான் நவீன இலக்கிய நாயகன். மூர்க்கமாக எதிர்க்கிறான் அல்லது பணிந்து அமைகிறான். அவ்வகையில் அவன் செவ்வியல் துன்பியல் காவியங்களின் நீட்சியாகிறான்.
வெண்முரசு இன்று எழுத படுகிறது, பாரதத்தின் காலத்திலிருந்து வெகு தொலைவில், ராஜராஜனும், அக்பரும், கிருஷ்ண தேவராயனும், ராபர்ட் கிளைவும் ஆண்ட பின், தொழில் புரட்சி, காலனியம், தாது வருட பஞ்சங்கள், இரு உலக போர்கள், அணு விஞ்ஞான வளர்ச்சி, சுதந்திரம், மக்களாட்சி, தொழில்நுட்ப புரட்சி, இவையெல்லாம் நிகழ்ந்த பின், மானுட அறிவு இவைகளில் முங்கி முயங்கி உருண்டு, இழிவுகளையும் உன்னதங்களையும் ஒரு சேர திரட்டி ஒரு பெரும் கோளமாக ஆகிக்கொண்டிருக்கும் இன்றைய தினத்தில் எழுதப்படுகிறது. நூற்றாண்டுகால மானுட அறிதல்கள் காவிய நாயகர்களின் அற குழப்பங்களுடன் முயங்கும் போது அது இன்றைய கதையகாவும் ஆகிறது.

ஜெயமோகன் வெண்முரசின் எழுத்துமுறையை சூட்டும் போது “புராண யதார்த்தவாதம்” என்கிறார். அதன் அத்தனை சாதக பாதகங்களோடும், செவ்வியல் இயல்புகளும் நவீன இலக்கிய கூறு முறையும், கட்டற்ற மொழி பிரயோகமும் கற்பனையும், வரலாற்று நோக்கும் இயைந்து உருவாகும் எழுத்துமுறை என கொள்ளலாம். இந்நாவல் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாவதும் இந்த எழுத்துமுறை பொருட்டே. வரலாற்றை அணுகும் மார்க்சிய சட்டகங்களை புராணங்களை அணுக பயன்படுத்தி இருக்கிறார். குறிப்பாக அரசுகளின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்சிகளின் காரணிகளை ஆராயும் போது மார்க்சிய பொருளியல் கொள்கைகள் மற்றும் நவீன பொருளாதார நிலவியல் பார்வைகள் சரளமாக பயன்படுத்தபடுகின்றன. இந்த அளவில் வரலாற்று நாவல்களின் சாமானியர்களை போல், புராண யதார்த்தவாத நாவலான வெண்முரசிலும் சாமானியர்கள் கவனம் பெறுகிறார்கள். வெண்முரசின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சம் பாரதத்தில் இல்லாத அல்லது வெறும் ஒரு பெயராக நாம் கடந்து செல்லும் பாத்திரங்களை விரித்தெடுப்பது என கொள்ளலாம். இவர்கள் நாவலுக்கு புதிய வண்ணத்தையும் கோணத்தையும் அளிக்கிறார்கள்.
வெண்முரசின் வெகுமக்கள் எனும் பேசு பொருளை மூன்று கோணங்களில் அணுகலாம்.

1. ஆளுகை சார்ந்து – குடிமக்கள் எனும் கோணத்தில் 2. கூட்டு நடத்தை – கும்பல் மனப்பாங்கு 3. வெகுமக்களின் பிரதிநிதிகளாக வரும் சிறிய பாத்திரங்கள்.

இதில் மூன்றாவது அம்சத்தை இந்த கட்டுரையில் நான் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. காரணம் அது மிக விரிவாக விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. நிருதன், ஸ்தானகர் போன்ற மறக்க முடியாத பாத்திரங்கள், சிறு கீற்றாக மின்னி செல்லும் மாருதன், சிவதர் மட்டுமின்றி சொல்வளர்காட்டின் நூற்றுவர் தலைவன், விடுதியில் கதை சொல்லும் சூதன் என பெயரற்றவர்களால் நிரம்பியது. அரசிகளின் அணுக்க செடிகள் வழியாக மட்டுமே கூட வெண்முரசை வாசிக்க முடியும். வெண்முரசை பற்றி இது போன்ற கட்டுரைகளை எழுதுவதில் உள்ள சவாலே, தேவையான மேற்கோள்களை தேடி எடுப்பது தான்.

வெண்முரசு போன்ற விரிந்த பரப்புடைய நாவல் வரிசையில் பல்வேறு அடுக்குகளை தனித்தனியாக ஆராய்வது அதை குறுக்குவதற்காக அல்ல, மேலும் இந்த கட்டுரை நவீன அறிவியல், சமூகவியல் கோட்பாடுகள் எல்லாம் வெண்முரசிலும் உள்ளது என மார்தட்டிகொள்வதற்காக எழுதப்பட்டது அல்ல. மாறாக வெண்முரசை வாசிக்க புதிய கோணங்களையும் புரிதலையும் அளிப்பதை அன்றி வேறு நோக்கங்கள் ஏதுமில்லை.

பேரமைச்சர் யக்ஞசர்மர் புன்னகைசெய்து “அரியணைகள் ஆயுதங்களால் நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன என்பது அரசுகள் தோன்றிய காலம் முதல் நம்பப்பட்டுவரும் பொய். அரசுகள் மக்களின் விராடவடிவங்கள் மட்டுமே. அவை மக்களை ஆள்வதில்லை, மக்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்றன” என்றார். – முதற்கனல்

ஜெயமோகன் காந்தியை பற்றிய ஓர் கட்டுரையில் அந்தோனியோ கிராம்சி பற்றி குறிப்பிடுகிறார். கிராம்சியின் கோட்பாடுகள் காந்தியை அணுக மிக உகந்ததாக இருக்கும் என்கிறார். கிராம்சி ஒரு இத்தாலிய மார்க்சிய அறிஞர். ஃபாசிச இத்தாலிய அரசு அவரை சிறையில் அடைத்தது. சிறையில் அவர் எழுதிய குறிப்புகள் நோய்வாய்பட்டு அவர் மரித்த பின்னர் அவருடைய மனைவியின் சகோதரியால் மிகுந்த சிரமங்களுக்கு இடையே வெளிகொணரபட்டது. மார்க்ஸ் பார்க்க தவறியதை கிராம்சி காண்கிறார் என கூறலாம். வலுவின் வழியன்றி அதிகாரம் உண்மையில் கருத்தியல், பண்பாட்டு, அறிவுதள ஆதிக்கங்கள் வழியாக கட்டமைக்கபடுகிறது என்பதை சுட்டி காட்டினார். மேலாதிக்கம் திணிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில்லை, மவுனமாக பெருவாரியாக ஏற்கபட்டாலே போதும் என்றார். மேலாதிக்கத்தை நியாயபடுத்த, அங்கீகரிக்க தேவையான கருத்தியல் நிலைபெற்றிருத்தல் அவசியம். ஆளும் வர்க்கம் என்றல்ல எவரும் இப்படி திரட்டி தனக்கான அங்கீகாரத்தை உருவாக்கி அதிகாரத்தை கோர முடியும் என்றார். உழைக்கும் வர்க்கம் வன்முறையின்றி அதிகாரத்தை அடைய இதுவே உகந்த வழி என கருதினார். மேலாதிக்கத்தை அடைந்த பின்னர் அதை தக்க வைக்க தொடர்ந்து முயல வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் புதுப்பித்துகொள்ள வேண்டும். அறிவுதள மற்றும் பண்பாட்டு இயக்கங்கள் வழியாகவே இந்த மேலாதிக்கத்தை பிறரை ஒப்புகொள்ள செய்ய முடியும். தன் தரப்பு மட்டுமின்றி எதிர் தரப்பையும் உள்ளடக்கிய பொதுவான திசைக்கு பயணிக்க வேண்டும். சமூக பண்பாட்டு புலத்தில் ‘பொது புரிதல்’ என மக்கள் திரள் மேலாதிக்கத்தை ஏற்க வேண்டும். தலைமையின் செல்திசையை பெருந்திரள் மக்கள் ஏற்றாக வேண்டும். ஒவ்வொரு குழுவிலும் அதை முன்னடத்தி செல்லும் அறிவுஜீவிகள் இருப்பார்கள் அவர்களே குழுவின் திசையை தீர்மானிப்பவர்கள் என்கிறார் கிராம்சி. மேலாதிக்கம் பரவலாக ஏற்கபடாத போது அதன் அதிகாரத்தை நிறுவ நேரடி வன்முறை சில நேரங்களில் அவசியமாய் இருக்கலாம். மனமுவந்து வலுவானவர்களின் உலக பார்வையை ஏற்பதன் வழியாகவும் அவர்களின் மேலாதிக்கத்தை அங்கீகரிக்கலாம். கிராம்சியின் கோட்பாடுகள் பிரித்தானிய பேரரசு இங்கே காலூன்றிய பின்புலத்தில் புரிந்து கொள்ளலாம். அதற்கு எதிராக காந்தி அதே முறையை வளைத்து இந்திய விடுதலையை சாத்தியமாக்கி கொண்டதையும் கவனிக்கலாம்.

வெண்முரசில் கிராம்சியின் கோட்பாடுகள் கணிசமாக பொருந்தி போகிறது. க்ஷத்ரியர்கள் வேதத்தின் பெயராலேயே அதிகாரத்தை பெறுகிறார்கள். வேள்வி காவலனாக அரசன் திகழ்கிறான். நால் வேதங்களின் அங்கீகாரம் தான் அவர்களை மன்னர்களாக ஆக்குகிறது. இந்த அங்கீகாரத்தை உடைத்து புதிய அதிகாரத்தை உருவாக்க முயல்பவர்கள் ஜராசந்தனும் கிருஷ்ணனும். ஜராசந்தன் நால் வேதங்கள் தொகுக்கபடுவதற்கு முன்பான தொல் வேதங்களை நோக்கி தனக்கான அங்கீகாரம் வேண்டி செல்கிறான். நாக வேதத்தை மீட்டு எடுக்கிறான். அதன் வழியாக நாகர்களையும் நிஷாதர்களையும் அரசாளும் தகுதி உடையவர்களாக முன்வைக்கிறான். தன்னை அவன் ஜரையின் மைந்தனாகவே காட்டிகொள்கிறான். ஆளும் வர்கத்தின் மீதான வெறுப்பை தனக்கு சாதகமாக்கி கொள்கிறான். க்ஷத்ரியர்களையும் பிராமணர்களையும் தயக்கமின்றி கொல்வது மூலம் க்ஷத்ரிய மேலாதிக்கத்திற்கு அறைகூவல் விடுக்கிறான்.

கிருஷ்ணனும் தன் போக்கில் க்ஷத்ரியர்களின் மேலாதிக்கத்தை உடைக்க முயல்கிறான். வேதத்தை கேள்விக்குட்படுத்துவதன் வழியாக அவன் அதை நிகழ்த்துகிறான். ஜராசந்தனும் சரி கிருஷ்ணனும் சரி நால் வேதத்தை கேள்விக்குட்படுத்துவதன் வழியாகவே க்ஷத்ரியர்களின் மேலாதிக்கத்தை எதிர்க்கிறார்கள். வெண்முரசின் கிருஷ்ணன் இன்னும் தனது சித்தாந்தத்தை முன்வைக்கவில்லை. எனினும் தொல் வேதத்திலிருந்து நால் வேதம், நால் வேதங்களில் இருந்து வேதாந்த சாரம் என முன்னோக்கிய பரிணாமமாகவே அது இருக்கும். நோக்கங்கள் ஒன்றாயினும் பாதைகள் வேறாகிறது. கிருஷ்ணன் கட்டற்ற தொல் வேதத்திற்கு செல்லாமல் மேலும் நுண்மையான, அதே வேளை பரந்து பலரையும் உள்ளடக்கிய வேதாந்தத்திற்கு செல்கிறான். அண்மையில் கூட ஜெயமோகன் கண்ணனை வழிபடலாமா எனும் கட்டுரையில் இந்த அதிகார மாற்றத்தை முன்வைக்கிறார்.

கொடுங்கோலன் ஏன் மக்களாதரவு பெறுகிறான்? ஃபாசிச ஆதரவாளர்கள் பற்றிய ஆய்வை செய்த வில்லியம் ரைஸ்ச் வளரும் பிராயத்தின் பாலியல் அடக்குமுறைகள் ஃபாசிச ஆதரவாக பரிணமிக்கிறது என ஆய்வுகள் மூலம் சொல்கிறார். எனினும் இந்த கூற்று வெண்முரசில் பொருத்தி பார்க்க முடியாது. ஜராசந்தனும் சரி கண்ணனும் சரி எதிரிகளை முற்றழிக்க அஞ்சாதவர்கள். ஜராசந்தன் கொடுங்கோலனாக கருதப்படுகிறான். ஆனால் மக்களின் நேசமும் ஆதரவும் அவனுக்கிருக்கிறது. கொடுங்கோலன் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்வான் எனும் அச்சம் நிலை பெற வேண்டும். ஜராசந்தனுக்கு சற்றும் குறைவில்லாதவான் கிருஷ்ணன். இசைத்துக்கொண்டே சலனமின்றி போர் புரிந்து கொன்றொழிக்கும் கிருஷ்ணனை எண்ணிக்கொண்டேன். கொந்தளிப்பான காலங்களில் வலிமையான மற்றும் மாற்றத்தை அளிக்ககூடிய, நீடித்து நிற்கும் தலைமையை மக்கள் விழைகிறார்கள். அதுவும் கூட இருவருக்கும் பொருத்தம். கொடுங்கோன்மைக்கு மிக முக்கியமான தேவை நாம் பிறர் எனும் பாகுபாட்டின் வழியாக எதிரிகளை கட்டமைத்தல். எதிரிகளை காட்டி தம்மவர்களை வலுவாக ஒருங்கிணைத்தல். கிருஷ்ணன் ஞானியாகவும் அனைவரின் நேசத்துக்குரியவனாகவும் ஆவது அவன் இந்த பாகுபாட்டை அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதாலேயே என தோன்றுகிறது. யாதவர்களை அவனால் இறுதிவரை ஒருங்கிணைக்க முடியாமல் போனதற்கு ஒரு பொது எதிரி போதிய அளவில் கட்டமைக்கப்படவில்லை. மேலும் அவனுடைய மாற்றத்திற்கான அறைகூவல் முன்னோக்கியதாக இருக்கிறது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ளலாம்.

ஜராசந்தனை தொல் வேதத்தின் பிரதிநிதியாகவும் பீஷ்மரை நால் வேதத்தின் பிரதிநிதியாகவும் கிருஷ்ணனை வேதாந்தத்தின் பிரதிநிதியாகவும் கொண்டோமேயானால் வெண்முரசின் அதிகார மோதல்கள் புதிய கோணங்களில் அணுக முடியும்.

மேலும் முக்கியமான அரச முடிவுகள் உருவாவதில் பொதுமக்களும் பங்கு வகிக்கிறார்கள். திருதிராஷ்டிரனை விட்டுவிட்டு பாண்டுவை தேர்வு செய்வது ஒருவகையில் மக்களின் இச்சையாக முன்வைக்கபடுகிறது. துரியோதனன் தீமையின், கலியின் வடிவமாக மக்களின் மனதில் நிலை பெறுவதும், தர்மன் அற செல்வனாக புகழ் பெறுவதும் கதையின் போக்கை தீர்மானிக்கிறது. துரியன் பிறந்ததில் இருந்தே அவனை பற்றிய கதைகள் அவனை பாதித்ததை பற்றி திருதிருராஷ்டிரர் வருந்துகிறார். சொல்வளர்காடில் கூட தர்மன் மக்களால் மறக்க படுவான் என குந்தி அஞ்சுகிறாள். வனவாசத்திற்கு பிறகு திரும்பும் போது போராட்டம் நீர்த்து விடும் என எண்ணுகிறாள். போர் புரியலாம் என தர்மன் முடிவெடுக்கும் போது அற செல்வன் எனும் அவன் பெயர் களங்கப்படுவதை தவிர்க்க சொல்கிறான். அவனுடைய ஆற்றல் என்பது அவனுடைய இந்த பிம்பம் பொருட்டு எழும் மக்கள் ஆதரவில் உள்ளது தான். அர்ஜுனன் சுபத்திரையை சிவயோகியாக தோற்றம் கொண்டு துவாரகையிலிருந்து கவர்ந்து செல்லும்போது முழு மக்கள் ஆதரவுடனே செல்கிறான். இளைய பாண்டவனே தங்கள் அரசிக்கு உகந்தவர் என மக்கள் விழைந்தது காரணமாக சொல்லப்படும். கர்ணன் அங்க தேசத்தில் புதிய அவையில் சூத்திரர்களை இடம் பெற செய்கிறான். அதுவரை அவை பழகாதவர்கள் குறுகிய காலத்தில் ஒரு மரபை உருவாக்கிகொள்கிறார்கள். கர்ணன் அவர்களின் ஆதரவையும் பெறுகிறான். குடிமக்களின் பிரதிநிதிகளாக உருவாகும் குலசபை உருவாக்கம் வெகுமக்கள் எப்படி ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை காட்டுகிறது. அங்கீகாரமும், அதிகார பூசலும் அவர்களை உருவாக்குகிறது.

வெகுமக்களின் விழைவை பற்றி புரிந்துகொள்ள காண்டீபத்தின் இப்பகுதி உதவும்.

காண்டீபம் நாவலில் வரும் பல்வேறு பகுதிகள் மிக விரிவாக வெகுமக்களின் ஆட்டங்களை பதிவு செய்கிறது. இந்த பத்தியில் கிருஷ்ணன் அரிஷ்டநேமியுடன் மற்போரிட்டு தோற்றதை பற்றி அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறான். “பார்த்தரே, எளிய மக்கள் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். அம்மாற்றத்தால் தங்கள் வாழ்வு தலைகீழாகுமென்றாலும் சரி. முந்தைய கணம் வரை சார்ந்திருந்த ஒன்று சரிவதைக்கூட அதன் பொருட்டு விழைவார்கள். ஏதேனும் ஒன்று நிகழ்ந்து தாங்கள் கொண்டாடிய ஒன்று வீழ்ச்சியடையுமென்றால் அதில் அவர்களின் அகம் களிக்கும். எழுந்தவை அனைத்தையும் நிலம் இழுப்பதுபோல எளியோர் வென்றவரையும் நின்றவரையும் பற்றிச்சரிக்க ஒவ்வொரு கணமும் தவிக்கிறார்கள். இப்புவியை ஆளும் வல்லமைகளில் ஒன்று எளியோரின் வஞ்சம். அதை நன்கறிந்திருந்தபோதும்கூட அன்று நான் என் நகர்மக்களின் விழிகளைக் கண்டு அஞ்சினேன். ஒவ்வொருவரும் என் விழிகளைத் தவிர்த்து மிகையாக வணங்கி கடந்துசென்றனர். என் முதுகில் நோக்கு நட்டு தங்கள் உள்ளவிழைவை உணர்ந்து பின் பிறர் விழிகளை நோக்கி அவ்விழைவை அவர்கள் அறிகிறார்களா என்று கூர்ந்தனர். அங்கும் அதையே காணும்போது தங்கள் பேருருவை தாங்களே கண்டு திடுக்கிட்டனர்.

ஆனால் நாள் நெருங்க நெருங்க அவர்களின் தன்னடக்கமும் கரவும் மறைந்தன. தாங்களனைவரிலும் நுரைப்பது ஒரே விழைவு என அவர்கள் உணர்ந்தபோது ஒற்றைப் பெரும்பரப்பென ஆயினர். அந்த விராடவடிவம் மானுடர் எவருக்கும் அஞ்சாதது. கரப்பதற்கோ நாணுதற்கோ ஏதுமில்லாதது. பேருருக்கொண்ட அம்முகத்திலிருந்த கசப்பும் இளிப்பும் என்னை பதறச்செய்தன. சத்யபாமையை கூர்ந்து நோக்கிக் கொண்டிருந்தேன். முதலில் அவள் நானே வெல்வேன் என எண்ணியிருந்தாள். பின் நகர்மக்களிடமிருந்து நான் வெல்லமுடியாதென்னும் உணர்வை அவள் அடைந்தாள். அவள் அடைந்த அனைத்தையும் இழக்கப்போகிறாள் என்னும் எண்ணம் அவளை துவளச்செய்ததை கண்டேன். அவ்வெண்ணம் வலுப்பெறுந்தோறும் என் மீதான கசப்பாக மாறியது. கசப்பு மூப்படைகையில் ஏளனமாகிறது. ஏளனம் பழுத்து புறக்கணிப்பாகிறது. என்னை அவள் விழிகள் நோக்குவதேயில்லை என்னும் நிலை வந்தது.

அதுவரை ஓசையற்றிருந்த துவாரகையின் மக்கள் பெருங்குரலில் வெடித்தெழுந்து வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். யாருக்கான வாழ்த்து அது என என்னால் கணிக்கமுடியவில்லை. ஆனால் அது அவர்கள் விழைந்த முடிவு. அவர்கள் எதையும் இழக்காமல் விரும்பியதை அடைந்ததன் மகிழ்வா அது? இல்லை, அவர்களின் சிறுமைகளை கோடைகாலத்துமுதல்மழை புழுதியை அடித்துக்கொண்டு செல்வதுபோல அவரது பெருமை கழுவியகற்றியதன் நிறைவா?

“ஆம், அறிவேன்” என்றான் அர்ஜுனன். “அவர்களுக்குத் தேவை தலைவனல்ல. தந்தை. தந்தையை வழிபடுவார்கள், தெய்வ நிலைக்கு கொண்டு சென்று வைப்பார்கள். அதற்குரிய அனைத்துக் கதைகளையும் சமைப்பார்கள். ஆனால் தந்தை என்று ஆன பிறகு அவரை மறுக்கத் தொடங்குவார்கள். அவரை மீறுகையில் உள்ளக்கிளர்ச்சிக்கு ஆளாவார்கள். அவர் குறைகளை எந்நேரமும் எண்ணிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவரை இழிவுசெய்ய வாய்ப்பு கிடைத்தால் மகிழ்வார்கள். இவர் அவர்களுக்கு இன்று ஒரு வாழும் மூதாதை மட்டுமே.”

இன்று நிகழ்ந்துள்ள இவ்விணைவு அரியது. சூரசேனரும் வசுதேவரும் பலராமரும் இயல்பாக ஒருங்கிணைந்து ஒரு தரப்பாக நிற்க மறுதரப்பாக இளைய யாதவர் நிற்கும் ஒரு சூழல் அமைந்துள்ளது. இளைய யாதவர் வெல்வது அரிது என்னும் நிலையும் உள்ளது. சூரசேனரின் தரப்பைச் சார்ந்து நின்று பேசும்போது இளைய யாதவரை எதிர்க்க முடியும். அவர் தோற்கையில் மகிழ்ந்து கூத்தாட முடியும். ஆனால் யாதவர் குடிநன்மைக்காகவும் யாதவர்களின் மூதாதை சூரசேனரின் சொல்லுக்காகவும் நிலை கொள்வதாக தங்களை விளக்கிக் கொள்ளவும் முடியும். குற்ற உணர்வின்றி ஒரு அத்துமீறல். யாதவர்கள் இன்று கொண்டாடுவது அதைத்தான்” என்றான் அர்ஜுனன்.

‘யதா ராஜா ததா பிரஜா’ , அதாவது ‘அரசன் எவ்வழியோ மக்கள் அவ்வழி’ என்றொரு பழமையான சொல்வழக்கு உண்டு. நவீன யுகத்தின் மிக முக்கியமான மாற்றம் என்பது இச்சமன்பாடை திருப்பி போட்டது என கூறலாம். “மக்கள் எவ்வழியோ அரசன் அவ்வழி” என்பதே மக்களாட்சியின் ஆதாரம். இதுவே பாரதத்திற்கும் வெண்முரசிற்குமான வேறுபாடும் கூட.

வெண்முரசின் அனைத்து நாவல்களில்ளும் வெகுமக்கள் கூடுகிறார்கள், களிக்கிறார்கள், கொந்தளிக்கிறார்கள், வெறி நடனமிடுகிறார்கள், சோகத்தில் ஆழ்கிறார்கள், ஆவேசமாக மோதி மரிக்கிறார்கள், அஞ்சுகிறார்கள், அழிக்கிறார்கள், அறத்தின் பொருட்டு அரற்றுகிறார்கள், ஆர்பரிக்கிறார்கள். வெண்முரசு முழுக்க பல்வேறு விழவுகளும், உண்டாட்டுகளும், கொண்டாட்டங்களும் நிகழ்ந்தபடி இருக்கிறது. வெகுமக்களின் பகுதியாக இருந்து அதை அனுபவமாக கடத்துவது, வெகுமக்கள் நடத்தையை அவர்களுக்கு வெளியிலிருந்து விமர்சன நோக்கில் அணுகுவது, வெகுமக்கள் கொந்தளிப்பை கட்டுக்குள் கொணரும் யுத்திகள் என வெண்முரசு வெகுமக்களின் உளவியலை சார்ந்து மூன்று விஷயங்களை நுட்பமாக பதிவு செய்கிறது.

கும்பலில் இருந்து பொதுமக்களை பிரிக்கலாம். கும்பல் உணர்வுகளால் இயக்கபடுகிறது. பொதுமக்கள் கூடுகை ‘பிரச்சனைகளால்’ ஈர்க்கப்பட்டு உருவாகிறது என்கிறார்கள் ப்ளுமரும் பங்கும். மக்கள் தொடர்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தும் போது வரும் கும்பலை ‘மாஸ்’ என வகைபடுத்தலாம் என்கிறார் ப்ளுமர். பிற்காலத்தில் கும்பல் நடத்தை என்பது போய் ‘கூட்டு நடத்தை’ எனும் கோட்பாடு உருவாகிறது. வதந்தி, பொதுமக்கள், சமூக இயக்கங்கள், கலவரம், போலி நம்பிக்கைகள், வெறித்தனமான ஈர்ப்புகள் என ‘கூட்டு நடத்தை’ என்பது கும்பலை காட்டிலும் விரிவான தளங்களை உள்ளடக்கியது.

லே பான் குஸ்டாவ் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் கவனிக்கத்தக்க உளவியலாளர். கும்பல் மனப்பான்மை குறித்து அவர் எழுதியுள்ள நூல் (the crowd – a study of popular mind) அவ்வகையில் முதன்மை நூலாக கருதபடுகிறது.

மனிதர்கள் கும்பலாக ஆகும்போது சிந்திக்கும் திறனை இழக்கிறார்கள். தனி மனம் மரித்து ஒரு குழுமனம் எழுகிறது. உணர்சிகளால் கட்டுண்டு ஒருவித மயக்க நிலையில் செயல்படுகிறார்கள் என்கிறார். குறுகிய காலத்திற்கு தெளிவான ஒற்றை இலக்கை கொண்ட ‘குழு மனம்’ உருவாகிறது. இக்குழு மனம் உணர்வு தளத்தில் தனித்து இயங்குகிறது. சிந்திக்கும், பகுத்தறியும் திறன் அற்றது. தனித்து அடையாளம் காண முடியாது என்பதாலேயே கும்பல் கட்டற்றதாக ஆகிறது. எந்த எல்லைக்கும் செல்கிறது என்கிறார்.

லே பான் கும்பல் மனப்பாங்கு ‘தொற்றிக் கொள்வது’ என கருதினார். கும்பல் அளிக்கும் அடையாளமின்மை பகுத்தறிவை போக்குகிறது. ஆகவே கும்பல் எதற்கும் துணிந்ததாக ஆகிறது. உகந்த உணர்வுநிலைக்கு எதிரான எல்லாவற்றையும் நிராகரிக்கிறது என்றார். கும்பல் மனிதர்களை குறிப்பிட்ட விதமாக இயக்குகிறது எனும் இவருடைய கோட்பாடுக்கு மாற்றாக ஆல்போர்ட் முன்வைக்கும் கோட்பாட்டின் படி ஒரே விதமான நடத்தையை வெளிபடுத்த விரும்பும் மக்கள் ஒன்று சேர்ந்து கூட்டமாக ஆகின்றனர் என்றார். ஒரு நிகழ்வில் பங்குபெறும் அனைவரின் உள்ளும் மறைந்திருக்கும் நோக்கங்களை வெளிகொனர்கிறது என்றார். கும்பல் எந்த தனி மனிதரையும் பொறுப்பாக்காது என்பதால் தனி மனிதராக செய்ய துணியாதவற்றை கும்பலில் செய்ய துணிகிறான்.

கும்பலில் இருப்பவன் எவ்வித விமர்சனமும் இன்றி சக உறுப்பினர்களின் தூண்டுதல்களை வாங்கிகொள்கிறான். ஒருவகையில் கும்பல் மனிதன் பய்ரிசியின் விளைவு. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் மற்றும் மதிப்பு மிக்கவர்களின் அவாக்களை அவன் இயல்பின் படியே ஏற்று கொள்கிறான். சிறு வயது முதலே அவனுடைய முடிவுகளுக்கு பிறரை சார்ந்திருக்கும் வழக்கம் உள்ளவனாக அவன் இருக்க கூடும். ஆகவே அவன் அதே உணர்வு நிலை கொண்ட கும்பலின் ஒரு பகுதியாக எளிதில் கலந்துவிட முடிகிறது.

டர்னர் மற்றும் கிளிணன் கூற்றுப்படி, கும்பல் வெவ்வேறு நோக்கங்களும் ஆர்வங்களும் கொண்ட மனிதர்களால் ஆனதாக இருக்கிறது. குறிப்பாக நிலையற்ற கும்பல், அதுவும் வெளிபடுத்தும் இயல்புகள் கொண்ட, எதிர்ப்பு மன அமைப்பு கொண்ட கும்பலில் பொதுவான விதிமுறைகள் என எதையும் கண்டறிவது கடினம். உடனக்குடன் இயல்புகள் மாறுவதும் ஆகும். ஒருவர் சாளர கண்ணாடியை உடைக்கும் நேரத்தில் மற்றும் சிலர் கடைகளை சூறையாட கூடும். குழப்பமான சூழலில் புதிய விதிமுறைகள் அவ்வப்போது எழும், வழமைக்கு மீறிய சமூக நடத்தைகளாக அத இருந்தாலும் கூட அதையே மக்கள் பின்பற்றுவார்கள்.

காண்டீபம் நாவலின் இப்பகுதிகளை பார்க்கலாம்.

– யானை நின்றுவிட்டமை முன்னரே கூட்டத்தை செயலறச்செய்திருந்தது. அத்தனை விழிகளும் யானையையும் அதைச் சூழ்ந்து நின்றிருந்த ஏவலர்களையும் பாகர்களையும்தான் நோக்கிக் கொண்டிருந்தன. மதம் வழிகிறதா என்று அவன் தொட்டுப் பார்க்கிறான் என்று உணர்ந்ததும் கூட்டத்தினர் “மதம்! மதம்!” என்று கூவினர். உலர்நாணலில் தீப்பற்றி பரவிச் செல்வது போல சில கணங்களுக்குள் அச்செய்தி கூட்டம் முழுக்க சென்றது. பல்லாயிரம் தொண்டைகள் “மதம்! வெள்ளை யானைக்கு மதம்!” என்று கூவத் தொடங்கின. சுற்றிலும் கோட்டைச்சுவர் போல செறிந்திருந்த மக்கள்திரள் இடிந்து பின்னால் சரிவதுபோல் அகன்று விலகத்தொடங்கியது. அலை அலையென ஒருவரை ஒருவர் முட்டிச் செறிந்து பின்னால் இருந்த மாளிகைச் சுவர்களை அடைந்து பரவி விலகினர்.

– வீரர்கள் வேல் முனைகளை ஒன்றுடன் ஒன்று பற்றி வேலி ஒன்றை அமைத்து கூட்டத்தை தொடராமல் தடுத்தனர். அது மக்களை மேலும் அகவிரைவு கொள்ளச் செய்தது. குரல்கள் மேலும் வலுத்தன. ஒவ்வொரு முகமும் உணர்ச்சிகளால் நெளிந்துகொண்டிருந்தது. “மதம்கொண்டுவிட்டது” என்றது ஒருகுரல். “அவரால் இறங்கமுடியவில்லை” என்றது பிறிதொன்று. “அவர் அதை செலுத்துகிறார்… கடற்கரைக்குச் செல்கிறார்” என்றது அப்பால் ஒன்று. “அவர் சிவாலயங்களுக்கு செல்கிறார். அவர் அருகநெறியினர் அல்ல. ரைவதமலையில் அவர் சிவயோகம் செய்தார்.”

– அக்கணமே அந்த ஒற்றைக்கருத்து ஒரு பொதுக்கருத்தாக மாறியது. “அவருடன் செல்பவன் சிவயோகி.” “அவர் இடதுமரபைச் சேர்ந்தவர்.” “பிணம் மீது அமர்ந்து ஊழ்கம் செய்பவர்.” “அங்கே மானுடப்பலி கொடுக்கப்போகிறார்கள். அவர் அத்திசைக்கே யானையை செலுத்துகிறார்.” “பலியான மானுடர்களின் குருதியை அவர் தலைவழியாக ஊற்றி நீராட்டுவர்.” “அவர் மானுட ஊன் ஒரு துண்டு உண்பார். அது அவரைச் சூழ்ந்துள்ள பாதாளதெய்வங்களுக்கு உகந்தது.” “நிகரற்ற வல்லமை கொண்டபின் இளைய யாதவரைக் கொன்று துவாரகையை வெல்வார்.” “அவரை வெல்ல எவராலும் இயலாது. அவர் மண்ணிற்கு வந்த இருளரக்கர்.”

– அந்த ஒரு வீதியிலேயே நகரமக்கள் அனைவரும் கூடிவிட்டிருப்பதை அர்ஜுனன் உணர்ந்தான். மாளிகைகள் மக்களையே மேலே மேலே என ஏற்றிக்கட்டப்பட்டவை போலிருந்தன. மாளிகைகளின் மேல் நின்று கூவி ஆர்த்தவர்களில் இளம்பெண்கள் பலர் இருந்தனர். அவர்கள் கொண்டாடுபவர் ஒரு பெண்ணை உதறி நகர்விட்டுச் செல்பவர். அப்பெண்ணுடன் அவர்கள் தங்களை இணைத்துக் கொள்ளவில்லையா? அவர்களுக்கு துயரோ சினமோ இல்லையா?

– அவர்கள்தான் நேற்றுவரை அந்த மணநிகழ்வை களியாட்டமாக கொண்டாடியவர்கள். அப்போது மதுராவின் இளவரசி ராஜமதியாக இருந்தார்கள். அப்போதே அதை நோக்கி பொறாமைகொண்டிருந்த பிறிதொருத்தி அவர்கள் அனைவருக்குள்ளும் இருந்தாள் போலும். இப்போது இவர்கள் மகிழ்வது ராஜமதியின் இழப்பையா? அவர்களின் ஆழம் கொண்ட வஞ்சத்தையா?

– இல்லை என அர்ஜுனன் தலையசைத்தான். இவர்கள் கொண்டாடுவது அவரது முழுமையை. ஒரு பெண்ணுக்கு உரியவராகும்போது அவர் சுருங்குகிறார். மாமலை முடிகள் எவராலும் அணுகமுடியாது முகிலாடி நின்றாகவேண்டும். ஆம், அதைத்தான். அப்படித்தான். அக்கணமே அவன் அந்தப்பெருந்திரளில் ஒரு முதியபெண்ணின் முகத்தை கண்டான். அவள் நெஞ்சில் கை அழுத்தி விம்மியழுது கொண்டிருந்தாள். அவள் தசைகள் எரிந்து உருகிக்கொண்டிருந்தன. அவள் அன்னையாக இருக்கவேண்டும். அவர் அப்போது அவள் மைந்தனாகிவிட்டிருக்கவேண்டும்

மிக குறுகிய இடைவேளையில் வெகுமக்களின் மனம் மாறியபடி இருக்கும் சித்திரத்தை இப்பகுதி நமக்கு கிடத்துகிறது. வதந்தி, வெறுப்பு, உவகை என மாறி மாறி பயணிக்கிறது. வெகுமக்கள் உளவியலை சொல்ல இப்பகுதி ஒரு நல்ல உதாரணம்.

ஆழ் மன இச்சைகளால் கும்பலின் மனிதன் இயக்க படுகிறான் என்கிறார். ஃப்ராய்ட் அவர் கோணத்தில் பாலியல் அழுத்தத்தை காரணியாக சேர்க்கிறார். ஃப்ராய்டிய கோட்பாடு ‘அடக்கப்பட்ட உணர்வு’ நிலைகள், கட்டுபாடுகள் கும்பலின் போது வெளிப்படுவதாக கூறுகிறது. கும்பலின் ஒரு சில நடத்தைகளை விளக்கிக்கொள்ள இவ்வகையான கோட்பாடுகள் உதவலாம் ஆனால் எல்லாவித கூடுகைகளையும் நோய்மை கூராக அணுகுவது பிழையானது என்கிறார்கள் விமர்சகர்கள். சமூக – பண்பாட்டு வேறுபாடுகளை பொறுத்து வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு காலங்களில் கூடும் கும்பல்கள் வேறு வேறு எதிர்வினைகளை ஆற்றுகின்றன.

வெண்முரசின் களியாட்டுக்களின் ஒரு பொது அம்சம் அவை கட்டற்றவை மற்றும் தற்காலிகமானவையாக இருக்கிறது. விழவுகளை அரசே ஒருங்கமைக்கிறது. நெறிப்படி வாழும் மக்கள் நெறிகள் பொருளற்று போகும் அன்றைய தினத்துக்காக காத்திருக்கிறார்கள். ‘அடக்கிய உணர்வுகளை’ கட்டவிழ்த்து சமநிலை பேணும் வழிமுறையாக விழவுகளை காண இடமுண்டு. சட்டென எனக்கு ‘கிளாடியேட்டர்’ திரைப்படம் நினைவுக்கு வந்தது. அரசுக்கு எதிரான அதிருப்தியை திசைதிருப்ப அல்லது நீர்க்க செய்ய, அரசின் அதிகாரத்தை தக்கவைத்துக்கொள்ள இத்தகைய களியாட்டுக்கள் இன்றுவரை பயன்படுத்தபடுகின்றன.

வெய்யோனில் கர்ணன் இந்திரபிரஸ்தத்தில் நுழையும் போது வரும் பகுதி இது. “விழவுகளில் மானுடர் தெய்வங்களாகின்றனர், தெய்வங்கள் மானுடராகின்றனர். இருளும் மிடிமையும் அச்சமும் சிறுமதியும் பின்கடக்க மானுடர் சிறகெழுந்து களியாடுகிறார்கள். உள்நிறைந்த விண்ணிசையை அணைத்து தெய்வங்கள் தங்கள் கால்களை மண்ணில் வைக்கிறார்கள். இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் தெருக்களில் தோள்களால் முட்டிமுட்டி அலைக்கழிக்கப்படும் உடலுடன் அலையொழுக்கில் சிறுநெற்று என சென்றுகொண்டிருந்தபோது கர்ணன் அச்சொற்களை நினைவுகூர்ந்தான்.

அவன் அத்தனை முகங்களையும் விழிதொட்டு உலவி உளம்சலித்தான். அனைத்திலும் இருந்தது களிக்கொந்தளிப்பு. மானுடர் மறக்கவிரும்புவது எதை? ஒவ்வொரு கணமும் உள்ளத்தில் பொத்தி அணைத்திருக்கும் அனைத்தையும்தானா? நிணம்வழுக்க குருதிமழைக்க தலைகள் காலில் இடறும் போர்க்களத்தில் அவன் அக்களியாட்டை கண்டிருக்கிறான். இறந்த முகங்களிலும் சிலைத்திருக்கும் அக்களிவெறி. மானுடர் வெறுப்பது பொழுதென்று சுருண்டு எழுந்து நாள்என்று நெளிந்து காலமென்று படமெடுக்கும் நச்சை. காலத்தை வெல்வதே அமுது. அமுதுண்டவர் இவர். தேவர்கள் இவர்கள்”

காண்டீபத்தின் மற்றொரு பகுதியில்
ஒளிப்பரப்புக்குள் வந்த முதல் யாதவக்கூட்டத்தில் இருந்த களிவெறியை கண்டபோது தன் முகம் அறியாது மலர்ந்ததை எண்ணி அவனே துணுக்குற்றான். சற்று முன் ஐவர் ஆலயத்தின் முன் கைக்கூப்பி நின்ற மக்கள் எவர் முகத்திலும் இல்லாதது அக்களிவெறி. தன்னை மறந்த பேருவகை அவர்களுக்கு இயல்வதல்ல. உள்ளுறைந்த அவ்வன்முறை தெய்வத்தை ஒவ்வொரு கணமும் கடிவாளம் பற்றி தன்னுணர்வால் இழுத்து நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அதை அவர்கள் விடமுடியாது. கடும் நோன்பு என முழு வாழ்க்கையும் ஆக்கிக் கொண்டவர்கள் எவரும் இடைக்கச்சையை அவிழ்த்து தலைமேல் வீசி கூத்தாடி வரும் இந்த யாதவனின் பேருவகையை அடைய முடியாது. இக்களிவெறியின் மறுபக்கமென இருக்கிறது குருதியும் கண்ணீரும் உண்டு விடாய் தணிக்கும் அத்தெய்வம்.

பந்த ஒளிப்பெருக்கின் உள்ளே யாதவர்களின் வெறித்த கண்களும் கூச்சலில் திறந்த வாய்களும் அலையடித்த கைகளும் வந்து பெருகி எங்கும் நிறைந்தபடியே இருந்தன. கைகளை தட்டியபடியும் ஆடைகளை தலைமேல் சுழற்றி வீசி குதித்தபடியும் தொண்டைநரம்புகள் அடிமரத்து வேர்களென புடைக்க, அடிநா புற்றுக்குள் அரவென தவிக்க கூச்சலிட்டபடி அவர்கள் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

கும்பலின் மூலம் அடையப்படும் களிப்பு விடுதலையாக, பேருவகையாக மேற் சொன்ன இரண்டு தருணங்களில் மட்டுமின்றி வெவ்வேறு விழவுகளின் களியாட்டங்களின் போது முன்வைக்கபடுகிறது. டிரோட்டர் மனிதர்களுக்கு இயல்பிலேயே மந்தை மனநிலை உள்ளதாக முன்வைக்கிறார். அதன் ஒரு வெளிப்பாடே அவன் கும்பலாக ஆகிறான். ஒரு கும்பலாக ஆகும் போது அதன் ஒருமையை பாதிக்கும் எதையும் செய்ய அவன் விரும்புவதில்லை என்கிறார். மந்தையில் மனிதன் பாதுகாப்பாக உணர்கிறானா? அதன் பொருட்டே இக்கட்டுகளில் அவன் அதற்குள் புதைகிறானோ?

காண்டீபத்தில் வரும் இப்பகுதி மனிதன் மந்தையாகவும், வெறும் உயிரிச்சையால் இயங்குபவனாகவும் ஆவதை உக்கிரமாக சித்தரிக்கிறது. “தலைவன் சிரித்தபடி “முதலில் நெறி மீறுபவன் அங்கேயே வெட்டி வீழ்த்தபடுவான். அவனது தலையை ஒரு வேலில் குத்தி ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி வைப்போம். அதன் பிறகு எச்சரிக்கை தேவையிருக்காது” என்றான்.

அர்ஜுனன் திகைப்புடன் “விடாய் கொண்ட ஒருவனை வெட்டுவதா?” என்றான். “நிறைவுறாது செத்தான் என்றால் அவனுக்கு ஒரு குவளை நீரை படையல் வைத்தால் போதும்” என்று தலைவன் புன்னகை செய்தான். “அந்தத் தலையை வேலில் குத்தி நீர் அருகே நிலைநிறுத்துவேன். எஞ்சியவர்களுக்கு அதைவிடச் சிறந்த அறிவிப்பு தேவையில்லை.” அவனருகே நின்ற இருகாவலர்கள் புன்னகைத்தனர். அர்ஜுனன் தன் உடல் ஏன் படபடக்கிறது என்று வியந்தான். “நீங்கள் இதில் தலையிடவேண்டியதில்லை யோகியே. இது போர்க்களத்தின் வழிமுறை. யாதவர்கள் இன்னும் பெரும்போர்கள் எதையும் காணவில்லை. அவர்களுக்கு இவ்வாறுதான் இவற்றை கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.”

அர்ஜுனன் புரவியை இழுத்து ஓரமாக நிறுத்திக்கொண்டு அந்நிரையின் ஒவ்வொரு முகமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சோலையைப் பார்த்ததும் ஒவ்வொருவரும் மாறுவதை கண்டான். அதுவரை நீரைப் பற்றிய எண்ணமே இல்லாதவர்கள் போல் இருந்தனர். நீரெனும் விழைவுக்கு மேல் எதை எதையோ சொல்லென அள்ளிப்போட்டு மூடியிருந்தனர். அவை காற்றில் புழுதியென விலகிப்பறக்க அனலை நெருங்குபவர்கள் போல அத்தனை முகங்களிலும் ஒரே எரிதல் தெரியத் தொடங்கியது.

ஒவ்வொருவரும் அப்பெருந்திரளிலிருந்து பிரிந்து தனது விடாயைப் பற்றி மட்டுமே எண்ணியவர்கள் ஆனார்கள். மழைநீர் பெருகிய ஏரியின் பரப்பு எடைகொண்டு நாற்புறமும் பெருவிசையுடன் கரையை அழுத்திக் கொண்டிருக்கையில் மறுபக்கம் நின்று நோக்குவது போல ஒரு உணர்வு அவனுக்கு எழுந்தது.”

கும்பல் தன்னியல்பாக கலைந்து விட கூடியது. குறிப்பிட்ட உணர்வுநிலை மறைந்த பின் அது வடிந்துவிடும். கும்பலின் இந்த இயல்பை வெண்முரசின் பல்வேறு பகுதிகள் சூட்டுகின்றன. பல நேரங்களில் கும்பலை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுகிறார்கள், அல்லது மெல்லிய திசை திருப்பல் அல்லது ஐயத்தை விதைக்கிறார்கள். விதுரர், கனிகர், சகுனி போன்ற அரசியல் சூழ்கை அறிந்தவர்கள் இத்தகைய வழிமுறையை கையாள்கிறார்கள். காண்டீபத்தில் வரும் மேலே கொடுக்கப்பட்ட நிகழ்வு அச்சத்தின் வெளிப்பாடு. உயிரச்சம் அவர்களை இயக்குகிறது. அதை ஒடுக்க அதே உயிர் அச்சத்தை ஆயுதமாக பயன்படுத்துகிறான் காவலர் தலைவன்.

லேபான் கும்பலை முழுவதும் எதிர்மறை நிலையில் மட்டுமே காண்கிறார் என்பது அவரது கோட்பாட்டின் மீது வைக்கப்படும் விமர்சனம். ஆத்திரம், அச்சம், களிப்பு என மூன்று உணர்வுகளுமே பெரும்பாலும் கும்பல் நிலைக்கு பின் இயங்குகிறது. டர்னர் மற்றும் கிளிணன் தங்களது ஆய்வுகளில் தனித்து இயங்கும் குழு மணத்தை நிராகரிக்கிறார்கள். கும்பலின் தனி மனிதர்களின் மனம் நன்றாக இயங்குவதாகவே கூறுகிறார்கள். வெண்முரசில் வெகுமக்கள் நேர்மறை எதிர்மறை என இரு விதங்களிலும் சித்தரிக்கபடுகிறார்கள். அவர்கள் அறத்தின் காப்பாளர்களாக சூட்டபடுகிறார்கள். பாண்டுவின் மரணம், வாரனவதம் என பல்வேறு இடங்களை கூறலாம். அவ்வகையில் கர்ணனை கண்டு எழுச்சிகொள்ளும் சித்திரம் மனதை விட்டு நீங்காமல் நிறைக்கிறது. “கர்ணனின் புரவி விரைந்ததைக் கண்டு துரியோதனனின் கரிய புரவியும் விரைவு கொண்டது. அவர்கள் மேய்ச்சல் நிலப்பரப்பை கடந்தோட இருநாய்கள் வால்களைச் சுழற்றியபடி மகிழ்ச்சியுடன் பின்னால் துரத்தி வந்தன. வேளிர்கள் தங்கள் இல்லங்களிலிருந்து படைக்கலங்களையும் உழுபடைக்கருவிகளையும் ஏந்தியபடி தெருக்களில் வந்து குழுமினர். பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியவரும் வழிகளை அடைத்தனர். முன்னால் நின்ற முதுமகன் உரத்தகுரலில் “எங்கள் ஊருக்குள் படைகள் நுழையலாகாது. எங்கள் உடல்கள் மேல்தான் புரவிகள் செல்ல வேண்டும்” என்று கூவியபடி முன்னால் ஓடினான். முழு விரைவில் வந்த கலிங்கப் புரவிகள் அந்தத் தடையை எதிர்பாராததால் தயங்கி பிரிந்து விலக அவர்களுக்குப் பின்னால் வந்த புரவிகளால் முட்டுண்டு குழம்பி சிதறிப் பரவினர். “விலகுங்கள்… விலகுங்கள்” என்றான் தலைவன். “கதிர்மைந்தருக்காக இங்கே குருதி சிந்துவோம். எங்கள் குலங்களுக்கு அன்னமிட்ட வெய்யோன் அறிக நாம் அவனுக்கு அளிக்கும் கொடையை” என்றாள் ஒருத்தி. மிகுந்த மன எழுச்சியை அளித்த பகுதி இது. வாரணவத பகுதி, குந்தி பாண்டுவை இழந்து நகர் புகுதல் என பல்வேறு பகுதிகள் எழுச்சியூட்டுபவை.

எஸ்பினாஸ் ஒரு உயிரியல் நிபுணர் அவர் உயிரணுக்களின் செயல்பாட்டில் உள்ள ஒருமையை கொண்டு “கூட்டு நனவிலி” கோட்பாடை முன்வைத்தார். குழு மனத்தை “சமூக நனவிலி” என்கிறார். வெளியிலிருந்து அதன் பண்பாட்டு கூறுகள் தாக்கப்படும் போது அதற்காக எழுகிறது என்கிறார். துர்கிம் ‘சமூக நனவிலி ‘ கோட்பாடை மேலும் முன்னெடுக்கிறார். ஒரு வேதியல் கூட்டு அணு பல்வேறு இயல்புகள் தனித்தனி அணுக்களால் ஆனதாக இருந்தாலும் அதன் மொத்த இயல்பு வேறாக இருக்கிறது. ‘சமூக நனவிலி’ தனி மனிதர்களால் உருவானதாக இருந்தாலும் அதன் இயல்பு வேறாக இருக்கிறது. சமூக நனவிலி தனி மனிதனின் நனவிலியை காட்டிலும் மேலானது என்கிறார் துர்கிம். வெய்யோனில் வரும் நாகர்களின் பகுதி, வண்ணக்கடல் பகுதியில் வரும் அசுரர்கள் பகுதி, இடும்ப வதம் ஆகியவை ‘சமூக நனவிலிக்கு’ உதாரணமாக கொள்ள முடியுமா என நோக்கலாம்.

பொறுப்பேற்க வேண்டியதில்லை, பின்பற்றுதல், குறைந்த அறிவு திறன், தூண்டுதல், அடையாளமின்மை, ஆழ் மன இச்சைகள், ஆளுமைகளின் தாக்கம், கீழ்படிதல் என பல்வேறு காரணிகளின் கலவையாகவே கும்பல் மனப்பான்மையை உருவாகிறது.

பண்பாட்டு தாக்கம் போதிய அளவிருந்தால் மனிதன் கும்பலின் பகுதியாக அத்தனை எளிதில் கலக்க மாட்டான். அதே போல் அவனது பண்பாட்டு புலமும் கும்பலின் பண்பாட்டு புலமும் நேரெதிராக இருந்தாள் அப்போதும் அவன் அதன் ஒரு பகுதியாக ஆக மாட்டான். வெண்முகில் நகரத்தில் பூரி சிரவஸ் திரளுக்கு வெளியே நின்று நோக்குகிறான். “திரௌபதியின் வருகை மட்டுமல்ல அவர்களுக்கு. அதன்பொருட்டு ஒட்டுமொத்த நகரமுமே தன்னை ஒரு கலையரங்காக ஆக்கிக்கொண்டிருந்தது. முகபடாமணிந்த யானைகளும் இறகணிசூடிய புரவிகளும் கவச உடையணிந்த காவலர்களும் வண்ணத்தலைப்பாகைகள் அணிந்த ஏவலர்களும் சூதர்களும் அயல்நாட்டினரும் அவர்களை மகிழ்விக்க நடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.”

அந்த எண்ணம் வந்ததுமே அனைத்தும் அப்படி தோன்றத்தொடங்கிவிட்டது. உண்மையிலேயே நடித்துக்கொண்டிருந்தனர் அவர்கள். அவர்கள் மேல் நூற்றுக்கணக்கான விழிகள் படும்போது அவ்விழிகளுக்கு எதிர்வினையாற்றாமலிருக்கமுடியவில்லை. கீழே கிடந்த ஒரு தலைப்பாகைச்சுருளை ஒரு வீரன் வேல்நுனியால் சுண்டி எடுத்து சுழற்றி அப்பால் இட்டான். குதிரையில் சென்ற ஒருவன் தேவையில்லாமலே அதை வால்சுழற்றி தாவச்செய்தான். தானும் கேளிக்கையாளனாகி நடித்துக்கொண்டிருக்கிறோமோ என அவன் நினைத்துக்கொண்டான். அந்நினைப்பே அவன் அசைவுகளை செயற்கையாக ஆக்கியது.
வெண்முரசின் வெகுமக்கள் பல்வேறு வகைகளில் ஒரு பாத்திரமாக உருவாகி நாவலில் பங்கேற்கிறார்கள். நாவலை அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு நகர்த்துகிறார்கள்.

திரௌபதி துகிலுரிப்பின் போது அவை நிறைந்த பெண்கள் அவளை சூழ்வது, வண்ணகடலில் சன்னதத்தில் சூலத்தில் பாய்ந்து உயிர்விடும் துறவிகள், என இன்னும் பல வெகுமக்கள் பங்கேற்புக்கள் வெண்முரசில் விரவிக்கிடக்கின்றன. மேலும் விரிவாக விவாதிக்க இடமுண்டு. இக்கட்டுரையை எழுத தூண்டிய சொல்வளர்காடின் இப்பகுதியுடன் நிறைவு செய்வதே நியாயமாக இருக்கும்.

மரவுரி ஆடையை இடையில் நன்றாகச் சுற்றியபடி யுதிஷ்டிரர் முதலில் நடந்தார். தொடர்ந்து திரௌபதி சென்றாள். பீமனும் அர்ஜுனனும் தொடர்ந்து செல்ல நகுலனும் சகதேவனும் அவர்களுக்குப்பின்னால் சென்றனர். முகப்பில் தௌம்யர் தன் மாணவர்களுடன் நடந்தார். இறுதியில் சௌனகர் சென்றார். அரண்மனையின் அனைத்துச் சாளரங்களிலும் உப்பரிகைகளிலும் முகங்கள் செறிந்திருந்தன. கீழே இடைநாழியில் தோளோடுதோள் ஒட்டி காவலரும் ஏவலரும் நின்றிருந்தனர். முற்றத்தின் ஓரங்களில் அசைவற்ற குறுங்காடு போல அரண்மனைச்சூதர் நெருங்கி நின்றனர்.

அரசப்பாதையில் அதற்குள் மக்கள் கூடத்தொடங்கியிருந்தனர். அவர்கள் அவ்வழி செல்லக்கூடுமென முன்னரே அவர்களுக்கு தெரிந்திருந்தது. அவர்களைப் பார்த்தவர்கள் குரல்கொடுக்க வீடுகளுக்குள் இருந்தும் ஊடுபாதைகளுக்குள்ளிருந்தும் மக்கள் வந்து கூடினர். கூப்பியகைகளுடன் நீர் வழியும் விழிகளுடன் வெறுமனே அவர்களை நோக்கி நின்றனர். அவர்களின் நோக்குகளுக்கு நடுவே யுதிஷ்டிரர் கைகளைக் கூப்பியபடி தலைகுனிந்து நடந்தார். அவர் மாலைவெயிலில் தழல்போல சுடர்விட்ட தாடியுடன் தெய்வமுகம் கொண்டிருந்தார். திரௌபதி எதிர்வெயிலுக்கு விழிகூச மரவுரியால் தன் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு நடந்தாள். தொலைவுப்புள்ளி ஒன்றை நோக்கியவனாக அர்ஜுனன் செல்ல பீமன் சிறிய விழிகளால் இருபக்கமும் நோக்கி கைகளை ஆட்டியபடி கரடியைப்போல நடந்தான்.

அவர்கள் செல்லச்செல்ல இருபக்கமும் செறிந்த கூட்டம் அணுகி வந்தது. ஓசைகளும் கூடின. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முட்டி முன்னால் வர பூசலும் உதிரிச்சொற்களும் விம்மல்களும் தேம்பல்களும் கலந்து ஓசையாயின. ஒரு முதியவள் கூட்டத்திலிருந்து கிளம்பி கைகளை விரித்து “பெண்பழி சூடிய இந்நகர் கல்மீது கல்நிற்காது அழிக! என் கொடிவழியினரும் இதற்காகப் பழிகொள்க!” என்று கூவியபடி திரௌபதியை நோக்கி ஓடிவந்தாள். காலிடறி அவள் சாலையிலேயே குப்புற விழ தொடர்ந்து வந்த இரு பெண்கள் அவளை தூக்கிக்கொண்டனர். முதியவள் மண்படிந்த முகத்தில் பல் பெயர்ந்து குருதிவழிய “கொற்றவையே! அன்னையே! உன் பழிகொள்ளுமாறு ஆயிற்றே” என்று கூச்சலிட்டாள். சன்னதம் கொண்டவள்போல அவள் உடல் நடுங்கியது. அப்படியே மண்டியிட்டு திரௌபதியின் கால்களை பற்றிக்கொண்டாள்.

மேலும் மேலும் பெண்கள் அழுதபடி, கைவிரித்துக் கூவியபடி, வந்து திரௌபதியை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவள் மரவுரியாடையைத் தொட்டு கண்களில் ஒற்றினர். அவள் காலடியில் தங்கள் தலைகளை வைத்து வணங்கினர். அவள் கைகளை எடுத்து சென்னிசூடினர். அவள் அவர்கள் எவரையும் அறியாமல் கனவில் இருப்பவள் போலிருந்தாள். சற்றுநேரத்தில் பாண்டவர் ஐவரும் விலக்கப்பட்டு அவள் மட்டும் மக்களால் சூழப்பட்டிருந்தாள். அவளைச் சூழ்ந்து பெண்களின் உடல்கள் வண்ணங்களாக கொந்தளித்தன. குரல்கள் பறவைப்பூசலென ஒலித்தன.
….
குனிந்து அஸ்தினபுரியின் மண்ணைத் தொட்டு சென்னிசூடியபின் கைகூப்பி யுதிஷ்டிரர் கோட்டைவாயிலை நோக்கி சென்றார். “அரசே! அரசே!” என்று கூவியபடி கூட்டம் கைகூப்பி கண்ணீர்விட்டு நின்றது. எவரோ “குருகுலமுதல்வர் வாழ்க! மூத்த பாண்டவர் வாழ்க!” என கூவினார். “அறச்செல்வர் வாழ்க! அஸ்தினபுரியின் மைந்தர் வாழ்க!” என கூட்டம் வாழ்த்தொலி எழுப்பியது.

வாழ்த்தொலி நடுவே நடந்த தருமன் கோட்டைவாயிலை அடைந்து அதைக் கடந்ததும் ஒரு முதிய முரசறைவோன் வெறிகொண்டு ஓடிச்சென்று முழைத்தடிகளை எடுத்து முரசொலிக்கத் தொடங்கினான். ஒருகணம் திகைத்த வீரர்கள் ஒற்றைக்குரலில் “குருகுலமூத்தோர் வாழ்க! அறச்செல்வர் வாழ்க!” என வாழ்த்தினர். நூற்றுவர்தலைவர்கள் கைநீட்டி கூச்சலிட்டு அவர்களை தடுக்கமுயன்றனர். மேலும்மேலும் கோல்காரர்கள் சென்று முரசுகளை முழக்கினர். சற்றுநேரத்தில் நகரமெங்கும் முரசொலிகள் எழுந்தன. அஸ்தினபுரி பெருங்களிறென பிளிறி அவர்களுக்கு விடையளித்தது.

நன்றி
சுந்தரவடிவேலன்
அருணாசலம் மகராஜன்

Major Theories to Explain: Why the Crowd Behaves in a Particular Way

https://en.wikipedia.org/wiki/Collective_behavior
https://www.britannica.com/topic/collective-behaviour

சிறியன சிந்தியாதான் – மகராஜன் அருணாசலம்

வெண்முரசு போன்ற பெருநாவல்களில் வரும் கதாபாத்திரங்களை இரண்டு வகையாக பிரிக்கலாம். ஒன்று வளர்ந்து, மாறிக் கொண்டே, கதை நெடுக வரும் கதாபாத்திரங்கள், மற்றொன்று கதையின் ஒரு பகுதியில் மட்டுமே வரும், நிலையான கதாபாத்திரங்கள். இரண்டாவது வகைக்கு உதாரணமாக சிறு பாத்திரங்களான செவிலித்தாய், அணுக்கர்கள் முதல் பீஷ்மர், விதுரர் போன்றவற்றை குறிப்பிடலாம். முதல் வகைக்கு உதாரணமாக பெரும் கதைமாந்தர்களான துரியன், தருமன், திருதா போன்றவர்களை குறிப்பிடலாம். ஆனால் இக்கதாபாத்திரங்களின் வளர்ச்சி, மாற்றம் போன்றவை அவற்றின் அடிப்படை இயல்பில் ஏற்படும் சிறிய மாறுபாடுகள் மட்டுமே. அவையும் அந்தந்த கதாபாத்திரங்களின் அடிப்படை இயல்புக்கு இயைந்ததாக மட்டுமே இருக்கும். அதாவது அக்கதாபாத்திரங்கள் நமக்கு அறிமுகப்படுத்தப்படும்போதே அவற்றின் பின்னாளைய வளர்சிதை மாற்றங்களுக்கான வேர்களும் நமக்கு தெரியத் தரப்படும். பெரும்பாலான சமயங்களில் நாம் அவற்றை தவறவிட்டிருக்கலாம் அல்லது அந்த நேரத்தின் செயல்களை வைத்து பொருள் கொண்டிருக்கலாம். மொத்தத்தில் ஒரு கதாபாத்திரத்தின் இயல்புக்கு ஒவ்வாத ஒரு மாற்றம் அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு ஏற்படாது. ஒரு நேர்மையான கதாபாத்திரம் சட்டென்று ஊழலில் திளைக்காது. இந்தத் தன்மையை வெண்முரசு முழுவதிலும் நாம் நன்றாகக் காணலாம்.

இன்று அப்படி ஒரு வளர்ந்து மாறும் ஒரு முக்கியமான, பாரத நாயகர்களில் ஒருவரான துரியோதனனைப் பற்றி பேசப் போகிறோம். நான் படித்த, பார்த்த மகாபாரதங்களில் எல்லாம் துரியோதனன் ஒரு வில்லன். முழுக்க முழுக்க எதிர்மறைக் குணங்கள் மட்டுமே நிறைந்த ஒருவன். வெண்முரசின் மொழியில் சொன்னால் இருளின் தெய்வங்களால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவன். ஆனால் வெண்முரசு காட்டும் துரியோதனன் முற்றிலும் வேறானவன். அவன் எதிர்மறை நாயகனே இல்லை. நல்லவன், அன்பானவன், பெருந்தன்மையானவன், சற்றே அதீதமான ஆணவம்(ego) கொண்டவன், பேரரசன். அவன் பிறக்கையில் அவனைப் பற்றி எதிர்மறை எண்ணங்களே மிகுந்துள்ளன. ஆனால் அவனின் ‘கல்யாண குணங்கள்’ அவனை ஒரு அரசனாக மக்கள் மத்தியில் சென்று சேர்த்துள்ளன. அவனுடைய இந்த மாற்றம் வெண்முரசில் எவ்வாறு நிகழ்கிறது? இந்த மாற்றம் அவனுடைய இயல்புக்கு உகந்ததா என்பதே இன்றைய பேசுபொருள்.

யுக புருஷனின் வரவு:

வெண்முரசு துரியனின் பிறப்பை ஒரு வகை புராணத்தன்மையுடன் விவரிக்கிறது. வெண்முரசில் புராணத் தன்மையுடன் நிகழ்வுகளை உரைத்தல் என்பது ஒரு முக்கியமான உத்தி. அதாவது நடந்த நிகழ்வை அதோடு தொடர்புடைய ஒரு மாயத்தோடு விவரிப்பது. மாய எதார்த்தம் என்பதை விட புராணமாக்கல் என்பதே இந்த உத்திக்கு சரியாகப் பொருந்தி வரும். ஏனென்றால் புராணமாக்கல் என்பது நமது இந்திய வழி. வெண்முரசு புராணமாக்கலை இரு விதமாகப் பயன்படுத்துகிறது. ஒன்று நிகழ்ந்தவற்றை ஒரு வித புராணத் தன்மையுடன் கூறுவது என்பது அந்நிகழ்வு எவ்வாறு சமூகத்தின் மனதில் பதிந்து விட்டிருக்கிறது என்பதைத் தெரிவிக்க. மற்றொன்று ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையை, நிகழ்வை ஒரு கவித்துவ உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்று அதன் வீரியத்தை இன்னும் பல மடங்காகப் பெருக்கி நமக்குத் தெரிவிக்க. துரியனின் பிறப்பின் புராணத் தன்மை முதல் வகைக்கு எடுத்துக் காட்டு. துரோணர் குசையின் மடியில் ஆறுதல் தேடும் நிகழ்வு, பீமனின் வாசுகி விஷம் அருந்துதல் போன்றவை இரண்டாம் வகைக்கு உதாரணங்கள்.

புராண கங்கையின் உள்ளே இருந்த, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பலியும், பூசனையும் கொள்ளும் கலியின் திறந்த கண்களைக் கண்டு ஊளையிட்டுக் கொண்டே ஊருக்குள் புகும் நூற்றியொரு நரிகளின் ஊடாக துரியனின் கரு நிகழ்வு நமக்கு அறியத்தரப்படுகிறது. அந்த நரிகளின் காலடித் தடத்தைத் தொடர்ந்து சென்ற ஒரு கோட்டைக்காவலன் சகுனியின் கனவை நேரில் கண்டு மரணமடைகிறான். நள்ளிரவில் சத்யவதியின் பட்டத்து யானையான உபாலன் அரண்மனை முற்றத்தில் வந்து சின்னம் விளித்து உயிரை விடுகிறது. காந்தாரியும் மலைப்பாம்பின் உடலில் புகுந்த யானையின் கனவின் ஊடாக துரியன் அவளுள் நுழைந்ததை உணர்ந்து கொண்டதாகக் கூறுகிறாள். அவள் கனவில் யானைகளும், பெரிய பெரிய காகங்களும் – யானைகளைத் தூக்கிச் செல்லும் காகங்கள் – வருவதாகக் கூறுகிறாள். சகுனி கூட தான் முதல் முறையாக ஒருவனிடம் பகடையில் தோற்றதாகக் கனவு கண்டதாகக் கூறுகிறான். எதிரிலிருக்கும் இருளில் இருந்து வந்த ஒரு கை உருட்டும் பகடையில் அவன் தோற்றதாக அந்த கனவு சொல்லப்படுகிறது. அவன் கருவில் வளர வளர நகரில் காகங்கள் வரத் துவங்குகின்றன. அஸ்தினாபுரம் அதுவரை காணாத ஒரு நீண்ட கோடையைச் சந்திக்கிறது. புராண கங்கையின் இருபது கிணறுகளைத் தவிர்த்து வேறு எங்கும் நீர் கூட இல்லை. ஒட்டுமொத்தத்தில் நிகழச் சாத்தியமான அனைத்து தீய குறிகளும் அமைகின்றன.

பொதுவாகவே துரியன் கலியின் அவதாரமாகப் பார்க்கப்படுகிறான். கலியின் அவதாரம் என்பதாலேயே அதை ஒரு எதிர்மறை அம்சமாக பார்க்கத் தேவையில்லை. ஒரு யுகம் முடிந்து அடுத்த யுகம் துவங்க வேண்டிய வேளையில் அதை நிகழ்த்துவதற்காக வரும் யுக புருஷன் என்ற வகையில் அவனைப் பார்க்க வேண்டும். இயந்திரங்களின் யுகம் முடிந்து கணிணி யுகம் துவங்கியதால் பில் கேட்சும், ஸ்டீவ் ஜாப்சும் கெட்டவர்கள் ஆகி விடுவார்களா என்ன?

வேழத்தின் வருகை:

துரியனின் பிறப்பில் மீண்டும் மீண்டும் வருபவை யானைகள். இதை வேழம் என்ற சொல்லால் வெண்முரசு குறிப்பிடுகிறது. வேழம் என்பது திருதாவையும் குறிப்பது. பெருந்தன்மையின், உள விரிவின் அடையாளம். வெண்முரசு முழுவதிலுமே துரியன் பெருந்தன்மையின் உச்சமாகவே காட்டப்படுகிறான்.

தருமனின் பிறப்பை அறிந்த அம்பிகை, அவனுக்கு முன்பே கரு நிகழ்ந்து பன்னிரண்டு மாதங்கள் கழிந்தும் வெளிவராத துரியனை, வலுக்கட்டாயமாகத் தலை திருப்பியாவது பிறக்க வைக்கவேண்டும் என்பதற்காக அனுபவம் மிக்க, முதிய மருத்துவரான மச்ச்சரை வரவழைக்கிறாள். அனைத்து மருத்துவச்சியரும் இளவரசர் நலமே, ஆனால் வெளிவர அவர் இன்னும் விழையவில்லை என்கிறாள். வெண்முரசு இந்த பிறத்தல் நிகழ்வை ஒரு கவித்துவமான உவமையால் பின்வருமாறு சொல்கிறது. “அரசி, கருவறையில் வளரும் உயிர் விதையிலிருந்து செடிமுளைப்பதுபோல வானோக்கி எழுகிறது. பத்துமாதம் அதற்கு விண் மட்டுமே உள்ளது, மண் இல்லை. கருமுதிர்ந்து அதற்குள் சித்தம் அமைந்ததுமே அது நான் என்று உணர்கிறது. நான் மண்ணில்வாழவேண்டியவன், மண்ணை உண்டு மண்ணால் உண்ணப்படவேண்டியவன் என்று அறிகிறது. அக்கணமே அதை மண்ணும் அறிந்துகொள்கிறது. கண்ணுக்குத்தெரியாத கைகளால் நிலமங்கை அதை இழுக்கிறாள். அது கீழ்நோக்கித் திரும்பி மண்ணை எதிர்கொள்கிறது. அதில் மானுடர் செய்வதேதும் இல்லை. மண்மகளும் உயிர்களும் கொள்ளும் விளையாட்டு அது”

காந்தாரியின் நாடியைப் பார்க்கும் மச்சர், “கஜராஜவிராஜித மந்தகதி என்று சொல்லலாம். யானைக்குரிய வல்லமையும் சீர்மையும் கொண்ட மென்னடை. கருவுற்றிருக்கும் பெண்ணில் இப்படியொரு நாடித்துடிப்பைக் கண்டதில்லை. நடைக்குதிரை, நொண்டிக்குதிரை, அஞ்சியகுதிரை என மூன்றே நான் கண்டிருக்கிறேன்… உடலில் குருதி வெளுக்கவுமில்லை” என்கிறார். இது மதங்க கர்ப்பம் தான். குழந்தை இன்னும் ஆறு மாதங்கள் கழித்தே வெளிவரும், அது வரை காத்திருக்க வேண்டியது தான் என்கிறார். “ஹேஹயகுலத்து கார்த்தவீரியார்ஜுனனும் புலஸ்தியகுலத்து ராவணனும் மதங்ககர்ப்பத்தில் பிறந்தனர் என்கின்றன எங்கள் நூல்கள். ஆயிரம் கைகள் கொண்டவன் கார்த்தவீரியன். பத்துமுகங்கள் கொண்டவன் ராவணன். இந்த மைந்தனும் அவ்வாறே ஆகலாம்.” என்றும் சொல்கிறார். தம்பியரின் ஆயிரம் கரங்களையும் சேர்த்து கார்த்தவீரியன் ஆயிரம் கரங்களையுடைவனான். தம்பியரின் பத்து தலைகளையும் சேர்த்து ராவணன் தசமுகன் ஆனான். அது போல் இவனும் நூறு தம்பியரின் கரங்களைக் கொண்டு சதபாகு ஆவான் என்றும் சொல்கிறார்.

யானை என்பது நமது மரபில் தாமச குணத்தின் குறியீடாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. வாரணவதத்தின் யானையைக் கொன்ற சிவன் தாமச குணத்தைக் கொல்பவனாகவே வழிபடப்படுகிறான். உண்மையில் துரியனின் மற்றொரு முக்கியமான குணம் அவனது தாமசம். அவனது வாழ்வின் பெரும்பகுதி அவன் பெரியாதாக எதுவுமே செய்யாமல் இருப்பதாகவே அமைகிறது. அவனது அரசை விதுரரும், பானுவும் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். அவனுடைய அரசு சூழ்தல் உட்பட அந்தரங்க முடிவுகளை எடுக்க கர்ணன் உடனிருக்கிறான். முழுமையான தாமச குணத்தோடு வாழ்கிறான் அவன்.

மகா குரோத ரூபாயன்:

காந்தாரியின் கனவில் வரும் யானைகளைத் தூக்கிப் போகும் காகங்கள் மற்றொரு முக்கியமான குறியீடு. காகங்கள் என்பவற்றை பித்ருக்கள், மூதாதையர் என்று கொண்டால் குருகுல மூதாதையர் அனைவரும் வந்திருந்து வாழ்த்த துரியன் பிறக்கிறான் என்று சொல்லலாம். ஆனால் இங்கே காகங்கள் அமங்கலத்தின் அடையாளமாகவே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன. நம் தாந்த்ரீக மரபில் தசவித்யா அல்லது மகா வித்யாக்கள் என்று காளியின் பத்து அவதாரங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒரு தெய்வம் ‘தூமவதி’. இந்த தூமவதியின் வாகனம் காகம். தூமவதி விதவையாகவே குறிப்பிடப்படுகிறாள். ஒருமுறை பெரும்பசியால் சிவனையே உண்டவள் இவள் என்பதும், தட்சனின் யாகத்தில் எரிந்த சதியின் எஞ்சிய புகை – தூமம் – இவள் என்பதும் இவளைப் பற்றிய தொன்மங்கள். கரிய நிறமுடைய, இருள் தெய்வங்களில் ஒன்றான இவள் குரோதத்தின் வடிவம். அவள் சிவனையள்ளி உண்ட நிகழ்வு அவளின் முழு குரோதத்திற்கு சான்று.

“சைவத்தின் வலநெறியினர் பெருமானின் ஒளிவடிவை உருவகித்துக்கொள்கிறார்கள். இடநெறியினர் இருளே முடிவற்றதும், அழிவற்றதும் என்று எண்ணுகிறார்கள். மானுட அகத்தில் அவ்விருளே காமகுரோதமோகம் என நிறைந்திருக்கிறது. ஒளியை மானுடன் உருவாக்கி நிலைநிறுத்திக் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. இருளோ இயல்பாக அங்குள்ளது. ஒளியை வழிபடுபவன் இருளுடன் போரிடுகிறான். இருளை அறிபவனுக்கு ஒளி துணைநிற்கிறது. இருளாகவும் ஒளியாகவும் இருப்பவனை எவ்வழியில் அறிந்தாலும் விடுதலையே என்கிறார்கள் இடநெறியினர்.

காமம் குரோதம் மோகம் என்னும் இம்மூன்று இருள்களில் காமம் இன்னொரு ஆன்மாவைச் சார்ந்தது. மோகமோ புறவுலகைச் சார்ந்தது. எதையும் சாராமல் தன்னுள் தானென நிறைந்திருப்பது குரோதமேயாகும். எனவே குரோதத்தை அறிபவன் சிவத்தை அறிகிறான். குரோதம் அனைத்தையும் அவியாக்கி எரிந்தெழும் நெருப்பு. எரிதலின் பேரின்பம் அது. எரிதலின் உச்சம் அணைதலே. குரோதம் தன்னைத் தானழித்துக்கொள்கையிலேயே முழுமை கொள்கிறது.”, என்கிறது வெண்முரசு.

துரியன் குரோதத்தின் உச்சம். அவன் வாழ்வை இயக்கும் சக்தியாகப் போவது இந்த குரோதம் தான். இது ஒரு வகை எதிர்மறை உச்சம். உண்மையில் மேற்கூறிய வரிகள் துரியனின் மொத்த வாழ்வையும் வரையறுப்பவை. அவன் குரோதத்தால் நிறைபவன். தூய இருளை அறிபவன். இருளை அறிபவனுக்கு ஒளியின் மைந்தன், கர்ணனும், சூரிய சந்திரர்களும் – பானு மதி – துணை நிற்கிறார்கள். மிகச் சுருக்கமாக வண்ணக்கடலிலேயே ‘இருளை அறிபவனுக்கு ஒளி துணைநிற்கிறது’ என்று வெண்முரசு சொல்லிவிடுகிறது.

சூதர் சொல்:

துரியனின் மண் நிகழ்வு தாமதமாகிக் கொண்டிருக்கையில் அம்பிகை அவனைக் குறித்த மக்களின் அச்சம் அம்பாலிகையால் உருவாக்கி பரப்பட்டது எனக் குற்றம் சாட்டுவாள். அபாலிகையோ, குந்தியோ இத்தகைய சொற்களுக்குப் பின்னால் இருக்கலாம் என்று யூகிக்க வாய்ப்புகள் உள்ளன. உண்மையில் காட்டில் பிறந்த தருமனை தர்மதேவனின் புதல்வன் என்று கூறி நிலைநிறுத்தியது இயல்பான ஒரு விஷயமாக இருக்கச் சாத்தியங்கள் மிக மிகக் குறைவே. பாண்டுவால் அரசிகள் தாய்மை கொள்ளச் சாத்தியம் இல்லை என்பதைத் தெரிந்தே அனைவரும் உள்ளனர். அப்படியிருக்க பாண்டுவின் புதல்வர்கள் நியோக முறையிலேயே பிறந்திருக்க இயலும் என்பதும் அனைவருக்குமே தெரிந்த விஷயம். இத்தனையையும் மீறித் தான் அவர்களைப் பற்றிய சூதர் பாடல்கள் புனையப்படுகின்றன. அவர்களைப் பற்றி நேர்மறையான விஷயங்கள் மட்டுமே பகிரப்படுகின்றன. மாறாக நரிகள் ஊருக்குள் நுழைவது, காகங்கள் ஊருக்குள் வருவது போன்ற இயற்கை நிகழ்வுகளின் எதிர்மறை அம்சங்கள் அனைத்தும் துரியன் மீது ஏற்றப்படுகின்றன. உண்மையில் அஸ்தினபுரி பெருங்கோடையை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஊரில் உள்ள அனைத்து நீர் ஆதாரங்களும் வற்றிய நிலையில் புராண கங்கையின் 20 கிணறுகள் மட்டுமே நீருடன் இருக்கின்றன. சுற்றிலும் காடுகளும் கருகும் நிலையில் நீரும், உணவும் இருக்கச் சாத்தியமான நகருக்கு நரிகளும், காகங்களும் வருவது இயல்பே. ஏனென்றால் இவை இரண்டும் மிச்சங்களைத் தின்பவை. எனவே எச்சூழ்நிலையிலும் உயிரைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளும் திறன் படைத்தவை. அவை ஊருக்குள் வருவது என்பது இயற்கையின் வழி.

சகுனி சொல்வது போல அஸ்தினபுரியினர் தாம் அனுபவிக்கும் அனைத்துத் துயரங்களையும் துரியன் மீது ஏற்றி விடுகின்றனர். சூதர்களும் அவற்றையே பெருக்கிப் பாடுகின்றனர். துரியன் கருவாசல் திறந்து வெளிவருகையில் அஸ்தினபுரிக்கு வந்த அனைத்துக் காகங்களும் ஈற்றரைக்கு வருகின்றன. தென்திசையில் இருந்து புழுதியை வாரித் தூக்கிக்கொண்டு ஒரு பெரும்காற்று அவ்வறைக்குள் சுழன்று வீசுகிறது. அவன் மண் நிகழ்ந்ததும் அனைத்துக் காகங்களும் சொல்லிவைத்தாற்போல் ஊரை விட்டுக் கிளம்பிவிடுகின்றன. மீண்டும் தென்திசை – அஸ்தினபுரியின் மயான திசை. மேலும் தென்திசை நீத்தாரின், பித்ருக்களின் திசையும் கூட. நல்லதாகச் சொல்வதென்றால் துரியன் மண் நிகழ்கையில் அனைத்து மூதாதையரும் வந்திருந்து வாழ்த்தினர் என்று பாடியிருக்கலாம். ஆனால் தெற்கே இருந்த மயானமும், தூமவதியும் தான் மக்களுக்கு நினைவுக்கு வருகின்றனர்.

அஸ்தினபுரியில் இருந்து வெகு தொலைவில் பிறக்கும் தருமனைப் பற்றிய நல்ல விஷயங்கள் தொலைவைத் தாண்டி எட்டுகின்றன. அது நன்மையின் பலம். நல்லவை பரவ தொலைவு ஒரு தடையில்லை. நல்லவை மட்டுமே தூரம் கடக்கும். தீயவை குறுகிய தொலைவுக்கே பரவும் சக்தி கொண்டவை. தூரம் குறைய குறைய அவற்றின் வீச்சும் அதிகரிக்கும். துரியன் விஷயத்தில் இதை நாம் கண்கூடாகக் காணலாம். இறுதி வரையிலும் அவனால் விளைந்த தீயவை அனைத்தும் அவனையண்டிய தீய சக்திகள் அவனருகிலேயே இருந்தமையே காரணம். கணிகர் ஒரு சிறந்த உதாரணம்.

உண்மையில் வேழங்கள் துரியனின் பெருந்தன்மையின் அடையாளம்  என்றால் குரோதத்தின் குறியீடான காகங்களால் அந்த யானைகள் தூக்கிச் செல்லப்படுவது குரோதம் அவன் பெருந்தன்மையைக் கொண்டுசெல்வதையே குறிக்கிறது. (நன்றி: மாரி)

தந்தையாதல்:

முதன்முறையாக திருதா தன் மைந்தனைப் பார்க்கச் செல்கிறார். உள்ளே மைந்தன் இருக்கிறான். அறை வாயிலில் தயங்கி நிற்கிறார் திருதா. வெண்முரசின் வாழ்வியல் கட்டங்களில் சிறப்பான ஒரு இடம் இது. இன்றும் முதன்முதலாக தலைச்சன் பிள்ளையைத் தூக்கப் போகும் ஒரு தந்தைக்கு வரும் அதே தயக்கம். இங்கே கூடுதலாக தான் விழியிழந்தவன் என்னும் கழிவிரக்கம் கொண்ட ஒருவர். எப்பேற்ப்பட்ட தயக்கம் அது?! அப்படி தயங்கும் மகனை செல்லமாக பின்னிருந்து தள்ளி உள்ளே அனுப்புகிறாள் அம்பிகை. இத்தகைய இடங்களே வெண்முரசை மனதிற்கு மிக மிக அணுக்கமாக்குகிறது.

உள்ளே செல்லும் திருதா தன் மைந்தனைத் தடவித் தடவிப் பார்க்கிறார். விரல்களாலே மகனை அறிகிறார். அதற்கு முன்பே மைந்தனைப் பார்த்துச் சென்ற சத்யவதி தன்னைக் கண்டவுடன் திரும்பிப்பார்த்த குழந்தையின் உடல் மொழியில் இருந்த அசாதாரணத்தாலும், மைந்தனின் வாயில் முளைத்த பற்களாலும், ஏற்கனவே சூதர்களால் பாடப்பட்டு மக்கள் மத்தியில் நிலைபெற்று விட்ட எதிர்மறை செய்திகளாலும், நிமித்திகர்கள் குறிப்பிட்ட தீய அறிகுறிகளாலும் சிந்தாகூலமடைந்து தனியறையில் கண்ணீர் உகுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். மைந்தனைத் துறந்து விடுவதே அஸ்தினபுரிக்கு நல்லது என அவளும் எண்ணுகிறாள். இந்த நிலையில் திருதாவிடம் இதை எப்படித் தெரிவிப்பது எனக் குழம்பியிருக்கும் விதுரர் முதன்முதலாக மைந்தனைப் பார்க்கச் செல்லும் திருதாவுடன், விழியிழந்த இசைச் சூதரான தீர்க்க சியாமரையும் உடனழைத்துச் செல்கிறார். தீர்க்க சியாமருக்கும் சத்யவதிக்கு கிடைத்த அதே அனுபவம் கிடைக்கிறது. அவர் மிகத் தெளிவாகவே குழந்தையைப் பார்க்கிறார். இன்னும் தெளிவாக குழந்தை அவரை நோக்கித் திரும்பியதையும், அதன் வாயிலிருந்த பற்களையும் காண்கிறார். விழியிழந்த அவருக்கு துரியன் கலியின் அவதாரமாகவே காட்சி கொடுக்கிறான். அதில் நினைவிழந்தவர் அவ்வாறே முக்தியடைகிறார்.

மரபை மீறி, விழியிழந்த ஆசிரியர் என்பதற்காகவே அவரின் இல்லம் வரை சென்று மரியாதை செலுத்துகிறார் திருதா. தீர்க்கசியாமரின் மரணமும், அவரின் இல்லம் அமைந்த அஸ்தினபுரியின் சூதர் தெரு வரையிலான பயணமும் திருதாவுக்கு மைந்தன் பிறப்பைச் சுற்றி ஏற்பட்டிருக்கும் கருத்தியல் நிலைகளையும், அஸ்தினபுரியின் எண்ணத்தையும் ஓரளவுக்குப் புரிய வைக்கின்றன. ஒரு ஷத்ரியனாக, அஸ்தினபுரியின் அரசனாக நாட்டுக்கும், மக்களுக்கும் நன்மை பயக்கக் கூடிய முடிவை எடுக்க அவர் மனதளவில் தயாராகிறார். திருதாவை அம்முடிவுக்குத் தள்ள விதுரருக்கு தீர்க்கசியாமரின் சிதையேறும் சுடுகாட்டில் அவர் சந்திக்கும் சார்வாகன் காரணமாகிறான். விதுரரிடம், “மக்கள் அவனை அரசனாக ஏற்கப் போவதில்லை. மக்கள் வெறுக்கும் அரசன் மக்களையும் வெறுக்கிறான். அவர்கள் மேல் வாளை வைக்கிறான்.” என்று எச்சரிக்கிறான்.

தமையனின் மனதை உடைப்பதைப் பற்றிய தயக்கங்களுடன் இருந்த விதுரரும் திடமாக துரியன் காட்டிலே சென்று விடப்பட வேண்டியவனே என்ற முடிவுக்கு வருகிறார். அதையே திருதாவிடம் தெரிவிக்கவும் செய்கிறார். திருதாவும் பெருமூச்சோடு துரியனைக் காட்டில் கொண்டு சென்று விடச் சம்மதிக்கிறார். அந்த நேரத்தில் தெய்வீகக் குறுக்கீடு போல உள்ளே நுழைகிறாள் அம்பிகை. திருதாவிடம் அவர் பிறந்த சமயத்திலும் அவரின் விழியின்மையைக் காரணமாகக் கூறி அவரைக் காட்டில் விடச் சொன்னதையும், ஒரு தாயாக அதைத் தான் தடுத்ததையும் சொல்கிறாள். மிகச் சரியாக திருதாவின் பலவீனமான விழியின்மை பற்றி பேசுகிறாள். மன்னனாக முடிவெடுத்த திருதா அந்நொடியில் அவர் வாழ்வில் என்றென்றைக்குமாய் இருக்கப்போகும் தந்தையாக மாறுகிறார். இதோ அவரின் சொற்கள் – “விதுரா, இந்த நகரும் நாடும் உலகும் ஒன்றுசேர்ந்து வெறுக்கும்படி என் மைந்தன் செய்த பிழை என்ன? ஒருவன் பிறக்கும்போதே வெறுக்கப்படுகிறான் என்றால் அவனைவிட எளியவன் யார்? அவனுக்கு அவனைப்பெற்ற தந்தையின் அன்பும் இல்லையென்றால் அதை தெய்வங்கள் பொறுக்குமா? யார் என்ன சொன்னாலும் சரி நான் என் மைந்தனை கைவிடப்போவதில்லை. ஆம், நாங்கள் பழிகொண்டவர்கள். நாங்கள் வெறுக்கப்பட்டவர்கள். ஆகவே தன்னந்தனிமையில் நிற்பவர்கள். எங்களுக்கு வேறு எவரும் இல்லை. தெய்வங்கள்கூட இல்லை”

ஆன்மாவின் தோழன்:

இந்த இடத்தில் ஒரு சின்ன விலகல் – தலைப்பில் இருந்து. அம்பிகை வந்து திருதாவைச் சந்திக்கும் வேளை, ஒரே ஒரு கணம் விதுரரின் கண்கள் விப்ரரைத் தொட்டுச் செல்கின்றன. ஆம், அவர் தான் அம்பிகையை அங்கே வரவழைத்தவர். விப்ரருக்கு இத்தகைய எந்த உத்தரவும் இல்லை. அம்பிகை கூட அவருக்கு அப்படி எதையும் தெரிவித்திருக்கவும் இல்லை. இருப்பினும் மிகச் சரியாக தன் தலைவன் தன் ஆன்மாவைக் கொன்று எடுக்க வேண்டிய ஒரு முடிவில் இருந்து அவனைக் காக்க ஒரு அணுக்கன் செய்யும் செயலாகவே இதைக் காண வேண்டும். அதனால் தான் பிறிதொரு இடத்தில் விதுரர் ‘விப்ரர் அவரின் ஆன்மாவின் தோழர்’ என்கிறார். தற்போதைய வெய்யோனில் கூட வயதான விப்ரரைப் பற்றிச் சொல்கையில் திருதா தான் விப்ரரைத் தாங்கிச் செல்வதாக வரும். வெண்முரசின் சிறப்புகளில் ஒன்று இத்தகைய சிறு பாத்திரங்கள் வரலாற்றுக்கு அளிக்கும் பங்களிப்பு.

அமுதில் விளைந்த நஞ்சு:

துரியனுக்கு பெயர் கோள் விழா நடந்த இரவு, ஒரு முதுநாகினி காந்தாரியைக் காண வருகிறாள். தங்கள் அரசன் வாசுகி பிறந்த அதே ஆயில்ய நட்சத்திரத்தில் பிறந்த இவனால் தங்கள் இடமான காண்டவ வனம் அழியாமல் காக்கப்படலாம் என்கிறாள். அதற்காக துரியன் காக்கப்பட வேண்டும் என்கிறாள். காந்தாரியிடம் அன்றைய இரவில் பன்னிரு வருடங்களுக்கு ஒரு முறை வரும் அமுத வேளையில் அவள் மைந்தனை முதன் முறையாக, முழுமையாக, உடலில் துணியில்லாமல் பார்க்க வேண்டும் என்கிறாள். அவள் பார்வையால் வருடப்பட்ட அவனுடலை எந்த ஆயுதமும் தாக்க இயலாது என்றும் கூறுகிறாள். ஏற்கனவே அவள் முலைப்பாலில் நீராடி வழுக்கும் உடலுடன் இருக்கும் துரியனின் ஆடைகளை அவசர அவசரமாக கழற்றுகிறாள் காந்தாரி. மைந்தனைக் கண் கட்டு அவிழ்த்துப் பார்க்கும் அவள், மீண்டும் கண்ணைக் கட்டிய பிறகே அவனுடலின் இடத் தொடை காற்றால் அடித்து வரப்பட்ட துணியால் மறைந்ததை அறிகிறாள். அவன் இடத்தொடையைப் பாதுகாக்கும் நூறு தம்பியர் அவனுக்கு வேண்டும் என்று அவள் சகோதரிகளுக்கு ஆணையிடுகிறாள் அவள். அவ்வாறாக அவனுடலின் ஒரே பலவீனமான பாகமாக அந்த இடத்தொடை அமைகிறது. அதிலும் ஒரு வருங்காலத்திற்கான குறிப்பை வைக்க வெண்முரசு தவறவில்லை. அந்த இடத் தொடை மறைக்கக் காரணமானது காற்று. இதே காற்றின் மைந்தன் தானே பீமன். அவனால் தானே இவனும் முடிவுறப் போகிறான். நாம் பொதுவாக அறிந்த பாரதத்தில் போரின் போதே துரியன் தாயின் முன் திசையாடையுடன் வருவதும், கிருஷ்ணனின் தூண்டலால் தொடைப் பகுதியை மட்டும் வாழையிலையால் மறைத்துச் சென்றதும் வரும். ஆனால் அது ஒரு வித தொன்மமே. மிக அபாரமாக இவ்வாறு மறு ஆக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. பாரத மறு ஆக்கம் என்ற சவாலில் ஜெ அனாயாசமாக வென்ற இடங்களுள் இதுவும் ஒன்று.

இந்த இடத்திலும் விதி துரியனுக்கு எதிராக சற்று விளையாடுகிறது. மைந்தனின் தொடை மறைக்கப்பட்டதை உணர்ந்த காந்தாரி ஆவேசமாக இனி என் மகனின் பெயர் சுயோதனன் அல்ல துரியோதனன் என்று சொல்கிறாள். யோதனக் (யுத்தத்தில்) கலையில் சிறந்தவன் என்ற பொருள் படும் சுயோதனன் என்ற பெயரை அவனுக்கு இட்டவர் பீஷ்மர். அப்பெயர் அவனைச் சுருக்கி விடுகிறது என்பதாலும், மைந்தன் எவராலும் வெல்லப்படக் கூடாது என்ற அன்னையுள்ளத்தின் ஆசையாலும் அவள் யுத்தத்தில் வெல்வாரற்றவன் – துரி யோதனன் என்று பெயரிடுகிறாள். ஆனால் துரியோதனன் என்பதை தீய போர்க்கருவிகள் கொண்டவன் என்றும் கூட மொழி பெயர்க்கலாம் என்று கூறும் குந்தி, மக்கள் அப்பெயரையே விரும்புவர் என்கிறாள்.

நாகம் என்னும் பொன் பட்டு நூல்:

தன் பெற்றோரைத் தவிர சுற்றி இருக்கும் அனைவராலும் அச்சத்தோடும், இவன் அழியவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடும் பார்க்கப்படும் ஒருவனின் உலகு எவ்வாறு இருக்கும்? பாறைகளால் ஆனதாகத்தானே!! வெண்முரசு துரியனின் உலகு பாறைகளால் ஆனது என்றே சொல்கிறது. ஏனென்றால் பாறைகள் அசைவற்று இருப்பவை அல்ல, மாறாக தன்னைச் சூழ்ந்த காலப் பெருவெளியின் விசையை தன் முழு அக ஆற்றலாலும் எதிர்த்து நிற்கும் சமநிலைப் புள்ளியே அவற்றின் அசைவின்மையாக வெளிப்படுகிறது. துரியன் தன் தந்தையிடம் இருந்து பெற்ற பெருந்தன்மையாலேயே அவர்களை எதிர்த்து நின்றுகொண்டிருக்கிறான். எனவே பாறைகளின் தனிமை அவனிடம் கூடி விட்டிருப்பது இயற்கை தானே. தன்னைப்போலவே இருக்கும் பாறைகளைப் பிளப்பதே துரியனின் இளமைக்கால பொழுதுபோக்காகிறது. கற்களைப் பற்றி எண்ணியபடி, அவை தனக்களிக்கும் சவாலை எண்ணியபடி, தான் வெல்ல வேண்டிய முடிவிலா கல் நிறைகளை எண்ணியபடி, தனக்குள் ஆழ்ந்திருந்த துரியன் ஒரு நொடியில் வெடிக்கிறான். நமக்கே நாம் செய்து முடிக்கவேண்டிய சவால்கள் நம் கண் முன் நிறைந்து நிற்கும் போது வருமே ஒரு ஆத்திரம், அதைப் போன்ற ஒன்று. தன் தம்பியரை கற்களாகக் காண்கிறான். அடிக்கிறான். அவன் கற்களை அடிக்கும் போது கண்களை மூடிக்கொள்கிறான். விழியின்மையே ஆற்றல் என உணருகிறான். எனவே தான் தம்பியரைக் கூட அடிக்க முடிகிறது. முதல் அடி துச்சாதனன் மீது தான். அப்போது அதை வாங்கிக் கொள்பவன், பிற தம்பியரையும் அடிக்கத் துவங்குகையில் மொத்த அடிகளையும் தான் ஒருவனாகவே வாங்கத் துவங்குகிறான்.

தம்பியரை அடித்து ஓய்ந்து அயர்ந்து தூங்கி விடும் துரியன் அதன் பிறகு நடு இரவில் விழிக்கிறான். தன் தேரில் மேற்கு ஏரிக்குச் செல்கிறான். எந்த ஏரியின் வழியாக கலி உள்ளே வந்ததோ அந்த எரி. அங்கே கார்க்கோடகனைச் சந்திக்கிறான். அங்கே அவன் தன் முழு முதல் எதிரியான பீமனைப் பற்றி அறிகிறான். மேலும் கார்க்கோடகன் “நீ அஞ்சுவது உன் பெருந்தன்மையை. உன்னுள் நிறைந்துள்ள பேரன்பை. உன் வலிமையையெல்லாம அழிப்பது அதுவே. குருகுலத்தோன்றலே, சொல். ஒவ்வொரு முறை சினம்கொள்ளும்போதும் ஏன் இடது தொடையை ஓங்கியறைந்து கொள்கிறாய்?” துரியோதனன் “தெரியவில்லை. அது என் பிறவிப்பழக்கம்” என்றான். “ஏனென்றால் உன் தாயின் பேரன்பெல்லாம் திரண்டு நிறைந்திருக்கும் இடம் உன் இடது தொடை. உன் ஆற்றலெல்லாம் ஒழுகிப்போகும் மடையும் அதுவே.” என்று மிகத் தெளிவாகவே அவனை வரையறுத்து விடுகிறான்.

கார்க்கோடகன் வரும் அத்தியாயம் வரை துரியனிடம் பெருந்தன்மை உள்ளது என்பது நமக்கெல்லாம் அறியத் தரப்படவில்லை. ஆனால் அதன் பிறகு அவன் பெருந்தன்மையும், பேரன்பும் மீண்டும் மீண்டும் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. துரியன் கார்க்கோடகனைச் சந்திப்பதில் மேலும் ஒரு நுட்பம் உள்ளது. கார்க்கோடகன் துரியனைச் சந்திக்கும் அந்த இரவின் முன் குந்தியிடம் அவள் முதல் மகன் கர்ணனைப் பற்றி கூறி, அவள் அவனை வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்த நிகழ்வு நடந்திருக்கிறது. அவ்வகையில் கர்ணனுக்கும், துரியனுக்குமான உறவின் ஒரு முன்னறிவிப்பாக கார்க்கோடகனின் சந்திப்பைக் காணலாம். இவர்களிடையேயான உறவு தான் பீமனின் கர்ணன் மீதான வெறுப்புக்கும் அடிப்படையாகப் போகிறது. அவ்வகையில் இந்த சந்திப்பு அல்லது கனவு மிக மிக முக்கியமானதாகிறது. வெண்முரசின் வடிவ ஒருமைக்கும் சான்றாகிறது.

விலக்கம் தந்த விழைவு:

கார்க்கோடகன் உடனான சந்திப்பிற்குப் பிறகு துரியன் மேலும் மேலும் தன்னுள் ஆழ்ந்தவனாக ஆகிறான். சில நாட்களில் பாண்டவர் ஐவரும், குந்தியும் அஸ்தினபுரிக்கு வருகின்றனர். அடைக்கலமாக வந்தவர்களிடம் முழு அன்போடு நடந்து கொள்கிறான் துரியன். அவன் பேரன்பும், பெருந்தன்மையும் வெளிப்படையாக வெளிப்படும் முதல் தருணம் என்று இதைச் சொல்லலாம். பாண்டவர்களிடம், குறிப்பாக பீமனிடம் அவன் கொள்ளும் பேரன்பு வாசகர்களாகிய நம்மையே விம்மச் செய்வது. இருவருமே இணைபிரியாதவர்கள் ஆகிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் கானாடலில் அதுவும் துரியன் உயிரைக் காத்த நிகழ்வால் பிரிகிறார்கள் என்பது முதல் பார்வைக்கு சற்று அந்நியமாகத் தான் தெரியும். ஆயினும் துரியனின் குணாதிசயத்தின் முழுமையான சித்திரத்தை நமக்கு  அளித்த தருணம் அது. அவர்களின் பிரிவுக்கு அந்நிகழ்வு மட்டும் தான் காரணமா? துரியனுக்கும் பீமனுக்குமான உறவின் நிகழ்வுகளில் வரும் மிகச் சிறிய, மிக மிகச் சிறய விரிசல்களை வெண்முரசு தெளிவாகவே நமக்கு அறியத்தருகிறது.

சந்திக்கும் முதல் தருணத்திலேயே திருதாவுடன் தோள் கோர்த்து தன் பலத்தைக் காட்டும் பீமனுக்குத் தன் கதாயுதத்தை அளிக்கிறார் திருதா. இது தான் துரியனிடம் ஏற்பட்ட முதல் விலக்கம். அவனிடம் ததும்பும் பெருந்தன்மையினால் அவன் அதை உணரவும் இல்லை வெளிக்காட்டவும் இல்லை. ஆனால் மிகச்சரியாக அவ்வுணர்வை துச்சாதனன் அவ்விடத்தில் பிரதிபலிக்கிறான். அந்த விலக்கத்தின் வெளிப்பாடாகவே பீமனை உடல் கோர்க்க அழைக்கிறான் துரியன். அக்களிப்போரின் இறுதியில் நிகர் நிலை நின்றாலும் பீமனே இருவரிலும் அதிகமாக சோர்வடைந்தவன். அவ்வகையில் துரியனே அதில் வென்றான் எனலாம். பீமனை அள்ளி அணைக்கும் துரியன் யாருக்காகவாவது களத்தில் உயிர் துறப்பேன் என்றால் அது உனக்காகவே என பீமனுக்கு வாக்களிக்கிறான்.

இரண்டாவது விலக்கம் பீஷ்மரின் முன். நூற்றியாறு பெயரர்களைப் பெற்ற முதுதாதை எவ்வளவு மகிழ்வைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்? ஆனால் எதுவும் இல்லாமல், எதோ பிடிக்காத நாடகத்தை வலுக்கட்டாயமாக பார்க்க வைக்கப்பட்ட முதியவராக அவர் அவர்கள் முன் அமர்ந்திருக்கிறார். முதலில் அவரிடம் ஆசி வாங்கிய தருமனை அவரின் உள்ளிருந்த மலைக்கங்கன் வெறுத்தான் என்றே சொல்கிறது வெண்முரசு. அடுத்ததாக துரியனும், பீமனும் ஆசி வாங்க வருகிறார்கள். துரியனையும் சம்பிரதாயமாகவே வாழ்த்தும் பீஷ்மர் முன் பீமன் குனிகையில் அவன் மடியில் இருந்த நனைந்த தாழம்பூவில் இருந்து ஒரு நாகக்குஞ்சு வெளியே வருகிறது. அனைவரும் அஞ்சி, பின் அதைக் கொல்லத் தொடர்கையில் பீஷ்மர் மிக ஆர்வமாக அந்த நாகம் எவ்வாறு வந்தது என பீமனிடம் வினவுகிறார். உண்மையில் அவருள் இருந்த மலைக்கங்கனுக்கு உவப்பான ஒரு பெயரனாக பீமனை அவர் எண்ணிய தருணம் அது. அந்த இடத்தில் துரியனின் அகங்காரம் முதன்முறையாக, வெளிப்படையாக அவன் அறியும் வண்ணமே புண்படுகிறது.

இங்கும் வெண்முரசு ஒரு அபாரமான கதையொருமையை வெளிப்படுத்தத் தவறவில்லை. அந்த நாகத்தை வெளியில் விடுவது பீமன். அந்நாகம் சென்று மறைவதோ அவரின் ஆயுதசாலையின் ஆயுதக் குவியலிடையே. வெறுப்பிற்கான முதல் அச்சாரம் இடுவது பீமனே. துரியனிடம் தோற்ற நிகழ்வால் வந்த வஞ்சம் காரணமாயிருக்கலாம். வஞ்சம் என்பது குழந்தைகளிடையே விளையுமா என்றால் விளையும் என்றே சொல்ல இயலும். அவர்களின் வயதளவே அந்த வஞ்சத்தின் காரணமும் விளைவும் இருக்கும். எப்படியாயினும் துரியனிடம் குரோதத்தைத் தூண்டிய முதல் நிகழ்வாக இது ஆகிவிட்டது. இந்த வஞ்சம் தான் வளர்ந்து தான் புகுந்து கொண்ட ஆயுதங்களாலேயே அழிவைக் கொண்டு வருகிறது. நாகம் என்பது வஞ்சம் மட்டுமல்ல, விழைவின் குறியீடாகவும் நமது மரபில் குறிப்பிடப்படுகிறது. அவ்வகையில் முந்தியிருக்க வேண்டும் என்ற துரியனின் விழைவைத் துரத்தும் ஆயுதங்களால் அவனும் ஆயுதம் எடுக்கத் தூண்டப்பட்டான் என்றும் இந்நிகழ்வை வாசிக்கலாம்.

பெருந்தன்மை என்னும் பலவீனம்:

இவ்வளவு தூரம் தன் ஆணவம் புண்பட்ட பின்னும் துரியன் தன் பெருந்தன்மையினால் அதைத் தாண்டி வருகிறான். எப்போதும் போல் பீமனுடனும், தம்பியருடனும் மகிழ்ந்தே இருக்கிறான். இந்நிலையில் கிருபரின் பாடசாலையில் மாணவர்களுக்கான ஆயுதத் தேர்வின் தினம் வருகிறது. தன்னை விட ஒன்றரை மடங்கு உயரமான நிலை வில்லைத் தூக்கியதோடு மட்டுமல்லாமல் அதை நாணேற்றி அம்பும் எய்கிறான் பார்த்தன். உடனே துரியன் அவனை

தூக்கிக் கொண்டு கொற்றவை ஆலயத்தில் வைத்து அவனுக்கு கண்ணேறு கழிக்கிறான். திருதா அது தான் செய்ய வேண்டியது என்றும் அதை அவன் செய்கிறான் என்றும் பெருமைப்படுகிறார். பார்க்கும் அனைவரிடமும் ஒரு அபாரமான மன எழுச்சியைத் தூண்டிய இந்நிகழ்வு பீஷ்மரிடம் எந்த ஒரு சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. இதன் பிறகு துரியனும், பீமனும் கதை கோர்க்கிறார்கள். இருவரும் கிட்டத்தட்ட சமநிலையில் போர் புரிகிறார்கள். இந்த களிப்போர் நடக்கையில் பீமனிடம் ஒரு முறையாவது பின்வாங்குமாறு கண்களால் மன்றாடுகிறார் விதுரர். எனினும் அது நடப்பதில்லை. ஏற்கனவே துரியனிடம் மல்யுத்தத்தில் தன்னை இழந்தவன் அவன். எப்படி பின்வாங்குவான்? மாறாக பீமன் துரியனின் வலக்கை கட்டை விரலைச் சிதைத்து விடுகிறான். அந்த வலியைப் பொருட்படுத்தாது கதையை இடக்கைக்கு மாற்றிக் கொண்டு முன்னேறி தாக்கும் துரியனின் வலிமை முன் தடுமாறி கதையை ஊன்றி தன்னைச் சமநிலைப் படுத்திக்கொள்கிறான் பீமன். பீமன் கதையை ஊன்றிய சமயத்தில் மிக எளிதாக துரியன் அவனை வீழ்த்தியிருக்க இயலும். அது முழுக்க முழுக்க யுத்த நியதிக்கு உட்பட்டதே. எனினும் தன்னில் ஊறும் பெருந்தன்மையால் அவன் அதைச் செய்யவில்லை. மாறாக பீமனுக்கு அவன் தவறைப் புரிய வைத்து மீண்டும் கதை கோர்க்கிறான். அவன் உள்ளூறும் இந்த பெருந்தன்மையாவது பீஷ்மரை அசைக்கும் என்றும் ஆசை கொள்கிறான் சிறுவனான துரியன். அதுவும் அவனுக்கு ஏமாற்றமே. அந்த களத்தில் விழுந்த அந்த ஒரு துளி ரத்தம் அவனுள் குரோதத்தைத் தூண்டத் துவங்கி விடுகிறது.

கானடலில் வந்த விரிசல்:

மேற்கூறிய மூன்று சம்பவங்களிலும் புண்பட்ட அவனது ஆணவம் அத்தனை தம்பியர் முன்னிலும், தந்தையால் அனுப்பப்பட்டு தன்னைக் காப்பாற்றிய பீமனின் மீது ஒட்டுமொத்தமாக வெடித்துக் கிளம்புகிறது. அவனது முக்கிய கோபமே பீமனை திருதா ஏவி விட்டது தான். இறுதியில் தந்தையும் தன்னை விட அவனைப் பெரிதாகக் கருதிவிட்டாரே?! அந்த குரோதம் அவனை வாரணவதம் வரை கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது. மிகச் சரியாக துரியனின் மனநிலையை வெண்முரசு “அமைச்சரே ஆணவம் மிக்கவர்களே பெருந்தன்மையானவர்கள், பெருங்கொடையாளர்கள். அவர்களால் உலகையே கொடுக்க முடியும். ஆனால் கொடுக்குமிடத்தில் மட்டுமே அவர்களால் இருக்க முடியும்”, என்று காரகன் என்னும் நியாய சாஸ்திரவாதியின் கூற்றாகச் சொல்கிறது. இதைக் கேட்கும் தர்க்கவாதியான சௌனகர் தான் தற்போது இந்திரபிரஸ்தத்தின் முதன்மை அமைச்சர்.

நிகர் நிலை கொண்ட பேரழகன்:

மிகச் சரியாக கார்க்கோடகன் கூறியது போன்றே துரியனின் பெருந்தன்மையே அவனை எரிக்கத் துவங்குகிறது. தன் ஆணவம் புண்பட்ட துரியன் தன்னையே வெறுத்து, உயிர் துறக்க காட்டில் செல்லாத இடங்களுக்கெல்லாம் செல்கிறான். அந்த வழியில் அடைய இயலாத ஒரு இடத்தில் கோவில் கொண்ட ஸ்தூனகர்ணன் என்ற தெய்வத்தைச் சந்திக்கிறான் அவன். இந்த ஸ்தூனகர்ணன் ஒரே சமயத்தில் ஆணாகவும், பிம்பம் பெண்ணாகவும் மறு சமயத்தில் உருவம் பெண்ணாகவும், பிம்பம் ஆணாகவும் தோன்றும் தெய்வம். இதே தெய்வம் தான் சிகண்டியில் இருந்து பெண்மையை வெளியே எடுத்தது. இது ஒரு அபாரமான தொன்மம். அதன் சிலை கூட ஒரு புறம் ஆணாகவும் மறுபுறம் பெண்ணாகவும் இருப்பதாகத் தான் இருக்கிறது. உளவியல் வரிகளில் இது கார்ல் யுங்கின் அனிமா / அனிமஸ் ஆழ்படிமங்களுக்கு இணையானது. சுருக்கமாக அனிமா என்பது ஆணில் இருக்கும் பெண் தன்மை. அனிமஸ் என்பது பெண்ணில் இருக்கும் ஆண் தன்மை. வழமையாக இந்த ஸ்தூனகர்ணனை ஒரு காட்டு வைத்தியர் என்பதாகவே மறு ஆக்கம் செய்ய இயலும். வடக்கு முகம் நாடகத்தில் ஜெ வும் ஒரு வைத்தியர் என்ற வகையிலேயே எழுதியிருப்பார். ஆனால் அதை ஆணும் பெண்ணும் ஒன்றாக இருக்கும் ஒரு தெய்வம் என்று மறு ஆக்கம் செய்கையில் அது ஒரு பெரும் படிமமாக மாறி விடுகிறது. அதன் முன் ஒருவர் தன்னில் எத்தன்மை மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என முடிவு செய்வது என்பது ஒரு வித உளவியல் செயல்பாடே.

பீஷ்மரிடம் தனக்கேற்பட்ட புறக்கணிப்பும், திருதாவும் தன் வலிமையை தம்பியர் முன் விட்டுக் கொடுத்தமையும் தான் துரியனை பெருமளவில் பாதித்துள்ளது என்பது ஸ்தூனகர்ணன் அவனிடம் சொல்லும், “நீ அவனைக் கொல்லவேண்டும். உன் தம்பியர் கண்முன், உன் தந்தையின் சொல்முன். இல்லையா? அச்செய்தியை பீஷ்மர் அறியவும் வேண்டும். அவரது விழியிலிருந்து கண்ணீர் சொட்ட வேண்டும் இல்லையா?” என்ற வரிகளில் வெண்முரசு மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஸ்தூனகர்ணன் பீமனைக் கொல்ல துரியனுக்கு ரௌப்யை எனும் கதாயுதத்தைக் காட்டுகிறான். நீருக்கடியில் ஆழத்தில் கிடக்கும் ரௌப்யை உண்மையில் கங்கையின் ஒரு துணை நதி. ஜமதக்னி முனிவருக்கு அவள் செய்த சேவையால் மகிழ்ந்து அவள் வேண்டிய விழைவிற்கேற்ப விரிந்து செல்லும் வரத்தை அவரிடம் இருந்து பெற்றவள். அவளை ஒரு கதையாக ஸ்தூனகர்ணன் துரியனுக்குக் கொடுப்பதாகச் சொல்கிறான். மீண்டும் ஒரு உளவியல் நுட்பம். ஆழத்தில் கிடக்கும் குரோதமே அது. அவன் வளர வளர அதுவும் வளரும், வீங்கும். ஆனால் அவனால் அதை எடுக்க இயலவில்லை. அதன் எடையைத் தூக்க இயலவில்லை. அதன் காரணம் அவனுள் இருந்த மென்மை. அது அவனை குரோதத்தை நோக்கி செலுத்தவில்லை. அந்த சுயோதனையை அவன் அழித்து விடுகிறான். அதிலும் மீண்டும் உளவியல். ஒரு ஆணால் தன் அனிமஸ் – தன்னுள் இருக்கும் பெண்ணை மொத்தமாக அழிப்பது என்பது இயலாது. இங்கே துரியன் முதலில் அவன் வயதளவே உள்ள ஒரு பெண்ணை அழிக்கிறான். அதன் பிறகு வரும் சிறுமியையும் அழிக்கிறான். அதன் பிறகும் ஒரு கருக்குழந்தையாக அப்பெண் அங்கு வருகிறாள். அதையும் அழிக்கும் அவன் முழு ஆணாகிறான். இந்த கடைசி அழிப்பையும் செய்ய முடிந்ததால் தான் அவன் விதியின் ஆயுதமாகிறான். ஆம். கம்சன் கூட தோற்ற இடம் இது. அத்தனை குழந்தைகளை அழிக்க உத்தரவிட்ட அவன் மனதிலும் ஒரு சிறு நீலக் குருவி தங்கிவிட்டதே!!

இந்த பெண்ணையும் அழித்த பின் அவனைப் பார்ப்பவர்களிடம் ஏற்படும் மாற்றங்களை வெண்முரசு இன்னும் நுட்பமாக ஆராய்கிறது. அவன் தம்பியர் அனைவரும் அவனிடம் இருந்து சற்று விலகுகின்றனர். அவன் சற்று அழகு குறைந்ததாகக் கூட எண்ணுகின்றனர். அவன் தான் அவனிடமிருந்த பெண்ணைக் கொன்றுவிட்டானே, பின் எப்படி பிற ஆண்களின் கண்ணில் அழகாத் தெரிய முடியும்? ஏன், துரியனே கூட கண்ணாடியில் தன்னழகைக் காணும் பழக்கத்தை விட்டு விடுகிறான். மாறாக அரண்மனை பெண்டிர் அனைவருமே, துச்சளை உட்பட அவனில் பொங்கும் ஆண்மையையும், அவனில் எழுந்த பேரழகனையும் காண்கின்றனர்.

வெய்யோன் ஒளியில் சுடரும் தங்கம்:

வெண்முரசு கர்ணனுக்கும் துரியனுக்குமான நட்பை, அது ஏற்பட்ட சூழ்நிலையை விளக்கமாகச் சொல்லலவில்லை. கர்ணன் அஸ்தினபுரிக்கு வருகையிலும் திருதா மட்டுமே சந்திக்கிறார். ஆனால் அம்முதல் சந்திப்பிலேயே அவர் அவனை அடையாளம் கண்டுகொள்வதுடன் அவனை குருகுலத்தின் மைந்தர்களில் ஒருவனாகவும் ஏற்றுக் கொள்கிறார். வெண்முரசின் கதையொருமைக்கு இதுவும் ஒரு சான்று. அவன் அஸ்தினபுரி வரக் காரணமாயிருந்தவள் குந்தி. ஆயினும் முதலில் பார்த்தவர் திருதா.வேழத்தின் அணைப்பில் சென்றவர் மீள முடியுமா என்ன? இயல்பாகவே கர்ணனுக்கும், கௌரவர்களுக்குமான உறவு அந்தப் புள்ளியில் துவங்கிவிட்டது. கர்ணன் மீதான திருதாவின் அபிமானமும், தன்னைப் போன்றே ஓர் இனம்புரியா வஞ்சத்தினால் எரியும் அவன் தனிமையுமே துரியனை கர்ணன் பால் ஈர்க்கிறது. மிக இயல்பான ஒரு நட்பு அவர்களுக்கிடையே உருவாகிறது.

அந்த செண்டுவெளியில் கர்ணன் அவமானப்படுத்தப்படுவது வரை துரியனுக்கும், கர்ணனுக்குமான சந்திப்போ, அளவலாவலோ நிகழவேயில்லை. ஆயினும் துரியன் கர்ணனின் வரவை எதிர்நோக்கி இருக்கிறான். அவன் பீஷ்மர் அஞ்சுவது கர்ணனின் வரவைத் தான் என துச்சாதனனிடம் சொல்கிறான். அவனுக்கு கர்ணன் யார் என்பதும், அவன் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதும் ஓரளவிற்குத் தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் அந்த செண்டுவெளியில் துரியனின் செயல்கள் இந்த புறக் காரணங்களை எல்லாம் சிந்தித்து வெளிப்பட்டதல்ல. அது அவன் இயல்பும் அல்ல. அன்று வெளிப்பட்டது துரியனின் பெருந்தன்மையே. அங்கிருந்தவன் வேழமான திருதாவின் மைந்தன். மேலும் அங்கே கர்ணனின் திறமை அவமதிக்கப்பட்டது. துரியனுக்கு பீஷ்மரிடம் கிடைக்காத அதே அங்கீகாரம், இங்கே கர்ணனுக்கும் மறுக்கப்படுகிறது. அந்த கணத்தில் துரியன் வெளிப்படுகிறான். தானடைந்த துயரை தன்னைப் போன்ற மற்றொருவன் அடையலாகாது என்ற உந்துதலில் செயல்படுகிறான். என்ன வார்த்தைகள்!! கர்ணன் முன் தானும், தன் குலமும் முழுக்கத் தோற்றதாக அறிவிக்கிறான். அதுவும் ஒரு பொது சபையில். அந்தக் கணத்தில் துரியன் அஸ்தினபுரியில் பேருருவம் எடுக்கிறான். அவனை அஞ்சிய மக்கள் மத்தியிலும், அமைச்சர் குழாத்திலும் அவன் மீதான பார்வை அந்த நொடியில் மாறுகிறது. அவன் குலமழிக்க வந்த கலியில்ல, விழி கொண்ட வேழம், மாமன்னன் ஹஸ்தியின் மறுபிறப்பு என பீஷ்மர் உட்பட ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்த கணம்.

அதன் பிறகு கர்ணனும், துரியனும் இணை பிரியா நண்பர்கள் ஆகின்றனர். உள்ளம் திறக்க வார்த்தை தேவையில்லை என்றாகின்றனர். அதுவரை ஒரு சிறு விலக்கத்துடனே இருந்து வந்த விதுரரும் முழு மனதோடு, விருப்போடு துரியனை ஏற்றுக்கொள்கிறார். அத்துணை நாள் அவன் விரும்பிய பீஷ்மரின் நல்லெண்ணம் அவனுக்குக் கிடைக்கிறது. ஆனால் அவன் அதைத் தாண்டிச் செல்கிறான். முழுமையான நட்பு அமைகையில் உள்ளம் ஒழிவது எளிதன்றோ! துரியன் தன் இருளனைத்தும் மறைய வெய்யோன் ஒளியில் பொலியத் துவங்குகிறான். அவன் பெருந்தன்மையும், பேரன்பும் விரிந்து கொண்டே செல்கிறது. தன் தந்தையைப் போன்றே சிறுமை தீண்டாத, மனத்துக்கண் மாசிலாதவனாக ஆகிறான்.

ஆன்மாவில் விழுந்த தீ:

அப்படிப்பட்டவன் தான் வாரணவதத்திற்கு உடன்படுகிறான். ஏன்? அவன் வாக்கு பொய்க்கின்றது, அதுவும் தன் குருவுக்குக் கொடுத்த வாக்கு. அது அவனுக்கு இறப்பின் கணம். அதற்கு மேலும் அவனை பொம்மையாக ஒரு படை நடத்தச் சொல்லி மேலும் அவமானப்படுத்துகிறார்கள். மீண்டும் குரோதத்தில் எரிகிறான். அதுவே வாரணவதத்தில் எரிகிறது. அவனக்கு தாங்க முடியா கோபம் தருமன் மீது தான். பீமனிடம் ஏற்கனவே இருந்த வஞ்சம். அவர்கள் இருவரும் வாரணவதம் கிளம்புகையில் சலனமேயின்றி விடை கொடுக்கும் துரியன், அர்ஜுனன் விடைபெறுகையில் விழியில் தன் ஆற்றாமையைக் காட்டி விடுகிறான். இதைக் காணும் விதுரர் தருமனிடம் எச்சரிக்கிறார். அந்த தீ எரிப்பு சம்பவத்திற்குப் பிறகு அவன் அவனாக இல்லை. தம்பியர் முன் வரவே கூசுகிறான். மதுவின் மயக்கத்திலேயே இருக்கிறான். சிகரங்களுக்கு நடுவே சிறுத்துப் போயிருக்கும் கூழாங்கல் என தன்னை உணர்கிறான். மீண்டும் கர்ணன் வந்து தான் அவனை மீட்க வேண்டியிருந்தது. கர்ணன் மூலமாக அவர்கள் இறக்கவில்லை என உறுதி செய்து கொண்ட துரியன் அடைவது ஒரு பெரிய விடுதலையையே.

அளிக்கும் உவகை:

துரியன் திரௌபதியின் சுயம்வரத்திற்கு வருகையில் கர்ணனின் அவளின் மீதான ஆசையை அறிந்து கொள்கிறான். அக்கணத்தில் அஸ்தினபுரி சார்பாக கர்ணன் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் தான் அப்போட்டியில் இருந்து விலகிக் கொள்வதாகவும் அறிவிக்கிறான். உண்மையில் அவன் வருந்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால் கர்ணனிடம் அவ்வாறு அறிவித்து விட்டு வந்த பின் அவன் உடலெங்கும் ஒரு உவகையை உணர்கிறான். இந்த இடத்தில் இருந்து துரியன் மிக மிக மகிழ்வானவனாக, நிறைவானவனாக மாறுகிறான். காம்பிலயப் போரில் தோற்ற பிறகு, தந்தையால் கிட்டத் தட்ட மரணத்தை எட்டிப்பார்த்த பிறகு அவன் மீண்டும் பெருந்தன்மை மட்டுமே இருக்கும் ஒரு அரசானாக பரிணமிக்கிறான்.

பாரதத்தில் வேறு யாருக்கும், ஏன் கிருஷ்ணனுக்குக் கூட கிடைக்காத ஒரு மண வாழ்வு துரியனுக்கு வாய்க்கிறது. பகலிலும், இரவிலும் ஒளியோடு இருக்கும் மனைவியின் அரவணைப்பில் அவன் இருள் மொத்தமாக ஆழத்திற்குச் செல்கிறது. அனைத்தையும் மறந்து, மன்னிக்கத் தெரிந்த மாவீரனாக, மக்களைப் புரக்கும் பேரரசனாக துரியன் மாறுகிறான். அவனைச் சூழ்ந்து எங்கும் மகிழ்ச்சி மட்டுமே இருக்கிறது. நிறைவானவனாக இருக்கிறான். அனைத்தையும் அடைந்தவனாகவும் இருக்கிறான். சிறியன எதுவும் அவன் சிந்தையைத் தீண்டுவதில்லை.

சிறியன சிந்தியாதான்:

வண்ணக்கடலில் இளநாகன் காஞ்சியில் வாலிக்கும், சுக்ரீவனுக்கும் நடக்கும் போரைப் பற்றிய ஒரு நாடகத்தைப் பார்ப்பான். அதில் வாலி விதியிடம் தான் பேரறத்தான் ஒருவனால் கீழறத்தால் கொல்லப்பட வேண்டும் என வேண்டுகிறான். அவ்வாறே அவன் ராமனால் வதம் செய்யப்படுகிறான். மீண்டும் வாலி துரியோதனனாகவும், சுக்ரீவன் பீமனாவும் பிறப்பார்கள் என்கிறது விதி. வாலி மடிகையில் ராமனை பலவாறாக வினாவுக்குட்படுத்தும் வாலி இறுதியில் தான் செய்த சிறு தவறை உணர்ந்து தன் மரணம் தவிர்க்க இயலாதது என்பதை உணர்ந்த பிறகு ராமனிடம் இறுதியாக “தீயன பொறுத்தி” என்கிறான். அச்சமயத்தில் கம்பர் வாலியை சிறியன சிந்தியாதான் என்கிறார். இங்கே துரியனும் எவ்வகையிலும் அதே போன்றவன் தான். முற்றிலும் ஒளியால் சூழப்பட்டவனின் காலடியில் பதுங்கியிருக்கும் இருளாக அவன் சிறு நிழல் மறைந்திருக்கிறது. செய்த ஒரு சிறு தவறுக்காக பீமனால் முறை மீறி, பேரறம் கொண்ட தருமன், கிருஷ்ணன் முன் வதைக்கப்படுகிறான். வதைபட்டால் என்ன அவன் என்றும் ‘சிறியன சிந்தியாதான்’!!!

பீஷ்மரின் அறம்

முதற்கனலில் பீஷ்மர் சப்தசிந்துவைக் கடந்து ஒரு நாக சூதரைக் காண வருவார். அவர் நாக ரசம் நிரம்பிய தாலத்தில் பீஷ்மரை முகம் பார்க்கச் சொல்வார். அதில் தெரியும் முகம் யயாதியினுடையதாக இருக்கும். பீஷ்மரின் கதை அறிந்த அனைவருமே அதில் புருவின் முகம் தெரியும் என்று தான் எதிர்பார்த்திருப்போம். பீஷ்மரே அம்முகத்தை தான் எதிர்நோக்கியிருப்பார். ஆனால் தெரிவதோ புருவிடமிருந்து இளமையைப் பெற்று, அதைத் தர மறுத்ததால் மற்ற புதல்வர்களைத் தீச்சொல்லிட்ட யயாதியின் முகம். பீஷ்மருடன் நாமும் சேர்ந்தே அதிர்ச்சியடைகிறோம்.

யயாதி – குரு குலத்தின் நாயகர்களில் ஒருவர். அவரைப் பற்றி வெண்முரசு, தருமதேவனே தேர்ந்த அரசன் என்கிறது. வாழ்நாள் முழுக்க அறச்செல்வனாக வாழ்ந்து, இந்திரனையே ஆட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அவனை காமத்தில் விழ வைக்கிறான் இந்திரன். காமம் மீதூறியவனை வயதாக்கி, நிறைவின்மையால் நிறைக்கிறான். வயதின் துயரத்தால் காமம் நிறைவேறாத யயாதியின் மனம், ரதியின் துயரத்தில் பிறந்த அஸ்ருபிந்துமதியைக் கண்டவுடன் கரையுடைகிறது. முறை மீறி, இளமையில் துள்ளும் அவளிடம் தன்னை ஏற்கும்படி கோருகிறான். இளமையுடன் வந்தால் ஏற்கிறேன் என்றவளுக்காகத் தம் மைந்தரிடம் இளமையை யாசிக்கிறான். தராத மைந்தருக்கு அவரவர் விரும்பியவை கிட்டாமல் போகட்டும் என்று தீச்சொல்லும் இடுகிறான். இறுதியில் கடைசி மகன் புரு தன் இளமையை அளிக்கிறான். ஐம்பது வருடம் காமம் உணர்ந்து மீண்டு, தன் மகனிடம் மீண்டும் இளமையை தரும் நேரம், புரு, ‘நான் காமத்தை முதுமையாயிருக்கும்போதே முழுதுணர்ந்து விட்டேன், எனவே இனி இளமை வேண்டேன்’ என்கிறான். அக்கணம் மீண்டும் நிறைவின்மையில் விழும் யயாதி, இறுதியில் தன் மகளைக் காணும்போது நிறைவடைந்து விண்ணேகுகிறான். இந்நிகழ்வை அக்டோபர் மாத சென்னை வெண்முரசு கூடுகையில் விவரித்த காளி, யயாதி தான் காம நிறைவு கொள்ள வேண்டும் என்கிற இச்சையால் குரு குலத்தின் வரலாறை மாற்றியமைத்தான் என்றார்.

இந்த யயாதியா பீஷ்மர்? தன் தந்தைக்காக, தேச நலனுக்காக, சத்தியவதி போன்ற சக்ரவர்த்தினி அஸ்தினாபுர அரியணையை அலங்கரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக மானுடன் ஒருவன் கொள்ளச் சாத்தியமற்ற காம ஒறுப்பையும், ஷத்ரியன் ஒருவன் கொள்ளச் சாத்தியமற்ற ராஜ்ஜியத் துறப்பையும் விரதமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்  தேவவிரதன். சத்தியவதியை விட்டால் பிறிதொரு ராச்சியத்தின் ராணியாகி அவளின் சக்ரவர்த்தினி ஆசையாலே பெரும் போர் மூளச் செய்வாள். அத்தகைய பெரும் போர் பாரத வர்ஷத்தையே அழிக்கும் என்று உணர்ந்த அவரின் அரசியல் அறம் அந்த செயற்கரிய செயலை செய்ய வைத்து பீஷ்மராக்கியது. எளியோர்பால் கொண்ட கருணை அவரின் அறமாகியது அன்று.

இதே பீஷ்மர் தான் ஒரு ஷத்ரியன் என்றும், ஷத்ரியனின் தன்னறம் என்பது தன் நாட்டுக்காக, தன் தேச மக்களின் நலனுக்காக எதையும் செய்யலாம் என்பதை உணர்ந்து, தன் தம்பிக்காக காசி நாட்டு இளவரசியரை கவர்கிறார். இது அற மீறல்தான். எந்த ஒரு ஷத்ரியனும் தான் மணக்கவிருக்கும் பெண்ணை மட்டுமே இவ்வாறு கவர்ந்து வர ஒப்புதல் உள்ளது. எனினும் எளியோர் நலன், தேச நலன் என்று வருகையில், ஒரு ஷத்ரியனுக்கு இத்தகைய அற மீறலைச் செய்யவும் ஒப்புதல் உள்ளது. எனினும் பீஷ்மரே எதிர்பாரா வண்ணம் அவரையும் மீறி மானுட இயல்பான எதிர்பாலின ஈர்ப்பினை அம்பையிடம் அடைகிறார். காமம் என்று ஒற்றைச் சொல்லால் இதை குறுக்கிவிடவும் இயலாது. அவர் அம்பையைக் காணும் அந்த கணம், அதில் தன்னை தூக்க வரும் பீஷ்மரின் எட்டு சீடர்களில் முதலாமவனை தன் கையிலிருந்த வாளால் கொல்கிறாள், பின்னர் தன்னைச் சூழ்ந்தவர்களுடன் திகிரி என கைவாள் சுழல சமரிடுகிறாள். அக்காட்சியைப் பார்த்து மெய்மறந்து நிற்கிறார் பீஷ்மர். அந்த ஒரு கண ஈர்ப்பினைக் கச்சிதமாக பற்றிக் கொள்கிறது அம்பையின் கருப்பை. ஆம், அங்கே கண்டவன் ஆண்களில் சிறந்தவன், அவனைக் கொள்ள விழைந்தது சிறந்தவற்றை மட்டுமே ஏற்றாக வேண்டிய ஒரு கருப்பை. அது பிரபஞ்ச நியதி. மாறாப் பேரறம்.

பீஷ்மர் அம்பையின் உள்ளத்தில் நுழைந்த தருணம் படகில் நடக்கிறது. தன் மனமுவந்த சால்வனது தவிர வேறு எவருடைய பிள்ளையரையும் கங்கையிலே மூழ்கடிப்பேன் என்று கங்கை நீரை கையில் வைத்து வஞ்சினம் உரைத்த அம்பையைக் கையாள இயலாமல் பதறி அவளை படகிலிருந்து வெளியேற்றுகிறார் பீஷ்மர். தன் கோபத்தையும் மிக நிதானத்துடன் கையாண்ட ஒருவன், தான் கங்கை மீது செய்த ஆணையால் அகமழிந்ததைக் கண்ட அம்பை சிறு படகில் இறங்கும்போது, பீஷ்மரின் முதன்மைச் சீடனிடம் கங்கைக்கும் பீஷ்மருக்குமான உறவைப்பற்றி கேட்டறிகிறாள். “முகத்தில் வந்து விழுந்த கூந்தலை கைகளால் அள்ளி பின்னால் தள்ளியபடி ஆடும் படகில் உடலை சமநிலை செய்தபடி பீஷ்மரை ஏறிட்டாள்“, என்று வெண்முரசு அவளின் அந்த அறிதலுக்குப் பின்பான செயல்களைச் சொல்கிறது. அங்கே தன் முன் இருந்த சால்வனை பின்னுக்குத் தள்ளி ஆடியுலைந்த தன் மனதை பீஷ்மரிடம் திருப்பி சமநிலை கொள்வதாகவே இவ்வரிகள் அர்த்தம் கொள்கின்றன. என்ன இருந்தாலும் ஆழ்மனம் உணர்ந்ததை மேல் மனம் உணர சாட்சியங்களும், அனுபவங்களும் தேவையல்லவா! அதைத்தான் அவள் சால்வனிடமும், தன் தந்தையிடமும் அடைகிறாள். அதன் பிறகே தான் முழுமைடைய விரும்பிய ஆத்மா பீஷ்மரே என்று தெளிகிறாள். பீஷ்மரிடம் சென்று இறைஞ்சுகிறாள்.

ஆனால் பீஷ்மர் தன்னறத்தை மேற்கோள் காட்டி அவளை ஏற்க மறுக்கிறார். ஆணையிட்டே பழகிய குரல் குழைய பலவாறு அம்பை அவரின் வாதங்களனைத்தையும் தூள் தூளாக்குகிறாள். ஆடையின்றி அன்னை முன் நிற்கும் குழவியென தன்னை உணரும் பீஷ்மர், தான் தன்னைச் சுற்றி கட்டிய அனைத்துக் கோட்டைகளும் புகையால் ஆனவை என்பதை உணர்ந்து துணுக்குறுகிறார். இந்தச் சிறு துணுக்குறல்தான் அவளை வென்றே ஆக வேண்டிய ஆகப்பெரிய எதிரியாக அவருக்குக் காட்டுகிறது. வெண்முரசில் காதலில் கனிந்த எத்தனையோ பெண்களை பார்க்கிறோம். ஆனால் தான் கொண்ட காதலுக்காக தன்னையே முற்றிலும் அழித்து – ஆம் அழித்து – காதல் கொண்டவன் முன் ‘நான் உங்கள் தாசியல்லவா?’ என்று இறைஞ்சிய ஒரு பாத்திரம் அம்பை தவிர வேறு யாருமேயில்லை.

அப்படி முற்றிலும் வேறாக, பெண்ணின் நிறைவான அன்னையின் கனிவுடனும், அன்னையாகி நிறைவாக வேண்டும் என்ற விருப்புடனும் முன் நின்று கெஞ்சும் பெண்ணை இறுதியாக வென்ற களிப்பில் அவரின் முகத்தில் வரும் அந்தப் புன்னகை, அது தான் பீஷ்மரை யயாதிக்கு ஒப்பானவராக்க்குகிறது.

பீஷ்மர் செய்த தவறு என்ன? அவர் அம்பையை நிராகரித்ததுதான் தவறு. உண்மையில் சத்தியவதியால் நிகழச் சாத்தியமான பெரும் போரைத் தவிர்த்து, குடி நலம் காக்கவே அவர் அந்த விரதத்தை மேற்கொள்கிறார். இப்போது அதே குடி நலனுக்காக அந்த விரதத்தை அவர் கைவிட்டிருக்க வேண்டும். அம்பையை ஏற்றிருக்க வேண்டும். விசித்திர வீரியனின் குழந்தைகளுக்கு குருதித் தந்தையாக இருந்திருக்க வேண்டும். இவையனைத்துமே அந்தத் தருணத்தில் மனிதனாகவும், ஷத்ரியனாகவும் அவரின் அறமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவர் தன் விரதத்தின் பெயரில் கொண்ட இச்சையால் அறம் பிழைக்கிறார். தனக்காகவே வந்த பெண்ணை, அவள் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி வென்றது எவ்வகையில் பார்க்கினும் தன் இச்சையின் காரணமாக செய்த அறப்பிழையே. பீஷ்மரின் விரதம் இப்போது அவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தேவையாய் இருக்கவில்லை. அவருக்கே அவ்விரதம் தேவையில்லைதான். இருப்பினும் அவ்விரதமே தன்னை ஆக்குகிறது என்ற எண்ணம், இத்தனை நாள் உடனிருந்தது என்ற ஒரே காரணத்தால் பழையனவற்றை கழிக்க மறுக்கும் இச்சை, அதுதான் அவரை அவ்விரதத்தை தன்னறமாக உணரச்செய்கிறது. அவ்வாறு எண்ணுவதாலேயே அவர் அம்பையை நிராகரிக்கிறார். அவரின் இந்த இச்சை பெரும் சுமையை விசித்திரவீரியனின் மீது சுமத்துகிறது. இதை உணர்ந்ததால்தான் பீஷ்மர் புருவின் முகம் யாருடையது என்பது தனக்குத் தெரியும் என்று நாக சூதரிடம் சொல்கிறார்.

பீஷ்மர் செய்த தவறு ஒரு வகையில் சித்ரரதன் செய்த தவறுக்கு இணையானது. அவன் தேரில் செல்கையில் சிற்றுயிர்கள் வதைபடுவது ஒன்றும் அவன் தவறல்ல என்கிறான். அது அவன் அறம் என்கிறான். ஆயினும் அவன் செய்தது தவறே என்றாகிறது. அவன் செய்த தவறாக அர்ஜுனன், “சிற்றுயிர்கள் வதைபடுவது அவற்றின் நலனை இலக்காக்கிய ஒரு பயணத்தால் என்றால் அது தவறல்ல. அன்று நீர் ரதத்தில் சென்று கொண்டிருந்தது உமது உவகைக்காக மட்டுமே. ஆணவத்துக்காகவும், அகமகிழ்வுக்காகவும் இலக்கு கொள்பவன் பழி சுமந்தாக வேண்டும்” என்கிறான். இங்கே பீஷ்மர் அம்பையைத் துறந்தது முழுக்க முழுக்க அவரின் விரதம் கலைக்கப்படலாகாது என்ற இச்சையின் பால் என்ற வகையில் அவர் பழி சூழ்ந்தவராகத் தானே வேண்டும்.

மகாபாரதம் என்பது சரிக்கும் தவறுக்கும், நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையேயான ஒரு போர் அல்ல. மாறாக ஒரு அறத்துக்கும், மற்றொரு அறத்துக்கும் இடையேயான போர் என்றே வழங்கப்படுகிறது. இங்கே பீஷ்மரின் விரதம் என்ற அறத்திற்கும், அம்பை என்ற பெண்ணின் மூலம் விஸ்வரூபமெடுக்கும் மானுடப் பேரறமான மானுட நீட்சிக்குமிடையே நடக்கும் யுத்தமாகவே முதற்கனல் அமைகிறது என்ற வகையில் மகாபாரதத் தொடரின் மிகச்சரியான துவக்கமாக அது அமைகிறது.

நாம் பிதாமகரை ஒரு தொன்மமாக, செய்த சத்தியத்திற்காக மொத்த வாழ்வையும் தியாகம் செய்த விழுமியத்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கவே பழகியிருக்கிறோம். இதனால் அவருக்கும் அம்பையின் பால் காதல் இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணத்தைக் கூட அண்டாமல் விரட்ட வேண்டும் என விரும்புகிறோம். வெண்முரசு அவரையும் உடைத்துப் பார்க்கிறது. ஏன் அவரும் ஒரு மனிதர்தானே? அவருக்குள்ளும் ஆசைகள் இருக்கத்தானே செய்திருக்கும்? அத்தகைய ஆசைகள் இருப்பதாலேயே அவரின் தொன்மமும், அவர் கொண்ட விழுமியங்களும் மதிப்பிழந்து போகுமென்றால் அது யாருடைய பிழை? என்று நம்முன் நின்று அறைகூவுகிறது. ஏற்பதும் ஏற்காததும் நம் கையில்!

– மகராஜன் அருணாச்சலம்

மீண்டும் ஒரு காவிய குகன்

அண்மையில் வெண்முரசு பற்றிய விவாதமொன்றில் நண்பர் காளிப்ரஸாத் வெண்முரசில் குலநாயகர்கள் பற்றி பேசினார்.  அடிப்படையில் இச்சை என்பது எப்படி நாயகர்களை உருவாக்குகிறது என்று விவாதிக்கப்பட்டது.  தனக்கென இச்சை எதுவும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும் பீஷ்மர் தன் பிரம்மசரிய விரதத்தின் மீது கொண்ட அதீத பற்றும் பிடிவாதமுமே அவரை நாயகனாக்குகிறதோ என்றும் பேசப்பட்டது.  இச்சை என்பது இல்லாமலானால் பிரபஞ்சமே இல்லாமலாகும் என்பதற்காக (இச்சையின் வடிவான) நாகங்களை அழிவிலிருந்து காத்த ஆஸ்திகன் நாகர்குல நாயகன் என்றார் காளிப்ரஸாத். கண்ணனுக்கு தன்னை அடிமையாக அறிவித்துக் கொண்டு தொழும்பக் குறியுடன் அவனது அணுக்கனாக இருக்கும் சாத்யகி எனும் நாயகனைப் பற்றி பேசினார் ராகவ்.

இவ்விவாதத்தின்போது ஒன்று தோன்றியது. இவ்வாறு எந்த ஒரு இச்சையோ, தன்முனைப்போ, கொள்கைப்பிடிப்போ, குறிக்கோளோ எதுவும் இல்லாத நிருதன் எனும் குகன் எவ்வளவு பெரிய நாயகன்!

மகாபாரதக் கதையில் பெயரளவில் இடம்பெறும் கதைமாந்தர்களை மாபெரும் நாயகர்களாக வளர்த்தெடுத்து மறக்கவொண்ணா கதைமாந்தராக ஆக்குவது வெண்முரசில் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. விசித்திரவீரியன், பூரிசிரவஸ், சாத்யகி என பட்டியல் வளர்கிறது.  இவையல்லாமல் வெண்முரசிற்கே உரிய துணை கதாபாத்திரங்கள் – சூதர் (தீர்க்கசியாமர்) சேடி, செவிலி (மாலினி, சுபகை), காவலன் போன்றோர் – அவ்வப்போது விசுவரூபம் எடுப்பது இக்காவியத்தை இன்னொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. குஹ்யஜாதை, சித்ரகர்ணி போன்ற விலங்குகளின் பட்டியல் தனியே நீள்வது.  காவியம் என்பது ’தன்னேரில்லாத் தலைவனை உடைத்து’ என்ற இலக்கணத்தை மேலும் விரித்து சமூகவாழ்வுத்தளத்தில் எல்லா நிலைகளிலும் ஒப்பிலா நாயகர்கள் வாழ்கிறார்கள் என்பதையே இக்காவியம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிச் செல்கிறது.

அவளது வாழ்வின் மிகமிக முக்கிய கணங்களில் அம்பையின் படகோட்டியாக அவனிருப்பது தற்செயல்.  ஆனால், அதி அற்புதமான உறவொன்று அங்கு முகிழ்க்கிறது.

துடுப்பை மீனுக்குச் சிறகென கொண்டவன்.  அவன் செய்யும் தொழிலில் நிபுணன். அயோத்தி ராமன் தன் தம்பியாக்க் கருதிய குகனின் குலத்தில் வந்தவன். குகனை அணைத்துக்கொண்ட ராமனின் தொடுகையை தொழும்பக்குறியாய், ஆபரணமாய் அவன் குலமே ஏந்தி நிற்கிறது.  ராமனின் வாழ்வில் முக்கிய தருணத்தில் எந்தவொரு எதிர்ப்பயனும் கருதாது அவனுக்கு உதவியவன் குகன்.  அவன் வழித்தோன்றலான நிருதன் அவனைப் போலன்றி இருக்க முடியாது போலும்.

அவள் இறக்கும்போது அவனை தமையன் என்கிறாள் அம்பை, ராமன் குகனிடம் உன்னுடன் ஐவரானோம் என்றது போல.  அவன் அவளை முதலிலேயே தங்கை என்றே எண்ணுகிறான்.  மணம்கொண்டு சென்றுவிடும் சகோதரியின் மணவாழ்வில் சிக்கல்கள் ஏற்படும்போது உடன்பிறந்தவனால் எதுவும் செய்யமுடிவதில்லை.  ஆதங்கத்துடன் வேடிக்கைதான் பார்க்கமுடிகிறது.  அவள் புகுந்தவீட்டிற்குள் நுழைய அவனுக்கு உரிமையே இருப்பதில்லை.  சால்வனிடம் செல்லும்போது நிருதன் சொல்வது கூட இத்தகைய ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அண்ணன் ஒருவனின் கையறுநிலையாகவே மீண்டும் படிக்கும்போது தோன்றுகிறது. அவள் நெஞ்சு நிறையும் இடத்துக்குத்தான் அவளை கொண்டு சேர்க்கிறான் அண்ணன்.  ஆனால் சௌபநாட்டு அரண்மனைக்குள் தன்னைப் போன்றவர்கள் வரமுடியாது என்கிறான் நிருதன்.

சால்வனால் அவமதிக்கப்பட்டு அனல்பட்ட காட்டுக்குதிரைபோல கங்கைக்குத் திரும்பும் அம்பையைக் கண்டதும் கைகளை விரித்துக்கொண்டு அவள் காலடியில் விழுந்து பணிந்து “என்ன ஆயிற்று? தேவி, உங்களை அவமதித்தவர் யார்? எளியவன் வேடன் என்றாலும் இக்கணமே அவன் வாயிலில் என் சங்கறுத்துக்கொண்டு  சபித்து விழுகிறேன் தாயே” என்று கூவுகிறான் நிருதன்.  அம்பையின் தவிப்பை முதலில் உணர்பவன் அவனே.  அந்த நொடியில் அவன் தன் வாழ்வை அவளுக்கு அர்ப்பணிக்கிறான்.

பின்னர் தன் தந்தையாலும் விரட்டப்பட்டு திரும்ப வரும் அவளைக்கண்டு ஒரு தெய்வம் இறங்கிச் சென்று பிறிதொரு தெய்வம் வந்து படகிலேறியதாக உணர்கிறான். ஆம்,  அவள் அவனுக்கு தெய்வம்தான். நெய்விழும் தீ  போல சிவந்து, தணிந்து, சுவாலையென எழுந்து படகுமூலையில் அவள்  அமர்ந்திருப்பதைக்  காணும் நிருதன் படகு ஒரு நீளமான அகல்விளக்காக ஆகிவிட்டது என்று எண்ணிக்கொள்கிறான்.  நூற்றுக்கணக்கான வெண்முரசின் உவமைகளில் முதலில் வந்த அற்புதமான உவமை இதுதான்.

அஸ்தினபுரியை அடைந்ததும் அம்பு போல நதியை விட்டு விலகி விரைந்து அவள் மறையும்போது நிருதனின் உலகம் அணைந்து இருள்கிறது.  துடுப்பே தன் சிறகென்பவனின் உடலே அப்படகு எனில், அம்பை அதில் ஏற்றப்பட்ட சுடர்.  அவள் நீங்கிய பின் அவ்வகல் இருண்டு போவது இயல்பே.

அஸ்தினபுரியில் கரையணைந்து தோணியின் தீபமுகத்தில் கையில் துடுப்புடன் அமர்ந்தபடி அம்பை சென்ற பாதையையே பார்த்துக்கொண்டு அவன் அமர்ந்திருக்கும் சித்திரம் அழியா ஓவியமாகி விடுகிறது.  அவளுக்கு எந்த உதவியும் தன்னால் செய்யமுடியாது என்பதை அவன் நன்கறிவான்.  அதனால்தான் அவன் செயலிழந்து போகிறான். கையில் வருவதை உண்டு கங்கைநீரை குடித்து உடல் மெலிந்து பாம்புத்தோல் கொண்டு சடைவிழுந்து கண்கள் குகையாகி பேயுருக் கொள்கிறான்.

இறுதியில் சிகண்டினியுடன் அம்பை மீண்டும் அஸ்தினபுரிக்கு வரும்போது அவளைக் கண்டு கைகளைக் கூப்பியபடி படகிலிருந்து முதல் முறையாக இறங்கி நிலத்திற்கு வந்து நடப்பவனைக் கண்டு துறையிலிருப்போர் பெருவியப்படைகின்றனர்.  அவன் மீண்டும் மனிதனாகிறான்.  சிகண்டினியும் முதல்முறையாக அம்பை ஒரு மனிதனை அடையாளம் கண்டுகொள்வதை காண்கிறாள்.  பித்தெழுந்து அலையும் அம்பைக்கு அவன் மட்டுமே மனிதனாக தெரிகிறான்.  தன்னை வணங்கிய நிருதனை கைதொட்டு வழுத்தியபின் ஓலமிட்டபடி காட்டிற்குள் ஓடத்தொடங்குகிறாள் அம்பை.  அவள் பின்னால் ஓடும் சிகண்டினி, தன் பின்னால் நிருதனும் வருவதை காண்கிறாள்.

எந்த உரையாடலும் இல்லாமல் அவர்களிடையே நிகழும் பிணைப்பு வியப்பூட்டுவது. காட்டிற்குள் சென்றபின் கையசைவால் நிருதனை அருகே அழைக்கிறாள் அம்பை.  அருகே சென்று வணங்கும் நிருதனிடம் தெற்கு மூலையில் இருக்கும் பாறைமேட்டை சுட்டிக்காட்டுகிறாள்.  அவன் அவள் சொல்வதை புரிந்துகொண்டதைப் போல் தலையசைத்தபின் காட்டுக்குள் சென்று உலர்ந்த மரம் ஒன்றை இழுத்துவந்து அதை கற்பாறைகளால் அடித்து ஒடித்து சுள்ளிகளாக ஆக்கி சிதை ஒன்றை அமைக்கிறான்.

சிகண்டியிடம் சொல்லவேண்டியவற்றை அம்பை சொல்லி முடித்தபின் தன்னருகே வந்து வணங்குபவனிடம் ‘நிருதரே, உங்கள் இல்லம் திரும்புங்கள்.  என் சிதைச்சாம்பலை கொண்டு சென்று நீங்களும் உங்கள் குலமும் உங்கள் சிறு தங்கைக்கு நீர்க்கடன் செய்யுங்கள்.  உங்கள் குலத்தில் நான் என்றென்றும் பிறந்துகொண்டிருப்பேன்’ என்கிறாள்.  ‘தங்கையே, அது என் தவப்பயன்’ என்கிறான் நிருதன்.

அவன் கற்களை உரசி ஏற்றும் எரிசிதைமேல் அம்பை ஏறிக்கொண்டதும் தலைமேல் தூக்கிய கரங்களுடன் அலறியபடி தரையில் விழுந்து துடிக்கிறான். தன்னில் சுடர்ந்த தன் தங்கையை தழலுக்கே அளித்து அவளுக்கு விடுதலை அளிப்பதோடு முதற்கனலில் நிருதனைப்பற்றிய கதை முடிவுறுகிறது.

பின்னர் பல்லாண்டுகள் கழித்து கிருஷ்ணனுடன் அஸ்தினபுரிக்கு வரும் சாத்யகி கங்கையின் ஓரமாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் சிற்றாலயங்களைப் பார்த்து கிருஷ்ணனிடம் “அவை அம்பையின் ஆலயமும் அணுக்கனின் ஆலயமும் அல்லவா?” என்று கேட்டு “நான் சென்று அணுக்கனைத் தொழுது மீள விழைகிறேன்” என்கிறான்.

மற்றுமோர் தருணத்தில் சகனுடன் அஸ்தினபுரிக்கு வரும் பூரிசிரவஸ் கங்கையின் விளிம்பிலமைந்திருக்கும் இரு சிற்றாலயங்களை நோக்க  “அவை அம்பை அன்னையின் ஆலயமும் அவள் அணுக்கன் நிருதனின் ஆலயமும். குகர்கள் நாள்தோறும் வந்து வழிபட்டுச்செல்கிறார்கள். அவர்களில் அம்பை, நிருதன் போன்ற பெயர்களை நீங்கள் நிறையவே காணமுடியும்” என்கிறார் சுங்கநாயகம்.

சாத்யகி கிருஷ்ணனுக்கு அடிமை, கேள்வி கேட்காமல் அடிபணியும் தொழும்பன்.  பூரிசிரவஸ் துரியோதனனுக்கு தன்னை ஒப்பளித்தவன்.  இருவரும் நிருதனின் ஆலயத்தைக் காண்பது எவ்வளவு பொருத்தம்!

காண்டீபத்தில் சுஜயனை அஸ்தினபுரி விட்டு அழைத்துச் செல்லும் சுபகை அம்பையின் ஆலயத்தைக் கண்டு ‘துயிலற்றவள்’ என்று எண்ணிக் கொள்கிறாள். அம்பாதேவியின் ஆலயத்தருகே நிருதனின் சிற்றாலயத்தில் அவன் குலத்தவர் வைத்த மூன்று கல் அகல்கள் சிறு சுடருடன் மின்னிக் கொண்டிருக்கின்றன. உள்ளே கை கூப்பிய நிலையில் கரிய சிலையாய் நிருதன் – என்றும் அகலாமல் அகலாய் எரிந்து கொண்டு அம்பைக்குத் துணையாய் – நின்றிருக்கிறான். தன்விழைவேதுமின்றி முன்பின் அறியா மங்கையை தன் தங்கையெனக் கொண்டு அவளுக்கென்றே வாழ்ந்து மறையும் நிருதன் இப்போது ஒரு தொன்மமாய் வெண்முரசில் உலவுகிறான்.

– ஸ்ரீனிவாசன்